Najdoskonalsze "pióro" - pytanie o styl, jezyk i..

Gombrowicz!

[Gość: zbirek5]

JERZY PILCH

[magda_lena]

!

1.Vian, 2.Vonnegut, 3.Mendoza (n/txt)

[Gość: ironie]

[Gość: Gowen]

Dlaczego nie padło jeszcze nazwisko WALDEMARA ŁYSIAKA. Jeżeli chodzi o warsztat
to polecam: Cenę i Flet z mandragory, pod względem warsztatowym całą serię o
Napoleonie: Napeloniada, Empirowy pasjans i Kolebka (chodż sam Mistrz mówi że
nie najlepsz)a sztuczki językowe to Dobry, Statek itp itd ... Znakomita jest
również publicystyka. Na drugim miejscu niewątpliwie Leopold Tyrmand ( Dziennik
1954, nastepnie Zły Filip i dalej opowiadania np. Hotel Ansgar i Wędrówki i
myśli porucznika Stukułki, i trzecie miejsce Sergiusz Piasecki. tych autorów po
prostu się chłonie. Dorzucę jescze Singera, Eco( Imię róży), Jonesa Stąd do
wieczności. Na koniec Witkiewicz, Zola i ORWELL

[Gość: inga]

Vladimir Nabokov, Anne Rice...

Bez dwóch zdań

[karol.mojzesz]

Bez dwóch zdań:

Bellow, Szekspir i... Dan Brown (ten od "Kodu"). Nie, nie, to żarty! Trzeci to
Gombrowicz (za "Dziennki).

[Gość: Nina]

Z polskich pisarzy Konwicki i Pilch z zagranicznych Dostojewski i Falkner

[Gość: Anduin]

Julio Cortazar. Kto czytał nie potrzebuje żadnych dodatkowych wyjaśnień.

[ugugunana]

Mój typ - Samuel Beckett...

[Gość: chichot]

ugugunana napisał:

>
>
> Mój typ - Samuel Beckett...

fakt.warto przeczytac 'pisma prozą' - jest tam swietna analiza stylu becketta
piora libery.

[pani.jazz]

TOMASZ MANN - za zakretasy w zdaniach, gubienie czytelnika trzy razy zanim
dojdzie do ostatecznego celu. A to wszystko tak misterne, ze nie mozna wytracic
ani jednego slowa, zeby nie zmienic sensu. Taka chyba juz uroda niemieckiego
jezyka ;).
JOHN FOWLES - szczegolnie za "Maga". Zakrojona na ponad 800 stron metafora,
doskonala analiza ludzkiego wnetrza, ksiazka zdecydowanie nie nalezaca
do "latwych", a czyta sie jednym tchem. Mistrzostwo.
I na koniec
ANDRZEJ SAPOKOWSKI - pierwsze dwa-trzy tomy sagi o wiedzminie, wczesniejsze
opowiadania - majstersztyk. Chcesz fajerwerkow, elokwencji, erudycji, cynizmu,
lekkiego piora i doskonalego warsztatu - poczatki Sapkowskiego sa godne
polecenia. Tresci nie sa glebokie, ale cala reszta pokrywa te braki w nadmiarze.

Zastanawia mnie, w jakim celu potrzebujesz takiej porady? Czy chcesz uczyc sie
pisac od mistrzow?

Pozdrawiam,
pani.jazz

[worus]

Waldemar Łysiak (ale tylko pozycje nieskażone polska historia najnowsza;
polecam "Statek","Kielich","Dobry", "Asfaltowy saloon")
Stanisław Lem ("Niezwyciężony", "Obłok Magellana")
Umberto Eco.

Jerzy Pilch, Babel, Marquez

[Gość: belize]

[Gość: belle]

,,karnawałowe" zestawienie;)
pozdrawiam

[bell]

teraz bedzie mniej gornolotnie: cos ze sredniej polki: Terry Prattchet
(cykl "Świat dysku") i nie chodzi o tresc, mysli filozoficzne i inne takie,
ktorych Dostojewski,Cortazar czy Pilch sa mistrzami, ale o jezykowa
ekwilibrystyke, ktora powoduje, ze najprostsze i naj bardziej codzienne sprawy
sa sprowadzone do absurdu - chocby szansa jedna na milion - kto czytal, ten wie
o co chodzi. Najbardziej zakrecony styl pisania jaki znam (efekty specjalne,
fajerwerki, multijezykowe sztuczki itd zapewnione).

