nałogowe czytanie

[noida]

Do założenia wątku zainspirował mnie wątek o początkach nałogowego czytania,
który niechcący zamienił się w licytację, kto wcześniej nauczył się czytać,
jakby to świadczyło o czymkolwiek, z poziomem wykształcenia zapewne na czele.

Otóż właśnie zastanowiłam się, czy aby mogę się zaliczyć do łona czytaczek
nałogowych? Owszem, czytam dużo i chętnie, ale równie chętnie robię inne
rzeczy i mogę nie czytać dłuższy czas, zwłaszcza wtedy, kiedy nie mam na
półce nic szczególnie ciekawego (no dobra, czytuje wtedy co popadnie, i to z
wielkim niesmakiem, co jednak świadczy chyba o nałogu).

Po drugie: czy aby na pewno dla dziecka w wieku lat 3 nie ma innego zajęcia
jak czytanie? Niektórzy forumowicze z dumą wyznają, że "pamiętają siebie
wyłącznie z książką" a ja się pytam- czy to aby zdrowo? Czy dziecko w wieku
lat 3 nie powinno przypadkiem łazić po drzewach w tym czasie, zbierać
kasztanów, grać w piłke? I to samo dotyczy osób dorosłych- czy zamiast
chwalić się 5 książkami przeczytanymi tygodniowo nie lepiej iść na spacer?
Porozmawiać z ludźmi, a zwłaszcza z własnym dzieckiem, zamiast mówić
mu "mhmmm"? Poobserwować ptaki i kwiatki?

Coś mi się wydaje, że wszystko staneło tu na głowie i jak kazdy nałóg
rzeczywiście stało się mocno niezdrowe.

[j_u]

Nie powiedziałam, że moja Mama mówiła mi wyłącznie "mhmmm" ;)))
Ale to prawda, że robiła to często. Nie mogę mieć do niej o to pretensji.
Byłyśmy same, zap...ła na 2 etaty i należał jej się wypoczynek. A ja pamiętam
też, jak spadałam z drzew i trzepaków ;D Co prawda istotnie pamiętam też, że
było to rzadsze niż książki. Dziś to się trochę wyrównuje: są gry komputerowe,
forum, gazety, kino, znajomi, a latem rowery i pływanie. Może teraz nawet
rzadziej sięgam po literaturę tzw. piękną, bo mam zawód związany z czytaniem, co
powoduje, że aby odpocząć, czuję często potrzebę robienia czegoś innego.
Poza tym... świat czasami jest tak głupi i brzydki, że trzeba od niego jakoś
uciec...

[kubissimo]

hmmm
nie wiem cy to jest normalne, czy nie
bo tak naprawde co to znaczy "normalne"? ;)

wiem, ze jak bylem maly, to mama sila mnie wypychala na dwor, zebym nie
siedzial ciagle nad tymi ksiazkami. no to wychodzilem. z ksiazka w reku :)
i wiem, ze nie zamienilbym tego na nic innego :)

dzis mam troche "zdrowsze" proporcje miedzy czytaniem i reszta zycia. ale nadal
czytam duzo i chetnie (w porownaniu z rowiesnikami to czytam BARDZO duzo), tyle
ze robie sie coraz bardziej wybredny (no bo czasu jest coraz mniej, a ksiazek
do przeczytania nie ubywa). wiec nie wiem czy jestem nalogowcem, czy tylko
takim tam koneserem (przez male k) ;)))

[Gość: Myszor]

Mnie też mama wywalała niemal z domu, żebym nie czytała.
Ale uważam, ze nei ma czego potępiać. Przecież każdy z nas jest inny. A skoro
ktoś woli książki od trzepaka to tylko i wyłącznie jego wola, nie ;)

[broch]

trzy letnie dziecko:
nie rozumie roznicy miedzy "dzis" a "jutro"
75-80% mowy jest niezrozumiale
Zdania skladaja sie z 3-5 slow (Mama pije sok. Pies jest duzy)
lubi powtarzac slowa i dzwieki
uwielbia sluchac historii czytanych, opowiadanych
rozumie pojecia teraz, niedlugo, pozniej
pyta sie gdzie, kiedy, kto,
widzi roznice miedzy soba i mlodszymi, ale nie widzi roznicy miedzy soba i
starszymi dziecmi
jest zinteresowane roznicami i podobienstwami
potrafi rozroznic i dopasowac kolory
potrafi ulozyc jeden na drugim 5-7 klockow
interesuje sie zwierzetami - co czyni je roznymi
potrafi opowiadac proste historie na podstawie obrazkow w ksiazkach
(interesujace ze jest to prognostyk pewnych zdolnosci matematycznych)
potrafi rozwiazywac problemy jesli sa proste, konkretne, i jesli chce rozwiazac
potrafi podac swoj wiek
uwielbia bawic sie samo, zabawy z innymi sa krotkie i raczej malo kooperatywne
Spi 10-12 godzin (w Polsce dzieci w tym wieku oczywiscie czytaja z latarka pod
koldra)
potrafi nalozyc buty.

