Ateizm-co za przegrany światopogląd.

[qwardian]

Nienawidzą kościoła i nie potrafią bez niego żyć. Stworzyli
zbankrutowane ideologie jak oświecenie, komunizm, idee promowania
homoseksualizmu, braku poszanowania dla rodziny, tradycji, religii.

Ateiści przygotowują pornograficzną wystawę w kościele
ulast, KAI2007-10-26, ostatnia aktualizacja 2007-10-26 15:24
Międzynarodowa Federacja Ateistów (FIDA) zapowiedziała, że swe
pierwsze zgromadzenie odbędzie w hiszpańskim Toledo. Obradom
towarzyszyć ma prezentacja skandalicznej i prowokacyjnej
wystawy "Sanctorum" złożonej ze zdjęć pornograficznych,
przedstawiających Jezusa, Maryję i świętych.
Organizatorzy zapowiadają, że ekspozycja odbywać się będzie w
zabytkowym kościele św. Wincentego. Decyzję w tej sprawie podjęto
pod koniec ub. tygodnia podczas rozmów członków FIDA z
przedstawicielami miejscowych związków zawodowych, miejscowej Rady
Młodzieży, stowarzyszenia Świecka Alternatywa i innych instytucji
miejskich.

Do wykorzystania wnętrza świątyni na wystawę namówił Federację
Fernando Barredo, szef miejscowego Koła Artystycznego. Zaznaczył on,
że jego organizacja od 15 lat zarządza budynkiem bazyliki i jest
upoważniona do urządzania różnych imprez i wystaw bez możliwości
interwencji władz publicznych.

Ateiści mają obradować w mieście, będącym siedzibą prymasów
Hiszpanii, w dniach 7-9 grudnia.

Zdjęcia, składające się na przyszłą wystawę, wydano już wcześniej w
albumie. Ich autorem jest fotograf J.A.M. Montoya. Zdaniem
duchowieństwa i wielu organizacji kościelnych godzą one w uczucia
ludzi wierzących. Przedstawiają Chrystusa, Maryję i świętych w
prowokacyjnych i obscenicznych pozach.

Oprócz biskupów przeciwko publikacji protestowały m.in. Hiszpańskie
Forum Rodziny, prawnicza organizacja Stowarzyszenie Tomasza Morusa i
wiele osób prywatnych.

Cóz za irona! Bywalec burdeli pierwszym obrońcą...

[cs137]

...Świetej Wiary Katolickiej.

Ja sie nie obnoszę z moją wiara na tym forum.
Ale jestem katolikiem i rzadko mi sie zdarza opuscic niedzielną Mszę Swietą.

I rzygac mi sie chce, kiedy takie osobniki biorą sie do obrony Świetej Wiary
Katolickiej. Czy Ty nie rozumiesz, Quardian, ze cos moze byc "niesmaczne"?

[qwardian]

Co??? Wasza loża masońska organizuje w kościele rytuały na wzór ten,
która jest zaplanowana w Toledo? Jeżeli można wiedzieć, to czy razem
z Krzysiem wybierasz się na niedzielną mszę w Portland? Pięknie.
Po drugie Ces, właśnie się obniosłeś ze swoją wiarą.

powazne oskarzenie

[rycho7]

qwardian napisał:

> Po drugie Ces, właśnie się obniosłeś ze swoją wiarą.

Ekskomunika? Cesiu ewentualnie jak Ci zabraknie na zycie to napisz.
Heretykow chetnie wspomoge.

kradziez nie podlega uswieceniu

[rycho7]

qwardian napisał:

> Nienawidzą kościoła i nie potrafią bez niego żyć.

Jestem ateista. To znaczy w wieku 12 lat uznalem, ze ksieza sa za
glupi jak na moj wiek.

Nienawidze przestepcow, takze tych po swieceniach. Kosciol w ramach
papistowskich manipulacji to takze ogol wiernych. Ogol mnie nie
okrada wiec jest mi w gruncie rzeczy obojetny, ze wskazaniem na
milosc blizniego.

> Ateiści przygotowują pornograficzną

Ateizm nie jest tozsamy z pornografia. W kazdym razie w mojej
glowie. Ateista byc moze nie ma psuchotycznych reakcji w stosunku do
nagosci, ktora ponoc stworzyl Bog. Ja nie jestem przeciw stworzeniu.

> zabytkowym kościele

Jako ateista pasjami bywam w zabytkowych kosciolach. Jestem nawet za
wydawaniem publicznych/podatkowych pieniedzy na odnawianie zabytkow.
Poniewaz wiekszosc zabytkow to koscioly wiec popieram konserwatorow.
Przyjmuje do wiadomosci, ze historycznie najwiecej kradl kler. Ale
pieniadze te wypracowal lud.

> godzą one w uczucia ludzi wierzących.

Zwalczanie bandytyzmu godzi w uczucia bandytow. Zgodnie z PiS logika
popieram bandytow poniewaz jestem bandyta. No dobrze, ale gdzie jest
moja kasa zamieniona na "swieta wlasnosc" papistow?

[splitme]

Sprawdz czy ci "korki" nie wysiadly )) ,...
===================================================================
Jestem ateista. To znaczy w wieku 12 lat uznalem ,...


Hard-wired for God?
===================
by John P. Pratt

Brain scans taken during certain religious experiences indicate a
detachment from the physical world. What are the implications?

A new flurry of books, magazine articles and television
documentaries announces the discovery that the human brain is
apparently ready-made for spiritual experiences. One article on the
subject was in Reader's Digest last December entitled "Searching for
the Divine." It claimed boldly, "There is new evidence that humans
are hard-wired to believe in God." Let's take a brief look at that
new evidence, and then consider what it means in light of what the
Lord has revealed.

The Evidence

The evidence cited in that article includes the results of research
done by Professor Andrew Newberg, a radiologist at the University of
Pennsylvania who teamed up with psychiatrist and anthropologist
Eugene d'Aquili. The latter proposed a theory that brain function
could produce a wide range of experiences, including the religious
experiences reported by those having what they believed to be
communion with the infinite, or being "one with the universe." They
came up with the idea of doing brain scans of Tibetan monks
meditating and Franciscan nuns engaged in deep prayer. And sure
enough, they got the pictures they wanted.

There is part of the brain's left parietal lobe which they call
the "orientation association area." It is apparently the region
which helps recognize where the line is between the physical self
and the rest of the universe. It requires a constant stream of
neural information flowing from the senses to maintain that
distinction. The scans showed that during the peak moments of prayer
and meditation the neural information flow was dramatically reduced.
They reasoned that with the brain deprived of information about
the "real world", the person would experience the sense of the
limitless feeling of unity with the universe, reported by those
having the religious experience.

The Implications

What are the implications of their discovery that physical changes
occur in the brain during spiritual experiences? As might be
expected, a wide range of conclusions have been drawn both by them
as well as other researchers and authors.

Preparing to do research for this article, I checked the Internet
for articles and books on this topic and found that there is no
shortage. The book which led to the above-cited article is entitled
Why God Won't Go Away. Other popular-level books have titles like
The "God" Part of the Brain, and Where God Lives in the Human Brain.
There are also several higher-level presentations with titles that
include words like "neuropsychology." So I drove to my local
bookstore to look these books over, thinking to buy the best one as
further source for this article. After perusing several, there was
no way I would spend money for any of them. Why? Because they not
only did not contain many more real results than I have already
reported, they all suffered serious drawbacks.

Results drawn from these brain scans present two problems. One
sentence from The "God" Part of the Brain illustrates the first
problem: "God is a concept created by our brain, and therefore has
no external reality." Indeed, that sounds similar to what the
original researchers postulated, that changes in the brain function
would actually cause the perceptions of oneness with all things. In
other words, this is a rehash of the time-honored "religious
hallucinations" theory, cloaked in pseudo-scientific garb.

The second problem is the other extreme. It appears equally
unfounded to claim this is a proof that God created the brain in
such a way as be able to experience the infinite. It may well be
true that God did indeed do such a thing, but this is certainly not
a scientific proof of that hypothesis. It is only a proof that
physical body changes can be photographed during a spiritual
experience. Researchers could also have monitored heart beat rates,
or brain waves shifting from beta to alpha to theta to delta waves.
But human physical changes don't prove God exists. I personally
don't expect a truly solid proof of God's existence to emerge before
the Second Coming, because at present we are here to have our faith
tested. We probably shouldn't expect a conclusive scientific proof
of God just yet.
So what do these results prove? To me, they indicate that something
physical is associated with an experience which may have been
thought to be entirely spiritual or mental. For an atheist who
assumed that one professing spiritual experiences must be lying,
these results provide a rational explanation of why a person would
indeed feel detached from the physical world during meditation. So
they provide evidence for the mini-step in the spiritual
enlightenment of the non-believer that at least the religious zealot
is not necessarily lying. But this small step could be negated by a
giant step backward if one then concluded that therefore God has
been discovered to be nothing more than a temporary shortage
of "reality" data arriving at the needed place in the cranium! To
me, the experiment proves nothing about God at all.

On the other hand, to the believer, these results could be
encouraging. It may mean that is not only great prophets who can
have spiritual experiences. Apparently all of us are "wired" in a
way that, given the right environment, such as a formal meditation
or prayer setting, God has provided a mechanism to block out the
physical world long enough for us to glimpse the eternal. That is an
encouraging thought which is what I believe I have learned from
researching this article.

Brain or Mind?

To me, what appears to be at the heart of this and similar questions
has to do with a gross confusion of the two words "brain"
and "mind." What is the difference in meaning between these two
words? In principle, they have clearly distinct meanings. The brain
is, according to one dictionary, "the anterior part of the central
nervous system enclosed in the cranium of vertebrates, consisting of
a mass of nerve tissue organized for the perception of sensory
impulses, the regulation of motor impulses," etc. It clearly has an
important function in running our body and being a central routing
station for all the impulses coming in through the nerves.