[Gość: BM]

MARTIN AMIS
wsolczesny geniusz na miare Nabokova

Sapkowski i Prattchet? pytanie retoryczne

[Gość: Lila Róż]

wspomniani dwukrotnie ale jakoś niesmiało...
dlaczego pisarzy "fantastycznych" omija sie wstydliwie w róznego rodzaju
konkursach oficjalnych i nieoficjalnych (jak ten ranking forumowy)?
czy fantastyka (fantazy)nie moze byc swietnie napisana, przejmująca,
mataforyczna, a nawet z tzw przesłaniem? Sapkowski i Prattchet sa przeciez
mistrzami w swoim gatunku, czytani czesciej, kto wie czy nie chetniej niz wyżej
wymieniani liderzy rankingów jakościowych:)

[Gość: Voltaire]

Zgadzam sie calkowicie. Lubie obu choc jesli chodzi o "pioro" Sapkowski jest
daleko lepszy - w 2-3 zdaniach potrafi tak znakomicie zbudowac nastroj czy
opisac postac lub miejsce ze niemalzw widze te gospody, wioski, tych niziolkow
i krasnoludy.
Pratchett za to jest swietnym obserwatorem zycia, kopalnia fenomenalnego
humoru, tytanem wyobrazni i... po prostu solidnym pisarzem.
pozdrawiam

P.S. Jeszcze do tej trojki dorzucic trzeba Petera S. Beagle - mistrz
tworzenia "atmosfery", chyba nawet lepszy od A.S.

[Gość: trin]

Pierwsze nazwisko jakie mi do glowy przyszlo to wlasnie Prattchet. Mistrz
operowania slowem, budowania atmosfery... i burzenia jej w ulamku sekundy.
Zabawa slowem Sapkowskiego rowniez czyni dla mnie zen mistrza (choc glownie w
krotkiej formie).
Po dwoch autorach fantasy pora na sf - mistrzem jest dla mnie Dick - prostym
jezykiem tworzacy niezwykla atmosfere.

Wymienie jeszcze Fowlesa, choc niestety czytalam wylacznie w przekladzie. "Mag"
to ksiazka ktorej atmosfery zapomniec nie moge, choc wiele lat juz minelo odkad
ostatni raz ja czytalam.

A na koniec pozwole sobie przewrotnie zauwazyc, ze choc klasyczni autorzy
fantastyki pojawili sie w tym "rankingu" tak niesmialo i wstydliwie, to
wiekszosc chyba z wymienionych pisarzy tworzy literature nieco magiczna,
odrealniona.

[afuras]

John Fowles MAG
Nikt tak jak on nie opisał krętactw jakich dopuszcza się facet wobec samego
siebie i swojej męskości

[Gość: rand]

Zdecydowanie - Ernest Hemigway, a z pisarzy tworzących współczesnie wymieniany
już wcześniej M. Amis.

[Gość: kuba]

z pisarzy polskich nalezy wspomiec Andrzeja Stasiuka. Z zagranicznych - mysle
ze Wieniedikt Jerofiejew jest interesujacy.

[Gość: net]

Salman Rushdie, zdecydowanie. "Dzieci północy" są genialne.

[Gość: Mortycja]

Dla mnie bez wątpienia Patrick White... Wypatrzyłam już to nazwisko na forum,
ale tylko raz... Stanowczo zbyt mało...

[Gość: kawik]

Anderman

[Gość: mikpaw]

Hermann Hesse i Tomasz Mann, bo chyba nie było albo było mało...

no a z tego co było to zdecydowanie dla mnie numerem jeden jest Hrabal

zhrabalizujmy świat ;)

[Gość: Milena]

z polskich: Konwicki ("Kronika..."!), Prus, Pilch, ostatnio opowiadania Amejko

[Gość: Marcin]

"Tamte brzegi" Nabokova.

[Gość: Espitz.]

Moze 'Sexus' Henry'ego Millera ? 'Biesy' Dostojewskiego ? 'Zbyt glosna
samotnosc' Hrabala ? Ot, takie trzy propozycje...