Na swiecie czytanie przez pieciolatki jest rzecza normalna.
W Polsce trzylatki nagminnie same lapia za ksiazki i ucza sie czytac. Czytanie
to jest nalogiem. Co wiecej nalog ten jest swiadomym wyborem a nie zabawa (jak w
wypadku trzylatkow w pozostalej czesci swiata, ktore lubia po prostu gumowe
ksiazki).

Sa specjalne programy pozwalajace nauczyc czytac dzieciw wieku lat trzech.
Wymaga to sporego wysilku ze strony doroslych.
Mala popularnosc tego typu programow w Polsce wynika z faktu nalogowego czytania
przez trzylatki. W zwiazku z czym tego typu programy sa niepotrzebne.

[j_u]

Ależ jesteś upierdliwy... widocznie jestem geniuszem i pogódź się z tym.

[broch]

A kto tu sugeruje ze jestes geniuszem?
Tu juz byla na forum jakas pomylona sugestia ze osoba inteligentna czyta iles
ksiazek tygodniowo.

Laczenie wczesnego czytania z geniuszem jest rownie zalosne.

[j_u]

No to zdecyduj się wkońcu, czy wierzysz w to, że człowiek może się nauczyć
czytać w wieku lat trzech, czy to podważasz, bo niekonsekwencja wyłazi z twoich
wypowiedzi.
Ja nie uważam, że osoba inteligentna czyta jakąś przepisową ilość książek
tygodniowo. Nie uważam także, że nabycie umiejętności czytania w wieku lat
trzech świadczy o geniuszu. Ty jednak do tej pory konsekwentnie próbowałeś
argumentować, że to jest w ogóle niemożliwe w tym wieku. Jaki więc można wysnuć
wniosek? Że byłam cudownym dzieckiem :P ;D
A swoją drogą: czegóż się tak uczepiłeś tego wczesnego czytania?

[broch]

przeczytaj jeszcze raz co napisalem, wlaczajac w to nauke czytania w wieku lat
trzech.

Wyciagasz zbyt daleko posuniete wnioski.
Sugerowalem ze jest malo prawdopodobne aby trzylatek przyszedl do mamusi z
prosba o nauke czytania oraz gdzie do cholery jest ten Kopalinski, bo znowu
slowa nie znam.
Nie napisalem ze nie mozna trzylatka nauczyc czytac (przeczytaj moj post).
Czytasz nieuwaznie jak na osobe ktora potrafi czytac.

[j_u]

Być może mało prawdopodobne, ale za to możliwe ;P Ja tak właśnie uczyniłam.
Kierowana własnym zainteresowaniem i chęcią, nie sterowana żadnymi specjalnymi
programami, nie namawiana i nie przymuszana. I znam kilka innych takich
przypadków. Jak się okazuje tu na forum, nie ja jedyna. Może pora zweryfikować
poglądy, zamiast iść w zaparte?
Ale nie zaznajamiałam się z Kopalińskim w wieku lat trzech.

[klymenystra]

j_u zostaaaaaaaw....
mnie sie broch kojarzy z niejakim karolakiem co to mowil swoje mimo argumentow
przeciw. broch przeczytal w madrej ksiazce dane i teraz wie najlepiej

blogoslawieni ktorzy nie widzieli a uwierzyli ;)

[j_u]

Ale ta mądra książka dane ma z sufitu chyba... mam siostrę o 10 lat młodszą,
nikt mi chyba nie zarzuci braku świadomości w wieku lat 13, a pamiętam, że Mała
pojmowała wówczas, co to znaczy "jutro" :))) I budowała zdania złożone.

[Gość: Myszor]

Nie jest to absolutnie niemożliwe. Zgadzam się. Mnie w czytaniu pomógł mój
dziadziuś. Cudowny człowiek, którym nie nauczył więcej chyba niż rodzice ;) I
też miałam niewiele ponad 3 lata.

[zerkam]

Podobnie na innym forum moznaby zadac pytanie czy siedzenie dziecka przy
ekranie komputera jest zdrowe. Patrzac na mojego 3-letniego chrzesniaka
moglabym takie samo pytanie zadac swoim przyjaciolom - czy to jest zdrowe.

A jednak maly juz umie czytac i pisac choc tylko przez komputer i poslugiwac
sie klawiatura. Ale nie wypada mi zadac tego pytania bowiem nie ja wychowuje
tego chlopca. Jego rodzice dobieraja edukacyjne programy komputerowe, filmowe
animacje bajek i przygod malych bohaterow. Siedza z nim przy ekranie.