On the other hand, the word "mind" is defined to be the "conscious
element, part, or process in a human or other being that reasons,
thinks, feels, wills, perceives, judges, etc." That is, it is the
part of us we think with. The distinction between it and the brain
is emphasized in one of the lesser definitions in one
dictionary: "the psychic or spiritual being, as opposed to physical
matter." The point here is that we have two distinct words which
need not be confused: the mind is what we think with and the brain
is the gray matter found in our skull. The confusion arises when we
assume that all thinking occurs in the brain. For materialistic
atheists, the equality of those two words is a "no-brainer" because
most don't believe in spiritual matter. But there is a mounting
corpus of evidence which implies that the mind and brain are not the
same at all. The many out-of-body and so-called "near death"
experiences indicate that the "mind" with which people think and
remember is not in the brain after all, which may be part of a body
lying lifeless on the operating table, but rather is in the spirit
which can be separated from the body.

I personally try always to make a clear distinction between the
concepts of "mind" and "brain", and it is

[splitme]

I personally try always to make a clear distinction between the
concepts of "mind" and "brain", and it is amazing to see how much
the two concepts are confused in everyday speech. We have been
conditioned to believe that we think with our brain and that thought
is only some sort of chemical reaction. Clearly chemicals and drugs
can influence our thought processes, and electric probes into our
brain can stimulate certain memories or actions, but there is still
much to be learned in the complicated interaction between mind and
brain. The two are clearly closely related; my only point is to
attempt to maintain a distinction between the two words, yet not be
surprised that atheist scientists tend to equate them.

What has God told us about the brain and the mind? It turns out that
the word "brain" is not found anywhere in the scriptures, so we
won't learn much about the brain there. The Lord tends to use the
word "mind" when referring to the part of us which thinks. The
word "heart" is also used, but that seems to refer more to
the "feeling" part of us, which is also a kind of thought. Sometimes
he uses both together, apparently to emphasize two witnesses or
aspects of the same truth. For example, the Lord told Oliver
Cowdery , "I will tell you in your mind and in your heart, by the
Holy Ghost, which shall come upon you and which shall dwell in your
heart." (D&C 8:2).

In conclusion, it is wonderful that scientists are performing
experiments which provide clues to what occurs physically during
spiritual experiences. But surely any explanation will fall short
which does not take into account both our physical and spiritual
aspects.

pierdołaś bracie furtianie...

[babariba-babariba]

...zanim zacznie się coś pisać, warto przeczytać, co się komentuje...
Były kościół św. Wincentego od lat nie jest miejscem kultu, a zarządzany jest i
utrzymywany przez całkiem świecką instytucję. A taka instytucja na swoim terenie
ma prawo zorganizować każdą imprezę, jaka by nie była z punktu widzenia
kruchtialnych obsesji gwardiana.

Ateizm - co za

[an.der.division]

Ateizm (czyli zupełna niewiara w przeróżne bóstwa, jak również
ironiczny stosunek do posapujących do tych bóstw czarowników) to
najwyższa forma człowieczeństwa jest.

Mówisz tak jakby ateizm był

[mistrz_ognia]

formą wiary w człowieka.
Człowiek równy Bogu...
Człowiek Bogiem...
========================
Historia wskazuje wyraźnie że jest to prosta droga do totalitaryzmu
połączonego z kultem jednostki.

[an.der.division]

> formą wiary w człowieka.
> Człowiek równy Bogu...
> Człowiek Bogiem...
> ========================
> Historia wskazuje wyraźnie że jest to prosta droga do
totalitaryzmu
> połączonego z kultem jednostki.


Wcale nie jestem wyznawcą humanizmu: człowiek z człowiekiem
prześciga się często w erupcjach głupoty i podłości.

Ludzie są marni i stąd ich zapotrzebowanie na totalitaryzm (na
ucieczkę od wolności). Jest to ściśle związane z chęcią oddania się
w opiekę głównego szamana/głównego kapłana i jego potężnego
(potężnego w ramach zmyślonej narracji) mocodawcy.

Takie są korzenie totalitaryzmu. Związek totalitaryzmu z ateizmem
nie był, co prawda, całkiem przypadkowy, ale był dość, by tak rzec,
powierzchowny. Komunizm od początku do końca był w swojej istocie
archaiczny, był to powrót starego w nowych szatkach. Komunizm to
było nowe średniowiecze. Moskwa zastępowała w tym systemie Rzym, a
schizma między komunizmem euroradzieckim a chińskim była
odpowiednikiem tysiąc ileś tam wcześniejszego rozdziału koscioła
zachodniego i wschodniego.

Głęboki totalitaryzm panował w dawnym świecie katolickim. I to razem
z kultem jednostki - papy wraz ze stojącą rzekomo za nim osobą
trzyosobową. Komunizm robił w temacie: reaktywacja tego świństwa.

Człowiek nie jest równy Bogu. Człowiek, jak byśmy go tam oceniali,
nawet bardzo skromnie, coś tam jednak stanowi. Bóg to przeciez zero.

Mój poprzedni post miał być w zamierzeniu troche żartobliwy, a nawet
trochę zjadliwy. W rzeczywistości ateizm nie gwarantuje żadnej
przewagi intelektualnej ani moralnej osobie, która go uznaje za
pogląd słuszny. Ściśle rzecz biorąc jest tak, że - nic nie
gwarantując - on sam jest przewagą. Taką samą jak zawsze. Jaką
zawsze jest nienaiwna prawda w stosunku do naiwnego fałszu.

[qwardian]

an.der.division napisał:

> Głęboki totalitaryzm panował w dawnym świecie katolickim. I to
razem
> z kultem jednostki - papy wraz ze stojącą rzekomo za nim osobą
> trzyosobową. Komunizm robił w temacie: reaktywacja tego świństwa.

Dodajmy, z kultem jednostki i swoim bożkiem, zabalsamowanym na Placu
Czerwonym mongolskim Żydem Ilijczem Blankiem. Nie zapomnijmy dodać
do tego całej sterty śmieci dzieł zawierającej ideologię, która jak
słusznie kiedyś Perła zauważył w najlepszym przypadku przynosiła
ludzkości nędzę.
System cywilizacji katolickiej opierał się na jednoosobowej władzy,
która brała odpowiedzialność za wszystkie decyzje, ewentualnie część
tej odpowiedzialności spadał na najbliższą rodzinę króla. Monarchia
była więc systemem przejrzystym. Pojęcia takie jak walka, wojna i
śmierć były pojęciami szlachetnymi, dotyczyły wybranej grupy ludzi
głęboko wierzącej w Boga i podporządkowanej etyce podczas walki.
Ateizm zmienił to wszystko. Wojny, zbrodnie, rewolucje były już
inspirowane przez władze, które bezpośrednio nie uczestniczyły na
polu bitwy. Pociągano za sznurki, knuto, wciągano do walki
przypadkowo wcieloną do armii ludność cywilną. Wojna przestała być
szlachetna, stała się rzeźnią, bezosobowym planem na mapach
dowódców. Śmierć staniała. Życie stało się jeszcze tańsze.

A co do totalitaryzmu. W cywilizacji katolickiej od wieku 16 po wiek
19 czyli przez ponad trzysta lat inflacja wynosiła 0%. Tak zero,
null, nothing. Ingerencja władcy w ekonomię ograniczała się do
ustalania podatków, ceł. Banki wypuszczały swoje waluty, nikt nie
ingerował w produkcję, budowy, nie było strajków, bo nie było
podwyżek, bo nie było inflacji. Dopiero oświecenie przyprowadziło
stos śmiecia zwanego pieniądzem.
CZY WIESZ, ŻE W OSTATNICH PIĘCIU LATACH ZŁOTÓWKA STRACIŁA POŁOWĘ
SWOJEJ WARTOŚCI! PODOBNIE JAK WSZYSTKIE INNE WALUTY.
Nie tego się nie dowiesz z prasy. Jedyne co napiszą to że ropa
zdrożała kilkakrotnie, miedź i inne surowce kolorowe kilkakrotnie,
złoto dwukrotnie, domy kilkakrotnie, mieszkania to samo. To jest
właśnie cywilizacja ateistyczna oświeceniowa. Papierowy śmieć,
ideologiczny śmieć, decyzyjny śmieć, kulturowy śmieć, moralny śmieć,
bez tradycji, wartości, poszanowania.

Aż się nie chce czytać tych głupot

[petrucchio]

qwardian napisał:

> A co do totalitaryzmu. W cywilizacji katolickiej od wieku 16
> po wiek 19 czyli przez ponad trzysta lat inflacja wynosiła 0%. Tak
> zero, null, nothing.

W ciągu półtora wieku (1470-1620) ceny w Europie wzrosły średnio ok.
sześciokrotnie, co odpowiada średniej rocznej inflacji troszkę ponad 1,2%. Niby
niedużo, ale jednak nie zero, tym bardziej, że stopa inflacji nie była stała i
po okresach spokoju rosła nieraz gwałtownie w różnych krajach. Przyczyny były
różne: od demograficznych (wzrost ludności -> większy popyt na żywność) i
strukturalnych (mniejsze obszary upraw, rosnące miasta) po spadek wartości
srebra (sprowadzanego tonami z Ameryki Południowej). Nazywa się to nawet w
historii "rewolucją cenową". Potem ceny zaczęły się stabilizować, ale akurat w
kilku "arcykatolickich" krajach (Austria, Hiszpania) nadal wybuchały dobrze
znane z historii kryzysy finansowe. Np. kryzys hiszpański w 1627, spowodowany
obniżaniem wartości pieniądza przez pierwszego ministra Olivaresa, doprowadził
do tego, że przez kilka lat Kastylia praktycznie przeszła na handel wymienny.

