Małe niedomówienie....

[jumar1]

Czy widzieliscie kiedys dzika?
Takie z lasu,co to nazywają go dzikim kuzynem świni:)
Powiedzcie jaki ma kolor?:)
Pzdr.
Jumar1
Ps.ja wiem...ale musze mieć to czarno na białym...:)

[tamara_t]

bezczelny jesteś!

[jumar1]

Prooooooooszę!
To nie Ty miałas mi tutaj odpowiedzieć na to pytanie!

[kraksa2]

tamara_t napisała:

> bezczelny jesteś!
>

A ja niekumata ;D
O co sie rozchodzi? Dlaczego bezczelny? :)))

[diastema]

brazowo czarny jest.

[jumar1]

A teraz bardzo ważne........
jakiego koloru ma przewage?
Czyz nie jest brazowy w czarne łatki???
....
Pzdr.

[kraksa2]

Nie wiem czy o to diastemie chodzilo, ale ja bym powiedziala, ze ni to brazowy
ni czarny, nie to ze w latki.

[Gość: katinka]

wszystkie dziki, ktore napotkalam na swej drodze jadac lasami 3miejskimi mialy
barwe brunatnego brudu ;) a moge wiedziec jaki jest kontekst pytania? bo
reakcja bliskiej mi Osobki troszke mnie zaniepokoila i nie chcialabym brnac w
niepewne ;))

podpowiedź

[tamara_t]

to ja podpowiem że odpowiedz poprawna to CZARNY :)
dziękuję za pomoc :)

[diastema]

wyciagnelam zdjecie dzika i opisuje co widze.
latek to dzik nie ma to po pierwsze dorosly dzik jest brazowy i ma czarne
(szarawo czrne) nogi lopatki i grzbiet powyzej lopateki uszy i ryj. ja bym
powiedziala ze wiecej jest brazowego. a mlode dziki takze sa brazowe tylko maja
pasy czarne wzdluz bokow i pare ciapek.

[burrunduk]

aaaaaaaa... to zalezy :)ubarwienie sukni (okrywa włosowa dzika)wykazuje
zmiennośc indywidualną w zalezności od wieku, płci, pory roku, położenia
geograficznego np. ubarwienie zimowe u dorosłego osobnika moze być
ciemnobrunatne, czasem szarobrunatne lub smołowoczarne... zdarzaja się takie
które maja na czarnym tle srebrzysty nalot. u warchlaków - do 1 roku zycia -
mimo róznych odcieni sukni - zawsze widoczny jest rudawy nalot... a zupełnie
młode warchlaczki paskowane są :)
czy wystarczajaco czarno na białym ;)
ja tez nie wiem o co cho...

[kraksa2]

to jak , dowiemy sie, jaki werdykt? Czemu to pytanie sluzylo? :)))

[jumar1]

Dobra ...jako że facet powinien byc szczery ja odpowiem1
Wyglądam przez okno patrze a na podwórku cos biega!Duże to....i mysle
sobie "dzik czy diabeł"?
..stąd to pytanie.
Ale juz wiem jaki to dzik wiec moge uspokoic.....
To był tylko Diabeł:)

[gomory]

Ja w takim wypadku wiem ze to moja sasiadka z parteru :).

[gomory]

Dzik ma szczecine rdzawo - sraczkowata (za przeproszeniem szanownych dam),
brazowa, wiszaca na scianie skora jakas taka bardziej czarno-stalowo, siwa sie
robi. Sa egzemplarze nawet laciate (z powyzszych zestawow kolorystycznych).
Jest to tez zmienne zaleznie od pory roku, a warchlaczki sa takie fajnie
pasiaste. Aczkolwiek widziane przeze mnie w zoo warchlaki afrykanskich dzikow
nie mialy charakterystycznych pasow.

Yahoooooooooooooo

[Gość: c.kapturek]

Sus scrofa scrofa L., a na południu w górach - Sus scrofa attila Thomas.

