Co czyni Horror -idealnym?

[jasminar]

Macie jakies przemyslenia w tym temacie?
U mnie wysoką pozycję zajmuje " Egzorcyzmy Emily Rose"
Tak do końca naprawde nie wiadomo czy to diabeł opętał tą biedna dziewczyne
czy to tylko problemy psychiczne...

[quentiin]

To ja tak przewrotnie odpowiem: wiek oglądającego. Im człowiek starszy tym mniej
się 'boi', a jak się młodym było to ten Freddy Krueger taki przerażający był :)

[jasminar]

A ja myśle że tu wiek nie jest najistotniejszy a poprostu wrażliwośc na bodżce
zewnętrzne i psychika;) znam ludzi którzy mimo upływu lat po takich filmach śpia
przy "zapalonym" świetle;)

[quentiin]

Tyle, że dla takich osób co to przy włączonym świetle śpią to nie ma co
roztrząsać tematu 'co czyni horror strasznym' bo dla nich wystarczy zapewne byle
co :) Dlatego ja bym się raczej skupił na osobnikach, że tak brzydko powiem,
normalnych :)

A z 'definicji' to najczęściej boimy się tego, co nie znamy. Największym
'strachem' jest nasza własna wyobraźnia. Słyszymy, ze coś się czai za ścianą,
ale nie widzimy co i wyobrażamy sobie najstraszniejsze rzeczy. Czasem jest tak,
ze pojawienie się potwora przyjmujemy... z ulgą. Uff, nie było tak strasznie.
Tylko mu rękę wyrwał :)

Tak więc biorąc pod uwagę 'definicję' u wrót powodzenia dobrego horroru leży jak
najdłuższe trzymanie widza w niepewności. Kiedy w piątej minucie filmu widzimy
potwora to już film jest przegrany. W drugą stronę też to źle działa, bo nie
mopże ów potwór przez półtorej godziny warczeć zza węgłem i zostawiać po sobie
oślizgłych śladów.

Odpowiedź na Twoje pytanie może brzmieć więc bardzo prosto: wyważenie. Rónowaga
pomiędzy tym co niedopowiedziane a tym co pokazane w całej okazałości.

[misiak38]

quentiin napisał:

> a jak się młodym było to ten Freddy Krueger taki przerażający był :)
prawda,jakie ja koszmary miałam przez niego,do dzisiaj pamiętam te sny i
atmosferę tamtych lat, jakie wrażenie na mnie zrobiły wyprute żyły jednego z
bohaterów.a ostatnio oglądałam i śmiałam się do rozpuku.;)

[Gość: Wrecekrzepki]

Mnie na przyklad w ogole nie kreca popularne obecnie horrory, w ktorych przemoc
i okrucienstwo jest tak graficznie i ultrarealistycznie przedstawione, ze juz
chyba bardziej sie nie da. Chodzi np. o Pile, Hostel, itd.

Wole bardziej "oldschoolowe" pozycje spod reki Raimiego, Cravena, Carpentera
(!). W stylu Obcego, Koszmaru z Ulicy Wiazow, Cos, Inwazji Porywaczy Cial, Evil
Dead, Egzorcysty, Candymana, albo Hellraisera.

[rodzynia]

Idealny horror musi być poprostu STRASZNY ;)
Niestety większość filmów tego gatunku nie jest straszna, a wręcz śmieszna.

[jasminar]

Zgadzam sie ze epatująca z ekranu "mięsna" masakra taka jak np w "Wzgórza mają
oczy" jest nie tyle straszna co poprostu niesmaczna.
Dla mnie istotnym czynnikiem uwydatniającym groze w filmie jest muzyka i
niesomwite powolne zblirzenia (np kamera z ręki) zwykłych przedmiotów ukazanych
jakos tak niezwykle czyt. przerażająco np. zbliżenie na przewrócony dziecinny
rowerek w którym w niepokojący sposób kręci się jedno kólko w świetnym horrorze
"TO" S.KINGA

[quentiin]

Niesmaczna czy nie, skierowana do tej części fanów, którzy to lubią. Trudno żeby
wszystkim się coś podobało i na przykładzie tych filmów widać to najbardziej.
Dla jednych niesmaczne, dla drugich ubaw. No, ale nie martw się - jak każda
moda, także i ta szybko przeminie. Jeszcze tylko może przerobią na nowo "I Spit
on Your Grave" albo "Cannibal Ferox" (moim marzeniem jest to żeby Ridley Scott
nakręcił tego remake :) ) i znajdą sobie nowy obiekt do kopiowania. Zresztą już
chyba znaleźli w koreańskim kinie...