Qwardian-co za przegrany forumowicz.

[an.der.division]

[qwardian]

Mowa o inflacji real assets w real cenach na zimnym wykresie, bez
emocjonalnych wstawek, cynicznych uwag i krzykliwych tytułów.

www.sharelynx.com/chartsfixed/600yeargold.gif

[petrucchio]

qwardian napisał:

> Mowa o inflacji real assets w real cenach na zimnym wykresie, bez
> emocjonalnych wstawek, cynicznych uwag i krzykliwych tytułów.

I ten "zimny wykres" i równie zimny wykres dla srebra z tego samego website'u
(zob. link) pokazują dokładnie to, o czym pisałem: wielokrotny spadek wartości
kruszcu między końcem XV wieku a połową XVII.

www.sharelynx.com/chartsfixed/600yearsilvera.gif

[qwardian]

Aż się nie chce czytać tych głupot
----------------------------------------

[petrucchio]

qwardian napisał:

> I jaki to ma związek z moją wypowiedzią o braku inflacji w okresie
> wymienionych trzystu lat. Każdy gwałtowny spadek cen kruszców
> szlachetnych wiąże się z deflacją, co ma dokładnie odwrotny efekt
> niż inflacja, którą sugerowałeś wcześniej.

Wykresy pokazują nie "ceny kruszcu" (tak można by powiedzieć, gdyby pieniądz był
papierowy), tylko *wartość kruszcu*. Jeśli pieniądz jest bity ze złota lub lub
srebra, to spadek wartości kruszcu powoduje *spadek siły nabywczej* pieniądza,
czyli właśnie inflację. Np. samo masowe bicie monet z peruwiańskiego srebra nie
wzbogaciło Hiszpanii, bo oznaczało nadwyżkę podaży pieniądza i prowadziło do
wzrostu cen. W rezultacie siła nabywcza srebrnych monet spadła o jakieś 80% i
wszyscy, którzy odkładali je sobie w kuferkach, znaleźli się w kłopocie.

> Tutaj daję kolejny link, który tyczy
> się końca wieku 19. Wszystko wydaje się jasne.

Fajnie, tylko co, za przeproszeniem, ma do tego ateizm?

[qwardian]

petrucchio napisał:

>Np. samo masowe bicie monet z peruwiańskiego srebra nie wzbogaciło
>Hiszpanii, bo oznaczało nadwyżkę podaży pieniądza i prowadziło do
>wzrostu cen. W rezultacie siła nabywcza srebrnych monet spadła o
>jakieś 80% i wszyscy, którzy odkładali je sobie w kuferkach,
>znaleźli się w kłopocie.

Brawo Petrucchio, wskazałeś na całkiem spektakularny przykład klęski
urodzaju. Nędza spowodowana nadmiarem kruszcu szlachetnego,
nieurodzaj bogactwa i nadmiernych rezerw. Królestwo Hiszpani mogło
sobie pozwolić, żeby kupić całe zbiory upraw, zbudować statki do
kolejnych zdobyczy terytorialnych, zbudować monumentalne twierdze,
które turyści będą podziwiać przez tysiąclecia i to wszystko
importując z Niderlandów, lub wszystkich miast Hanzy razem do kupy
wziętych włącznie z robotnikami i ich kobietami, którzy z pewnością
nie pogardziliby srebrem z hiszpańskich kuferków. Co za katastrofa.
Nie dziwię się zatem, że całkiem słusznie przygotowywano stosy pod
tymi, który ówczesny system i dobrobyt poddawali w wątpliwość.
Historia uczy, że inkwizycja miała w tym względzie absolutną rację.

[petrucchio]

qwardian napisał:

> Brawo Petrucchio, wskazałeś na całkiem spektakularny przykład
> klęski urodzaju. Nędza spowodowana nadmiarem kruszcu szlachetnego,
> nieurodzaj bogactwa i nadmiernych rezerw.

Nie ironizuj. Widziałeś wykres. Siła nabywcza srebra zjeżdżała po równi
pochyłej. Gdybyś się zastanowił, zauważyłbyś może, że nie ma wielkiej różnicy
między tym, co robił (poprzez swoich ministrów) monarcha hiszpański, a
dodrukowywaniem banknotów, "żeby ludziom żyło się lepiej". Srebro było potrzebne
nie tyle na towary luksusowe z zagranicy, co np. na finansowanie nieustannie
toczonych przez Hiszpanię wojen. Żołd dużo kosztował państwo i pokusa zamiany
srebra w pieniądz zamiast tworzenia rezerw była zbyt silna, żeby zdesperowany
minister mógł się jej oprzeć.

katolskie odmozdzenie

[rycho7]

qwardian napisał:

> A co do totalitaryzmu. W cywilizacji katolickiej od wieku 16 po
wiek
> 19 czyli przez ponad trzysta lat inflacja wynosiła 0%. Tak zero,

1. Zaskakuje mnie w powyzszym zestawienie totalitaryzmu z inflacja.
Moze jednak podyskutujemy o pedofilnosci inflacji. Bedzie weselej.
2. Niedawno interpolowalem wartosc transakcji w 1635 roku,
uwzgledniajac faktyczna ilosc kruszcu w monecie. Inflacja jak
najbardziej byla. Trudniejsza niz obecnie przy
papierowym/plastikowym/elektronicznym pieniadzu. Katolik to jednak
ma dziwy w pustej czaszce.

> System cywilizacji katolickiej opierał się na jednoosobowej
władzy,
> która brała odpowiedzialność za wszystkie decyzje

Byl to w rzeczywistosci jednak calkowity brak odpowiedzialnosci.
Jedyne co bylo istotne to zachowanie zycia przez wladce. No i
posiascie potomka meskiego.

> śmierć były pojęciami szlachetnymi, dotyczyły wybranej grupy ludzi
> głęboko wierzącej w Boga i podporządkowanej etyce podczas walki.

Starcia pomiedzy nazywajacych Boga jedynego "W Trojcy" i Allahem
dowodzily czegos zupelnie przeciwnego. Papisci brali wciry do czasu
herezji technologicznych Europejczykow. Karmisz nas ewidentnymi
bredniami.

> To jest
> właśnie cywilizacja ateistyczna oświeceniowa. Papierowy śmieć,
> ideologiczny śmieć, decyzyjny śmieć, kulturowy śmieć, moralny
śmieć,
> bez tradycji, wartości, poszanowania.

Zapewnie nie pojmiesz jak dobrze opisales katolicyzm. Czy Ty nie
obrazasz czasem "uczuc religijnych".

[petrucchio]

rycho7 napisał:

> qwardian napisał:

> > śmierć były pojęciami szlachetnymi, dotyczyły wybranej grupy ludzi
> > głęboko wierzącej w Boga i podporządkowanej etyce podczas walki.
>
> Starcia pomiedzy nazywajacych Boga jedynego "W Trojcy" i Allahem
> dowodzily czegos zupelnie przeciwnego. Papisci brali wciry do czasu
> herezji technologicznych Europejczykow. Karmisz nas ewidentnymi
> bredniami.

Ciekawe, czy Quardian słyszał coś np. o tym, jak wyglądały działania wojenne we
Francji podczas wojny stuletniej (ze szczególnym uwzględnieniem udziału
chłopstwa i in. ludności cywilnej). Albo weźmy np. równie makabryczną jak
bezsensowną z militarnego punktu widzenia rzeź ludności Aleksandrii podczas
wyprawy Piotra de Lusignan (króla Cypru, tego od uczty u Wierzynka) w 1365. Po
łatwym zdobyciu słabo bronionego miasta, zamiast naprawić wyrwy w murach,
zburzyć mosty i z pozycji siły negocjować z ministrami sułtana (np. w sprawie
wymiany: Jerozolima za Aleksandrię), szlachetni rycerze wyrżnęli jak leci
muzułmanów, Żydów i egipskich chrześcijan, nabrali tyle łupów, że kapitanowie
statków kazali część tego wyrzucić za burtę, i po czterech dniach zmusili Piotra
do odpłynięcia na Cypr w obawie przed zbliżającymi się posiłkami Saracenów.
Nawet kupcy weneccy, sponsorzy Lusignana, byli wściekli, bo splądrowano także
ich własne składy. Taki to był duch rycerski.

[europitek]

Dołożyć można do tego pewną wycieczkę krzyżową do Ziemi Świętej, któa była zabłądziła i desantowała koło pewnego dużego miasta na Bosforem. Myślę jednak, że to pewnikiem jacyś pradawni ateiści użyli swoich czarów, by otumanić prawowiernych i szlachetnych żelaźniaków.

