Hanna Ożogowska

[default]

Nie śmiejcie się, ale ostatnio będąc u mojej Mamy wygrzebałam swoje stare
książki z dziecinnych lat i parę sobie zabrałam i znowu przeczytałam. Nawet
fajnie mi się czytało, leżąc "pod gruszą na dowolnie wybranym boku", taka
podróż w czasy dziecięce. Ale zwróciłam uwagę na coś, co kiedyś w ogóle
umknęło mojej uwagi - cóż za indoktrynacja w tych powieściach Ożogowskiej! U
Niziurskiego tego nie zauważyłam, ale np. "Ucho od śledzia" pani Ożogowskiej
właśnie - zgroza. Potępienie indywidualizmu, zachęcanie do "jedynie
słusznych" kolektywnych wysiłków, pochwała donosicielstwa....Przejrzałam
inne - 'Tajemnica zielonej pieczęci", 'Głowa na tranzystorach" - podobnie.
Czy zauważyliście to dawniej, będąc dziećmi, czy też - jak ja - braliście te
wszystkie kity za dobrą monetę? Jacy jeszcze autorzy dla młodzieży z tamtych
czasów uprawiali taką "dyskretną" indoktrynację?

[Gość: pixis]

chyba wiem o co Ci chodzi,
pamiętam szczególnie taki wątek w 'za minutę pierwsza miłość'[moja
najulubieńsza książka] jak starszy brat Marcina[?] miał w pokoju jakieś
spotkania z kolegami, na których wykrzykiwali różne hasła typu 'precz z
oportunizmem!' a rodzice w kuchni kiwali głowami, że w ich synu dojrzewa
postawa 'społeczna'.
uwielbiałam Ożogowską i wtedy zupełnie tego nie odbierałam jako jej pracę u
podstaw, ale czuję, że teraz bym tego nie przełknęła.

Ostatnio znalazłam u rodziców 'raz gdy chciałem być szlachetny' i 'chłopak na
opak' - tam to dopiero jest kult kolektywu..

[default]

Tak, dokładnie o to mi chodzi. Też uwielbiałam Ożogowską i to wczorajsze
czytanie "Ucha od śledzia" strasznie mnie zawiodło. Niby tak ogólnie fajnie się
czyta, ale te niektóre "dyskusje" młodzieży! Jak na jakimś zebraniu partyjnym.
Kilku chłopaków chce założyć "paczkę" - od razu jest to odbierane jako postawa
wroga, antyspołeczna, "kto nie jest z nami, jest przeciwko nam" itd. Albo te
dylematy Michała, który - świeżo po chorobie - nie może pójść na "czyn
społeczny".....żenada.

[Gość: Ginny]

No, to ja może jestem dziwna, ale mnie to nie przeszkadza. Zawsze w ksiązkach
dla młodzieży jest ten smrodek dydaktyczny, zmieniający się trochę w zależności
od epoki. Ożogowskiej akurat wypadł PRL... Ale jej książki uważam za bardzo
udane. "Heca na 14 fajerek" czy "Za minutę pierwsza miłość"- ryczałam nad tym
ze śmiechu parę lat temu. Dziś został tylko usmieszek i sentyment, ale...lubię
te powieści.