A co do "To", jest to rzeczywiście jeden z lepszych horrorów jednak trzy godziny
to za mało żeby zekranizować tę wybitną książkę. Polecam, moja ulubiona.

[quentiin]

Drobny szczegół, że popularne obecnie horrory (pomijam "Piłę", bo to śmiech na
sali) nie wzięły się z powietrza a tylko są powrotem jakby nie patrzeć do tej
"olschoolowej" szkoły. Konkretnie do horroru z lat siedemdziesiątych, który
cechowało właśnie takie realnie przedstawione okrucieństwo. Piszesz np. o
Cravenie. Polecam zobaczyć jego "Last House on the Left". Zobaczysz wtedy, że
filmy takie jak "Hostel" to nic nowego tylko powrót trzydzieści lat wstecz.
Zresztą pomijając 'oryginalne' pomysły to coraz więcej remake'ów starych filmów
ztamtych lat. "The Hills Have Eyes" Cravena czy też "Texas Chainsaw Massacre"
Hoppera. Wszystko już było.

[braineater]

Odpowiedzi dwie - po pierwsze Tajemnica. Zło wynikające z banalnych przyczyn,
typu utopiłem sie w jeziorze, to teraz straszę, raczej nie rusza. Nieznane zło
w Omenie (oryginalnym), The Thing, It! Mgle, Blair Witch'u pierwszym przez duży
kawał filmu przykuwa do fotela. Arcydzieło takiego straszenia, to po mojemu
Suspiria, z genialna sceną z niewidomym i jego psem, w której to scenie straszy
się tylko i wyłacznie dziwnym ustawieniem kamery i ledwie słyszalnymi dźwiekami
(niestety końcówka filmu psuje wszystko:( ) Czasami da sie to zrobic przy
pomocy elementow znanych - jak na przykład woodoo w Węzu i Tęczy, czy diabły w
Harrym Angelu, Egzorcyście czy Dziecku Rosemary, ale trzeba, jak najdłużej
utrzymywać w tajemnicy odpowiedź na pytanie 'dlaczego' - tu rewelacyjnie jest
to wygrane w niehorrorze pt Osada lub w horrorze Inni. Podanie wszystkiego od
razu rozwala cały klimat, bo czego sie tu bać, skoro wiemy dlaczego, kto i jak.
a odpowiedź druga dotyczy takich filmów własnie jak Piła, Oszukać Przeznaczenie
czy włoskiej serii Holocaustów i brzmi - mnozenie przemocy i obsceny. Tu raczej
nie czeka się na strach związany z mrocznymi cieniami i czyms co z cicha szura
pod schodami, tylko na obrazy, jak w efektowny sposób zdekomponować ludzkie
ciało. I tu czy film będzie dobry, zalezy tylko od pomysłowości scenarzystów w
temacie wymyslne sposoby umierania i w tej kategorii jedynki Piły i Final
Destination sa klasą samą w sobie.

P:)

[quentiin]

"Suspiria" i inne filmy Argento ("Deep Red, "Phenomena", "Tenebrae" itd.) to
rzeczywiście arcydzieło budowania napięcia. U Argento nikt nie ginie ot tak po
prostu tylko kilka minut wszystko trwa - niczym symfonia. Zaczyna się od
uwertury itd. Nie wolno jednak zapominać, że u Argento bardzo dużą rolę odgrywa
kolor czerwony, czyli po prostu krew i trzeba uważać, bo jakkolwiek takie sceny
są perfekcyjne przygotowane i przemyślane co do szczegółów to jednak ich
kulminacje przeważnie są bardzo krwawe i również ocierające się o obscenę.
Zbliżenia noża wbijającego się w ciało i epatowanie z lubością płynącą krwią
plus wrzaski ofiary. Tak więc akurat Argento łączy w sobie dwie rzeczy o których
pisałeś.

No i ma jeszcze jednego wielkiegoplusa - muzykę Goblinsów.

[tomassi.rollo]

Omówię pokrótce budowę nastroju w ujęciu carpenterowskim, która sprawdziła się w
jego najlepszych filmach: we Mgle, w Rzeczy, w Księciu ciemności i W paszczy
szaleństwa.

Po pierwsze - odcięcie od świata rzeczywistego. Bohaterowie tych filmów
znajdowali się w swoistym mikroświecie, w którym rzeczywistość była wielce
niepewna, z upływem czasu ustępująca dodatkowo miejsca klaustrofobii, wzajemnej
nieufności, wreszcie szaleństwu.

Po drugie - muzyka. Oparta na syntetyzatorach rozbudzała strach nawet w tych
momentach, w których nic się jeszcze nie działo. Któż nie pamięta
morricone'owskiego Humanity part II dudniącego równmomiernie w początkowej
scenie Rzeczy...