[qwardian]

Zniszczenie Konstantynopola było bezmyślnym aktem, podobnie jak
zniszczenie biblioteki aleksandryjskiej. Wojna stuletnia, nic nie
wiem o udziale ludności cywilnej, raczej o buntach chłopskich na
południu Francji, które tą wojnę przerwały i doprowadziły do
zawieszenia broni, potem buntach w Anglii. Nie można zapominać, że w
czasie tej wojny epidemia dżumy zabiła jedną trzecią ludności
kontynentu i tyczyło się to Europy Zachodniej.
Ale tutaj chodzi o metodyczność w niszczeniu kultury. Jak to można
przyrównać do rewolucji kulturalnej w Chinach i 40 mln. ofiar
chybionej ideologii, niszczenia kościołów w Związku Radzieckim i
całych warstw społecznych z milionami zamordowanych, aresztowanych i
zesłanych w imię nowej ideologii. Masowe ludobójstwo na Ukrainie, w
Kambodży, rewolucje w Ameryce Południowej, Afryce. Wszystko w imię
przegranej ideologii ateistycznej. Jak to porównać z plądrowaną
biblioteką aleksandryjską kiedy cywilizacja chrześcijańska tyle
przejęła z kultury antycznej w okresie odrodzenia. Wolę być
omóżdżonym katolikiem niż zakłamanym ateistą, bez dorobku i
osiągnięć. O, tutaj pewien ateistyczno-oświeceniowy wkład do naszej
architektury, właśnie wyczytałem w Wilkipedii:

Modernizm - ogólne określenie prądów w architekturze światowej
rozwijających się w latach ok. 1918-1975, zakładających całkowite
odejście nie tylko od stylów historycznych, ale również od wszelkiej
stylizacji. Architektura modernistyczna opierała się w założeniu na
nowej metodzie twórczej, wywodzącej formę, funkcję i konstrukcję
budynku niemal wyłącznie z istniejących uwarunkowań materialnych.

[petrucchio]

qwardian napisał:

> Ale tutaj chodzi o metodyczność w niszczeniu kultury.

To może konkwistadorzy w Ameryce?

Lektura warta zapoznania się:

[qwardian]

Tadeusz Cegielski Instytut Historyczny Uniwersytetu Warszawskiego
Konkwistadorzy, misjonarze, kosmopolici. Europejczycy doby
nowożytnej wobec „reszty świata” Wykład inauguracyjny na kierunku
Europeistyka Stary BUW 29 września 2005 r. Zachwyt i żądza. Eldorado
Pod datą 1522 roku, w liście do króla Hiszpanii i cesarza rzymsko-
niemieckiego Karola V, Hérnan Cortéz (1485-1547), hiszpański
szlachcic dowodzący wyprawą do Meksyku, odnotował: „Miasto
[Tlaxcala] jest tak duże i wspaniałe, że choć wiele z tego, o
czymmógłbym opowiedzieć, pomijam, mam wrażenie, że nawet to, co
powiem,będzie prawie nie do uwierzenia. Jest ono dużo większe od
Grenady i bardziej potężne, ma równie wspaniałe budowle, a
mieszkańców o wiele więcej niżmiała Grenada przed jej zdobyciem
[...] W mieście tym znajduje się jeden duży rynek (nie licząc wielu
małych targowisk...), gdzie każdego dnia kupuje coś lub sprzedaje
ponad trzydzieści tys. ludzi. [Są tu] zarówno żywność, jak odzież i
obuwie, a nadto klejnoty ze złota, srebra i drogich kamieni oraz
kosztowne ozdoby z piór. [...] Są tu również domy, jakby balwiernie,
gdzie myję się i goli głowy. Są też łaźnie [...] „ W innym miejscu
Cortéz dodaje, że władca Meksyku, Montezuma II posiada „nową
siedzibę, jeszcze nie ukończoną, nie gorszą od najlepszych pałaców w
Hiszpanii, jeśli chodzi o jakość wykonania robót murarskich i
stolarskich, a także posadzek oraz pomieszczeń służbowych i
gospodarczych”. Nie tylko świątynie i pałace władców budziły swoim
rozmachem i precyzjąwykonania podziw zdobywcy. Odnotowuje on, że
miasta azteckie posiadały infrastrukturę na najwyższym poziomie:
miasto Tenochtitlan, na przykład, zaopatrywane było w bieżącą wodę
poprzez sieć akweduktów. Indianie mieli w ogóle – zdaniem autora -
dobrze sobie radzić z robotami inżynieryjnymi. Zważywszy fakt
szerokiej publikacji listów Cortéza, nie tylko król Hiszpanii, lecz
w ślad za nim także cała Europa mogła dowiedzieć się, że państwo
zdobyte przez Cortéza swym rozmiarem i ludnością, zarówno „z tego,
co udało się ustalić, [jak i z tego], co wywnioskowano z rozmów z
Montezumą” było tak duże, jak Hiszpania. Władcy azteccy stworzyli
doskonale funkcjonujący system przepływu informacji: od licznych
prowincji, podporządkowanych niedługo przed przybyciem Hiszpanów, do
centrum w
---------------------------------------------------------------------
-----------
Page 2
2Tenochtitlan. Stąd każdy krok Cortéza i jego ludzi, od dnia w
którym postawili stopę w Meksyku, znany był w stolicy. Konkwistador
miał w niedługim czasiezapoznać się z tym fenomenem; wszakże
szczęśliwy dlań los sprawił, że wiadomość o przybyciu białych
wojowników, rzekomo wysłanników bogaQuetzcoatla., na wiele tygodni
sparaliżowała działania Indian. Cortéz konsekwentnie nazywa i
opisuje władztwo Mentezumy jako imperium, przy czym – zdaniem
historyków – akurat ta nazwa wydaje sięuzasadniona w przypadku
luźnej struktury plemion i prowincjipodporządkowanych przez Azteków.
Przywodziła ona na myśl imperium Aleksandra Wielkiego lub
średniowieczne władztwa Arabów, Mogołów czy Osmanów: „Jednym słowem,
istnieje wśród tych ludzi każdy rodzaj publicznego porządku i
dobrego ułożenia, gdyż są oni rozumni i dobrze zorganizowani. Nawet
to, co najlepsze w Afryce, nie może się z nimi równać. Zważywszy, że
ludzie ci są barbarzyńcami, tak bardzo oddalonymi od wiedzy o Bogu i
od kontaktów z innymi rozumnymi narodami, jest rzeczą zdumiewającą,
jakipoziom mają we wszystkim” Ostatnia z przytoczonych opinii
Cortéza stanowii syntezę wszystkich jego relacji o Indianach i jako
taka zasługuje na szczególną uwagę. Po pierwsze,zdobywca Meksyku
wykazał się znaczną znajomością geograficznych i kulturowych
realiów. Porównał on indiańską stolicę nie tylko z dobrze znanymi
sobie Madrytem i Kadyksem, lecz właśnie ze zdobytą na Arabach
Grenadą, która swoimi skarbami po stokroć przyćmiewała stolice
hiszpańskie. Dodał przy tym, że w całej muzułmańskiej Afryce nie ma
cywilizacji równej tej, którą zastałw Meksyku. Po drugie, Cortéz
zauważył, iż cywilizacja Indian rozwijała się w separacji od innych,
na przykład europejskiej czy afrykańskiej – a mimo to osiągnęła
wysoki poziom. Tak więc pogromca meksykańskich Indian doskonale
rozumiał wagę zjawiska, które określamy dziś jako stosunki
międzykulturowe: osiągnięcia ludzkie powstają głównie w toku wymiany
z innymi kręgamikulturowymi. Trzecia z zasygnalizowanych kwestii
dotyczy pogaństwa, czy – posługując się określeniem samego Cortéza, -
„barbarzyństwa” Indian. Jak tojest możliwe, aby wszystkie te
osiągnięcia miały miejsce w tak wielkimoddaleniu od „wiedzy o Bogu”?
Pozwoliłem sobie zaprezentować poglądy zdobywcy Meksyku, człowieka
który wraz ze swym rodakiem, Franciskiem Pizarro (1471-1541) zapisał
się w pamięci potomnych jako zuchwały do szaleństwa zdobywca
wielkiego państwa Ameryki przedkolumbijskiej. Pamiętamy go również
jako człowieka, który zapoczątkował nie mającą precedensu
eksterminację społeczeństw Meksyku – tak jak Pizarro uczynił to w
stosunku do Indian andyjskich. Jak więc pogodzić te dwie sfery
faktów, dwie wykluczające się – zdawało by się - role
konkwistadorów?
---------------------------------------------------------------------
-----------
Page 3
3Paradoksów i zagadek będzie przecież znacznie więcej. Nasuwa
siękolejne pytanie: skoro władztwa Indian były tak potężne i
wspaniale zorganizowane – jak pisali Cortéz, Pizarro i dziesiątki
innych - to dlaczego tak łatwo przyszło im ich zdobycie i
podporządkowanie? Co jeszcze ważniejsze – dlaczego niemal całkowicie
je zniszczyli, dlaczego wymordowali lub dopuścili, aby wymordowano
ludzi, a miasta, świątyni i pałace niemal doszczętnie zburzono?
Przyjrzyjmy się więc postaciom zdobywców. Kim byli, jakimi kierowali
się zasadami, co popychało ich do zuchwałych przedsięwzięć?
Pamiętajmy, że podbój Mezoameryki stanowiłrezultat prywatnych
przedsięwzięćkonkwistadorów. Za akcjami Hiszpanów i Portugalczyków
nie kryły się ani kolonialne plany monarchów, ani misyjne ambicje
Kościoła katolickiego. Te ostatnie pojawiły się dopiero w momencie,
kiedy podbój obu Ameryk zostałpraktycznie dokonany. Wróćmy do
relacji Cortéza. Jak zauważyliśmy, w swych Listach o zdobyciu
Meksyku dawał niejednokrotnie wyraz szczeremu zachwytowi - tym samym
konkwistador wyraźnie subiektywizował swoją relację. Jego zachowanie
tłumaczy szok kulturowy, jakiego musiał doznać obcując ze światem, o
którego istnieniu nie miał pojęcia żaden z Europejczyków. Właśnie
dlatego Cortéz musiał oswoić zastaną w Meksyku rzeczywistość:
nakładał znaną sobie, europejską siatkę pojęć, wartości i
doświadczeń na zjawiska tyczące się kultury Indian i państwa
Montezumy. Siatka taka stanowiła dlań swoisty drogowskaz, punkt
odniesienia, dzięki któremu był w stanie rzeczywistość Ameryki
ocenić – a w konsekwencji podporządkować sobie. Umożliwiała ona
również zrozumiałe dla królewskiego odbiorcy i jego otoczenia, a
korzystne dla konkwistadora, naświetlenie sytuacji w Meksyki.
Zdobywcy nie dostrzegli, bo nie byli w stanie dostrzec, że
wyrafinowanie kultury duchowej i artystycznej Indian, bogactwo
mierzone przez nich ilościązłota i szlachetnych kamieni, nie szły w
parze z proporcjonalnym postępemtechnicznym i organizacyjnym. Twórcy
monumentalnej architektury, figuralnej rzeźby i precyzyjnego
złotnictwa nie znali koła i nie posługiwali się narzędziamiz żelaza
i stali. Stosunkowo nieliczne wyroby z miedzi i brązu miały w
tymkręgu jedynie kultowe lub estetyczne – a nie techniczne
zastosowanie. Gdyby mierzyć kultury Azteków, Majów i Inków
dzisiejszą, naukową miarą, to znajdowały się one na poziomie późnego
neolitu lub epoki brązu. W zetknięciu ze zdet

