Najlepsza scena komiczna

[paszczakowna1]

Która scena komiczna jest wasza ulubioną? Ciężki wybór, wiem, ale ja chyba
cenię najbardziej oświadczyny pana Collinsa. Ten jego styl i coraz bardziej
dobitne odmowy Elisabeth, w które on uporczywie nie wierzy...

W ogóle oświadczyny u Austen często są komiczne. Mamy rozmaite warianty -
panna oświadczyn nie zauważa (Opactwo), panna w oświadczyny nie wierzy,
następnie kawaler odmowy nie zauważa (Mansfield Park - tu chyba zmysł humoru
Austen przeważył nad zasadniczą koncepcją), osoba trzecia widzi oswiadczyny
tam gdzie ich nie było (Rozważna i Romantyczna)...

Oświadczyny u Jane Austen

[icegirl]

Oświadczyny to w ogóle świetny temat, który .
J. A. opisuje głównie oświadczyny komiczne, nie wiem, czy to zauważyliście?
Te bardziej poważne, romantyczne - trochę pomija.

[paszczakowna1]

Wiesz, masz racje. Przedtem jakos tego nie zauwazylam, ale faktycznie Austen
ucieka od opisu scen mocno emocjonalnych. Jedyne chyba 'powazne' oswiadczyny
pokazane explicite to Darcy'ego do Elisabth.

[icegirl]

Zauważyłam też, że nie umie albo może i nie chce? pokazać, jak odpowiada kobieta
na taką propozycję przychylnie. Ja w każdym razie tego nie zauważyłam. A jestem
ciekawa, jak dama z towarzystwa odpowiada w takich sytuacjach :)

[nabla_7]

Styl Austen, według mnie, jest dość powściągliwy, autorka opisywała ówczesny świat raczej z dystansem, wyłapując przy tym elementy komiczne. Jak dla mnie to duża zaleta książek Austen i jakoś nie wyobrażam sobie tzw. scen romantycznych (a do takich można chyba zaliczyć zaręczyny) w wydaniu Austen.
A co do komizmu to zawsze rozbawia mnie pani Bennet. Zresztą nie tylko ona.

dalsze sceny komiczne

[emdziejka]

Ja właśnie odkurzyłam Emmę i w trakcie czytania okazało się, że czekma na
pojawienie się pani Elton i te jej zasoby wewnętrzne i ta oświata, którą niosła
miasteczku. A co było juz zupełnie fantastyczne, to choc Austen ewidentnie
przerysowała tę postać jeśli chodzi o jej wypowiedzi, to okrasiła ją również
smaczkami, które zostały jedynie wspomniane, np. jak pani Elton manewrowała
wszystkimi, zeby jej powóz wracał pierwszy z wycieczki - jedno krótkie zdanie,
ale az zaczęłam się śmiać.

[paszczakowna1]

A ja sobie podczytuje "Perswazje". I podoba mi się wiecznie rozjęczana Mary
Musgrove (jej teściowa też fajna jest).

Pani Elton - to już satyra, i to dość ostra. Czytam z przyjemnością, ale muszę
przyznać, że mnie specjalnie nie bawi. Tym bardziej, ze każdy się chyba zetknął
z podobnym typem w życiu. Mnie pokarało ostatnio kontaktami z panią Elton płci
męskiej (samice są może bardziej jadowite, ale i samcom nic nie brakuje).

[emdziejka]

Paszczakowna1 - o nie, twój post to dla mnie wyrzut sumienia, że się ociągam z
naszą dyskusją. ale mam wytłumaczenie - emmę kupiłam sobie w składzie tanich
książek na koszykowej, a perswazji nie było.
pokochałam ten skład, juz teraz mysle, ze tam wróce i dokupie sobie mansfield
park i opactwo. ale perswazje - też, jak tylko gdzies dorwe.

