Gra w klasy - J. Cortazar

[Gość: booboo]

kapitalne fragmenty przeplatają się niestety z totalną nudą......
czy tylko ja mam takie wrażenie o tej książce...?

[arnold7]

I tak przeczytaj dwa razy.

[sztuka.latania]

booboo - bardzo jestem ciekawa, które fragmenty uznajesz za kompletna nude!
Jak dla mnie: to najlepsza ksiazka, jaka zdarzylo mi sie przeczytac i po niej
zrobilam sie bardzo wybredna. Mnie zmeczyl tylko koncert Berthe Trepat, reszta
kapitalna.

pozdrawiam

[itek1]

> Jak dla mnie: to najlepsza ksiazka, jaka zdarzylo mi sie przeczytac
To swietnie, ale pozwol ludziom miec inne zdanie.

[formaprzetrwalnikowa]

mysle, ze lepiej zebys przeczytał drugi raz. będziesz mógł odeprzec
kontrargumenty, ze ksiązka zyskuje za drugiem czytaniem ;-)
ja przeczytałam nawet trzy razy, na wypadek gdybym w czasie pozostałych dwóch
zgubiła 'to coś'.
niestety, ja nie znalazłam. a jedyne, co ksiązka zyskała to stałe miejsce w
ciemnym kąciku.
Łączę sie z Tobą w bólu nudy
;)

[kung_fu_plaster]

A czytałaś po-kolei-jak-leci-do-samego-końca-bez-żadnego-klucza?

[formaprzetrwalnikowa]

tak siak i znowu tak.
czyli: ciągiem, wg klucza i znów ciagiem.
wyszło na ten sam bełkot

[Gość: Pablo]

Najlepsza książka ever

[formaprzetrwalnikowa]

to niesamowite, jak ludzie roznią się gustami :)

'One man's meat is another's poison'
;)

[arnold7]

Osobiscie uwazam, ze ta ksiazka najlepiej wchodzi w pewnym okresie zycia.
Dzisiaj chyba by mi sie nie chcialo.

[sztuka.latania]

Ciekawa wiec jestem, jakie książki lubisz, skoro ta Cię nudziła: Kod Leonadra da
Vinci i te sprawy? Akcja wartka i nic więcej.

pozdrawiam

[formaprzetrwalnikowa]

hehe, owszem: Kod leonarda mi sie podobał- dobra rozrywka w czasie intensywnego
kucia.
a Cortazara wole opowiadania , takie np Niewpory - swietne :)

po prostu nie lubię przerostu formy nad treścią, a taka jest wg mnie Gra w
klasy.

[wiksadyba1]

Więcej formy niz treści - zgoda (nie zawsze to musi być absolutna wada:), ale
treść też jest i to nie w małych ilościach, jeśli się wczytać - bardzo
gombrowiczowska momentami:))

[formaprzetrwalnikowa]

wilku: owszem, forma była zaletą, ale czyta forma w literaturze jest dosc
ciezko strawna.
podobnie, zresztą, jak w innych dziedzinach sztuki.
no, chyba, ze ktos jest wielbicielem czystej formy
;)

[wiksadyba1]

Ja właśnie nie powiedziałbym, że Cortazar to tylko eksperyment formalny. Zgoda,
głównie tak. Ale jednak pod tą formą są tam ukryte dość zasadnicze,
bardzo"gombrowiczowskie" pytania: problem zakorzenienia/wykorzenienia i szeroko
rozumianego statusu "emigranta", podwójna tożsamość, stosunek "ja-świat" i
nieudane próby osaczenia tego świata. Jest tam sporo "metafizyki" i to nie
najniższej próby. Do tego jeszcze ukryte (na szczęście to nie okres, w którym
Cortazar uznał ostatecznie, że trzeba porzucić "wierzę z kości słoniowej" i
afirmować lewicową rewolucję w Am. Łac.), dyskretne pytania o zaangażowanie
polityczne. Sporo ciekawych komentarzy nt. współczesnej sztuki, kultury masowej
i stosunku artysty do samego siebie. + Udane fragmenty erotyczne:) I sporo
fragmentów po prostu bardzo śmiesznych, niezależnie od tego, ile jest w nich
treści. I ogromnym plusem Cortazara jest, że potrafi przejść płynnie od
absurdalnego humoru a la Lewis Caroll czy dada do bardziej analitycznego
spojrzenia na współczesny mu świat.