[Gość: kitty]

Nabokov, Dostojewski, Osiecka

Proust jeszcze, Joyce... I wielu innych :)

[Gość: Matylda]

"Dzienniki" Witolda Gombrowicza, warte przeczytania. Z treścią nie trzeba się
stuprocentowo zgadzać, ale sposób żonglowania słowem doskonały. Gombrowicz
ubogacił w nich polszczyznę, a nawet można śmiało stwierdzić, że ją na nowo
wynalazł. Polecam. Pilch ma coś z Gombrowicza, tylko że za bardzo wynosi się
słowem na piedestał, aby pluć innym na głowy. Pilch pisaniem zadawala swój
narcyzm oraz poniekąd nihilizm; Gombrowicz chciał piórem zmienić świat, chociaż
plątał się w nim jak w labiryncie, w zależności od nastroju.

[jakobe.mansztajn]

droga Matyldo, że narcyz, to jeszcze -choć z sercem cięzkim jak Golgota-
zgodzić się mogę, w sumie to nie mam powodów (poza swoją sympatią do Pilcha) by
się nie zgodzić, szczególnie, że Pilch rzeczywiście jest narcyzem, ale żeby
narcyza zwać od razu nihilistą? droga moja, wszak to oskarżenie watykanu
sięgające!:)

buzia

[Gość: Matylda]

Jokobe, drogi mój, daj buzi jeszcze raz i zażegnamy tym sposobem niepotrzebny
spór w ten piękny świąteczny dzień. A jeżeli przypadkiem znajdziesz się w
pobliżu Watykanu, to nie zdradź mnie proszę i nie mów, że nie chodzę do
kościoła, tak. Cicho sza! Obiecujesz? Glempowi też nie mów. Buzie dwie.

Pilch a Gombrowicz

[karol.mojzesz]

Różnica między Pilchem a Gomrowiczem jest jak między wykładowcą ASP a van
Goghem. Język Witoldo był żywy, autentyczny, porywał i uwodził. Pilch to
wyuczony zawodnik, piszący siłowo, zdania klei na siłę, a czasami to i pół
książki minie zanim pojawi się myśl odkrywcza. Pilch to dobry LITERAT, ale czy
ARTYSTA?

[brruno]

Recte, sir.
Między piątą a szóstą nad ranem to aż pisać nie wypada, ale Pilch faktycznie
jest facet, który świetnie czuje wagę i nawet barwę słowa, ma oko do literatury
(niepotrzebnie wieszają na nim psy za wypromowanie "złotego pazłotka" - w końcu
zachwycił się tylko "Wojną polsko-ruską", a nie jej autorką na przyszłość),
jeno z pisaniem jak na mój gust cuś mocno mu nie idzie: a to się zapętli w
jezyku, a to znów dzielnie tka fabułę, tylko Bozia mu wyjść za opłotki nie
daje. I też fenomen: pyszny słuchacz literatury z braku dobrych pisarzy wzięty
za pisarza. Przy czym literat - w szerokim znaczeniu - znakomity. Życzę mu,
żeby miał o kim w najbliższych latach szczerze a dobrze napisać.

Pilch a Gombrowicz

[jakobe.mansztajn]

Kochani, prowadzenie sporów nie leży w mojej łagodnej jak powierzchowność
baranka naturze, lecz tego, co sie tu wypowiada, żeby nie powiedzieć - wygaduje
(bez obrazy), nie sposób zbyć milczeniem, bo to kuriozalne co najmniej
nieporozumienie jest, żeby nie powiedzieć - ignorancja. Bo Kochani, kto z tutaj
obecnych śmiałby Pilcha równać z Gombrowiczem? No przecież nikt -przynajmniej
nikt nie powinien. Nikt też nie jest do tego upoważniony, bo nikt najpewniej
odpowiednią po temu więdzą nie włada. Stąd też próżno siły zwierać na takie
porównania. Za Gombrowiczem talent plus -co nie jest bez znaczenia- legenda
przemawia, za Pilchem tylko talent (bo tego mu odmówić nie można). Choć w tym
drugim przypadku i to nie jest oczywiste. Czcigodny forumowicz Karol.Mojzesz
raczył pilchowski talent z wyuczonością zmieszać (choć swoją drogą po części
słusznie, w koncu widział kto kiedy auto formuły 1, które przez warsztatowe
zabiegi nie przechodziło?;)). Nie jest też oczywiste, że Pilch jest pisarzem.
Że niby literat? Że siłacz, co na siłę słowa klei? Niech skonam, jeśli brędzę,
ale na mój gust to jakieś poplatanie z pomieszaniem. Dziękuje.

buzia

[karol.mojzesz]

Ja też mam naturę baranka, to tak na marginesie.