[uccello]

Nie wiem czy bardziej mnie śmieszy Ojciec Emmy z jedynie słusznymi
poglądami na wiele spraw , czy bardziej mnie zachwyca dobre
wychowanie Emmy, która to znosi z anielską cierpliwością i taktem.

[panna-lee]

mnie bardzo bawią wypowiedzi pana Benneta...
no i takie kwiatki:

"Jak najszybciej zwrócono się do sir Williama i lady Lucas o wyrażenie zgody, któa została udzielona z najwyższym zadowoleniem i pośpiechem. Już w obecnej sytuacji pan Collins był pożądaną partią dla ich nieposażnej córki, a wprzyszłości miał jeszcze otrzymać wcale niezłą fortunkę. Lady Lucas zaczęła od razu obliczać z większym zainteresowaniem, niżby ta okoliczność mogła dotychczas w niej wzbudzić, ile jeszcze lat może pożyć pan Bennet [...]"

albo scenka, w której Tom Bertram przekonuje Edmunda do teatru w Mansfield opisując niepokój ich matki i konieczność rozrywki dla niej... i co potem mówi owa dama :) albo morela z Moor Park, któą tak wychwala pani Norris i opinia o moreli pastora....

albo to:
" - Co mam robić, mój mężu? Wist czy spekulacja? Co mi sprawi większą przyjemność?
Sir Thomas po chwili namysłu zarekomendował spekulację. Sam grywał w wista i być może doszedł do wniosku, że żona jako partnerka nie będzie go bawić".

co do postaci, to bardzo śmieszy mnie pan Collins, lady Katarzyna, Mary Bennet, pani Norris, a pani Elton wcale, wścieka mnie [bo znam aż dwie takie, w porywach do trzech, a że sama najbardziej utożsamiam się z Emmą, jeśli chodzi o powieści JA, to możecie pojąc dlaczego]. z podobnej przyczyny żenuje mnie Lidia. Pana Rushwortha mi raczej żal... marudna siostra Anny Elliot wywołuje u mnie zawsze mocną chęć pracy nad sobą, bo nieraz czuję się podobnie jak ona........ :) jeśli nawet nie okazuję tego w ten sposób, i jak tak teraz to piszę, muszę przyznać, że moje starania dały efekt.

:)

[mooh]

U Austen bardziej bawią mnie konkretne postaci niż poszczególne
sceny. Uważam, że najlepiej nakreśleni są bohaterowie z drugiego
planu. Pierwszy plan wypada zawsze dużo bardziej bezbarwnie.
Aaaaa, i już wiem, dlaczego nigdy nigdy nie polubię JA w
tłumaczeniu - po polsku ten tekst zupełnie wypłukany z tych
specyficznych smaczków, z komizmu sytuacji podkreślonego doborem
słów i składnią ... 50% w dół, jak w posezonowej wyprzedaży.

[panna-lee]

mooh: bohaterowie pierwszego planu rzadko kiedy w dowolnym dziele są bardzo śmieszni [nie licząc takiego np lesia].

chętnie czytałabym w oryginale, ale rozumiałabym jedno słowo na osiem, JA posługuje się zbyt bogatym językiem.... wobec tego dowolne żarty stałyby się absolutnie niezrozumiałe..... chyba że chodziłoby o książki, które znam na pamięć. ale to i tak na jedno by wyszło...

możesz podać jakiś przykład? żartu zabawnego w oryginale i skiepszczonego w polskim przekładzie?

[mooh]

POlskie przekłady znam właśnie wyłącznie z krótkich cytatów w
jakichś opracowaniach, więc nie sypnę z rękawa przykładami. Chodzi
mi jednak nie tyle o żart jako żart, tylko o sposób narracji.
Polszczyzna jest pozbawiona tej specyficznej lakoniczności
wypowiedzi. Po polsku trzeba napisać dwa zdania tam, gdzie w
angielskim wystarczy jedno. Dla celnej puenty to czasem zabójstwo.