Thomas Mann - zachwyca czy raczej odstrasza?

[Gość: Matylda]

[Gość: Zdanka]

Zachwyca fragmantarycznie i fragmentami fragmentów.Zachwyca "Śmiercią w
Wenecji", duszną zmysłowoscią "Czarodziejskiej..."(oglądanie zdjęć
roentgenowkich jak spojrzenie we własny grób,opisy Kławdii trzaskającej
drzwiami) i "Doktora Faustusa"-(Śmierć malego Nepomuka)
Dobija "Józefem i jgo Braćmi" oraz dlużyznami ,które trochę współczesnego
czytelnika nudzą...niestety,nie zyjemy już w wieku pary i lokaomotywy trochę
szybciej jeżdzą...

[yawokim]

opowiadania moga byc nawet bardzo, bo krotkie, chociaz niestety w moim
przypadku wczesniejsze obejrznie viscontiego odebralo lekturze ' smierci w
wenecyi'duzo uroku /film i ksiazka wlasciwie sa bardzo rozne ale jakos nie moge
sie uwolnic od obrazow w glowie/

[Gość: BlueBerry]

zachwyca ale nie wszystkim. mnie zachwycil Czarodziejska Gora. do dzis
pozostala jedna z najpiekniejszych ksiazek jakie przeczytalam. choc moze to tez
odbior mlodego wieku w jakim to czytalam.

[baky]

Flaki z olejem.

[arana]

Gość portalu: BlueBerry napisał(a):

> [...] mnie zachwycil Czarodziejska Gora. do dzis
> pozostala jedna z najpiekniejszych ksiazek jakie przeczytalam. [...]


Nie jesteś sama (sam?)!

Pozdrawiam
Arana

[Gość: CynamonowaMay]

Zdecydowanie nie jesteś :)
Dla mnie równie wspaniali są też Buddenbrookowie.

[broch]

zachwyca i zachwycajaco odstrasza oraz kompletnie odstrasza.
Dobre tytuly wymienione powyzej. Nie bede sie powtarzal, zachwycajaco
odstrasza: przeczytaj (chyba ze znasz) "Hanemanna" i "Ester": wyglada jak
swoista fiksacja na punkcie Manna co troche szkoda bo gdyby nie Mann to Chwin
bylby rewelacyjny: znaczy sie Hanemann bo Ester wyglada na cwiczenia
stylistyczne przy calym ehmm.. uroku powiastki.
Mann odstrasza, jesli czytac "Braci..".

Zdanka pisala o "dluzyznach" Manna, dla mnie gadatliwosc Manna to odpoczynek po
tlocznym dniu (choc wole duze (bardzo) mista niz zadupie), ale generalnie ma
racje, dzisiaj juz chyba nie ma czasu na czytanie Manna: powiesci tez sa pisane
metoda tasmowa do przeczytania i na przemial.

Dla mnie Visconti i Mann roznia sie tak jak Kesey i Forman. Jeden temat ale dwa
ujecia i az tak bardzo nie przeszkadza mi to. Ale gdymym mial wybierac kto byl
lepszy to stawiam wyzej niz film Viscontiego opere Benjamina Brittena pod tym
samym tytulem

[Gość: Zdanka]

No właśnie ,dobrze ,że ktoś o tym Brittenie wspomniał...Szczerze przyznam,nie
lubię słuchać oper jednocześnie ich nie oglądając...Opera jest środkiem na
wskroś wizualnym i zawsze czuję,że coś mi umyka przy samej muzyce...Britten
nie goscił na polskich scenach,ale całkiem niedawno te operę miożna było
zobaczyć pierwszy raz ,zabijcie mnie,nie wiem ,czy w Poznaniu ,czy we
Wrocławiu,ale w tamtych okolicach... Brochu,mam pytanie ...Głupie zresztą i
nieopisywalne...Jaka jest ta opera? Tzn . jakie klimaty przypomina, jeśli
spróbować ją porównywać z kompozytorami muzyki operowej? Do czego nawiązuje?
Wiem,że trudno o muzyce pisać ,ale mam nadzieję,że wybaczysz mi tę fanaberię?:)

Obawiam się jednak ,że "Śmierć w Wenecji" po wiek wieków pozostanie dla mnie
doskonałym "ucieleśnieniem" muzyki Mahlera.Oprócz adagietto z V, jest tam
króciutki ,niezauwazalny prawie fragment z III Symfonii Mahlera - "Pieśń nocy"
do słów Nietzschego.Za tę pieśń kontraltu oddałabym pół Wagnera...

[Gość: broch]

Jest oczywiste ze (dzieki Viscontiemu) Smierc w Wenecji kojarzy sie z muzyka
Mahlera. Dla mnie jednak niepotrzebna jest (to wada filmu) stawienie kropki nad
i. U Brittena jest niedopowiedzenie podobne do (chyba?) zamierzonego przez Manna.
Lubie "War Requiem", "Peter Grimes" i wlasnie "Death in Venice". W Polsce DVD z
wersja Brittena jest do dostania (z ciekawosci szukalem internet, ale nie
zaglebialem sie). W operze Brittena nie ma plynnosci melodii ale jednoczesnie
stworzyl atmosfere tajemniczosci dzieki fantastycznej grze piesni i muzyki w
scenach nie wokalnych. Ja widzialem opere wystawiona jakies 6 miesiecy temu.
Niektorzy uwazaja ze wlasnie od "Smierci w Wenecji" nalezy zaczynac znajomosc z
Brittenem.