Jeśli porównuję Pilcha z Gombrowiczem, to tylko z konieczności, sprowokowany
wysoką oceną pilchowskiego pióra, wynoszącą go na sam Olimp, nie przeze mnie
dokonaną.

Moja komparatystyka jest zatem wymuszonym zabiegiem, ale dlaczegóż by nie
porywnywać? Spróbujmy tak. Mam kilka książek Pilcha... i jak nimi
wstrząsnąć,wyprać, obedrzeć ze skóry i wytrzepać to nie wiele zostaje z
tych "wyrafinowanych" konstrukcji. Lecą piórka aż miło. A co z Gombrowicza
tytułami? Nie dają się tak łatwo obedrzeć z piórek. Piórka siedzą mocno w
skórze. Ktoś pięknie kiedyś zauważył, iż w sumie najważniejsze w pisaniu jest
to, czy ma się coś do powiedzenia o świecie. Autentycznie. Nie uważam, żeby u
Pilcha to była szczególna zaleta. Stąd i styl jego wydaje się trochę
przekombinowany, jakby nie z trzewi. Pilch to człowiek, który bardzo chce
pisać, mieć coś do powiedzenia, błyszczeć, kąsać, uwodzić. Cóż... z pewnością
to inteligentny osobnik, nawet go lubię jako faceta, ale że od razu artysta?
Niezły felietonista, ale też bez przesady (dołożyć Gomrowiczowi i Witkacemu sam
mogę).

Nie dość komparatystyki! Dwie pozycje "alkoholowe" weźmy pod ocenę... Pilcha i
W. Jerofiejewa (Moskwa-Pietuszki). To co Jerofiejew robi z piórem, to jest
właśnie Artyzm. I nie potrafię, nie chcę i nie będę udowodniał "dlaczego".

W końcu w tej zabawie tylko typujemy "doskonałe" pióra.

[jakobe.mansztajn]

A mnie - i tu będę uparty jak ten osioł ostatni- nie o to chodzi, by
komparatystyk (ups, nie wiem co powiedziałem) nie dokonywać w ogóle, co to to
nie i broń nas Boże przed takimi czasami, w których konia z osłem nie wolno nam
będzie zestawiać, wszak to dla demokracji najwyższa byłaby obelga. Mnie raczej
o to chodzi, że jeśli już zestawiać, to -mimo chęci i urzekającej prostoty- nie
czynić tego jedną miarą. A taka już ułomność komparatystyk (wiskozne słowo,
doprawdy), że dokonywać ich różnymi miarami rzecz niepodobna, a już na pewno
niezwykle trudna. Ja bym się więc porównań wystrzegał.
I uwaga na koniec. Bo tak to już jest na tym świecie, że literat odczekać musi
swoje, by stać się w końcu pisarzem, pisarz zaś odczekać musi drugie tyle a
często i dużo więcej, by nazwali go w końcu artystą.
Dziękuję i przepraszam za nietematyczność sporu.

pozdrawiam serdecznie i bez zgryźliwości Karola.Mojżesza

[karol.mojzesz]

A jednak porównujemy. Ludzie już tak mają. Nikt nie będzie czekał pół wieku,
żeby sądy wydawać. Kogo interesują takie subtelności? Przypomnę, że ja podałem
swoje typy i ustosunkowałem się (co za okropnie seksistowskie słowo -
oboiecuję, że dzisiaj się za karę upiję) do którejś z wypowiedzi sadzającej
Pilcha na tronie, obok, że tak się wyrazę, legendą obrośniętych nazwisk.

