Inni

[Gość: Plugawa]

Naprawdę nietuzinkowy film. Zaczyna się niewinnie, potem rozwój
akcji i poznawanie przez widza różnych, przeszłych faktów
potęguje uczucie grozy aż w końcu w kulminacyjnym momencie
odkrywa tajemnicę pozornie spokojnej rodziny...

Dreszczowiec liryczny o dziecięcej otchłani bez taty

[Gość: Piotr Grosman]

Znany legendarny mistrz kina grozy Alfred Hitchcock żalił się
kiedyś, że wielu widzów nie potrafi prawidłowo odczytać sensu
filmu, w którym dialog nie spełnia swoich funkcji
informacyjnych. W jego utworach to, co widzialne zwykle
dominowało nad tym, co słyszalne, lecz przecież zdarzało się, że
dialog wyjaśniał treści, jakich nie mógł przekazać obraz. W
przypadku dramatu "Inni" młodego reżysera Alejandro Amenabara
większość wypowiedzianych kwestii mogłaby istnieć bez obrazu,
ponieważ prawie każda scena jest komentowana przez ekranowe
postacie.

"Siedzicie wygodnie? To posłuchajcie. Historia ta rozegrała się
tysiące lat temu, lecz trwała krótko - tylko siedem dni. Dawno,
dawno temu nie istniało słońce, księżyc, gwiazdy, ziemia,
zwierzęta i rośliny. Istniał tylko Bóg i tylko on powołał
wszystko do życia" - czyta Nicole Kidman swoim filmowym dzieciom
jeszcze przed rozpoczęciem i czołówką filmu. A jak samotnie
wychowująca matka chłopca i dziewczynki przedstawia im Boga? To
ważne dla konsekwencji, o których za chwilę. W pierwszej
kolejności dzieci mają przed oczyma wizerunek Stwórcy
przedstawionego w Starym Testamencie. To Bóg surowy,
sprawiedliwy, wszechmogący, święty, zazdrosny i karzący. Te
cechy sprawiają, że pomiędzy Anne (11-letnia Alakina Mann) i
Nicholasem (James Bentley) - dziećmi a Bogiem tworzy się od razu
jakiś niesamowity dystans i przeświadczenie o tym, że Bóg
mieszka gdzieś bardzo wysoko w niebie i tak naprawdę trudno
nawiązać z Nim kontakt. Jest on dla młodych bohaterów kimś
nieosiągalnym, obcym, strasznym. I nawet myślenie o Nim
przyprawia o paniczny strach. Młodzi bohaterowie nie potrafią w
bezpośredni sposób zwracać się do Boga, mówiac mu: - Tatusiu!

Jest rok 1945, prawie koniec II wojny światowej. Opowieść ma
miejsce na wyspie Jersey w pełnym tajemnic domu, gdzie
piętnaście kluczy służy do otwierania pięćdziesięciu drzwi do
różnych części domu. Grace Stewart (zupełnie inna niż jaką ją
znamy Nicole Kidman), której rodzina wyjechała 40 dni przed
wojną i nie miała od niej wieści, wraz z dwójką dzieci
zamieszkała w wiktoriańskim dworze. Grace cierpi na migrenę i
zażywa tabletki. Natomiast jej dzieci chorują na rzadką chorobę,
fotofobię - alergię na światło słoneczne. W mrocznym domu
obowiązują surowe reguły. Dom jest pogrążony w półmroku, a drzwi
nie wolno otwierać nie zamknąwszy uprzednio wcześniejszych.