[qwardian]

W zetknięciu ze zdeterminowanymi, dysponującymi znaczną przewagą
technicznąkonkwistadorami cywilizacja Indian rozsypała się, mimo
liczebnej przewagi nad najeźdźcami. Z pięćsetletniej dziś
perspektywy wynik konfrontacji tak różnych cywilizacji wydaje się z
góry przesądzony; wszakże zdobywcy Meksyku i Peru nie zdawali sobie
sprawy z własnej przewagi. Siłę przeciwnika oceniali wedlejego
liczebności, poziom kultury ilością złota, srebra lub skalą budowli -
nie zaśszczebla cywilizacyjnego rozwoju. Tego ostatniego pojęcia
nie znali. Świat
---------------------------------------------------------------------
-----------
Page 4
4ludzi był w ich oczach bytem jednorodnym – jako że danym od Boga w
jednymakcje kreacji. Błyskawiczne zwycięstwa nad państwami Azteków i
Inków były przedmiotem ich dumy. Dla obserwującej je Europy źródłem
zdumienia, podziwu, rzadziej oburzenia z powodu niesłychanych
gwałtów, jakich siękonkwistadorzy dopuścili. Nie koniec wszak na
tym. Ambicje poznawcze Cortéza (a także zdobywców Peru: Pizarra i
Diego de Almagro) w dużej mierze motywowanebyły świadomością
potencjalnych korzyści, jakie przynosi obiektywna, profesjonalna
wiedza o przeciwniku. Konkwistadorzy starali się jak najlepiej
poznać polityczną i militarną organizację państw Montezumy i Inki,
tak aby móc wykorzystać ich słabości. Dziś wiemy, że nie było to
zbyt trudne,zważywszy napięcia i podskórne konflikty w organizacji
obu imperiów, meksykańskiego i andyjskiego. Hiszpanie szybko też
rozpoznali podstawy religii, wierzenia i przesądy Indian i
bezwzględnie wiedzę tę wykorzystali, uderzając w newralgiczne punkty
systemu – osoby władców posiadających nie tylko autorytarną władzę,
ale też – co szło w parze z taką władzą – otoczonych religijną
czcią, uważanych za osoby boskie. Lektura Listów o zdobyciu Meksyku
Hérnana Cortéza nie pozwalaprzypuszczać, by ich autor czuł się jako
człowiek kimś lepszym od Indian.Wielokrotnie pisał o mieszkańcach
Meksyku jako o ludziach rozumnych izdolnych. Umiał również docenić
ich męstwo i determinację na polu bitwy.Sprzymierzonych ze sobą
Indian nazywał wprost przyjaciółmi. Wierzył lub przynajmniej
deklarował wiarę w to, że po nawróceniu na chrześcijaństwo stanąsię
jego braćmi. Trudno jednak nie zauważyć, że bez skrupułów
wykorzystywałtak swoją techniczną przewagę, jak i naiwną wiarę w to,
że konkwistadorzy sąwysłannikami boga Quetzcoatla. Wydaje się, że
najbardziej charakterystycznym rysem osobowości Cortéza było jego
wyrachowanie. Postrzegania świata przez konkwistadora określała
twarda kalkulacja. Widział i oceniał tylko te aspekty i dziedziny
życia Indian, które miały znaczenie z czysto utylitarnego, a więc
militarnego czy politycznego punktu widzenia. Pomimo zachwytu nad
osiągnięciami Indian, twórcy tych osiągnięć byli mu w zupełności
obojętni. Gdy nie musiał, nie byłwobec nich brutalny; zdawał sobie
sprawę, że taka strategia mogłaby w dłuższej perspektywie przynieść
wyłącznie straty. W stanach wyższej koniecznościzabijał jednak
Indian bez pardonu, a ich miasta systematycznie niszczył, z czego
następnie zdawał sumiennie relacje. Ostatecznie też przystał, jak
stwierdza w listach, na niewolniczą pracę Indian na rzecz zdobywców,
mając głównie na względzie interesy Karola V. Sam należał bowiem do
szybko rosnącej w liczbę, tym samym agresywnej, ekspansywnej grupy
społecznej – niezamożnej szlachtyhiszpańskiej. Do doby odkryć
geograficznych środków do życia hidalgos szukali głównie w służbie
królewskiej, tak wojskowej jak i cywilnej; dopiero odkrycie Kolumba
otworzyło przed nimi oszałamiające perspektywy podboju ibajkowych,
jak się wydało z początku, łupów.
---------------------------------------------------------------------
-----------
Page 5
5Fakt zdobycia wielkich skarbów w Meksyku i Peru umocnił jeszcze
panujące wśród kolonistów przekonanie, że Eldorado (hiszp. pozłacany
kraj), kraina złota, o której opowiadali Indianie nie tylko w
rejonie Przesmyku Panamskiego, ale i na wschodnim wybrzeżu Ameryki
Płd., znalazła się w zasięgu ich działania. Według utrzymującej się
do dziś tradycji, to hiszpański konkwistador Vasco Núñez Balboa (ok.
1475-1517), który w 1513 r.przekroczył Przesmyk Panamski i dostał
się do brzegów Pacyfiku (który nazwałMorzem Południowym), pierwszy
uzyskał dokładniejsze informacje otajemniczym kraju. Mityczne
królestwo stało się również celem poszukiwańpodjętych przez
Portugalczyków, którzy dzięki przypadkowemu odkryciu dzisiejszej
Brazylii przez Pedro Alvareza Cabrala (ok.1460-ok.1526) w 1500 r.
stali się władcami tego kraju. Chimerę Eldorado zamierzała ścigać w
1535 r.wielka flota hiszpańska Pedro de Mendozy (ok.1487-1637), a
więc w chwili, gdy Peru znalazło się już w ręku Pizzara. Zdobycie
państwa Inków, którego skarby szybko zostały rozgrabione, nie
położyły kresu mitowi. Przeciwnie,podsycały nadzieje na
odkrycie "prawdziwego Eldorado" przynajmniej przez sto następnych
lat. Kolejne wyprawy Hiszpanów ginęły w dżunglach Paragwaju i
Boliwii. Tereny te rozpoznane zostały i opisane dopiero dzięki
misjom jezuitów i utworzonym przez nich "redukcjom" na przełomie XVI
i XVII w. Mit Eldorado pozostawił trwały ślad w kulturze
europejskiej. Do Eldorado dotrzeć mieli Kandyd i jego służący
Kakambo z powiastki filozoficznej Woltera Kandyd (1759);
bezskutecznie natomiast poszukiwali bohaterowie filmów Wernera
Herzoga (właściwie Werner Stipetić, ur. 1942),wybitnego reżysera
niemieckiego. Dwie drogi do zbawienia Nowożytne podboje
Europejczyków nie ograniczyły się – jak wiadomo – do kontynentu
amerykańskiego, ale pozostańmy jeszcze w krajach podbitych przez
Hiszpanów. Zobaczmy, jak wykorzystali oni swoje zwycięstwo, a
zwłaszcza jak odnieśli się do zasadniczego problemu duchowego swojej
epoki – kwestii zbawienia duszy. „Trzeba pamiętać, że nawet w
uważanej za laickąepoce Oświecenia, świadomość europejska nadal była
silnie związana z chrześcijaństwem. Widać to choćby na przykładzie
dzieł Woltera”, a później Chateaubrianda, „w których
pojęcia „Europa” i chrześcijaństwo” używane sązamiennie. Jak pisał
[...] Leszek Kołakowski, konkwistadorzy „byli okrutni,chciwi i
bezlitośni, zapewne zarazem pobożni, szczerze przywiązani do swojej
wiary i przekonani o swojej duchowej wyższości”. Uzasadnieniem dla
brutalnego podboju była – jak wiadomo - misja nawracania Indian.
Mniej znane są jednak ich dwojakie aspekty i skutki: praktyczne z
jednej, teologiczne zdrugiej strony. Misje chrześcijańskie,
organizowane nie tylko w regionach mezoamerykańskim i andyjskim,
lecz także w Chinach, Indiach, Japonii i Filipinach, na wyspach
Polinezji i Oceanii, prowadziły do poznania lokalnych
---------------------------------------------------------------------
-----------
Page 6
6wierzeń, praktyk i obyczajów religijnych, a co za tym idzie języków
i kultur. Wznacznym stopniu przyczyniły się, identycznie jak sam
proces podbojów, do radykalnej zmiany w sferze świadomości, a
zwłaszcza do pogłębienia procesu europejskiej samoidentyfikacji.
Gorliwość ewangelizacyjna otrzymała w XVI wieku, stuleciu pierwszych
podbojów, solidne podstawy prawne, przy czym w okresie wypraw do
Ameryki Środkowej, istniała pewna sprzeczność pomiędzy prawem
hiszpańskim (także podobnym doń prawem portugalskim) a dekretami
papieskimi. Zgodnie z tym pierwszym, ludność świeżo odkrytych dla
monarchii terytoriów winna nie tylko przyjąć zasady Ewangelii, ale i
uznać wraz z nimi zwierzchnictwo chrześcijańskiego władcy. Polegało
to na odczytaniu tzw. requerimento, w obecności królewskiego
notariusza. Oświadczenie to miało formę ultimatum; w razie nie
podporządkowania się pogan – w naszym przypadku Indian –
władzyHiszpanów można było przeprowadzić ich pacyfikację. Tymcz