Piszesz: to samo dotyczy osób dorosłych-
Czy zamiast chwalić się 5 książkami przeczytanymi tygodniowo nie lepiej iść na
spacer? Porozmawiać z ludźmi, a zwłaszcza z własnym dzieckiem, zamiast mówić
mu "mhmmm"? Poobserwować ptaki i kwiatki?

Nie wiem jakich Ty masz znajomych ale wsrod moich zwykle zajetych praca, malo
wokol mnie jest osob, ktore wogole rozmawiaja na ten temat. W pracy nie
siegneli po jakakolwiek ksiazke - chocby nawet reklamowana, nawet po Grochole,
ani po Sapkowskiego. O innych autorach lektur szkolnych/studenckich juz nie
wspominaja nawet inaczej jak jako "przebrnecie". Temat czytania ich odstrasza,
wybieraja telewizor albo Ci, ktorym pozostala resztka godnosci wyboru film
wypozyczonego z videoteki. Nasza praca jest umyslowa i ludzie Ci zatrzymali sie
na etapie ksiazek "zadanych".

Maz zadaje mi pytanie, ze mam swoj swiat, swiat ucieczki od rzeczywistosci. A
ja odwrotnie jestem raczej dumna ze swej konsekwencji, ktora towarzyszy mi od
dziecinstwa. To wlasnie dzieki niej moge spojrzec na rzeczywistosc pelniej.

Jesli to nalog i tak najmniej szkodliwy ze wszystkich:). A chwalic sie? Takze
inaczej mozna to okreslic - jestem szczesliwa, ze znajduje czas na to aby w
spokoju zasiasc z ksiazka, sam na sam z autorem i odprezyc sie albo wrecz
odwrotnie skupic nad wersami przede mna.

Jakim kosztem czyli co trace?
Rozmowę z ludzmi dopiero co napotkanymi na spacerze albo w pubie czy kafeterii.
Owszem ale wole porozmawiac z ludzmi o innych pasjach, a wiekszosc z
napotkanych ludzi zwykle porusza tematy niedostatku, zmeczenia praca i opisach
zycia innych ludzi zaczerpnietych z plotek, sensacji zamieszczanych w roznych
czasopismach.

Jesli czytanie jest nalogiem niezdrowym to dla kogo? Chyba tylko dla
czytelnikow, ktorzy szybciej zakladaja na nos okulary ;). A jak wskazuja
statystyki obejmuje naprawde niewielki procent Polakow. Jesli nie ma w tym
patologii to po co sie martwic? Na pewno ciezko zarazic czytaniem innych
Polakow.

Pozdrawiam wszystkich nalogowcow. W tej materii kuracja odwykowa na pewno nie
jest wskazana.

[klymenystra]

ja bym sie bala gdyby moje dziecko mialo 3 lata i chodzilo po drzewach :)
poniewaz zaliczam sie do tych, ktorzy wzieli udzial w dyskusji (tylko bronilam
mojego wiekuuuu :( )wcale nie uwazam zeby to bylo zdrowe. o ile jako male
dziecko- okres przedszkolny spedzalam duzo czasu w tejze instytucji na ksiazki
byl czas tylko wieczorami w domu. popoludnia spedzalam z rodzicami. a pozniej?
nie ukrywam ze poczatek podstawowki to byl koszmar bo bylam wyalienowana,
wolalm czytac niz wyjsc na pole sie bawic- kujon i dziwaczka przylgnely na
dluuugo. rodzice mowili ze za duzo czytam- czesto kosztem nauki. bardzo pozno
udalo mi sie to wyposrodkowac, ale nie do konca. do dzis zamiast sie uczyc w
chwilach slabosci biore ksiazke i czytam. tak samo z innymi rozrywkami. wyjscia
do knajpuy czy do teatru czy nawet na rower nie odmwowie, ale czesto wychodze z
domu z niechecia, bo wlasnie zaczelam cos czytac... moze to i nie jest dobre
ale wlasnie... nalog..
pozdrawiam

[Gość: ??J]

Czytam dużo, czytam, bo lubię, czytam codziennie chociaż kilka stron (chociaż
najczęściej to na kilku stronach się nie kończy

[Gość: Jo]