Wplywy i podobienstwa: Britten napisal "Smierc.." pod koniec swojego zycia.
Jesli wczesniej widac bylo Schoengerga (mniam mniam) czy Mahlera, To mysle ze
tym razem masz "czystego" Brittena. Ale sa w operze odniesienia do
sredniowiecznego przedstawienia i teatru japonskiego (No). Choc trzeba przyznac
ze Mahler w jakims sensie byl w muzyce Brittena zawsze obecny to pod konice
zycia Brittena ta obecnosc Mahlera jest widoczna w fakcie ze... byla widoczna
wczesniej.
Mysle ze trudno powiedziec jakie inne dzielo opera Brittena przypomina. Nie
potrafie odpowiedziec w sposob zadowalajacy (w kwestii podobienstwa).

Ale, Zdanka tak a propos podobienstw: co sadzisz o tym co napisalem o Chwinie?
Czy Jego zapozyczenia z Manna nie sa lekko denerwujace? Czy nie widac ich (tych
zapozyczen) zbyt wyraznie? Po przeczytaniu "Hanemanna" w pierwszej chwili troche
mnie zatkalo. Bo z jednej strony to dobra ksiazka, z drugiej jednak zapozyczenia
sa tak wyrazne ze troche to ujmuje wartosci. Przeciez i u Huellego mozna sie
dopatrzec niemieckich wplywow ale zrobione jest to w sposob bardziej zawoalowany
ktory nie budzi lekkiego uniesienia brwi: co z tym fantem zrobic?

[Gość: adas]

Pewnie jestem dziwny, ale mnie najbardziej zainteresował "Józef i jego bracia"
(wiem straszna dłużyzna, ale taki opis wygnania Lucyfera z Nieba genialny),
"Buddenbrookowie" w ogóle do mnie nie trafiają, nie wiem o czym to jest - o
chronicznym pechu pewnej rodziny? - jedyna wyrazista postać (wręcz po niemiecku
solidna) to Tomasz. "Czarodziejska Góra" długa, bardzo długa... Tak naprawdę
zafascynował mnie wyłącznie opis nudy w końcowej części dzieła Manna, te powoli
upływające dni na leżaku. No i sam nie byłbym w stanie zorientować się, który z
nauczycieli Hansa Castorpa jest "faszystą", a który "socjalistą". Kompletne
pomieszanie idei. To pewnie te sto lat różnicy. "Doktor Faustus" czeka na półce
Ogólnie Mann wałkuje stały temat niemieckojęzycznych pisarzy pierwszych
trzydziestu lat dwudziestego wieku (Hesse, Musil, Walser) - upadek
mieszczaństwa. Chociaż zaskakuje wiara w rozwój nauki i stopniowe rozwiązywanie
problemów świata. Ale najbardziej odstręcza mnie od Manna infantylizm jego
bohaterów, nieumiejętność samodzielnego myślenia, potrzeba prowadzenia za rękę.

[Gość: CynamonowaMay]

"Buddenbrookowie" w ogóle do mnie nie trafiają, nie wiem o czym to jest - o
> chronicznym pechu pewnej rodziny?

"Buddenbrookowie" to najpiękniejsza saga rodzinna, jaką kiedykolwiek
czytałam.
Jest to w istocie historia rozpadu rodziny Mannów, opowieść o zamieraniu
ducha mieszczańskiego, opowieść o trzech pokoleniach rodziny, których ideały i
tradycje wraz z końcem XIXw. odchodziły w niepamięć.

[Gość: dortu]

Ja podobnie. No, może nie powiedziałabym, że aż najpiękniejsza, ale na pewno
jedna z lepszych. Zdecydowanie wolę niż "Czarodziejską górę", bo ta jak na mój
gust jest zbytnio przefilozofowana. Niemniej jednak wydaje mi się, że warto się
z nią zapoznać, jako że stanowi swego rodzaju odzwierciedlenie klimatu i
mentalnosci pewnego wycinka społeczeństwa - nie tylko niemieckiego, ale w ogóle
środkowoeuropejskiego - w określonym przedziale czasowym. Chyba że kogoś nie
interesuje literatura jako źródło poznawcze, tylko jako lektura dla
przyjemności - na to "Czarodziejska Góra" jest za ciężka, za posępna.

[natalicja]

Buddenbrookowie sa super... owszem , o upadku rodziny i mieszczanstwa, ale jak naopisane. Mie moglam sie oderwac, postaci sa ciekawe, a Mann ma poczucie humoru -chocby sugestie co do peruku matki Tomasza, albo Tonia z jej "Permaneder! Grunlich!". I chyba lubi swoich bohaterow z ich slaobsciami, i ja ich tez lubie. Jozef idzie mi gorzej, bo o ile Budenbrookow mozna czytac po kawalku, czyli tak ajk mam czas, to nad Jozefem musze przysiasc.

