Wiersze do oceny (kilka na początek)

[Gość: lalka]

Dobrze jest zapomnieć:
o chwili złej i poranku dennym
Dobrze jest pamiętać:
o kwiatku dla mamy i marzeniu sennym
Miło jest mieć przyjaciół i anioła stróża
Źle mówić głośno i wszystkich zanudzać

Można być przekornym i wszystko
do góry nogami ustawić
Tak chociaż na chwilę
w istotę ludzką się zabawić
A nie być schematem...
utartą cząstką tak zwanego
społeczeństwa wysoko
ucywilizowanego


*** Na pamiątkę wydarzeń z 11 września

Wczoraj jeszcze istniały
Ale już ich nie ma
Zniknęły zaraz po spektaklu,
który trwał tak krótko
A jednak pozostawił swe piętno:
Na arenie światowego teatru
***


Cisza?!

Cisza?
Znowu mnie ogarnęła?
Nienawidzę jej
czuję się wtedy
całkowicie rozszyfrowana
Odejdziesz?
- Jeszcze tak naprawdę
nie nadeszłam - odpowiedziała.

Oceniajcie, oceniajcie

[Gość: lalka]

Ten którego znasz
Nigdy nie opowie ci
Jaka była najpiękniejsza baśń

On wie że już nigdy
Nie ocalisz się
ze snu w którym na zawsze
zamknął cię

Ten którego znasz to jedynie...
Pozostanie do końca w Tobie
na zawsze w Nas.

I nawet oglądając się za siebie
Nie dostrzeżesz ile dałaś mu.
Pozostał tylko ratunek Nas
Tych którym pozostała
jeszcze; chwila...


...nie już dopadł nas ten
przeklęty? czas!


Co dzieje się wokół mnie
Na pewno nie dzieje się we mnie
Każda łza która wypłynęła
z mojego oka
Mówi o mojej nieświadomości
wobec życia, które
podobno jest piękne...


TO już koniec.
który równie dobrze
jest początkiem:
kochałam, płakałam
i przegrałam
Kiedyś znowu to zrobię
ale tym razem
wygram własną walkę -
z samą sobą
(14/10/01)

[Gość: lalka]

errata

Jest: "Co dzieje się wokół mnie itd."

Powinno być:

Co się dzieje wokół mnie
Na pewno nie dzieje się we mnie
Każda łza która wypłynęła
z mojego oka
Mówi o mojej nieświadomości
wobec życia, które
podobno jest piękne...

adres do korespondencji: [e-mail]

[bz.yk]

"Cisza?!" - mnie się podoba najbardziej ;)
pozdrawiam

[Gość: avalon]

ja tez jestem za "Ciszą"...być może to efekt mojego zauroczenia haiku;-)

No to jedziemy dalej z tym koksem (oceniajcie)

[Gość: lalka]

Noc

Teraz myślę tylko o tym:
gdzie byłabym gdyby noc
nie istniała?
Nie dlatego, że noc
jest zła
Przeciwnie jej piękno nieopisane
zagradza mi drogę do jej zrozumienia.
Noc towarzyszy moim snom
piękniejszym od rzeczywistości
tak teraz bolesnej i prawdziwej
Ale po nocy zawsze przychodzi
dzień, raz nie nadejdzie
zasnę na zawsze i wtedy
zrozumiem po co był.


***

Nadchodzi,
Już słychać stukot jego obcasów
Przygotowania trwają
Zaczęły się już dawno, bardzo dawno
Boję się
Od kiedy wiem że istnieje
Jest blisko
Bliżej - obcasami rysuje drewnianą posadzkę
..........
Nadszedł
Najpierw szept, później cisza
Teraz otchłań bezdźwięczna


Ten

Okno było otwarte
za nim stał dom
w domu mieszkał on.
Ten co miał życie rozdarte?

Drzwi zostały na zawsze zamknięte?
Światło chociaż zapalone
Nigdy nie świeciło w jego stronę
Bo serce było z niego wyjęte!


istnieje taki świat
ten co otacza nas
wszystko w nim już jest
odkryte lub jeszcze nie
idziemy
mówimy
krzyczymy ale czy ktoś usłyszy ten dźwięk?
przerażeni każdą zmianą
i tak dawno już zaplanowaną
przez kogoś?
pytam: dlaczego musimy w tym pieprzonym teatrze grać?
najlepszą aktorką tego świata
mogę być ja
bo umiem już niebanalnie grać
na scenie ogromnej tak
jak mojej duszy ból.
nie mogę być już kim chcę...
muszę pozostać tu.

