Najbardziej Intensywny Fragment

[Gość: Król Cukru]

Kolejny raz (który to już?) czytam Pilcha w rozpaczy i kolejny raz (który to
już?) Pilch ratuje mi życie. Sięgam sobie po "Pod mocnym aniołem", czytam 3
ostatnie rozdziały, przechodzą mnie dreszcze i wiem - w tej literaturze jest,
za przeproszeniem, Miłość i Życie. W tej literaturze jest życie co wybawia od
śmierci. Jest to literatura bezbłędna...

Chociązby taka fraza: "Dreszcze zygzakami idą przez nasze ciała, siedzimy na
kamiennej ławce nad Utratą, ja mówię: młyn nad Utratą, ty mówisz: młyn nad
Lutynią."

A Nieopisana Ucieczka Szymona? A końcowe "Nie kuś mnie, szatanie"?

A Wy? Czy macie swoje ulubione fragmenty?

[wampuka]

Matko z córką, nie znoszę tej książki! Nie obeszła mnie, jest zapisem
bełkotliwego stanu półświadomości, nieee... Niedobra.

[Gość: mia]

popieram przedmówcę całkowicie

[wampuka]

Dziękuję :)

[Gość: sutekh]

co za idiotyczna wymiana nibyzdań.
Pilch ma to do siebie, że sięga do prawd życia które zakoticzyły się w
świadomości, która udaje że jest morzem gdy naprwadę jest wyschniętą kałuża.
tylko że robi to przez wrodzoną prostotę bez pierdół o filozofii typu Husserl
przez egzystencjalizm przez Levinas.
poza tym Pilch porusz a się w swoich narracjach jak w gęstym czarnym
zlabiryntowanym lesie.
ale żeby czerpać przyjemnoóść z pilcha trzeba przestać się nadymać i pierdzieć
śmiechem z nibynóżki.