Niżyński ***

[Gość: Jerzy]

Nie lubię baletu. Zawsze męczy mnie szuranie, tuapanie oraz
gubienie rytmu przez tancerzy z dalszych planów. Ale
"Niżyńskiego" obejrzałem z wielkim zainteresowaniem, bo pomógł mi
zrozumić o co w balecie i tańcu jako sztuce chodzi. Połączenie
tekstu (dzienniki) z obrazem naprawdę dużo daje.
Wybiorę się drugi raz, bo faktycznie w filmie panuje zgiełk
treściowy. U mnie *****.

[Gość: dąb]

Autor artykułu pisząc, że poglądy Niżyńskiego są egzaltowane,
chaotyczne i niezbyt oryginalne, sprawia wrażenie, jakby nie
wiedział nic o istnieniu czegoś takiego jak poezja.
Ja byłem pod kolosalnym wrażeniem wrażliwości Niżyńskiego (tak
na marginesie, to o tym jest ten film, przekraczaniu granicy
między wrażliwością a szaleństwem - w filmie widać to bardzo
wyraźnie). Jego egzaltowana gadanina jest bardzo podobna do
gadaniny Rimbaud z Iluminacji (niedużo w czasie dzieliło tych
dwóch panów). A przecież o Rimbaud można powiedzieć dużo, ale
nie to, że nie jest nic warty.
Nie jestem miłośnikiem baletu, ani biografistą Niżyńskiego. Film
mi się podobał, więc you are wrong misiu (to do pana red.).

[Gość: Filip]

Gość portalu: dąb napisał(a):

> Autor artykułu pisząc, że poglądy Niżyńskiego są egzaltowane,
> chaotyczne i niezbyt oryginalne, sprawia wrażenie, jakby nie
> wiedział nic o istnieniu czegoś takiego jak poezja.
> Ja byłem pod kolosalnym wrażeniem wrażliwości Niżyńskiego (tak
> na marginesie, to o tym jest ten film, przekraczaniu granicy
> między wrażliwością a szaleństwem - w filmie widać to bardzo
> wyraźnie). Jego egzaltowana gadanina jest bardzo podobna do
> gadaniny Rimbaud z Iluminacji (niedużo w czasie dzieliło tych
> dwóch panów). A przecież o Rimbaud można powiedzieć dużo, ale
> nie to, że nie jest nic warty.
> Nie jestem miłośnikiem baletu, ani biografistą Niżyńskiego. Film
> mi się podobał, więc you are wrong misiu (to do pana red.).

Film Paula Coxa jest hipnotyczny . Wszedłem w niego całym sobą. To przede
wszystkim jest to film o artyście dla którego życie i sztuka to jedno, o
artyscie ,ktory przekracza granice "normalnosci", ale również film o każdej
niespokojnej duszy, ktora zadaje sobie pytania i która ciągle szuka odpowiedzi.
Ten fim powiedział mi dużo więcej o geniuszu Niżyńskiego niż dałoby mi
przeczytanie dziesięciu 500-stronicowych biografii tancerza. Dla wszystkich
nadwrażliwców będzie to niezwykle estetyczne doznanie.Notka ces o Niżyńskim
w "Co jest grane" została napisana na kolanie. Mam wrażenia, że ces widział
tylko kawalek filmu. Tekst jest na kompromitująco niskim poziomie. Gazeta
powinna się wstydzić za ten tekst. Czy już nie ma tam nikogo kto może się
pochylić nad czymś co nie jest papką dla wszystkich...

[Gość: janek]

Jeden z najlepszych filmów o artyście i jego dziele. Polecam gorąco.

[Gość: pas]

dawno nie czytałem tak żenującej noty o filmie, nawet w GW, w
której, jak widać, wizja kina prezentowana przez
P.Mossakowskiego upowszechnia się.
zgadzam się z przedmówcami co do opinii o "Niżyńskim".
swoją drogą strach pomyśleć o pozytywnym modelu kina wyznawanym
przez cesa...