[qwardian]

Tymczasem przepisy kościelne nie przyznawały Indianom statusu ludzi –
tym samym uniemożliwiały formalną ich ewangelizację. Dopiero 15 lat
po podbojach Cortéza, 2 czerwca 1537 roku papież Paweł III ogłosił
bullę, w której uznawał Indian za byty racjonalne, wolne i jako
takie zdolne do przyjęcia chrześcijaństwa. Dokument niezwykle ważny,
bo otwierający drogę do stopniowej rehabilitacji Indian w oczach
Europejczyków. Pięciotomowy zapis Bernala Diaz (ur. ok. 1490 r.)
zat. Pamiętnik żołnierza Korteza (wyd. 1632) przynosi obraz
społeczeństw Majów, Tolteków i Azteków różny pod wielu względami od
tego, jaki utrwalił Cortéz. Niezwykle utalentowani jako
budowniczowie, artyści czy rolnicy, dzielni żołnierze, wyznają kult,
który budzi najwyższą odrazę i sprzeciw Diaza. Poświęcanie ofiar
bożkom i rytualny kanibalizm, obserwowany podczas niektórych
uroczystości, kronikarz traktował jako zwykłe spożywanie mięsa
ludzkiego – dlazaspokojenia głodu:„Jedli mięso ludzkie – donosił -
jak my pożywamy wołowinę, i we wszystkich miejscowościach mieli
domy, jakby klatki z grubych żerdzi, w których zamykali na utuczenie
licznych Indian [...], aby następnie, gdy utyją, zjadać ich. Kiedy
prowadzili wojny, jedna prowincja za drugą, wziętych do niewoli
zabijali na ofiarę i zjadali”. Diaz piętnował – podobnie jak inni
kronikarze – rozwiązłość seksualnąIndian; wytykał im grzechy sodomii
i kazirodztwa; przytaczał wreszcie krążącąpo Mezoameryce plotkę,
jakoby Indianie byli potomkami wygnanych z Europy Żydów. Wszystkie
te połprawdy i konfabulacje miały służyć zdeprecjonowaniu podbitych
ludów i raz na zawsze zamknąć im drogę do duchowej – jeśli nie
prawnospołecznej – podmiotowości. Indianie nawracali się chętnie i
szybko; rozczarowani brakiem skutecznej opieki ze strony własnych
bogów, oddawali się w opiekę białego boga,
---------------------------------------------------------------------
-----------
Page 7
7przybyłego zza oceanu. Nową wiarę znakomicie godzili z tradycyjnymi
obrzędami i zachowaniami, zwłaszcza śpiewem i tańcem; dopiero
walczący i surowy Kościół XVII wieku zaczął tępić te „diabelskie
praktyki”. Właśnie w XVII stuleciu stanęło przed Kościołem rzymsko-
katolickim (w pewnej mierze także luterańskim, który również
wykazywał ambicje misyjne) nowe wyzwanie, związane z
zainteresowaniem Europejczyków krajami Azji: Indiami, Chinami,
Japonią i Koreą. Mimo atrakcyjności, jaką w dziedzinie gospodarczej
miały dla Europejczyków wielkie monarchie Dalekiego Wschodu,
kontakty z nimi utrudniał tradycyjny już w kulturach tych krajów
izolacjonizm. Miał różnorakie przyczyny, inne w Chinach – Państwie
Środka, które długo utrzymywały cywilizacyjną przewagę nad
ościennymi ludami, inną z kolei w Japonii, aż do pojawienia się u
jej wybrzeży Europejczyków otwartej na obce, głównie chińskie i
koreańskie wpływy kulturowe. W drugim wypadku zapoczątkowany w XVI
w. izolacjonizm wynikał z poczucia zagrożenia, jakie nieśli
przybysze z Europy i towarzyszące im wynalazki w dziedzinie techniki
wojennej (brońpalna). Pewnym sukcesem mogli poszczycić się Francuzi
pod koniec XVII w., kiedy ich oficjalna misja do Chin, złożona z
jezuitów, została dopuszczona nadwór cesarski. Rząd zezwolił na to
jezuitom licząc na wykorzystanie ich wiedzy z dziedziny astronomii i
innych nauk ścisłych. Politykę przyjmowania europejskich uczonych i
specjalistów kontynuowali Chińczycy w następnymstuleciu, w ślad za
nią nie szło przecież otwarcie się na stosunki dyplomatyczne i
handlowe. W dziedzinie stosunków zewnętrznych obowiązywała
niezmiennie zasada ścisłego izolacjonizu. Dwór cesarski uważał
władców wszystkich pozostałych krajów za swych wasali. Trzymał się
starochińskich koncepcji, według których cesarz – Syn Nieba – panuje
nad narodami wszechświata, Chinystanowią środek świata, zaś
pozostałe narody są barbarzyńskie. Chińskie misje nauczyły
Europejczyków nie tylko pokory wobec cywilizacji, która sama siebie
uważała za wyższą od wszystkich innych. Zrodziły także nadzieję, że
chrześcijanie nie są na świecie osamotnieni, że gdzieś – w odległym
Państwie Środka - ludzie wykształceni, mandaryni, wyznają religię,
która stanowi być może odbicie jakiejś dawnej, wspólnejwszystkim
religii. Nadzieje, powiedzmy od razu, bezpodstawne, ale
doświadczenia wyniesione z azjatyckich, nie tylko chińskich misji,
pozostawiły trwały ślad w europejskiej mentalności. Raporty
nadsyłane przez uczonych jezuitów brzmiały początkowo
zachęcająco: „Konfucjusz, który ukształtowałduszę swojego narodu,
głosił doktrynę, w której wszędzie wyczuwało się boskąinspirację.
Uważał on, że ludzka natura wyszła z niebios całkowicie czysta
idoskonała, że uległa później skażeniu, i że należy jej przywrócić
pierwotne piękno”. Jak zauważa Paul Hazard, za którym referuję tę
sprawę, w oczachjezuickich misjonarzy filozof urodzony ok. 478 r.
przed Chrystusem, jawił sięniemal jako „święty Piotr avant la
lettre, chiński święty Paweł” . Zbierając
---------------------------------------------------------------------
-----------
Page 8
8żniwo swych misji, wydali w 1697 roku dzieło zat. Confucius,
Sinarum Philosohus („Konfucjusz, filozof Chińczyków), książkę która -
jak ocenia Hazrad - „dotyczyła nie tyle faktów, co raczej
interpretacji faktów”. Przeznaczona była dla młodych
misjonarzy, „rybaków dusz ludzkich, którzy wiedząc, jakie analogie
można znaleźć między konfucjanizmem a chrześcijaństwem, będą umieli
lepiej chwytać dusze swoje sieci”. Postępy chińskich misji
obserwował z nadzieją również luteranin, Gottfried Wilhelm Leibniz
(1646-1717), który od dawna marzył o zjednoczeniuwszystkich
chrześcijan. Trzeba nawrócić Chiny – dowodził – tak jak robią
tojezuici: „nie przez dowodzenie Chińczykom, że tkwią w błędzie,
lecz przez wydobywanie analogii między ich i naszą religią, przez
podkreślanie substancjalnej jedności umysłu ludzkiego...”
Rzeczywistość zawiodła przecieżniemieckiego filozofa. Konkurencyjne
wobec jezuitów zakony zarzucały impobłażliwość, stronniczość,
skłonność do przystosowania się. Jezuici godzą sięw Chinach na cześć
oddawana idolom, nie udzielają ostatniego namaszczenia, zaniedbują
nawet obrzęd chrztu! – oskarżali. Rzym, w którym jezuitom nigdy nie
zabrakło przeciwników, zdecydował się wysłać do Chin legata dla
gruntownego zbadania sprawy, ale strażniczka katolickiej ortodoksji,
paryska Sorbona już wydała wyrok potępiający ojców Le Comte i Le
Gobien. Niewiele przy tym wiedziano w Europie o paragwajskim
eksperymencie jezuitów, o tzw. republice Guaranów w amerykańskiej
dżungli, w której w przeciągu dwóch stuleciu znalazło schronienie,
pracę i godne życie ok. 150 tys. Indian. Jezuiccy misjonarze w
Chinach zdobyli za to dwuznaczną, ale wielkąsławę wśród libertynów.
Vossius (Gerhard Johannes Voss) pisał, że dzięki nim wiemy, że
Chińczycy są ateistami, ale nie jest to ateizm negatywny, jak u
dzikich w Ameryce, ale ateizm pozytywny, rozmyślnie obrany,
nieumniejszający w niczym ich mądrości i cnoty. Są na swój sposób
nabożni, a ichmądrość zbliżona jest do mądrości Spinozy!
Konfucjanizm, filozofia Spinozy – czyż nie wskazywały ludziom
zupełnie nowej drogi do zbawienia, zbawienia za życia, które niosą
mądrość i wiedza? Marzenie o Raju. Nowi Achajowie W naszych
rozważaniach o konfrontacjach kultur i cywilizacji oraz stosunku
Europejczyków do – nazwijmy to „resztą świata” - nie może
zabraknąćpostawy, która święcić miała triumfy w XVIII, „oświeconym”
wieku oraz przez znaczną część XIX stulecia - dopóki kształtująca
się od czasów Josepha Arthura de Gobineau (1816-1882) doktryna
rasizmu nie przekreśliła ważności zarysowanych tu postaw. Znana dziś

Stój, szalony człowieku!

