Dodaj do ulubionych

obrażona na marzenia

13.02.03, 17:45
Marzeniami ,złudzeniami ,tak do końca
Tak na zawsze przyszło żyć
Gdzie ideał z ideałem
Się prześciga
Świat kolorem mruga ,pięknym blaskiem
Tak nienagannym i tak cudownym
Ciągle w chmurach ,ciągle za wysoko
Żyć nad sobą
Żyć pod niebem
Żyć gwiazdami
Marzeniami , snami....
Obserwuj wątek
    • anutka1 obrażona na marzenia... 13.02.03, 17:46
      Gzie niebiesko nad Bawarią
      gdzie błękit oczu sunie po świecie
      Tam toną i łzy moje
      tam umierają realia
      Błękitnie jest wkoło ,błękitnie i smutnie
      Wysoko i wyżej
      Tam sięgnąć nie zdołasz
      Już wracaj do ludzi
      Już wracaj na Ziemię
      Gdzie bólu i smutku
      nieszczęścia i zawiści
      jak wody w morzach i oceanach całego świata
      Ja chciałabym frunąć
      Polecieć w ten błękit ,spokojny ,nieziemski
      Szybować w przestworzach
      Zanurzać się w chmury
      umierać powoli
      Ale w szczęśćiu i ..
      tajemniczym błękicie.
    • anutka1 Re: obrażona na marzenia 13.02.03, 17:46
      Między stawem ,dusznym skwarem
      siedzi dusza czyta listy
      Ryby krążą , liczą muchy
      Słońce dusi promieniami
      Ośmiornice mu zazdroszczą
      Dusza skomle , może w listach
      tych tragedia , może wieści pospolite
      Może znów marzenia drwią
      Może znów się śmieją prosto w twarz
      Szydzą z wiary i nadziei
      z rzeczy przez nas wymyślonych.

Nie masz jeszcze konta? Zarejestruj się


Nakarm Pajacyka