Jeśli porównania nie są mile widziane, kogoś ranią, są zbyt radykanle dla
wrażliwców, dodam, że czytając Jerowiejewa słyszę poezję pióra, u Pilcha gnią
się słowa jak płyta pilcho... pilśniowa. Nota bene jego "alkoholowa" powieść
(Pilcha) i tak jest jeszcze całkiem do rzeczy. Może dlatego, że przeżuta i
trzeźwiami podpisana. Jednakże jakaś sztuczna momentami się wydaje. Mimo tego
nie będę czekał 50 lat (nie wiem czy dożyję), żeby móc krzyknąć, to co już
wcześniej ze spokojnym sumieniem nadmieniłem.

[jakobe.mansztajn]

Bynajmniej nie o te pół wiecza idzie, ani o subtelność zestawiania (temu
wcześniej wątek krawiecki -o miarach- poświęciłem), mnie idzie o odpowiednią
perspektywę. Zważ jak niewielu mamy obecnie artystów, przynajmniej - jak
niewielu z nich tym tytułem raczymy. Bo żeby docenić i odpowiednio nazwać
często potrzeba suflera w postaci legendy, a ta z kolei czasu wymaga (choć
skądinąd wiadomo, że nie zawsze, bo i tacy po ziemii stąpali, których los
łaskawie legendą za życia obdarzył - lecz biada im, niecierpliwym, bo szybko
się wypalą!;)). Wszak i Gombrowicz nie od początku śród zachwytów błyszczał,
lecz co tam błyszczał, od tego trza zacząć, że nie od początku się nim w ogóle
zachwycano, bo niby grafoman, bo język kala, bo taką literaturę to co najwyżej
o kant dupy. Całe szczęście, że wczas się krytyka francuska znalazła, inaczej -
o zgrozo!- możnaby pomyśleć, że Polska byłaby Gombrowicza przegapiła. Choć nie,
w to nie wierzę, bo to zupełnie jakby nie dostrzegać oczywistego, a Polska,
choć na umór pijana, wzrok ma wciąż przytomny. Na tyle przytomny, że kto wie,
może i Pilcha kiedyś dojrzy. Może doceni jego talent i w legendę przyozdobi,
jak niegdyś z Gombrowiczem uczyniła.

Na koniec jeszcze mała rada:
Karolu.Mojżesz, zanim utwierdzisz się w przekonaniu i nie wykrzyczysz tego, co
już wcześniej ze spokojnym sumieniem nadmieniłeś, wspomnij mądrą sentencję,
że "tylko głupiec nie zmienia zdania";)

pozdrawiam serdecznie

[Gość: Matylda]

Kochani, Jakobe i Karolu!

Oto cytat z Gombrowicza, "Dzienniki 1935-1956", Wydawnictwo Literackie, strona
146:
"Sobota
Tak! Być ostrym, rozumnym, dojrzałym, być artystą, myślicielem, stylistą tylko
do pewnego stopnia i nie być nigdy za bardzo i właśnie z tego nie za bardzo
uczynić siłą równą wszystkim bardzo, bardzo, bardzo intensywnym siłom. Pilnować
w obliczu zjawisk gigantycznych własnej, ludzkiej miary. Nie być w kulturze
niczym więcej, jak tylko wieśniakiem, jak tylko Polakiem, ale nawet wieśniakiem
i Polakiem nie być zanadto. Być swobodnym, ale nawet w swobodzie nie być
nadmiernym. W tym cała trudność.
Albowiem, gdybym wszedł do kultury jako czysty barbarzyńca, absolutny
anarchista, doskonały prymityw lub idealny wieśniak, czy klasyczny Polak, wy
wszyscy przyklasnęlibyście temu natychmiast. Uznalibyście, że jestem wcale
niezłym producentem prymitywu w stanie czystym.
Ale byłbym wtedy takim samym fabrykantem, jak oni wszyscy - ci, którym produkt
staje się ważniejszy od nich samych. Wszystko co jest czyste pod względem
stylu, to elaborat." Koniec cytatu.

Jak myślicie, który z nich, Gombrowicz czy Pilch, wziął sobie te rady bardziej
do serca? Czy Pilch stawia sobie w ogóle takie pytania i zaprząta swoją
pisarską głowę tego typu dylematami?

Wasza Matylda

[Gość: adas]

Droga Matyldo
Na pytanie Twe nie jestem w stabie udzielić odpowiedzi. Ale mam taką zagadkę:
który z dwóch wyżej wymienionych pisarzy bardziej oczytany był/jest?