Cechy morfologiczne
wygląd zewnętrzny - bytując w pokrytym zwartą roślinnością terenie dzik jest
przystosowany do przeciskania się przez gąszcz krzewów, podszytu leśnego,
trawy, trzciny itp. Decyduje o tym krępa i zwarta sylwetka charakteryzująca się
bardzo silną budową. Sylwetka i wygląd dzika zmienia się w zależności od wieku
i płci osobnika. Ponieważ już od dawna dla określenia pewnych klas wieku i płci
dzików używa się nazw, które są wprawdzie wytworem języka łowieckiego, lecz
przyjęły się również w literaturze fachowej, przytaczamy poniżej odpowiednie
określenia. Warchlakami nazywamy dziki bez względu na płeć w pierwszym roku
życia tj. od urodzenia do końca marca następnego roku. W pierwszej fazie życia
ze względu na charakterystyczną paskowaną okrywę włosową nazywane są przez
myśliwych pasiakami. Przelatki to młode dziki w drugim roku życia od kwietnia
roku następnego po urodzeniu do końca marca następnego roku. Dziki w tej klasie
wieku ujmowane są bez względu na płeć. Lochy to osobniki żeńskie w 3 roku życia
prowadzące potomstwo lub zaproszone. Wycinek to osobnik męski w 3 roku życia.
Odyńcem nazywamy samca od 4 roku życia. Silną starą lochę nie prowadzącą
potomstwa nazywamy samurą. Dziki prowadzące samotny tryb życia nazywamy
pojedynkami. Wracając do cech morfologicznych skupimy się na wyglądzie
dorosłego osobnika. Dorosłe osobniki, a szczególnie odyńce mają bardzo silnie
rozwiniętą przednią część tułowia. Charakteryzują się dużą głową, która stanowi
około 1/3 długości tułowia i ma wyraźnie klinowaty zarys. Krótka umięśniona
szyja sprawia, że głowa jest mało zwrotna, toteż ocząc w określonym kierunku
dzik najczęściej zmienia pozycję całego ciała. Kończyny dzika są krótkie mocno
zbudowane. Mimo tego dzik potrafi biegać bardzo szybko. Potrafi również nieźle
pływać.
Sposób życia i zachowanie
zmysły
Spośród zmysłów najlepiej u dzików rozwinięte są węch, dotyk i słuch. Dzik
odznacza się również dobrym zmysłem smaku. Wzrok dzika jest słaby.
zachowanie
Niewielu ludzi zdaję sobie sprawę z dużej inteligencji, jaką obdarzony jest
dzik, który pod tym względem znacznie przewyższa wiele innych gatunków
zwierząt. Pozwala mu to szybkie reagowanie na zmianę warunków bytowania,
unikanie niebezpiecznych części łowiska itp. Stany emocjonalne wyrażają dziki
poprzez przybranie odpowiedniej postawy ciała. Najruchliwszą częścią ciała jest
ogon. Silnie zaniepokojony dzik stroszy szczecinę na grzbiecie (stawia chyb).
Wydaje się wtedy znacznie większy niż w rzeczywistości. Stany emocjonalne
wyrażają dziki poprzez wydawanie charakterystycznych głosów. W dziczej watasze
niewątpliwie najbardziej "rozmowne" są warchlaki. Spokojnie żerując, niezbyt
głośno lecz prawie bez przerwy pochrząkują. Krótko pokwikują w trakcie
rodzinnych utarczek z rodzeństwem. Głośno i przeraźliwie kwiczą, gdy zostaną
potrącone przez przebywającego w watasze przelatka lub przy innym
niebezpieczeństwie (schwytane, atakowane przez psa itp.). Na taki kwik
natychmiast reaguje locha atakując przelatka lub wroga nawet jeśli jest nim
człowiek. Wycinki lub odyńce zwietrzywszy niebezpieczeństwo wydają
charakterystyczny odgłos głośno wydmuchiwanego powietrza "fuch" raz lub kilka
razy i uciekają. Locha w takim przypadku oprócz wydmuchiwanego powietrza wydaje
głośny chrapliwy głos podobny do warczenia dużego psa. Dziki żerujące w
ziemniakach lub kukurydzy przy bezwietrznej pogodzie słychać z odległości 200
m.
Aktywność dobowa
W warunkach naturalnych różne przejawy aktywności zwierząt są stymulowane
zarówno w cyklu rocznym jak i dobowym przez czynnik świetlny. Dzik należał
kiedyś bezsprzecznie do gatunków o aktywności całodobowej. Dzisiaj ze względu
przez obecność człowieka w ich środowisku zmienił tryb życia na przeważnie
nocny, dzień spędzając w dobrze osłoniętym barłogu spoczynkowym. W okresie
letnich nocy na pokrycie zapotrzebowania pokarmowego nie pozostaje dużo czasu.
