Zmarł Ingmar Bergman [*]

[cristinka]

[Gość: a]

wielcy odchodzą...
kto ich zastąpi?

[filip_marlowe]

Od dawna nie robił kinowych filmów, ale dla kinomana jest to wiadomość
tragiczna.
[*].

[gudz666]

Właśnie oglądam jego "Hańbę",wchodzę na chwilę na stronę Wyborczej a tu taka wiadomość :(

[jedzoslaw]

(*) (*) (*)

Odszedł na poziomkową polanę

[alexanderson]

Odszedł...
Jedne z najwcześniejszych moich wrażeń, jakie pamiętam do dziś spośród
nadzwyczaj licznych i bogatych doświadczeń filmowych, to biała twarz Śmierci
(Bengt Ekerot), rozpaczliwe pragnienie rycerza Antoniusa Blocka (Max von
Sydow), by Bóg dał dowód swojego istnienia i laicki pragmatyzm giermka Jonsa
(Gunnar Bjornstrand), który w oczach palonej czarownicy dostrzegał jedynie
pustkę i otchłań śmierci. Tak, kino zaczęło się dla mnie od "Siódmej pieczęci".
A potem była podróż profesora Isaka Borga (Victor Sjostrom) w głąb własnej
podświadomości do krainy dzieciństwa ("Tam, gdzie rosną poziomki"), elegia
pożegnania z młodością i nieuchronność życiowej obojętności w "Letnim śnie",
starcie sił nadprzyrodzonych z poznaniem naukowym w "Twarzy". Pamiętam żywo
gwałt i zemstę w "Źródle", splot religii i seksualności w wizjach Boga-pająka z
filmu "Jak w zwierciadle", mszę, którą w pustym kościele pastor po utracie
wiary odprawia dla kochającej go ateistki, by uwierzyć choć w ludzką wspólnotę.
Pamiętam absolutną pustkę i głód miłości w przepojonym seksem
świecie "Milczenia", poczucie winy, które łączy w jedno twarze Liv Ullmann i
Bibi Andersson w "Personie", noc pustoszącego szaleństwa w "Godzinie wilków",
objawiający potęgę sztuki śmiercionośny spektakl w "Rytuale". Pamiętam pasyjną
agonię w "Szeptach i krzykach", halucynacyjny koszmar rodzącego się
totalitaryzmu z "Jaja węża", bolesną rozmowę matki i córki w "Jesiennej
sonacie", wreszcie teatralny żywioł "Fanny i Aleksandra". Pamiętam dziesiątki
innych filmów, bo widziałem niemal wszystkie jego obrazy - od pierwszych do
tych ostatnich.
Największe filmy Ingmara Bergmana były reżyserskim przeżyciem osobistego
dramatu egzystencji, projekcją jego duszy, zapisem poczucia winy i lęku,
spowiedzią i psychoanalizą, i dzięki temu właśnie stały się uniwersalnym
zapisem condition humaine. Może teraz współczesny Strindberg zazna spokoju,
odszedłszy tam, gdzie rosną poziomki...

[bazyliszek4]

przykro... na szczęście jego filmy zostają i bedą zawsze...

[freerock]

Smutne... Na szczescie filmy zostaja...

[gocha1002]

Jego film "Źródeło" to dla mnie jedno z największych arcydzieł kina w ogóle.

[wyciszka]

Niestety i on dołączył do przegranych szachistów.Ale czy Śmierć ma uśmiech na
twarzy? Nie sądzę.Nawet ona nie.

[Gość: miks]

najpierw on, teraz Antonioni...

da się odeszłych mistrzów obejrzeć w kinach?

[Gość: ofelia]

wiem, ze 10 filmow Bergmana ma gutekfilm - pokazuje w swoich kinach
i nie tylko.
antonioni to chyba tylko na dkfach...