[Gość: adas]

A ja czytam sobie „Śmierć pięknych saren" Pavela. Wyjątkowo zgodny krzyk
sprzeciwu szanownych antagonistów w sporze o wyższość Gombrowicza nad Pilchem i
Pilcha nad Gombrowiczem słyszę już: „Cóż wspólnego z sarmackimi kłótniami ma
Czech na wpół obłąkany ?”. Nie o samego Imć Poppera idzie, a o malutki
fragmencik wstępu Czibor – Piotrowskiego: „ Jedynie rękopisy zdradzają ten
ogromny wysiłek wynajdywania jedynie odpowiedniego słowa, rytmu zdania, budowy
frazy”. Geniusz Gombrowicza ludzki jest czy boskim piętnem dzieła jego
naznaczone są? Talent Pilcha w najgłębszych otchłaniach luterskiegio piekła
żródło swe ma i do zguby siłą fascynacji prowadzi? Gombrowicz artystą, Pilch
rzemieślnikiem?

P.S. Krytykować to znaczy przekonać autora, że nie robi tego tak, jakbym to
robił ja, gdybym to umiał

Karel Capek (Czech kolejny) "Krytyk"

[jakobe.mansztajn]

Matyldo, stąd i moja wątpliwość, bo czy można do dwóch podobnych worków dwie
zgoła różne filozofie wrzucać, w których i pytania inne, i -co zrozumiałe- inne
nań odpowiedzi (krótko mówiąc - kompletnie różna zawartość), by je później przy
pomocy tych samych odważników na jednej wadze mierzyć? Jasne, że można. Na
upartego, wiele by można. Inaczej, na upartego możnaby jeszcze więcej. Tyle, że
to tak, jakby ćwikłę (i dla świętego spokoju - niech to będzie Pilch) z
pralinkami (niech to będzie Gombrowicz) mierzyć. A to już niedorzeczność. I sam
Pilch za niedorzeczność uznałby równanie go z Gombrowiczem, i to za
niedorzeczność najwyższych lotów, bo gdzie mu tam do Gombrowicza! Powiedziałby
raczej, że do pięt mu nie dorasta. I tyle.
Jeśli zaś chodzi o treści, jakimi Pilch zaprząta, a Gombrowicz zaprzątał, swoją
pisarską głowę, to niestety pożytek ze mnie marny - niewiele wiem i niczego nie
powiem.

Adasiu, broń Boże! To nie spór o czyjąkolwiek wyższość. Ani słowem, słówkiem
najmniejszym o wyższości Gombrowicza nad Pilchem, ani tym bardziej Pilcha nad
Gombrowiczem nie wspomniałem, bo i w żadnym wypadku bym się nie odważył. Mnie
tu o legendy i miary wyłącznie idzie. O nic więcej.
Jeśli zaś pytasz o to, który z rzeczonych "bardziej był/jest oczytany", to też
pożytek ze mnie marny - tu wszak wiem więcej, choć też nic pewnego.

ps. lecz jeśli bym musiał, obstawiłbym Gombrowicza, bo ten obszerniejsze miał
do manewru pole: i języków znał więcej, i lepiej nimi władał.


buzia

[Gość: Matylda]

Dzień dobry, Adasiu,
Dzień dobry, Jakobe,

otóż to, Gombrowicz miał o wiele większe predyspozycje oraz chęci do
zainteresowania się czymkolwiek. Sam jego pobyt za granicami kraju sprawił, że
horyzont oraz dystans jego myślenia i pojmowania świata był rozległy, czego o
Pilchu jednak nie można powiedzieć. Z "Dzienników" wynika, że Gombrowicz był
obeznany nie tylko w literaturze, ale również w filozofii (szczególnie
egzystencjalizm zaprzątał jego głowę), psychologii oraz muzyce. On całe swoje
życie zadawał sobie następujące pytania: Kim jestem? Kim chciałbym/powinienem
być? Arystokratą czy wieśniakiem? Jak powinien literat pisać? Jak ja piszę? Czy
to dobrze, że tak piszę? I tysiące innych podobnych pytań. Nieodłącznym
towarzyszem jego życia był znak zapytania, no i chyba wykrzyknik też.
Szczególnie wtedy, gdy musiał się bronić przed atakami innych.