[petrucchio]

Kto to widział, wklejać całe artykuły w odcinkach? Wystarczy dać odsyłacz

[qwardian]

Znana dziś jako mit Dobrego Dzikusa, kształtowała sięod czasu
pierwszej wyprawy Kolumba w 1492 roku, który nigdy nie
straciłnadziei, że odkrył nie tylko nową, krótszą drogę do Indii,
ale i prawdziwy raj ziemski, miejsce w którym ludzie cieszą się
pierwotną niewinnością. Zdobywcy szybko zamienili ten raj w piekło;
tym bardziej mit „raju odzyskanego” nabrał
---------------------------------------------------------------------
-----------
Page 9
9żywotności. Przekonanie o pierwotnej czystości rasy ludzkiej nie
opuszczało filozofów rangi Johna Locke’a (1632-1704), ale w XVIII
stuleciu nikt nie nadałmu takiego znaczenia i popularności, jak Jan
Jakub Rousseau (1712-1778). Mit Dobrego Dzikusa nabrał też
cielesności. Stało się tak dzięki wyprawom zorganizowanym po
Pacyfiku przez dwóch największych żeglarzyXVIII wieku: Anglika
Jamesa Cooka (1728-1779) i jego francuskiego konkurenta, Louisa
Antoine’a de Bougainville’a (1729-1811). Trzy wyprawy Cooka dookoła
świata oraz ekspedycja de Bougainville’a miały – po raz pierwszy –
podwójny charakter: eksploracji nieznanych dotąd mórz i lądów przez
Anglię i Francję oraz w równym stopniu naukowego ich poznania i
opisu. Drugiemu celowi służyła obecność na statkach wielu uczonych:
biologów, astronomów, kartografów i jakbyśmy dziś powiedzieli –
etnografów. W czasie pierwszej podróży Cooka, odbytej w latach 1768-
1769 na żaglowcu „Endeavour” funkcję naukowego opiekuna odkrytych
okazów minerałów, flory i fauny pełnił Joseph Banks (1743-1820),
uczony-amator jakich wielu było w jego epoce. Uczestnictwo w
wyprawie Banks zapewniłsobie niebagatelną sumą 10 tys. funtów
szterlingów, wpłaconych na jej koszty.Banks, pięknoduch i bywalec
salonów, prawdziwy „obywatel świata”, ze swejroli wywiązał się
nadspodziewanie dobrze. Pozostawił szczegółowy opis i setki rysunków
prezentujących, jeśli idzie o Polinezję, obraz prawdziwie rajskiej
szczęśliwości. Banks pełen podziwu dla urody polinezyjskich kobiet,
korzystał też w pełni ze wszystkich uciech, jakie wyspy mu
zaoferowały. Nie tylko zresztą on: kapitan Cook miał ogromny problem
z utrzymaniem dyscypliny wśród swoichmarynarzy, oszołomionych wręcz
zainteresowaniem, jaki okazywały immiejscowe kobiety. Joseph Banks
przez długie lata po zakończeniu pierwszejwyprawy był ośrodkiem
powszechnego zainteresowania w Anglii, a jego ustne i pisemne
relacje z podróży po Pacyfiku rozpalały wyobraźnię budowniczych
brytyjskiego imperium. Na długie też lata zaważyły na recepcji
oceanicznychkultur. Innymi jeszcze kryteriami kierował się Johann
Reinhold Forster (1729-1798), osiadły w Gdańsku niemiecki geograf i
podróżnik szkockiego pochodzenia. Wraz ze swym synem Georgiem (1754-
1794), wybitnymprzyrodnikiem i pisarzem (przez pewien czas
profesorem Szkoły Głównej Litewskiej w Wilnie), wziął udział w
drugiej podróży Jamesa Cooka dookoła świata (1772-1775). Pozostawił
po sobie szczegółowy dziennik podróży, który opracował i podał do
druku jego syn. W mieszkańcach wyspy Tahiti, inaczej niż jego
uczony, ale i frywolny poprzednik z pierwszej wyprawy Cooka, Joseph
Banks, upatrywał nie tylko pierwotną swobodę oraz piękne ciała,
wodzące Europejczyków na pokuszenie. Skłonny był zwłaszcza widzieć
Greków epoki Homera: walecznych Achajówoblegających Troję oraz
podejmujących ryzykowne wyprawy żeglarskie wzdłużbrzegów Morza
Śródziemnego:
---------------------------------------------------------------------
-----------
Page 10
10„Wydaje się, że ich [Tahitańczyków] okręty wojenne są tego samego
rodzaju, co mille carinae [okręty wojenne], które wyruszyły walczyć
ze słynnym miastem Troją. Być może również charakter ich wojen
pozostaje w pełni ten sam, aczkolwiek Grecy byli lepiej uzbrojeni,
jeśli idzie o wykorzystanie żelaza i brązu, które w tego rodzaju
wojnach w wielkim stopniu decydowały o zwycięstwie [...] Ich żegluga
od wyspy do wyspy Archipelagu [tj. Morza Egejskiego] była bardzo
podobna do ekspedycji podejmowanych przez tych ludzi [Tahitańczyków]
pomiędzy wyspami Morza Południowego [tj. Pacyfiku]; potrafią oni,
tak jak starożytni Grecy, prowadzić nawigację nocą, kierując się
gwiazdami, o których wiedzą wystarczająco wiele i którym nadali
własne imiona. Ich dowódcy, jak greccy herosi, idą na wojnę i
zdobywają sławędzięki bohaterskim czynom.” (tłum moje, T.C.)
Zatrzymajmy się, na koniec tych rozważań, przy
błyskotliwymporównaniu budowanym przez niemieckiego geografa. 250
lat po tym, jak Hérnan Cortéz opiewał potęgę imperium równego
hiszpańskiemu, nie zdając sobie sprawy, że wyprawa do Mezoameryki
stanowiła w gruncie rzeczy podróżw przeszłość, w pobliże epoki
brązu, Forster pojmował doskonale istotęmiędzykulturowego kontaktu.
Zauważył, że tubylcom brakuje broni nie tylko z żelaza, ale i brązu –
i z tego powodu, a także z racji niezwykłej zręczności w budowaniu
łodzi i śmiałości w sztuce nawigowania przypominają Greków doby
Homera i wypraw na Troję. To porównanie, wraz z
metaforą „ArgonauciZachodniego Pacyfiku” spopularyzowaną dzięki
pracy Argonauts of the Western Pacific (1922) Bronisława
Malinowskiego (1884-1942), utrzymało się do dnia dzisiejszego na
określenie żeglarskich dokonań ludów Polinezji. Konstatacja, jaką
poczynił Johann Reinhold Forster, świadomość że odkrywając nowe lądy
Europejczycy konfrontują się sami ze sobą – tyle, ze sprzed kilku
tysięcy lat, była udziałem także dowódcy tej wyprawy. James Cook,
surowy w ocenie ludzi i ich obyczajów, wymagający wiele od siebie
iinnych wykazywał niezwykłą pobłażliwość dla obyczajów
Tahitiańczyków iinnych mieszkańców oceanicznych wysp. Martwił się,
że żądni bogactwa i cielesnych uciech Brytyjczycy zdemoralizują
niewinnych jak dzieci wyspiarzy. Ubolewał z powodu chorób,
zaciągniętych na wyspy przez marynarzy: jego własnych i Francuza
Bougainville’a. Podobnie rozumował ten ostatni; Bougainville
zasłynął nie tylko z podróży odbytej po Pacyfiku w latach 1766-1769,
ale i znakomitej relacji zat. Podróż dookoła świata (wyd. 1771-72,
przekł. Polski 1962), dzięki której poznano w Europie Polinezję.
Zrozumienie fenomenu Wysp Południowych i dobre chęci odkrywców nie
na wiele się zdały. Nawet postawa niezłomnego w swych zasadach
Jamesa Cooka nie wolna była od sprzeczności. Tolerancyjny – nawet
jeśli chodziło o zachowania Tahitańczyków, które traktował jako
rozwiązłe – nie był w stanie zaaprobować licznych kradzieży broni,
narzędzi metalowych, a nawet gwoździ przez tubylców. Ci nie tylko że
spragnieni byli deficytowych na Wyspach
---------------------------------------------------------------------
-----------
Page 11
11metali, ale żyjąc w plemiennej wspólnocie nie znali pojęcia
własności, stanowiącej prawdziwą świętość dla Brytyjczyków. Cook nie
dostrzegł też i nie zrozumiał, że za objawami niezwykłej
gościnności, z jaką Tahitańczycyprzyjmowali żeglarzy stoi, poważny
wysiłek ekonomiczny, i że po kilku miesiącach pobytu jego okrętów na
archipelagu został on w znacznym stopniu ogołocony z żywności. Nagły
powrót na Tahiti w lutym 1779 roku okazał siępoważnym błędem ze
strony Cooka. Przypłacili go życiem on sam i kilku jegoludzi.
Bezpośrednią przyczyną konfliktu, który miał doprowadzić do
regularnejbitwy z tubylcami, była kradzież łodzi przez Tahitańczyków
i podjęta przez Anglików próba zorganizowania karnej ekspedycji.
Ciało zabitego grotami dzid kapitana zostało przez tubylców zabrane,
następnie rytualnie – jak siędomyślamy – podzielone na fragmenty, z
których niektóre zostały spożyte na znak czci i szacunku dla
wojownika, reszta zaś pochowana w niedostępnym miejscu. Tylko rękę i
goleń Tahitańczycy odesłali na brytyjski okręt. Znamienne, że ten
makabryczny upominek nie wywołał ani oburzenia, anistrachu wśród
z