Jeszcze raz wiersz "Noc" (znajdźcie różnicę!)

[Gość: lalka]

Noc

Teraz myślę tylko o tym:
gdzie byłabym gdyby noc
nie istniała?
Nie dlatego, że noc
jest zła
Przeciwnie jej piękno nieopisane
zagradza mi drogę do jej zrozumienia.
Noc towarzyszy moim snom
piękniejszym od rzeczywistości
tak teraz bolesnej i prawdziwej.
Ale po nocy zawsze przychodzi
dzień, raz nie nadejdzie
zasnę na zawsze i wtedy
zrozumiem po co był.

[Gość: sutkazy]

liryzm za prosty jak dla mnie nie ma tu przestrzeni fantazjującej są suche i
właściwie starte stwierdzenia -jak aksjomaty poetyckie od lat wielu namolnie
wtrącane -wciskane do wierszy

[elfryda]

Takich wierszy jest mnóstwo. Spróbuj może poeksperymentować z rymem (nie takim
nachalnym jak w pierwszym wierszu - poczytaj sobie Czechowicza, a będziesz
wiedziała o co chodzi), z rytmem, melodią... Daj więcej obrazu, ale
nie "gołego": spróbuj go zespolić ze swoim nastrojem... Zastanów się co można
odrzucić - poezja jest jak rzeźbienie w kamieniu: odcinasz kawałek po kawałku
aż pozostanie piękny kształt. Zresztą, on nie musi być piękny, ważne żeby
poruszał.

[letigire]

dom

jest chłodny od środka i pełen przeciągów
korzenie kołyszą się w przejściu
po udeptanych podłogach wędrują liście
jest tu cały system tuneli i nor
a w każdej ktoś mieszka i boi się oddychać

*
cóż jeszcze ode mnie chcesz przecież biegnę
parasol rozpięty nad lunatykiem
kurs na przełaj
haracz na spękane 'nie wiem już czy warto'
skrzypię

szukaj mnie przy śliskich palach mostów
albo tam gdzie mogę się urodzić lepiej

lub daj się zgubić do końca
wymrzeć bez reszty
od ujazdu do centrum kuleć
kuleć przykładnie

*
:)
;)?
do przemyśleń, Lalu...

No to kontunuujemy (oceniajcie dalej)

[Gość: lalka]

Moje pytanie (1)

Kim ty właściwie jesteś?
Bez ciebie jest mi źle
Ale przy Tobie czuję że tracę
Coś w sobie.
Kim jesteś dla mnie?
Na pewno nie lekarstwem
przecież przy Tobie czuję się słaba
Ale nie trucizną
bo jak Cię widzę chcę znowu żyć.
Kiedy spotykają się nasze dłonie
i nasze spojrzenia
zastanawiam się: kim jesteś...?
Kiedy spotkają się nasze usta
będę już wiedziała...


Każdy dzień
przynosi nowe możliwości
Tylko istoty żyjące
potrafią je docenić
Dlatego ludzi nie zawsze
można do nich zaliczyć
Bo każdy dzień
przynosi nowe możliwości
A oni wciąż jak uśpione diamenty
O tym nie wiedzą!!!


Czasami zapomnienie
pomaga
Gorzej jak nie umiesz
zapominać
Wtedy często cierpisz; chociaż dla ciebie
to nic
Uważasz: lepiej pamiętać
i płakać
Niż zupełnie pustym drzewem
się stać
Jutro będzie nowa rzecz
do zapamiętania
A komórki pamięci żyją tylko
10 lat
chociaż to i tak życia
szmat.
Płaczmy więc też ze
szczęścia
złości, z miłości i czyjejś
szlachetności
Nie zapominajmy o rzeczach
tych
Zupełnie kruchych jak
sami my.