Czy Pilch ma podobne rozterki? Nie wiem.
Może i ich nie trzeba wcale mieć.
Nie każdy lubi się tak szamotać z życiem.
Ale czy wtedy warto pisać książki?

Wasza Matylda

[karol.mojzesz]

Zanim do głupców mnie zaliczysz, zadaj sobie pytanie: czy jesteś pewny, że
nigdy zdania nie zmieniłem. Może już jestem "po"? Poza tym mądrymi sentencjami
nie otwierzysz wszystkich drzwi. A mądrość nie zawsze na zmianie poglądów czy
opinii polega.

Weźmy taki przykładzik: Ziemia jest okrągła. Czy mam zmienić zdanie na temat
jej kulistości, żeby uznać się za mądrego?

Nie wiem czy Gomrowicz błyszczał czy matowiał. Dla mnie istotne jest to, że
jego język brzmi. A Pilch jest jakimś sztucznym mutantem. I na to nic poradzić
nie mogę.

[jakobe.mansztajn]

Karolu, a gdzież bym śmiał nazywać Cię głupcem! Doprawdy cenię i szanuję to, co
mówisz, i wierz mi - przyjemnie prowadzić z Tobą spory. Jeśli więć o tę
sentencję idzie, to ja w zamiarze chciałem raczej dobrą radą służyć, choć z tą
podobno - jak zwykł mawiać Tuwim - najlepsze co można zrobić, to podać ją
dalej;) Jeśli mimo to obraziłem, stokrotnie przepraszam.

Matyldo, błąd potworny czynisz, bo personę szkalujesz, a tu o spuściznę chodzi.
Choć i tu sprostowanie, bowiem wedle mojej najlepszej wiedzy i Pilch w
filozofii brodzi, mało tego - o psychologii wie więcej, niż niejeden psycholog,
bo i też dzieł takowych więcej, niż niejeden psycholog, ma w głowie. Jeśli zaś
o muzykę idzie, to tu zielonego pojęcia nie mam, czy obeznany jest, czy nie.
Wprawdzie coś o Pendereckim przebąkiwał, ale jak jest, nie wiem.
Wracając do Twojej tezy wyjściowej: twierdzisz, że "sposób pojmowania świata
przez Pilcha nie jest rozległy". No więc zapytuję: po czym u licha wnosisz?
Jeśli po tym, że "co w głowie, to na papierze", to równie dobrze mogłabyś
wyprowadzić niezaprzeczalny wniosek, że Krasicki niespełna był rozumu, bo bajki
o zwierzętach opowiadał. Matyldo, jeśli poeta gerberów nie opiewa, nie znaczy
wcale, że opiewać nie potrafi, albo że gerberów nie widział, albo że gerbery mu
nie w smak. Znaczy tyle, że ich nie opiewa. I nic więcej.

miłej nocy

tylko Anderman

[Gość: justyna]

dajcie juz spokoj, lepiej Andermana czytajcie

[Gość: kol.3]

Wszyscy wymieniają pisarzy zagranicznych, a przecież wiele zależy od tłumacza,
który ma tu 50% albo i więcej zasługi. Dzieło może być całkowicie schrzanione
pod względem tłumaczenia, albo też może nabrać nowego blasku, staje się lepsze
od oryginału.

[Gość: lizzard]

Zgadzam sie z opinia, ze to od tłumacza zależy bardzo duzo. Dlatego nie zapominajmy o nich.
Pzdr.

[Gość: jacekt]

moja odpowiedz bedzie subietkywna, ale temat rowniez jest subiektywny.
odpowiedz brzmi: Bruno Schulz i Marek Bieńczyk

[Gość: pinkola]

Trudno bez wahania zdecydować o trzech.Ale obecnie moja trojka najlepszych, bo
właśnie (ostatni rok) się nimi fascynuję to: Jastrun (Tomasz), Iris Murdoch
(ponadczasowa) i Chwin, którego ksiązki uwielbiam za bliskość i dystans
jednoczesnie.

[tuti]

( bylo wspomnienie o Amelie nothomb, zaczelam czytac jej metafizyke... ale w
ersji oryginanej francuskij- mile mile, ciekawe co po przetlumaczeniu
Ale fascynacja ogolna darzę język Cortazara - jeo opowiadań..