[qwardian]

Znamienne, że ten makabryczny upominek nie wywołał ani oburzenia,
anistrachu wśród załogi. Dominował raczej żal, a nawet rozpacz po
utracie człowieka, który posiadał najwyższy tu autorytet.
Na „dzikich” oburzano się dopiero w Europie, po ukazaniu się relacji
z ostatniej podróży Cooka. Weterani oceanicznych wypraw domyślali
się, że za działaniem tubylców nie stała ani krwiożerczość, ani tym
bardziej kanibalizm.Czy to w dziewiczym – wydawałoby się – Nowym
Świecie w Ameryce, czy w starożytnych cywilizacjach Środkowego i
Dalekiego Wschodu, czy to wreszcie wśród niewinnych i szczęśliwych –
do przybycia białych – mieszkańców Polinezji, wszędzie gdzie stanęła
stopa Europejczyka, tam przeglądał się on w zwierciadle, które
odbijało się przede wszystkim jegowłasną twarz. Co znajduje się „pod
drugiej stronie lustra”, jaki jest naprawdę świat, do którego
przybył, dowiedzieć się miał z wielkim opóźnieniem,zazwyczaj wtedy,
gdy świat ten – jak kultury prekolumbijskie – przestał już istnieć.
Konfrontacja z „resztą świata” dała więc Europie i wiele, i
niewielezarazem; dała przecież rozumienie siebie samej.Źródła i
opracowania cytowane w tekscie: 1. Cortéz, Hérnan, Listy Hérnana
Cortéza do króla i cesarza Karola V o wydarzeniach w Meksyku w
latach 1519-1521, Przełożyli M. Mróz i R. Tomocki, Gdańsk 1997; 2.
Diaz del Castello, Bernal, Pamiętnik żołnierza Korteza
czyliprawdziwa historia podboju Nowej Hiszpanii, Warszawa 1962; 3.
Pizarro, Francisco, Relacja o odkryciu i podboju królestwa Peru,
przełożyła M. Mróz, Gdańsk 1995,

Stój, szalony człowieku!

[qwardian]

Celowo wkleiłem cały artykuł, nie w celu zatopienia w nim rozmówcy,
ale dlatego, że ze wszystkich źródeł tyczących się katolicyzmu,
podbojów kolonialnych i monarchii, ten zrobił na mnie największe
wrażenie. Ile trzeba było mądrości, rozsądku, waleczności i męstwa,
żeby w obliczu przeciwności wykazać tyle zrozumienia dla spraw
ludzkich i społecznych.
Niech mi ktoś odpowie, jak to się porówuje do krwawej jatki wieku
20.

qwardian,wiesz skad sie wzial miliard Chinczykow?

[kuba.peerelski]

Stad ze w Chinach nie bylo nigdy chrzescijanstwa, ktore przez 1500
lat dziesiatkowalo ludnosc Europy.

[andrzejg]

mistrz_ognia napisał:

> ========================
> Historia wskazuje wyraźnie że jest to prosta droga do
totalitaryzmu połączonego z kultem jednostki.
>

ale tylko wtedy , gdy ideologia jest wprzęgnięta w struktury państwa
Widać lud potrzebuje przewodnika, autorytetu i gdy braknie
wymyslonego Boga, to kieruje sie ku czemu innemu. Popatrz na
fanatycznych radisuchaczy RM. Czym różnią sie od czcicieli jednostki.
Toz ojczulko często jest u nich na pierwszym miejscu

A.

Tobie to dobrze

[szar.nyblask]

jesteś z Wrocławia, możesz osobiście chodzić na jej mecze, zawsze
gdy grają u siebie
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=13&w=71177520

Kolejny znakomity przykład

[sz0k]

na "nieistniejący" wojujący ateizm, do którego nie istnienia tak mnie
przekonywali tutejsi ateiści swego czasu:
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=13&w=65221869&a=65221869
Nie ma to jak prawdziwy, rasowy ateista z krwi i kości co to nie uznaje żadnej
religii, nie wierzy w żadnego boga, a jednocześnie pluje, obraża, bezcześci i
plugawi wiarę... no zgadnijcie jaką???
I jak tu nie wierzyć, że wiara katolicka jest tą jedyną, prawdziwą?

Różni się polski katolicyzm od chrześcijaństwa ?

[stan.borys]

Tak. Wszystkim.

[a000000]

nagadałeś się, nie powiem....

to może w punktach ujmij te WSZYSTKIE różnice, co?

[kuba.peerelski]

>>Nienawidzą kościoła i nie potrafią bez niego żyć. Stworzyli
zbankrutowane ideologie jak oświecenie, komunizm, idee promowania
homoseksualizmu, braku poszanowania dla rodziny, tradycji, religii.<<

Troche pomieszales, przeciez chrzescijanie stworzyli 10 wiekow
ciemnosci, w czasie ktorych torturowali i palili na stosach
myslicieli oraz niewinne kobiety, a nawet spalili bibliotekarke wraz
z cala biblioteka aleksandryjska

Biblioteka Aleksandryjska

[petrucchio]

Bibliotekę palili kolejno:

(1) W 48 p.n.e. Rzymianie Juliusza Cezara, ale to było niechcący: Cezar spalił
swoje statki, od których zajęły się zabudowania portowe, potem pałac królewski i
wreszcie część Biblioteki).

(2) Wojska Aureliana w 70. latach III w., trochę paląc, a trochę szabrując.

(3) Teofil, chrześcijański patriarcha Aleksandrii w 391 n.e., realizując
wytyczne cesarza Teodozjusza I w sprawie niszczenia świątyń pogańskich (spalił
Serapeum z większą częścią wcześniej ocalałych zbiorów).

I ostatecznie:

(4) Być może, ale nie na pewno, dokończyli dzieła muzułmanie w 645.

Możliwe, że zanotowana wieleset lat później historia o kalife Umarze i jego
znanym powiedzeniu ("Jeśli te książki zawierają to samo, co Koran, są zbędne, a
jeśli zawierają coś innego, są szkodliwe") jest tylko legendą i że w czasie
najazdu muzułmanów nie było już co niszczyć. Wówczas głównym winowajcą byłby
jednak biskup Teofil.

ateizm a idee promowania homoseksualizmu

[kuba.peerelski]

zgadza sie, qwardian, ateistyczni papieze epoki renesansu, dzieki
ktorym rozwinelo sie malarstwo, a zwlaszcza rzezba, promowali
homoseksualizm jak nikt przedtem
www.glbtq.com/social-sciences/julius_III.html

Ponieważ na AQ nic się nie dzieje

[qwardian]

za wyjątkiem może wzajemnego wbijania szpilek, co jest już
tradycyjnym obrządkiem rytualnym przeciwników kościoła katolickiego.
Ale nic nie przeszkadza, żeby odpowiedzieć na poniższe, biorąc pod
uwagę, że epoka renesansu, była najbardziej twórczym okresem
cywilizacji katolickiej:

> zgadza sie, qwardian, ateistyczni papieze epoki renesansu, dzieki
> ktorym rozwinelo sie malarstwo, a zwlaszcza rzezba, promowali
> homoseksualizm jak nikt przedtem


Teologia chrześcijańska przyswoiła sobie filozofię Platona i
Arystotelesa - dwóch najwybitniejszych myślicieli greckich.
Największe zainteresowanie antykiem przypada na czasy odrodzenia,
kiedy z dorobku tej starożytnej kultury i literatury zaczęto czerpać
wiedzę o człowieku i kształtować ideał człowieczeństwa oparty na
antycznych wzorach. Poznawanie kultury oraz literatury greckiej i
rzymskiej stało się pasją wielu humanistów, także polskiego
pochodzenia. Wyjeżdżali oni na studia do Włoch i tam w dorobku
antyku odnajdowali wartości bliskie ludziom swej epoki. Te dążenia,
mające na celu wszechstronny rozwój osobowości człowieka poprzez
poznanie kultury antycznej i przejmowanie z niej wzorów postępowania
i twórczości, określa się mianem humanizmu. Prąd umysłowy tak
nazwany zalecał radość życia ziemskiego, kult człowieka, umiłowanie
piękna i przyrody, patriotyzm. Humanizm wkrótce stał się głównym
nurtem epoki. Podnosił godność człowieka i budził wiarę w potęgę
jego rozumu, obalał dotychczasowe autorytety filozoficzne i
teologiczne, za podstawowe zadanie nauki uznawał poznanie człowieka
i praw rządzących przyrodą. Hasłem humanizmu stało się stwierdzenie
greckiego poety i komediopisarza Terencjusza: "Jestem człowiekiem i
nic, co ludzkie, nie jest mi obce."

pochwala pedalstwa

[rycho7]

qwardian napisał:

> Terencjusza: "Jestem człowiekiem i nic, co ludzkie, nie jest mi
obce.

Qwardian jak zwykle posluguje sie katolska "logika" i umyslkowoscia.

qwardian, czy buddyzm to tez ateizm?

[kuba.peerelski]

bo zauwazylem ze pod pojeciem wiary rozumiesz chrzescijanstwo, albo
nawet jeszcze mniej - katolicyzm