Czytam dużo, czytam, bo lubię, czytam codziennie chociaż kilka stron (chociaż
najczęściej to na kilku stronach się nie kończy). I to ma być złe? Niby
dlaczego? Dlatego, że ktoś czyta mniej lub nie czyta wcale? Nie wiem kiedy
zaczęłam czytać. Wiem, że w szkole podstawowej przeczytałam wszystkie książki
dostępne w bibliotece. Wiem, że w pierwszej klasie tej szkoły przeczytałam 72
książki - wiem, bo wtedy trzeba było prowadzić tzw. zeszyt lektur - czyli
wpisywać książki, które się przeczytało (tytuł+autor+wydawnictwo+rok
wydania+opinia o książce+rysunek/obrazek). Należę do osób żyjących stanowczo za
szybko i jedyną odskocznią, oprócz spacerów ze zwierzakiem i tańca, są książki.
Mam podobno specyficzny gust literacki (vide Hrabal, Kundera, Miller, Borges,
itd.), ale czytam w sumie prawie wszystko - ot chociażby po to, żeby wiedzieć,
że coś jest dobre, a coś innego jest literaturą pisaną pod publiczkę; a poza
tym czytanie sprawia mi autentyczną przyjemność i radość. I nie jest tak, że
tylko czytam, bo robię masę innych rzeczy, ale bez dwóch moje życie nie byłoby
pełne - bez książek/czytania i tańca.
Dziecko w wieku lat 3, jeśli samo chce, powinno czytać, bo czytanie rozwija,
ale powinno mieć też inne zajęcia.
Moi Rodzice są mądrymi ludźmi i kiedy zobaczyli, że czytam książki z latarką
pod kołdrą ustalili ze mną pewne zasady - umawialiśmy się, że np. skończę
czytać dany rozdział i pójdę spać; i mimo tego, że byłam wyjątkowo krnąbrnym
dzieckiem godziłam się na taki układ, bo... dostawałam kolejne książki.

No właśnie.....

[dr.krisk]

Nałogowe czytanie uważam za szkodliwą (dla nałogowca) obsesję. Sam absolutnie
do nałogowych czytaczy się nie zaliczam. Zresztą jak by to miało wyglądać:
codziennie w pracy przez wiele godzin ślęczę nad książkami&publikacjami, ślepię
w ekran komputera. Po powrocie do domu ostatnią rzeczą o jakiej marzę jest
wytrzeszczanie zmęczonych gałek ocznych na opis mąk wewnętrznych jakiegoś
Anatola Piernatka..
Wczoraj pojechałem nad morze, i kilka godzin przesiedziałem w kafejce nad
szklanką (raczej kilkoma..) grzanego piwa. Patrzyłem na jesienne niebo po
którym pędzały grubiutkie i sympatyczne chmury, na ciemnoniebieskie morze,
zziębniętych wczasowiczów odwalających byle jak rytuał poobiedniego Spaceru Nad
Morzem... Krajobraz i okoliczności był całkowicie skończony i kompletny.
Miałbym zamiast tego czytać o innym KrisKu co to siedzi w nadmorskiej kafejce?
Bez sensu!
Myślę, że niedobrze jest gdy literatura zastępuje nam kontakt z dookolna
rzeczywistością. A dzieciaki? Powinny czytać i grać w piłę. Słuchac muzyki i
żuć gumę. Łazić po drzewach i budowac sobie w wyobraźni własne światy.
Pozdrawiam was jesiennie.
KrisK

[kubissimo]

a dlaczego powinny?
a jezeli nie lubily, to trzeba je bylo zmuszac, az polubia?
i tak ma wygladac "szczesliwe dziecinstwo"? :/

Wiem o czym piszę....

[dr.krisk]

.. bo byłem takim właśnie zaczytanym dzieckiem - utytym prymusikiem w
okularkach. Przeżuwałem tony zapisanej celulozy, zaniedbując np. ćwiczenia
cielesne oraz kontakt ze światem. Co później musiałem odrabiać pracowicie i
boleśnie (wiesz jak trudno dorosłemu człowiekowi nauczyć się jeździc na
nartach?????). Teraz jest OK - ale po co było mi się tak męczyć?
O zmuszaniu nigdzie nie pisałem - uważam tylko, że można znaleźć "złoty
środek". Co jest receptą na inne dolegliwości życia też.
KrisK

[kubissimo]

tez taki bylem. wygadany kajtek (bez okularkow) z piatkami ze wszystkiego i 3 z
WFu ;)
i jak napisalem wyzej za nic w swiecie bym tego dziecinstwa nie zamienil na
zadne inne. do dzis nie umiem jezdzic na nartach, nigdy nie jezdzilem konno,
ale nie czuje sie z tego powodu uposledzony :)

Zazdroszczę ci....