[Gość: CynamonowaMay]

natalicja napisała:

> Buddenbrookowie sa super... owszem , o upadku rodziny i mieszczanstwa, ale
jak
> naopisane.


Oczywiśćie, ze pięknie napisane, ja nigdzie nie wspomniałąm, że opowiadanie o
upadku mieszczństawa to coś złego, wręcz przeciwnie, atmosfera ksiązki
całkowicie mnie urzekła.

permanetnie zachwyca

[Gość: belle]

Permanetnie zachwyca! Uwielbiam ,,Czarodziejską Górę" i ,,Śmierć w Wenecji".
Inne jego pozycje tez mi się podobają, chociaż trochę mniej od wyżej
wymienionych.

[braineater]

Buddenbrokowie, Śmierć w Wenecji, Wygnaniec - bezkrytycznie zachwyca
Czarodziejska Góra - chyb tzra to czytać w sanatorium w okresie przedagonalnym -
inaczej męczy gorzej niż Żeromski...

lubię jego poczucie humoru

[taaniej]

np. w "wyznaniach hochsztaplera feliksa krulla" albo w "wybrańcu" albo postać
toni buddenbrook.

[arana]

braineater napisał:

> [...]Czarodziejska Góra - chyb tzra to czytać w sanatorium w okresie
przedagonalnym inaczej męczy gorzej niż Żeromski...


Chyba za późno przeczytałeś.Żałuj, bo "duszna atmosfera zmysłowości" (ładne
określenie Zdanki) wciąga tak, że człowiek zaczyna ze wstrętem patrzeć na
termometr, który wciąż nie pokazuje tych kilku kresek, które mogłyby być
przepustką na Czarodziejską Górę! :)

Arana

Zdecydowanie zachwyca n/t

[hania55]

[butah]

Mnie z kolei najbardziej zachwycają opowiadania, zwłaszcza Tonio Kruger (w
ksiązce Tonio Kruger i inne opowiadania).Problem rozdarcia pomiędzy ideałami
mieszczenskimi a ciązeniem ku "artystycznemu" modelowi bycia i życia. Z jednej
strony nieprzystawalność do sztywnego i poprawnego mieszczańskiego światka i
ciążenie ku cyganerii, z drugiej brak autentycznego talentu.Nieprzystawalność
do zadnego świata. mnie to jakoś bardzo ruszyło..buddenbrookow mam aktualnie
rozgrzebanych, bo zwykle czytam kilka książek na raz i jak na razie mi się
podoba, aczkolwiek zdarzyło mi się "przeskoczyc"parę przydługich stron. W
liceum na języku polskim oświadczyłam, ze Czarodziejska góra jest potwornie
nudna, i za karę musiałam napisać pracę analizującą koncepcje polityczne w tej
powieści. Jak przysiadłam to okazało się w końcu, że książka jest całkiem,
całkiem :) - polski w liceum miałam na wyższym poziomie niz większość zajęć na
studiach..

[cecyl]

Jeśli literatura dla ciebie jest jedynie formą poruszania się i komunikacji, a
tym samym Toamsz Mann jest ciuchcią na trasie Warszawa Wileńska - Radzymin, to
rozumiem, że pisarze sprzed Tomasza Manna są odpowiednio dyliżansami (np.
Potocki od "Rękopisu" lub niejaki Dickens) lub piechurami jak np, Fielding czy -
jeszcze bardziej - Cervantes. Tym samym Dante jest riksziarzem, Lukian z
Samosat jest maratończykiem, a Homer pterodaktylem. A współczesne hasło
reklamowe jest tą rakietą, w której się pławisz, lubujesz i oczywiście -
czytujesz. Im szybciej czytam z tym lepszą literaturą obcuję? Oto skutki Kursów
Szybkiego Czytania.

[laperla]

zachwyca & odstrasza jednoczesnie. ))

zachwyca przede wszystkim w "czarodziejskiej gorze" cudowna sztuka ironii, jaka
dysponuje sie tylko wowczas, gdy perspektywa spojrzenia na rzeczywistosc, na
realizm jest juz dojrzala.
powiesc ta to piekny szkic spoleczenstwa z 19/20 wieku. ech ten slodki
dekadentyzm...;))
jednak szkic ten posiada blade kontury, poniewaz fabula prawie nie istnieje, a
bohater jest raczej mocno zredukowany.
odstrasza mnie objetosc powiesci, ktora moim zdaniem moglaby spokojnie zostac
zredukowana o 100 stron conajmniej ;) ale moze to skrzywienie perspektywy,
kogos, kto zyje w dobie smsow? ;)

perla

[Gość: kubasa]

Doktor Faustus - zimny pot mnie obleciał jak to przeczytałem. Porazajaca
ksiazka. No i muzyka, muzyka, muzyka - nie ma chyba o niej lepszej powiesci.

Czarodziejska Góra - drobiazgowa, wciągająca + genialna metafora meiszczanstwa.
No i ta tmosfera sanatorium, panie gwizdajace sztuczna odma, karlica podajaca
do stolu...