Nie zapomniany

Śnił mi się dzisiaj
był słodki i twardy zarazem.
Przyśnił mi się tuż nad ranem
taki niby niepozorny,
troszeczkę może był za okrągły.
Ale swoim smakiem sprawił
że na zawsze piętno swe pozostawił
(albo chociaż przez godzinkę)
aż ten... lizak malinowy
zmienił się w gorzką zegarynkę,
której zapach nie był konwaliowy,
ale raczej plastikowy


***
Powiedzieli: "bądź"
Ale kim?
Powiedzieli: "idź"
Ale dokąd?
Nauczyli mnie - czym jest świat
Pełen barw i smutnych ram
Maluję pejzaż w który będzie iść
Ona - mała dziewczynka
Z pomarańczą w ręku
A kim ona jest?
Powiedzieli: "to ty!"


Dzisiaj w kompletnym dole smutku
Obiecuję sobie że jutro:
Znajdę sens istnienia śniegu
poszukam w zachmurzonym niebie słońca
wsłucham się w płacz dziecka
odpowiem na przynajmniej jedno pytanie
zakocham się w nieznajomym
nie spóźnię się na obiad
przeczytam coś interesującego...
A jak jutro nie nadejdzie...
pogrążona w rozpaczy(?)
nic nie zrobię więc po co
te wszystkie postanowienia
Hm... Już dzisiaj znajdę iskrę, światełko
ale za chwilę,
na razie jestem przecież w kompletnym
dole smutku i rozpaczy przecież
mam prawo jeszcze przez moment
poużalać się nad sobą.


Każdy fragment twojej duszy
wyrażonej zielonymi oczami
niskim barwnym głosem
tkwi gdzieś we mnie
Przeraża mnie następny wieczór
z tobą czy bez ciebie
wszystko mi jedno już
wziąłeś coś czego nie wolno
ci było brać
Oddaj to i odejdź w zapomnienie.
Pozwól mi cieszyć się że wieje wiatr
i tym wszystkim co daje świat
Co ja właściwie robię?
Ty nie czujesz tego co ja?!


Moje pytanie (2) - A MOŻE JUŻ ODPOWIEDŹ?

Nie stanie się to czego pragnę
Czasem złudzenie się kończy
a ja już wiem teraz: że
Nigdy nie dowiem się co by było...?
kim bym się stała...?
czy ty to ten...?
(Nie posiadam niczego, co by Cię zadowoliło)
Już nie chcę wiedzieć: Kim ty jesteś?
Chcę poznać teraz siebie!
To jedyna rzecz jaką mogę
zrobić dzisiaj.

No to kontynuujemy (oceniajcie dalej)

[Gość: lalka]

literówka w temacie, wybaczcie

W takim razie jeden tekst dodatkowo:

Gdzie jestem?
- Tutaj -
Co robię?
- Nie wiem -
Czy kocham?
Tak...
ale czy wiem
czym jest miłość?

[letigire]

Lalu, z mej strony to była bardzo czytelna ironia.Szkoda,iz jej nie odebrałaś
własciwie.
owocnej twórczosci, wszak papier wiele zniesie;)
a tak ad personam, to powinnaś skojarzyć zamieszczone przeze mnie wiersze-
bynajmniej nie moje, lecz dosyć znanej poetki współczesnej.
niechaj sieć i Twa prowokacja lekką będzie dla potulnych forumowiczy.

a takie cos?

[Gość: Cloe]

Z wnetrza kamienia
przez szczeliny szare
siebie zapominam.
Cisza jestem
w strukture krzysztalu
cialo swe zaklinam

Teraz czuje powietrza atomy
wody ciezkie slysze granie

Niezmacony sens istnienia jestem.
Jestem
uwolniona w kamien.

lub:
"samobojcy"
I coz trudnego krok jeden pewny
tylu juz ma za soba
Potem uspieni cisza wielkiej bieli
w kolyskach lekkich snia
Nad wszystkim co sie staje.

[elfryda]

Pierwsze jest dobre, Cloe, ma tę "muzyczkę" którą dla mnie musi mieć poezja...
O coś takiego mi chodziło, Lalko :) I ciekawy język
Drugie mniej do mnie przemawia, ale na dobrą sprawę nie mam się do czego
przyczepić :D

[jeremiad]

zgadzam się z przedmówczynią,
a co d wierszy poprzednich są to wiersze które sprawiają wrażenie, ze napisałaś
je jednego wieczora, owszem wena wena ale jeden konstrukcyjnie jest bardzo
podobny do drugiego(treściowo momentami też), no a któryś z kolei wierszyk o
miłości był niczym tekst na pocztówkę oklikcznościową , stać cę na więcej tylko
drobinę wysiłku i pomysłu, pozdrawiam

A co powiecie na te wiersze?

