Obyczaje recenzenckie

[Gość: makary]

Podaję cytat z tekstu "Z ukosa" Smecza (Tomasza Jastruna) z "Rzeczpospolitej"
z 12 czerwca 2004 r.

"Dzwoni do mnie znajoma z renomowanego wydawnictwa, mówi, że sprawa jest
delikatna. Więc ja na to: - Proszę w tej sytuacji mówić szeptem - bierze to
poważnie i szepce.

- Nasz szef promocji idzie na spotkanie z dziennikarzem tygodnika X, może
wiesz, ile on bierze za napisanie recenzji?

Nie rozumiem. Teraz ona mnie nie rozumie.

- Wszyscy biorą od wydawnictw za napisanie dobrej recenzji?

No nie wszyscy. Wiedziałem o tym. Nie wiedziałem. Kiedy znana pisarka
opowiadała mi, jak jej pokazano w dużym wydawnictwie długą listę krytyków,
którzy są na ich usługach, nie uwierzyłem i postanowiłem o tym szybko
zapomnieć. I zapomniałem.

Jestem u wydawcy i biznesmena. Opowiadam mu o tym, a on śmieje się ze mnie.

- To naprawdę pan nie wie, że krytycy biorą? Tu, w tym miejscu, siedział
niedawno pewien znany ..., o tak, będzie pisał o moim wydawnictwie w kilku
renomowanych pismach.

- Za ile?

Wzdycha, waha się, ale mówi

- Nie za tak dużo, dziesięć tysięcy.

No tak, myślę, przestałem pisać o książkach, może szkoda, właściwie to już
nikt mnie nie chciał, a płacono humorystycznie. Dziesięć tysięcy, tyle być
może zarobi prozaik za swoją powieść pisaną przez rok, jeśli zostanie dobrze
sprzedana. Wydawca, biznesmen pociesza mnie:

- Ale to i tak pestka przy korupcji w naszym biznesie, co się tam dzieje, to
się w pale nie mieści, dlatego już część interesu przeniosłem za granicę.

Nadal jednak nie mogę uwierzyć, że tak jest. A przecież nie wolno zapomnieć o
dworach tworzonych przez pisma, przoduje w tej działalności znany dziennik,
gdzie krzewią się czarne i białe listy (białe? - lista autorów, o których nie
wolno napisać źle). Wybitna recenzentka wyleciała na zawsze z łam, kiedy
krytycznie napisała o Barańczaku. Te listy można wziąć pewnie w mały
cudzysłów, to jest w powietrzu gazety, kogo góra ceni, a kogo nie znosi. Ze
złymi czasami to się kojarzy, niestety."