[dr.krisk]

Naprawdę! Moje dzieciństwo wspominam jako smutne dosyć i pozbawione kontaktu z
rówieśnikami. Oczywiście 3 z WF! Nawet na świadectwie maturalnym...
Może moje późniejsze zainteresowania sportowe są efektem właśnie kompleksu
niższości? I teraz niepotrzebnie niszczę sobie zdrowie pływając jesienią na
długich dystansach, wdychając spaliny podczas wycieczek rowerowych, czy też
wyginając kręgosłup przy wielokilometrowych biegach? Pewnie tak.
Jeżeli twoje zaczytanie w dziecięctwie nie spowodowało że jesteś skwaśniałym
introwertykiem (jak ja), to wszystko jest w porządku.
Ale narty polecam! Nic tak nie cieszy jak zimowy powrót do domu po wycieczce
tropami Yeti, gorąca kąpiel i kieliszeczek czegoś mocniejszego! Żadne
literackie delicje nie mogą się temu rownać!!!
Pozdrawiam - KrisK

[kubissimo]

moze potrzebnie sie meczysz, bo to zdrowe
a moze niepotrzebnie, bo w koncu i tak umrzesz, tyle, ze zdrowszy ;)

co do nart, to jeden z moich wykladowcow zawsze mi powtarzal, ze strasznie mi
zazdrosci, ze przede mna caly czas jest tak ogromna przyjemnosc odkrywania
urokow jazdy na nartach. bo on stary wyga chcialby jeszcze raz poczuc ten
dreszczyk
i dlatego w mysl zasady save the best for the last jeszcze nigdy nie
jezdzilem ;)

[Gość: Jo]

"Nic tak nie cieszy jak zimowy powrót do domu po wycieczce
tropami Yeti, gorąca kąpiel i kieliszeczek czegoś mocniejszego! Żadne
literackie delicje nie mogą się temu rownać!!!"

Zapomniałeś dodać Krisk, że Ciebie nie cieszy :) innych może cieszyć.
Ja po zimowym spacerze (ze zwierzakiem, bo ona lubi ze mną(po mnie) chodzić)
nad morzem wracam do domu, wyciągam gruby babciny koc, robię sobie grzane wino,
albo herbatę z rumem, zabieram jakąś książkę, "instaluję" się z tym wszystkim
na łóżku i jestem szczęśliwa - małe rzeczy a cieszą.

[loveandpeace]

Jezeli w jezdzeniu na nartach najfajniejszy ma byc powrot do domu po nich - to
dzieukje, postoje, nie bede sie uczyc...

:-)

Loveandpeace

[zerkam]

Prawdziwym nalogiem byloby czytanie ksiazki w trakcie zjezdzania na nartach z
Kasprowego:) I bylby to naprawde nalog niebezpieczny.

A tak z innej beczki wole skwasnialych introwertykow w wieku szkolnym gdy
siedza w domu i czytaja niz spedzajacych notorycznie czas po lekcjach na
boisku. Mam takie boisko przed oknami. Wole nie cytowac ich "sportowego"
sposobu porozumiewania ale latem ciezko wysiedziec przy zamknietym oknie:)

Co do wyalienowania dzieciakow czytajacych. czulam sie podobnie. Ale sadze, ze
dzieci, ktore nie maja super ciuchow albo najnowszej kolekcji barbie czy innych
gadzetow na topie tez czuja sie wyluczeni z grupy pod innym wzgledem. W zyciu
doroslym latwiej "zamaskowac sie" i udawac, ze wiadomo o czym znajomi
rozmawiaja np. komentujac wydarzenia w jakims reality show.

Takze nie sadze, aby "literackie delicje" mialy cokolwiek zastepowac, raczej
dopelniac zycie.

[Gość: Myszor]

A ja mam ten "luksus", że jestem chora i nei wolno mi ćwiczyc na w-fie. Tak
więc trzy godzinki tygodniowo mogę dodatkowo poswięcić na czytanie. Ale nei
znaczy to wcale, ze nie uprawiam sportu i nie spotykam się z ludźmi. Lubię
pływać, jeździc na rowerze, dużo chodzę (ok. 10-15 km dziennie - o ile to
możliwe). I jest mi z tym dobrze.
A nałogowym czytaczem ;) jestem i nie mam zamiaru iść na odwyk.

[ada08]

Czy mam nałóg czytania, nie wiem, może mam , a może nie mam,
nieczęsto zastanawiam się nad moimi nałogami, no ale skoro
jest okazja ... :-)

Czytać nauczyłam się bardzo wcześnie, bo w domu zawsze było
dużo książek, a poza tym mam starsze rodzeństwo, które czytało
więc i ja się zaciekawiłam i jakoś sama nauczyłam się czytać
i czytałam, gdy jeszcze nikt w rodzinie nie orientował się,
że ja już umiem czytać, i ja też może nie wiedziałam, że to
co robię nazywa się czytaniem.