[Gość: lalka]

idę przed siebie
czasami spoglądam wstecz
szukam w przyszłości jutra
chociaż wczoraj też mogłoby nim być
wszyscy mi życzą szczęścia
nie wiedząc czym ono jest
jednego pragnę
jedna rzecz uszczęśliwi mnie
aby zawsze jutro miało
tylko jutrem być
bez oglądania się wstecz


śnieg opruszył samotne ulice
pokrył białym puchem
wyindywidualizowane dachy
Nie zapominając o monumentalnych pomnikach
Sprawił złudzenie ciepłej kołdry okrywającej
nieżyjące rośliny i uschłe gałęzie
------------
małe dzieci wybiegły zaludniając
już nieosamotnione ulice
Dachy wyglądały jak jedność z pięknymi domami
Przed pomnikiem zapłonęły znicze
a rośliny miały czas odpoczynku
tak przez chwilę
Zostały jeszcze ludzkie dusze
jak inni wolą serca
Co się z nimi stało?
Nic zawsze były i nadal są twardym lodem okryte.
Może kolejnej zimy coś się zmieni


Głupi wierszyk

Kim sa idioci?
Być może to ludzie,
których percepcja
jest tak wąska
Jak chodząca po ścianie gąska?

Kim są mądrzy ludzie?
Trudno powiedzieć...
nie ma ich za wielu
a ty też nie jesteś jednym z nich
drogi przyjacielu.


Olce

Chcesz uciec
Być może wiesz po co?
gdzie?
i dlaczego?
Chcesz coś zmienić
ale co? - tego mi nie powiesz
Życzę ci szczęścia
ale nie myśl że tylko
Twoje marzenia się nie spełniają
Moja ucieczka od tu i teraz
dawno została zaplanowana.
Ale będę liczyła że ci się uda
Lubię jak jesteś szczęśliwa.


Tak możesz...

Nawet jeżeli nie jesteś
udawaj szęśliwego
Ludzie cię za to pokochają
bo rozjaśnisz ich smutny żywot
- małą iskierką radości

A gdy już nie będziesz mógł udawać:
oni zarażeni twym szczęściem -
Rozjaśnią twoje nieszczęśliwe?!
chwile!!!

ALBO ODEPCHNĄ CIĘ
JAK ZABAWKĘ KTÓRA
SIĘ NAGLE POPSUŁA


***

portret kobiety w lustrze
młodej z wyjątkowym spojrzeniem
jej cera jest nieskazitelna
na jej sercu pojawiły się rany
patrzy na siebie i widzi wszystko:
swój mózg, usta i ręce
odbicie tak mylące
a ona ma czerwoną sukienkę.

[elfryda]

Kochana, to moja ostatnia wypowiedź w tym temacie, bo widzę że nie chcesz się
niczego nauczyć, tylko prezentować światu swoje "dzieła".
Przede wszystkim: jeśli chcesz pisać wiersze, naucz się ortografii: oprószył
pisze się przez ó.
Po co pakujesz do wiersza (który zaczyna się całkiem przyjemnie - mówię o
drugim z kolei) takie potworne słowo jak "windywidualizowany"? Tego się nawet w
zwykłej mowie nie da wypowiedzieć, a co dopiero w poezji.
Po co powtarzasz dwa razy to samo w trzecim wierszu? Jeśli dzieci już te ulice
zaludniły, to wiadomo, że one już nie są osamotnione. Trochę logiki! Wbrew
pozorom poeta musi myśleć bardzo, ale to bardzo logicznie. Znajomość matematyki
też się przydaje, bo to dzięki niej uczymy się logicznego, klarownego myślenia.
Pisz mniej. Mniej sylab w jednym wyrazie, mniej wersów w jednym wierszu, ale
też mniej wierszy na godzinę. Postaw na jakość, nie na ilość. Warto na jeden
wiersz poświęcić parę wieczorów, nosić go w sobie, pozwolić mu dojrzeć...
Napisać, wrócić do niego rano (jak robi pani Szymborska), spojrzeć inaczej,
poprawić, przepisać jeszcze raz... A potem dać sobie odpocząć przed napisaniem
kolejnego. Uwierz mi, że pisanie poezji to (także wbrew pozorom) ciężka
harówka. Ale czasem warto.