Dziki zatem opuszczają barłogi wcześnie, rozpoczynając żerowanie jeszcze przed
zachodem słońca. Często czas do zapadnięcia zmroku wykorzystują na żerowanie w
lesie kierując się ku polom.
Pożywienie
Dzik jest gatunkiem wszystkożernym. Równocześnie niewiele jest gatunków
zwierząt, które potrafią tak szybko przystosować się do pokarmu najbardziej
dostępnego i najłatwiejszego do zdobycia w danym środowisku. Umożliwia mu to
występowanie na bardzo szerokim areale i w różnorodnych biotopach. Z tej
przyczyny pożywienie dzika określone na podstawie analizy żołądka jest tak
zróżnicowane w różnych krajach, a nawet na terenie Polski. Pożywienie dzika
składa się z części roślinnych i zwierzęcych. W skład pożywienia roślinnego
wchodzą nie tylko wegetatywne części nadziemne roślin, lecz także podziemne ich
części, a zwłaszcza bulwy i kłącza oraz grzyby. Istotny składnik żeru stanowią
owoce i nasiona niektórych drzew i krzewów leśnych. Pożywienie dzik zdobywa
niestety nie tylko w biotopach leśnych, lecz również na polach uprawnych
powodując niejednokrotnie duże zniszczenia. Jedną z największych atrakcji
żerowych są dla dzika żołędzie. Intensywny opad żołędzi występuje w
październiku i wtedy dziki koncentrują swoją uwagę na tych fragmentach
drzewostanów. Drugim gatunkiem o dużym znaczeniu jest buk. Nasiona tego drzewa
(bukiew) zawierają znacznie więcej tłuszczu od żołędzi. Pewne znaczenie mają
również nasiona graba oraz leszczyny. Wśród płodów rolnych dziki żerują ziarna
zbóż, ziemniaki, kukurydzę w mniejszym stopniu buraki cukrowe. Pożywienie
zwierzęce jest bardzo urozmaicone, choć nie stanowi podstawy pożywienia. Dziki
zjadają wiele gatunków zwierząt od najniżej uorganizowanych pierwotniaków do
ssaków. Żywią się również świeżą padliną.
Rola dzika w ekosystemach leśnych
"Sprzymierzeńcy lasu - wrogowie pola" tak często nazywają dziki niektórzy
leśnicy i myśliwi. Dzik jak to już wcześniej wspomniano, jest zwierzęciem
wykorzystującym dla swego bytowania co najmniej dwa ekosystemy tzn. las i pola.
Główną jego ostoją w cyklu rocznym pozostaje jednak biotop leśny. Obecność
dzika w lesie akcentuje się jednak bardzo wyraźnie. Z ekologicznego punktu
widzenia pełni on bardzo ważną rolę w ochronie lasu. W chwili obecnej w lasach
na najuboższych siedliskach występują drzewostany jednogatunkowe. W tych
ubogich ekosystemach ważnym problemem są gradacje (masowe występowanie)
szkodliwych dla lasu owadów. Dzik często przyczynia się wtedy do przywrócenia
równowagi ekologicznej między światem owadów a drzewostanem. Dziki nie są w
stanie całkowicie zapobiec powstaniu gradacji, lecz mogą ograniczyć jej
rozmiar, jak również częstotliwość pojawów. Z chwilą gdy wzrasta ilość owadów
dziki potrafią całkowicie przestawić się na taki rodzaj pożywienia. Istnie
bowiem możliwość łatwego znalezienia atrakcyjnego pokarmu na niewielkiej
powierzchni. Niestety dziki nie są w stanie ograniczyć takich gradacji owadów,
których żadne ze stadiów rozwojowych nie zalega w ziemi, jak np. brudnica
mniszka, której gradacje nieraz niszczyły polskie lasy. Sposób zdobywania
pożywienia przez dzika poprzez buchtowanie w znacznym stopniu zmienia również
warunki ekologiczne dna lasu. Podczas intensywnego i głębokiego buchtowania
dziki zdzierają pokrywę roślinną gleby, spulchniają glebę mineralna, mieszając
ją przy okazji ze ściółką i innymi częściami roślin. Przyspiesza to w znacznym
stopniu proces humifikacji, sprzyja dostępowi powietrza do wierzchnich warstw
gleby. Mniej może istotna, choć bardzo widoczna rola dzika polega na
przenoszeniu materii organicznej z jednego ekosystemu do drugiego, tj. z lasu
na pole i odwrotnie, poprzez żerowanie i wydalanie kału. Bytując w lesie, a
żerując na polach dzik staje się swoistym kanałem transportowym tych
substancji, przy czym bilans jest z pewnością korzystniejszy dla lasu, w kt