W dzieciństwie, w czasach licealnych i studenckich czytałam
bardzo, bardzo dużo, teraz mniej. Jednak ksiązki są mi bardzo potrzebne.
Sama ich obecność. Jeśli więc miałabym tu mówić o nałogu,
to polegałby on nie tyle na czytaniu, ile raczej na potrzebie
dostępu do książki, zawsze i wszędzie. Muszę mieć dostęp do
książek, nie muszę ich czytać, ale muszę je mieć w zasięgu
ręki. Chociaż jedną ksiązkę. Zawsze mam w torebce, plecaczku
czy kieszeni ksiązkę, co nie znaczy, że ją wyjmę i przeczytam.
Czasem przez kilka dni noszę w torebce książkę, do której wcale
nie zaglądam, ale ważne, że ona jest w zasięgu ręki.
To tak jak z kimś, kto zawsze musi mieć lodówkę pełną jedzenia
albo kanapkę z kiełbasą w kieszeni .
Ten ktoś nie musi jeść, ale ważne, że ona , ta lodówka lub choćby
kanapka jest i zawsze można do niej sięgnąć.

a.

PS Przypomiał mi się, w związku z tematem wątku, fragment jednego
z felietonów Pilcha ''O czytaniu w różnych miejscach''.
Wygrzebałam ten felieton , oto stosowny cytat :-)

''Antoni Słonimski opisuje (w ''Alfabecie wspomnień''?) anegdotę
związaną z jego i żony przymusem czy nałogiem lektury przedsennej.
Kiedy mianowicie oboje znaleźli się w dramatycznych, a może całkiem
nie dramatycznych okolicznościach w pensjonacie jakimś odludnym
albo w kajucie odpływającego statku, w każdym razie kiedy znaleźli
się w miejscu, w którym do czytania nie było nic, literalnie nic do
czytania, nie mogli usnąć. Wszystko było w porządku, ale spać się
nie dało. I w końcu on czytał przed snem nalepkę po wodzie mineralnej,
a ona etykietkę na pudełku zapałek...''

:-)

No, to dopiero był nałóg ! :-)
Bo my tu tylko o ksiązkach, ale przecież nałóg jest nałóg i czasem
musi się zadowolić byle czym, ersatzem jakimś ... :-)
a.

[hrabalek]

No cóż mnie temat "nałogowe czytanie "kojarzy się po przeczytaniu
wczorajszym"Swięta dyszla"(popełnione przez niejakiego Priwieziencewa),z wiedzą
na temat literatury jaką posiadają panowie z baru"Bramy Seraju".

Jeśli można ,to zacytuję:
"Begin natomiast przed Niemcami w katakombach się schronił,a Ruscy go i tak na
Sybir wywieźli.Polak Generał Andersen wywiódł go z ziemi niewoli i w Tel Awiwie
zostawił.
(...)
-Pradziadek tego generała Andersena też był Polakiem, z Czarneckim na koniu,dla
ojczyzny ratowania rzucił się przez morze i w Danii został.Z żalu za utraconą
ojczyzną coś mu na starość odbiło i bajki dla dzieci zaczął pisać... Sam
czytałem:"Jaś i Małgosia","Konik garbusek","Sadko","O rybaku,złotej rybce i
krasnoludkach".


I niech mi teraz ktoś powie ,że od "nałogowych" nie można się ciekawych rzeczy
dowiedzieć!Pozdrawiam!

[Gość: Kasia]

Ja tez powiem pare slow od siebie.
Nauczylam sie czytac w wieku 5 lat, tzn. wtedy przeczytalam pierwsza ksiazeczke
czyli literki znalam juz wczesniej. Czytam wiec od tego czasu i kocham to
zajecie. W szkole podstawowej nie mialam kolezanek, mialam oczywiscie trojke z
w-f, ale za to znalam wszystkie ksiazki w bibliotece, a pani bibliotekarka
zawsze miala dla mnie cos specjalnego. Nie musze dodawac chyba, ze skonczylam
szkole podstawowa ze srednia powyzej pieciu, potem z podobnym wynikiem liceum
(i to klase o profilu scislym), a nastepnie rowniez z bardzo dobrymi wynikami
studia (i to kierunek zupelnie nie zwiazany z czytaniem, a przynajmniej nie
czytaniem literatury, bo medycyne). Przez caly ten czas zawsze i wszedzie
towarzyszyly mi ksiazki. Dzisiaj rowniez nie potrafie bez nich zyc, czytam i
klasyke i literature wspolczesna, a moj nalog polega na tym, ze nie usne jezeli
nie przeczytam chociaz paru stron i to niezaleznie od tego, ktora jest godzina
i gdzie jestem. Moj maz nie zawsze jest z tego zadowolony :))
Przy okazji dodam, ze oprocz czytania mam tez inne zainteresowania - ogladam
filmy, slucham muzyki, chodze do teatru, jezdze na nartach i na rowerze oraz
plywam, a takze mam sporo znajomych i juz nie jestem takim strasznym
introwertykiem jak kiedys. I na dodatek jestem pracoholikiem (i to naprawde).
Nie mam natomiast w domu telewizora i to juz od czterech lat, nie chodze do
pubow na piwo i chyba nigdy w zyciu nie bylam w dyskotece.
Tak wiec po prostu robie to co lubie i organizuje sobie czas i zycie tak, zeby
miec czas na to wszystko co sprawia mi przyjemnosc, eliminujac inne czynnosci.
Nie czytam pewnie 5 ksiazek tygodniowo (chociaz bym chciala), czasami nawet
jedenj nie uda mi sie przeczytac, ale ciesze sie, ze lubie czytac i ciesze sie
ze znam sporo ksiazek. To naprawde mnie wzbogaca, czuje sie przez to pelniejsza
i nie mam zamiaru rezygnowac z czytania dla zadnych innych spraw.