Jeszcze trochę wierszy do oceny

[Gość: lalka]

Nie potrafię żyć tak jakbym
naprawdę chciała;
Nie umiem myśleć tak
żebym naprawdę myślała
Nie umiem kochać
ale nie dlatego że jestem niekochana
Potrafię...
a właśnie że nie chcę
tego wszystkiego potrafić!
Nie będę przez to
lepszym człowiekiem,
bo przestanę wierzyć...


Ja!

KRZYCZYSZ, DRZESZ SIĘ, PŁACZESZ
NIE UMIESZ JUŻ UKRYWAĆ SWOJEGO OBLICZA?
USTA MASZ CZERWONE OD KRWI. OCZY PRZESŁONIĘTE MGŁĄ
JESTEŚ LALKĄ NA SZNURKACH
JAK POCIĄGNĄ TAK GRASZ
RAZ - UŚMIECH, DWA - UKŁON, TRZY - MARSZ
W NOCY CIĘ ODSTAWIAJĄ I PRZESTAJESZ
SNY JUŻ OD DAWNA SĄ BEZ BARW
KAŻDY MYŚLI: WESOŁA JEST
A TY WCIĄŻ ŁKASZ, BÓL ROZDZIERAJĄCY TWOJE
WNĘTRZE ZNIECZULA SIĘ SAM
UŚMIECH - RAZ UKŁON - DWA TRZY - MARSZ
I CIĄGLE TAK...


Dlaczego nie potrafię...
nie umiem...
nie chcę...
Zapomnieć o bólu, który...
jest we mnie?
bo...
może...
już nie muszę
szukać zapomnienia


twoja wyciągnięta dłoń
nie wskazuje żadnego kierunku
bez celu
bez żadnego światła
tkwi w jednej pozie
nie pamiętasz mojej twarzy
zapomniałeś że byłam
uciekasz przed własnym cieniem
żeby mnie nie dogonić
nocą idziesz spać
ze swoim pluszowym misiem
bez niego nie byłoby tak samo...


Droga

Popatrz w górę
Zobaczysz tam słońce
Wyznaczy ci swoim światłem drogę.
Ale tylko Ty możesz zdecydować
czy warto nią iść?
Będzie cię prowadzić
aż po swój kres,
który kiedyś nadejdzie
Ale póki on;
jeszcze jest chwila zastanowienia:
Po co nam właściwie słońce?
Może... aby oduczyć się
szukania przeznaczenia.


strach nadszedł
intruz z otchłani
ogarnął cały świat
- mój świat

- broniąc się przed nim
wtopiłam się w
jego czar

[jeremiad]

nie rozumiem czemu oczekujesz oceny inych skor wcale nie wyciagsz żadnych
wniosków z jakiejś krytyki, którą otrzymujesz... twoje wiersze są odrobinę
banalne, zbyt oczywiste, poeksperymentuj troche z rymami i metaforami, dla
ciebie może przedstawiaja one dużą wartośc emocjonalną,jednak ja odbieram je
jako dzieło jednego wieczoru, tego typu wiersze wielu ludzi jest w stanie
stworzyć, postaraj się odrobinę i poświęć na to troche więcej czasu...bo jak na
razie dla mnie cały czas krążysz wokł jednego i tego samego, owszem ból
istnienia, miłość itd, o tym warto pisać, ale weź pod uwagę, że takich
wierszyków jest mnóstwo i dlatego pprzeczka idzie w górę, pozdr

[Gość: Tete]

Mnie sie nie podobają w ogole. Po przeczytaniu pierwszych nie mam ochoty na
wiecej. Widzę, jednak, ze nie przyjmujesz krytyki:( Napisac dobry wiersz to nie
jest prosta sprawa - nie wystarczy wrzucić kilka banałów! Ja takich wierszy nie
pokazywałabym innym!!!