Milan Kundera

[Gość: Ali]

Czy są tu jacyś fani literatury tego autora? Długo się przymierzałam do lektury
i właśnie czytam "Śmieszne miłości". Jak na razie - super, coś zupełnie innego
od wszystkiego, co czytałam ostatnio. Jakie są Wasze opinie?

[Gość: fantasia]

Zgłasza się "fanka" bardzo gorąca :-)

Czym mnie pociąga? Tym, że o oczywistościach pisze w oryginalny - ale nie
ekscentryczny - sposób. Tym, że opowiadane przez niego banalne historie są
wciągające, pozbawione efekciarstwa. Wydaje mi się, że ten facet chce po prostu
ciekawie opowiedzieć o czymś, co dla niego ważne. Dużo w tych powieściach
dystansu, choć nie ma przemądrzalstwa. Dużo humoru, choć nie histerycznego.
Wzmacniają mnie jakoś jego książki, mimo że chyba nie nazwałabym
ich "optymistycznymi".

Zaczęło się - "oczywiście" - od Nieznośnej lekkości. A największe wrażenie
wywarł chyba "Żart" - dużo w nim akcji, dziania się, życia, brak wodolejstwa,
skondensowane treści, odkrywcze w wielu miejscach. Ładne, to też istotne
kryterium, jego książki są ładne, podchodzą mi z estetycznego punktu widzenia.

No i jeszcze to, że nie natknęłam się na żadną jego książkę, którą nazwałabym
gniotem. Niektóre wywarły większe wrażenie, inne mniejsze, żadna jednak nie
rozczarowała.

Bardzo polecam. Cieszę się, że ktoś poza mną to "lubi" :-)) Pozdrawiam.

[Gość: kicius]

tez polecam ,ale jego wczesne ksiazki,okres francuski-nudy,mety etc.

[Gość: Trotula]

"Nieznośną lekkość" bardzo lubię, najbardziej rozdział, w którym umierał ich
pies, wzruszające. W ogóle to książka ciepła, prosta, a zarazem pełna jakiejś
smutnej mądrości. Podobało mi się też opowiadanie "Autostop" (chyba o takim
tytule), zwłaszcza zakończenie - magiczne, jak mantra. Kundera pisze zresztą w
taki sposób, że z prozy życia czyni magię. Jest świetny.

[Gość: igi]

tak strasznie plakalam, czytajac ksiazke, trzy razy w zyciu:
gdy umieral mateusz w 'ani',
gdy ginal longinus podbipieta
i gdy chorowal karenin, a potem go usypiali...

[Gość: petr]

zdaje się, że o literaturze nie masz pojęcja!

[Gość: petr]

Ekspert z ciebie!

[Gość: Trotula]

Gość portalu: petr napisał(a):

> Ekspert z ciebie!

Dlatego, że płakała nad książką????
Ja wolę się książką emocjonować niż ją sucho analizować. I po to chyba książki
są - do wzruszania.

[Gość: lamia]

... a mnie rozczarowala "Powolnosc". dobrze, ze byla taka krotka, bo ta ksiazka mu po prostu nie wyszla. straszna chała. wg mnie numero uno to "Nieznosna lekkosc bytu". dziwne, ale "Zart" tez mnie nie zachwycil. musze do niego wrocic ;)

pozdrawiam

[Gość: Ginny]

Czytałam tylko "Życie jest gdzie indziej". Nawet mi sie podobało, fakt. Ciekawy
sposób narracji i taka... poufałośc narratora względem Jaromila.

[Gość: mysia200]

ja przeczytalam prawie wszystko Kundery i mam do was pytanko-nie uważacie że
wiekszość jego książek(oprócz Zycie jest gdzie indziej)jest bardzo do siebie
podobna jesli chodzi o wszechobecny wątek mężczyzny-kobieciarza(którym był
chyba autor).nie znaczy to że uważam że jest on marny czy temu podobne-lubie
jego książki,ale czytałam je'cięgiem' pod rząd i taki wniosek mi się napatoczył.
ps a co do płakania nad książkami to ja jestem mistrzem w tej dziedzinie
(np.płakałam gdy czytałam Dziką Kaczke Ibsena),a wcale nie uważam że to ujemnie
wpływa na odbiór treści(ja tu węszę prowokacje)

[henryhill]

do Mysi200... zgoda, ale czy to wada. mysle, ze jak ktos potrafi przez 40. lat
pisac na jeden temat (przeczytalem wszystko), tak gleboko/zarliwie/zabawnie, to
znaczy, ze naprawde dotknal czegos swojego jedynego/intymnego/schowanego. a
przeciez dobra sztuka to spowiedz. i kundera spowiada sie. w nowych krajach, w
nowych okolicznosciach - zawsze z tego samego.

