Imre Kertesz

[Gość: ciekawski]

Czy ktos z was czytal tegorocznego nobliste, Imrego Kertesza?

[Gość: jali]

Tak czytałam, zaraz po Noblu bo przyznać muszę szczerze,że gdyby nie to pewnie
bym po Kertesza nie sięgneła. Coż rzec mogę oprócz tego nad czym rozwodzono się
w recenzjach: ciekawie ujęcie psycho-emocjonalnego dorastania głównego
bohatera. Zresztą ja znawcą literatury się nie mienię i dalekam od
jakichkolwiek ocen ale dla mnie O.K., jak już się zajżało to się dokończy.
Pozdrawiam

[Gość: gava]

Czytalam, polecam z czystym sumieniem. "ciekawie ujęcie psycho-emocjonalnego
dorastania głównego bohatera"? Moze warto by bylo jednak zwrocic uwage na to,
ze Kertesz pisze o Holocauscie. "Los utracony" to nie jest powiesc
o "dorastaniu", nie przede wszystkim o nim, a jesli juz to o bardzo
specyficznym dorastaniu. Tak czy inaczej--warto siegnac, nie tylko z powodu
Nobla.

[Gość: Anahita]

Przeczytalam "Los utracony" i jestem bardzo ciekawa innych pozycji Pana
Kertesza...Nie jest to ani lekka, ani przyjemna ksiazka,oczywiscie przede
wszystkim ze wzgledu na tematyke, ale mnie zadziwila i zbila nieco z tropu inna
rzecz, a mianowicie sposob narracji - glowny bohater opowiada swoje przezycia w
sposob tak kompletnie wypruty z emocji,chlodny, jakby dotyczyly one kogos
innego. Z drugiej strony w jakis sposob chyba ulatwia to przyswojenie tresci,
poniewaz (pisze tu oczywiscie o wlasnych, subiektywnych odczuciach)
uniemozliwia nam identyfikowanie sie z bohaterem. Dziwna ksiazka...Ale
zdecydowanie godna uwagi.

[Gość: gava]

Gość portalu: Anahita napisał(a):
> ale mnie zadziwila i zbila nieco z tropu inna
> rzecz, a mianowicie sposob narracji - glowny bohater opowiada swoje przezycia
> w sposob tak kompletnie wypruty z emocji,chlodny, jakby dotyczyly one kogos
> innego. Z drugiej strony w jakis sposob chyba ulatwia to przyswojenie tresci,
> poniewaz (pisze tu oczywiscie o wlasnych, subiektywnych odczuciach)
> uniemozliwia nam identyfikowanie sie z bohaterem. Dziwna ksiazka...Ale
> zdecydowanie godna uwagi.

Nie bez powodu Kertesza porownuje sie z Borowskim. Co do tego
swoistego "chlodu" w narracjach dotyczacych Holocaustu, to warto jeszcze Primo
Leviego poczytac, niestety tylko jedna ksiazka ("Czy to jest czlowiek") jest po
polsku. Wydaje mi sie, ze tu mniej chodzi o to, ze taki sposob narracji
cokolwiek ulatwia, a raczej o to, ze opisywane fakty, fakty, z ktorych tego
rodzaju opowiesc wyrasta, sa dostatecznie, za tak powiem, mocne same w sobie i
przemawiaja nawet silniej, gdy ich opis pozbawiony jest nadmiernej
emocjonalnosci. Pewnego rodzaju retoryczna powsciagliwosc jest w tekstach tego
rodzaju, jak sadze, nawet wskazana.

[Gość: Saladyn]

Nie zgadzam się. Borowski i Kertesz to jednak inne ujęcie Holocaustu.
U Borowskiego pesymizm, zdziczenie człowieczeństwa,...A Kertesz szuka
pozytywnych przeżyć (głupio brzmi-wiem) w obozowej rzeczywistosci.

[yennefer01]

czytalam inie zaluje. strasznie ciekawe i poruszające. Polecam!!!!!!!!!1