[Gość: jaija]

pozwolę sobie przytoczyć w tym miejscu anegdotkę z własnego życia: ja, osoba
szalejąca na drzewach i trzepakach, uwielbiałam też czytać. W wieku 10 chyba
lat, kiedy z trzepak powoli przegrywał z książkami:)pojechałam do mojej
rodziny, gdzie spędziłam parę dni. Kuzynka wyganiała mnie na dwór. Jej córce
nie trzeba było 2 razy powtarzać. Mnie wywalano, wracałam. Po pewnym czasie
poszłam do toalety. Rodzina, zaniepokojona, że siedzę tam już chyba ponad
godzinkę, wkroczyła do akcji. I cóż ujrzało moje drogie kuzynostwo? Moją
smarkatą osóbkę, siedzącą na zamkniętym klopie, zaczytaną na amen:)
Druga historia to niestety, nic szczęśliwego. Znam faceta, który po przeżyciu
tragedii rodzinnej (śmierć żony), zupełnie zaniedbał swoje dzieci i zaszył się
w świat książek. Jego dzieci natomiast wypaczyły się, niestety, w bardzo smutny
sposób. A facet porządnie wygląda, zawsze zadbany, czysty, z książką. Tylko
jego dzieci, dziś dorosłe, nie.
Wniosek - we wszystkim umiar znaleźć trza.

[noida]

No własnie chodzi mi o ten umiar! Jak miałam 15 lat to czytałam bez przerwy.
Jak mama prosiła, żebym wyszła trochę na dwór, to siadałam na parapecie
okiennym, twierdząc, że mi wystarczy tyle "świeżego powietrza", oczywiście też
z książką. Trwało to do momentu, kiedy uświadomiłam sobie, że jest to nałóg
wynikający z mojego obrzydzenia do świata zewnętrznego, typowy dla nastolatki.
Nie czytywałam zresztą nic ciekawego- głównie kryminały. Po prostu uciekałam.
Jak sobie zdałam z tego sprawę to przestałam.
Nie widzę nic złego w czytaniu książek- sama czytam przecież dużo. Chodzi mi o
to, żeby nie przesadzać. Że czasem bardziej niż wsadzić nos w książkę warto iść
na spacer. Świat jest taki piękny, a my, z nosami w książkach, po prostu tego
nie zauważamy.

[Gość: owca]

ja uwielbiam czytać-robię to wszędzie - w ubikacji, w wannie, w autobusie, itd.
i wcale nie uważam że to szkodliwy nałóg, chociaż mój wzrok już jest b.
zepsuty!!a w pracy i w życiu też mam dużo do czynienia ze słowem pisanym
(jestem prawnikiem)co wcale nie przeszkadza wieczorem czytac tego co naprawde
lubie!!Iżadne komputery, telewizje nie zastąpią książki!!!pozdrawiam
wszytstkich moli książkowych!!

[Gość: Myszor]

Czytam wszędzie, gdzie sie da. W wannie też czytałam do momentu, kiedy nie
zamieniliśmy wanny na prysznic :D Jeśli nie mogę sobie poczytać - jestem wręcz
chora. Ale zdecydowanie wolę być nałogowym molem książkowym niż mieć inne
nałogi typu picie, palenie czy narkotyki.

[Gość: Jerzy]