[Gość: imbir]

Nieznośna...była nowatorska jak na swoje czasy. Świeży powiew tamtych lat.
Zapamiętałem z tej książki smutek. Taka literatura dla 30-latków po
przejściach. Myślę, że najlepiej to się odbiera właśnie po trzydziestce.
W klimacie lekko zbliżona do Hrabala ale to tylko moje odczucia.
pzdr

[Gość: mordyga]

W ksiazkach Kundery fascynowaly mnie zawsze obrazy rezimu socjalistycznego
owczesnej Czechoslowacji. Watek milosny nie byl dla mnie tak wazny co relacja
czlowiek-socjalizm. Musze przyznac, ze Kundera po mistrzowsku potrafil
odtworzyc zycie, uwarunkowania polityczne i potege partii w stosunku do
obywateli kraju. Dla mnie to lektura, ktora uzmyslawia i ukazuje zycie w
systemie socjalistycznym.

[baloo1]

Witaj mordygo , fajnie sie na Ciebie natknac tutaj.... ja tak samo odbieram
M.K. Pierwsza jego ksiazka, jaka przeczytalem byl "Zart" i potem juz zaczalem
polowac na Kundere i na wszystkich Czechow. Z czasem sie okazalo, ze Hrabal
jakos blizszy ....
Pozdrawiam

[Gość: OLT]

czesi sa rzezywiscie swietni
polecam jeszcze o.pavel - "smierc pieknych saren". przepiekna, ciepla, komiczna i
wzruszajaca ksiazka

a z kundery...to mam bardzo duzy sentyment dla "walca pozegnalnego", pierwsza
ksiazka kundery ktora przeczytalam i po prostu powalila mnie na kolana.
rowniez tym,ze ktos moze TAK pisac.

pozdr
OLT

[Gość: ala]

Kilka lat temu zaczytywalam sie Kundera. Jakis czas pozniej, nie mogl mnie
ponownie zainteresowac. Teraz znow go uwielbiam.

[Gość: michał]

Ktos tutaj trafnie zauważył, że po trzydziestce i po przejsciach... Fakt. Po
trzydziestce i po przejściach przeczytałem "Lekkość" i mnie totalnie powaliło.
Nastrój...i to niesamowite uczucie, że jestem cały w tej książce (w
poszczególnych bohaterach) - intelektualnie, emocjonalnie. W każdym z nich. A
potem to już wszystko Kundery chyba przeczytałem. I wróciłem też do "Życie
jest gdzie indziej", które kiedyś czytałem z drugiego obiegu koncentrujac się
(niesłusznie) na wątku politycznym.
Świetnym chwytem Kundery jest też ten jego dystans i spojrzenie na bohaterów
śledzące paradoksy ale też bardzo głęboko psychologiczne spojrzenie (vide:
Księga śmiechu i zapomnienia).

[Gość: blanka4]

Nie jesteś sama na tym świecie. Ludzie kochają Kunderę. Ja również mam do niego
wielką słabość ;) i choć nie potrafię wymienić wszystkich przeczytanych
pozycji, klasyfikować, która lepsza, bo po prostu ..mylą mi się.. Ale na
szczęście Kundera jest na tyle uroczy, że miło i chętnie się do niego powraca.
Największe wrażenie wywarła na mnie jednak Nieznośna lekkość bytu i jego
opowiadanie Ja, truchlivy Buh /ja, smutny, żałosny Bóg, czy jakos tak/. Czytał
ktoś? Podobnie do Kundery pisał Vladimir Macura /podobno się troszku sugerował,
a może po prostu całe pokolenie 68 tak pojmuje świat/ w Obywatelu Monte
Christo /ale to jest do dostania niestety jak na razie tylko w oryginale - a
szkoda!/

[Gość: gabi]

może prawda jest smutna?

p.s. czytaliście ,,kubusia...?

[Gość: justa333]

To absolutnie moj najbardziej ukochany autor. mam wrazenie, ze przeczytalam juz
wszystko, Kubusia tez (chociaz byl inny) Ups! Nie czytalam jeszcze
Niesmiertelnosci (zaczelam w orginale, ale slabo mi szlo) Ale dzisiaj mam
urodziny i wiem, ze ja dostane. Takze weekend z glowy.
Teraz jestem na etapie czytania ponownego, zupelnie przypadkowo wybieranych z
polki jego ksiazek i zachwycania sie pojedynczymi sformulowaniami! A pisze po
prostu pieknie.
A Hrabala nie czuje... Niestety
J.

[Gość: Michał]

No właśnie. Pojedynczymi sformułowaniami!! Jest taki fragment w "Straconych
listach" (Księga smiechu...) w którym cudownie opisuje podejście bohatera do
jego losu, zycia porównujac je do podejścia rzeźbiarza, pisarza do swojego
dzieła. Ja w tym odnalazłem tak niesamowita prawdę przez nikogo wczesniej
nieodkrytą. Prawdę osobistą. Albo komentarze na temat motywacji działania
bohaterów "Lekkości". Takich kawałków sa setki! To własnie miałem na mysli
mówiąc, że lektura Kundery skłania do refleksji zarówno intelektualnej jak i
emocjonalnej jak i egzystencjalnej.
Też jeszcze nie czytałem "Nieśmiertelności" i też jakoś mnie Hrabal nie
wciągnął.
Pozdrawiam