Czy to tak mało?:)

Moim zdaniem, dość sporo, chociaż może nie baaardzo dużo:) Uważam, że "Gra w
klasy" to stanowczo więcej niż po prostu "ciekawa zabawa formalna" i wyraźnie
mniej niż przełomowe w literaturze arcydzieło. Drugi "Ulisses" to nie jest,
niezależnie od tego, co np. Chądzyńska próbowała lansować. Ale jedna z 200, może
100 najważniejszych powieści, jakie kiedykolwiek napisano chyba tak (a to już
biorąc pod uwagę, ile tych powieści przez setki lat "popełniono" bardzo dużo:)))))

[ben-oni]

A mnie się Cortazar podobał (czytałem jak leci, od deski do deski bez
kombinowania),choć pewne rozdziały wydawały mi sie zbyt... wydumane. Wśród
Latynosów mam innych faworytów.

[formaprzetrwalnikowa]

benek: zgodzę sie z Tobą podwójnie:
1. niektóre rozdziały były zbyt wydumane; czasem nawet trudno było w nich formę
jakąkolwiek odnależc ;)
2. wsród latynosów mam innych faworytów

[wiksadyba1]

Chociaż o "Grze w klasy" mam generalnie dobre zdanie (patrz wyżej) zgadzam sie z
tym, że chwilami jest to dość zmanierowane w stylu. Poza tym nie do końca
wykorzystana jest siła różnych erudycyjnych aluzji, którymi jest naszpikowana ta
powieść (stąd może powstać wrażenie czystego "popisywania się", wrażenie jednak
moim zdaniem niesłuszne, jeżeliby tylko do tego tę powieść sprowadzić). I też te
wszystkie aluzja są za bardzo "nagie" - np. Joyce zrobiłby aluzję do pisarza X
pisząc parę zdań jego stylem albo nawiązując bardzo dyskretnie do jakiejś sceny
z jego powieści. U Cortazara sprowadza się do głównie do tego, że pisarz X
pojawia się po prostu w rozmowach głównych bohaterów.

Nie przeceniałbym też do końca jego "latynoskości":) Mimo że kraje Ameryki Łac.
różnią się - gospodarczo, społecznie, a też i kulturowo, między sobą prawie tak
jak np. w bloku sowieckim Estonia i Bułgaria, to rzeczywiście jest coś takiego
jak "przestrzeń latynoamerykańska" w litetaturze - nawiązywanie do podobnego
tła historycznego i politycznego, świadomosć wspólnoty losów tego ogromnego
regionu, specyficzne łączenie "mitologizacji" świata z zaangażowaniem
politycznym. Tu rozumiem, że można do np. Marqueza, Carpentiera, Donoso, Llosę
(z zastrzeżeniem, że jest bardziej realistyczny), Fuentesa czy Asturiasa
nawiązywać zbiorczo jako do pisarzy "latynoskich". Tak jak np. Bruno Schulza,
Hertę Muller czy Danilo Kisa można określić od biedy zbiorczo mianem pisarzy
"środkowo-wschodnioeuropejskich" nie tylko geograficznie ale i "duchowo" (ale
np. Lema juz nie, w tym sensie, że atmosfera regionu,z któego pochodził nie
miała dużego wpływu na to, co w jego literaturze najważniejsze). I z Cortazarem
to też nie taka prosta sprawa. To była "szkoła argentyńska" skrajnie nakierowana
na Europę, zwłaszcza na modernistyczną awangardę europejską. Literatura bardzo
"kosmpolityczna". Sam Cortazar twierdził o sobie, że kiedy mieszkał w Argentynie
reszta Ameryki Łacińskiej była mu całkowicie obca (w sensie niewiedzy głównie) i
czuł się (jak wielu Argentyńczyków) kulturowo bliżej Europy. Dopiero w latach
60-tych we Francji, pod wpływem ogólnej "radykalizacji politycznej" sztuki +
kontaktów z innymi Latynosami-emigrantami z Gwatemali, Peru, Chile etc. poczuł
wspólnotę z nimi, innymi słowy - poczuł sie po raz pierwszy "pisarzem
latynoamerykańskim":) (i zaangażowanym politycznie przy okazji). Ale też na styl
jego literatury nie miało to większego wpływu, pojawiło się sporo
"anty-kapitalistycznych" aluzji politycznych, ale sam język aż tak sie nie
zmienił. To raczej np. młodszy o 10 lat Marquez wziął coś ze stylu Cortazara niż
na odwrót.