[Gość: c.kapturek]

w którym dziki z reguły przebywają przez dłuższy czas. Dzik ma spore znaczenie
dla utrzymania higieny łowiska. Z upodabaniem zjada wszelką padlinę, a również
uśmierca osłabione i chore osobniki innych gatunków zwierzyny. Likwidując takie
osobniki często skutecznie przeciwdziała wybuchowi epizootii. Mimo odżywiania
się pokarmem zwierzęcym należy go jednak traktować jako drapieżcę
okazjonalnego.

Szkody wyrządzane przez dziki
Przyczyny szkód
Szkody wyrządzane w lasach i na polach przez zwierzynę zależą od warunków
środowiskowych i poulacyjnych. Dotyczy to również dzika. Postępujące już od
kilkudziesięciu lat zmiany w środowisku leśnym, wywoływane gospodarczą
działalnością człowieka przyczyniły się do znacznego zubożenia naturalnej bazy
żerowej dla dzików. Pogorszenie warunków bytowania następuje także na skutek
penetracji środowiska leśnego przez człowieka. Człowiek mając wstęp do
wszystkich części lasu praktycznie o każdej porze roku, wnosi tyle niepokoju,
że ogranicza to możliwość wykorzystania przez dzika bazy żerowej. W okresie
lata i jesieni penetracja przez zbieraczy runa leśnego jest tak duża,
że "wypycha" dziki z terenów leśnych. Stwarza to niestety niebezpieczeństwo
powstania większych szkód w uprawach rolnych, gdyż dziki żerują wtedy na polu.
zapobieganie szkodom
W celu zapobieżenia szkodom stosuje się metodę biologiczną, zwaną przez
niektórych autorów ekologiczną. Polega ona przede wszystkim na dostosowaniu
pogłowia dzików do pojemności łowiska, czyli zasobności naturalnej bazy
żerowej. W przypadku gdy stan pogłowia przekracza pojemność należy ograniczyć
liczebność stada podstawowego.
Oprócz biologicznej ochrony stosowane są również urządzenia techniczne.
Podstawowym środkiem jest grodzenie zagrożonych szkodami powierzchni. Skuteczna
wydaje się ochrona przynajmniej niektórych szczególnie narażonych na szkody
upraw za pomocą tzw. pastuchów elektrycznych. W tradycyjnej formie są to
umocowane na słupkach i izolatorach druty, w których płynie prąd zmienny o
napięciu nie zagrażającym życiu zwierzyny i ludzi. Inną grupą środków są
urządzenia odstraszające, najczęściej akustyczne.
Środki chemiczne stosuje się w celu odstraszania dzików od szczególnie
zagrożonych lub cennych uprawach. Są to najczęściej środki zapachowe,
wydzielające silną woń działającą na wyczulony zmysł węchu u dzika. Należy
jednak pamiętać, że zwierzyna może szybko przyzwyczaić się do zapachów, dlatego
zalecane jest zmienianie preparatów zapachowych.
Literatura:

"Dzik" - prof. B. Fruziński
"Łowiectwo" - Praca zbiorowa


koniec referatu ;DDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDD

Jumar!

[burrunduk]

te środki zapachowe odstraszające o których kaptur wspomniała nawet diabła
odstraszą ;)zaopatrz sie ;) fuj ble łeee...