Ludzie, widzę że piszą tu tylko ci których nałóg czytania dopadł i prezentują tylko jeden punkt widzenia. Od miesięcy przeszukuję internet aby dowiedzieć się o przykrych skutkach tego nałogu. Szukam, bo moja żona od dwóch już lat, odkąd kupiła sobie tablet do czytania, dziennie poświęca mu ponad 10 godzin. Obserwuję tę jej obsesję i moje tłumaczenia, że przecież męczy swój wzrok, że marnuje czas, który mogłaby spożytkować lepiej i życie rodzinne. Jednocześnie obserwuję ją i widzę że ten nałóg służy tylko jej i jej potrzebie odizolowania się od rzeczywistości. Nie wiedzę aby czytanie czyniło ją mądrzejszą, lepiej rozumiejącą życie i innych, staje się dziwadłem. Czyta, ale nigdy nie rozmawia o tym co czyta, nie ma potrzeby podzielenia się ze mną o tym co nowego się dowiedziała. Nic tylko czyta, teraz też. W wieku szkolnym miałem dwie koleżanki, które siatkami wynosiły książki z biblioteki. Ich życie potoczyło się mało ciekawie, były jakby z innego świata, nie rozumiejące ludzi i chyba siebie. Życie traktowały jak niechcianą przerwę między jedną a drugą książką. Internet i technologia tablet, pozwala aby i tych przerw nie było.
Sam nie wiem co z tym zrobić, czy warto z tym walczyć, czy po prostu dać spokój i wykorzystać fakt, że niewiele widzi lub nie chce widzieć. Zaczynam bowiem traktować ją jak osobę chorą.

[shiva772]

Twoja żona ucieka od codzienności, od życia które ma - może postaraj się ją zrozumieć i dać jej to czego jej trzeba. Każdy nałóg ma swoje przyczyny. U Twojej żony trwa to tak krótko, że na pewno poradzisz sobie - jako kochający mąż po prostu szukaj przyczyn.

do jakiego ŁONA?

[maitresse.d.un.francais]

do grona, kobieto!!!!

[kub-ma]

Nałóg to jednak negatywne znaczenie ma i niech tak zostanie. Do wszystkiego potrzebny jest umiar, do czytania też. I zgadzam się z Tobą, że są jeszcze inne aktywności warte naszej uwagi (choć sama chętnie spędziłabym z książką najbliższe kilka tygodni).

P.S.
Gdyby moje dziecko w wieku trzech lat chodziło po drzewach, to pewnie zeszłabym na zawał. Lepiej niech trzyma się ziemi, z książką lub bez. :-)

[eeela]

Boże, co za czasy dzisiaj, że nawet na drzewo dziecku wleźć nie można ;-P

[nchyb]

na drzewo wejść można, wszystko zależy od wieku i dziecka i drzewa...

[kub-ma]

Dokładnie

[qw994]

:)))

[dziku.grodowy]

Czytanie nigdy nie będzie czymś szkodliwym - dziecko rozwija w sobie wyobraźnię, którą dzisiejszy świat zabija. Nie bój nic, będzie też biegać. Ale umiejętność czytania ( ja sam zacząłem płynnie czytać mając 5 lat ) naprawdę się przyda w życiu. Bardziej niż to bieganie

[solaris_1971]

" Świat jest taki piękny, a my, z nosami w książkach, po prostu tego
nie zauważamy. "
Ja zauwazam pomimo tego, ze duzo czytam.

W dziecinstwie ( podstawowka + liceum ) zachowywalam sie tak jak zona Jerzego. W szkole czytalam ksiazke pod lawka, wracalam do domu i do wieczora czytalam. Czytalam rowniez w ubikacji, w wannie i przy jedzeniu. Ale to byly lata 80 - te. Mieszkalam w niewielkim miescie. Jedynym dostepnym rodzajem kultury byly ksiazki. Uwazam, ze dobrze zrobilam, nic nie stracilam. Acha , i jeszcze uczylam sie jezykow obcych.
Wtedy tez czytalam bardzo duzo ksiazek historycznych, teraz czytam glownie powiesci.
Dzieki temu mam spora wiedze historyczna.

Moi rodzice nie mieli nic przeciwko temu, zebym czytala ( zaczelam czytac ksiazki i gazety w wieku 4 lat ) bo mieli swiety spokoj, nie musieli sie mna zajmowac i ksiazki wychodzily taniej niz zabawki.

Na studiach, filologicznych notabene, zaczelam czyatc mniej, bo Warszawa dostarczala mi innych rozrywek : ciekawe towarzystwo, kino, teatr, koncert.
Od poczatku studiow moja pasja staly sie tez podroze, poznawanie nowych kultur, innych mentalnosci, zwyczajow.

[kiddy]

Ja nauczyłam się czytać w wieku 4 lat, więc pewnie zawyżam średnią forumową ;-)
Pytasz o podwórko i zabawy. Cóż, jak chyba każdy tutaj byłam odganiana od książek i pędzona na dwór. Nie powiem, żeby to była dobra metoda. Siedzenie cały dzień na dworze mnie nudziło. Owszem, te 2-3 godziny latem było fajnie, ale potem naprawdę wolałam załapać książkę.
Chyba nie da się ludziom dogodzić. Jak dziecko nie czyta, to źle, jak czyta - też nie niedobrze. Są po prostu tacy ludzie, którzy wolą placki ziemniaczane na słodko niż na ostro ;-) Wmawianie im, że to profanacja i tak nic nie da.