Po trzecie - zło ukazywał Carpenter w najgorszej z możliwych postaci. Znów
odwołam się do Rzeczy i do bottinowskich cudów, które co bardziej wrażliwym
zapewne śniły się po nocach.

Po czwarte - wyrazista postać główna, z którą utożsamiamy się do końca.
Dodatkowo postać ta nie zawsze musi zwyciężyć. W przypadku Rzeczy, Księcia
ciemności i W paszczy szaleństwa trudno powiedzieć, że zło zwyciężono i że
protagonista otulił się w aureoli zwycięstwa.

Po piąte - nastrój. Reżsyer ma czas na uwiarygodnienie miejsca wydarzeń,
zapoznanie nas z postaciami z filmu. Dopiero, gdy poczujemy miejsce akcji, film
wrzuca kolejne biegi...

No i to tyle. Na chwilę obecną więcej sobie nie przypomnę :)

[braineater]

dorzuce do Twojego, bardzo fajnego zestawu tez jeden genialny chwyt z
carpenterowskiej szkoły, czyli perfekcyjnie wygrany schemay 'ataku znikąd' - W
Paszczy Szaleństwa zrobiony po prostu genialnie, po 40 minutach bardzo
spokojnej narracji pojawia sie Pan z Siekierą. Na sekundkę. Ale ta sekundka
zamienia ten film w arcydzieło.

P:)

[Gość: jaija]

Widze, że koledzy podali fajne przykłady dobrych horrorów.
A do tematu - to, co według mnie czyni horror idealnym, to klimat. Oczywiście,
reżyserzy osiągają go w różny sposób. Ale jest spora grupa ludzi, dla których
idealny horror to taki, gdzie ochłapy mięsa ludzkiego niemalże spadają widzowi
na twarz, a krew zalewa kamerę, do tego pseudointeligentne zwroty akcji. Dla
mnie są one nudne. Dzisiejsze horrory, niestety, nader często są właśnie w ten
sposób kręcone (Piła dobitnym przykładem).
Dlatego zawsze warto sięgać po klasykę - wymieniony tu Argento, część
Carpentera, Mario Bava, wcześniejsze filmy amerykańskiej wytwórni Universal,
ale też Hammery, Amicusy, czy w ogóle horror europejski z lat sześćdziesiątych
i siedemdziesiątych.

[jasminar]

a z tych nowszych przypomniał mi sie jeszcze całkiem niezły " Sekretne okno"
oczywiście na kanwie ksiązki KINGA.
Napięcie rosnie a widz nie podejrzewa nawet ze to co widzi wcale nie jest tym co
widzi;))))i to chyba tez jeden z atutów dobrego kina grozy;)

[Gość: jaija]

Akurat z tym bym polemizowała - można szybko domyślić się, o co chodzi... poza
tym są lepsze ekranizacje i lepszych książek tego pana :)

[squonk]

Zapomnieliscie jeszcze o jednym - mianowicie o otoczeniu ogladajacego. Jesli
bedziecie ogladac jakikolwiek horror po raz kolejny, z grupa znajomych i
popijajac piwo - to na pewno wzbudzi to paroksyzmy smiechu.
Ale sprobujcie tak: jestescie sami w domu [a najlepiej na dzialce pod lasem],
jest ok. 23 [latem wskazane jest zeby bylo poznie], nie zapalacie zbyt ostrego
swiatla i ogladacie sobie horror. Zapewniam, ze nawet taki sredniej klasy [o
knotach nie mowie] spowoduje, ze ciarki beda wam przechodzic po plecach. Acha,
jeszcze jedno, cokolwiek by mowic o artyzmie mistrzow - horror w prawdziwie
dobrym stylu nalezy ogladac tylko raz. Potem juz nie straszy; ciao;

[kate-gun]

amerykanski "Ring" spelnil wszystkie przeslanki horroru idealnego, IMO.
ale trudno to sprecyzowac...
sugestywnosc? moze to, ze nic nie jest podane jak na talerzu? dlaczego mokry
okragly slad po kubku na gazecie tak mnie przestraszyl? albo stojaca sobie
drabina? zero krwii, zero krzykow, brak slow podczas tych scen. po prostu
zwykle przedmioty. ale jakos dziwnie sugerowaly nadchodzace zlo...

[oxyma]

A patrzyliście kiedyś na piłe jako na film który nie jest horrorem? jak dla mnie
to tylko kawałek masowego thrilera.
jak byłam mala balam sie laleczki czaki. teraz moj pies sie tak nazywa dla
sentymentu.
a jesli chodzi o cos czego nie ma, a straszy to rekordy bije u mnie np. takie
blair witch.