Przy stole Nicholas pod czułym okiem matki i w obecności siostry
czyta na głos: "Rzymski gubernator przekonywał ich, by zmienili
zdanie. Następnie rozkazał, by ich zabito. Ale Justus i Pastor
nie tylko nie okazali strachu, ale uradowali się, że umrą za
Chrystusa. Wtedy gubernatora ogarnęła wściekłość i rozkazał
ściąć im głowy". Wtedy Anne wybucha śmiechem: "Te dzieci były
głupie, bo przyznały, że wierzą w Jezusa i za to zostały zabite.
Ja na ich miejscu bym nadal wierzyła, ale nie przyznałabym się
Rzymianom". Wierząca matka przypomina swoim potomkom o
dziecięcej otchłani - jednym z czterech piekieł, gdzie panuje
ból. W jednej z kolejnych scen rodzeństwo modli się: "Prosimy
Cię Jezu z samego rana, byś nas obronił przed złem Szatana". Ale
w tym wyuczonym na pamięć religijnym wierszyku nie ma ani grama
dziecięcego serca. Po prostu puste słowa. Gdy pani Berta Mills
(laureatka Emmy za rolę w miniserialu "Biedna, bogata
dziewczyna", irlandzka aktorka Fionnula Flanagan) zapyta dzieci,
czy wierzą w to, co jest napisane w Biblii, one odpowiedzą: "W
niektóre rzeczy. Nie wierzę, że Duch Święty to gołąb albo, że
Noe zmieścił wszystkie zwierzęta na jednej łodzi". Kolejny raz
dzieci okazują, że nie znają pełnego rodzicielskiego ciepła i
wielkiej miłości swego Niebiańskiego Ojca. Poza tym wychowują
się bez ojca. Ich tato Charles Stewart (bardzo przekonujący
angielski aktor Christopher Eccleston) przebywał przez dłuższy
czas na froncie walcząc z Niemcami i na moment wrócił do domu.
Ludzie mówili jego żonie, że powinna się pogodzić z jego
śmiercią. Ale wierna żona modliła się codziennie o powrót, by
dzieci odzyskały ojca. I tato ich znalazł. Ale szybko wrócił na
front. I niestety, zginął.

Nagle dzieją się dziwne rzeczy. Służba opuszcza dom w
niewyjaśnionych okolicznościach. Anne opowiada o chłopcu
Wiktorze, który krąży po domu. Grace znajduje makabryczny album
na fotografie ze zdjęciami zmarłych dzieci i dorosłych (nawet są
zdjęcia grupowe), gdyż w poprzednim stuleciu po stracie
najbliższych wierzono, że dzięki temu ich dusze będą żyły
wiecznie. W pokoju muzycznym Grace czuje czyjąś obecność i
słyszy pisk dziecka. Ale kobieta wierzy w to, co mówi Biblia -
żywi i martwi spotykają się na końcu wieczności, a Bóg nie
pozwoliłby na takie naruszenie zasad. Czyżby brak ojcowskiej
miłości miał tu być wizualnym symbolem utraconego spokoju i
szczęścia? Bo z pewnością mamy tutaj ukazane niewłaściwe
rodzinne relacje (ojciec nieobecny, matka zbyt surowa) i stąd
obraz Boga – ojca (taty) jest obrazem osoby, o której nie myśli
się z wielka miłością. Anne nie zna treści piosenki polskiego
zespołu dziecięcego Arki Noego ("Nie boje się, gdy ciemno jest,
Ojciec za rękę prowadzi mnie").

Grace interesuje jeszcze jedna rzecz, dlaczego jedna z jej
służących, młoda Lidia (Elaine Cassidy) jest niemową? Jak to się
stało? Pani Mills będzie ją zwodziła, że 50 lat temu ludzie
cierpieli na gruźlicę i to mogą być tego skutki, ale całej
prawdy dowiemy się już na koniec filmu. Zresztą na inne pytania
odpowie nam tuląca swoje dzieci zapłakana Nicole Kidman.

Akcja przebiega w tempie zmiennym. Czasami ledwie truchta. Innym
razem rwie ostro do przodu, tak iż daje się słyszeć pisk
dziecka. Tak dzieje się w pospiesznym fastrygowanym finale. W
nierównym jako całość filmie "Inni", jest kilka oryginalnych
motywów.

[professeur_shadoko]

Z czystej ciekawości sięgnąłem po ten film i okazało się, że jest całkiem, całkiem... Bardzo mi się podobał.

[Gość: BOMBEL]

PODOBAŁ MI SIĘ BARDZO ZASKAKUJĄCY FINAŁ!!! I KLIMAT W CAŁYM
FILMIE