Czy ktoś czyta jeszcze stare książki?

[moony7]

"Listy perskie"? "Idziego Blasa"? "Gospodę pod Królową Gęsią Nóżką"? "Żywoty
pań swawolnych"? Inne?

[karmilla]

inne, np. Niebezpieczne związki
więcej grzechów nie pamiętam, przypomnę sobie, to dopiszę, bo z całą pewnością
nie jest to jedyny staroć jaki czytałam...
aha, w podobnym temacie Zbrodnie miłości markiza de Sade ;-))

[reptar]

Z tych starszawych to ja zdecydowanie najbardziej lubię "Kandyda" Woltera. Sam
nie wiem czemu się za to wziąłem, bo raczej nie czytuję aż tak starych książek.

[Gość: viosna]

Ostatnio "Na wspak" Huysmansa - niesamowita sprawa...
Zawsze Villon
A marzy mi się emeryturka albo 6 w totka i lektura całej Ludzkiej Komedii
Balzaka...
To by było miłe :)

pozdrawiam
v.

[karmilla]

> więcej grzechów nie pamiętam, przypomnę sobie, to dopiszę...
czytając kolejne posty przypomniałam sobie i dziwię się, jak mogła nie pamiętać:
Wolter - Kandyd i inne opowiastki filozoficzne
Balzac - oprócz Ojca Goriot (lektura) kilka innych z Komedii ludzkiej, ale poza
Lilia w dolinie tytułów nie pomnę,
Wilde - Portret Doriana Graya, Bajki, De profundis, Upiór z Canterville...
Dumas ojciec - całe mnóstwo, za dużo, by wymieniać
Krasiński - Nie-boska komedia (też lektura, ale niewiele książek mnie tak
zachwyciło)
Zola - Nana (i to mi wystarczyło, żeby więcej nie chcieć)
i pewnie dużo dużo jeszcze...

Dzięki za przypomnienie!

[dr.krisk]

Zapomniałem, że ich tak lubię: Brantome, Rabelais, Diderot...
Swego czasu Jakub Rożenek był moim ulubionym bohaterem literackim. A Gargantuę
i Pantagruela zczytałem do białości. To były czasy zgrzebnego socjalizmu,
ponurego i pozbawionego jakiejkolwiek radości życia. Oczywiście byłem za młody
(i głupi) aby wiedzieć, że to tylko efekt uboczny ustroju sprawiedliwości
społecznej. Ale czytając te książki, napisane jakby w innym świecie, czułem się
znacznie lepiej.
Trzeba będzie wrócić kiedyś do Starych Przyjaciół. Do Colasa Breugnon też
(pamiętacie?).
KrisK
P.S. A "Żywoty pań swawolnych" przeczytałem jak miałem czternaście lat... do
dzis pamiętam jak płonęły mi uszy!

[moony7]

Ja właśnie wróciłam. Stoję przed regałem i sięgam po kolejne "nigdy nie
przeczytane" i "kiedyś przeczytane". Cieszę się zwłaszcza z przyjemności
obcowania z tymi najstarszymi, wydanymi jeszcze w latach 50-tych, z nierówno
przyciętymi kartkami.
Hiacynty już pewnie przekwitły, czy teraz kwitną w Twym ogrodzie tulipany?

Nierówne kartki..

[dr.krisk]

Mam też parę takich książek po rodzicach. Papier podobny do pakowego, wygladają
jakby je ktoś ręcznie tępymi nożyczkami przystrzygł. Bardzo je lubię.
Co do hiacyntów to prawda - już prawie po nich. A tulipan jeden przezimował i
teraz jest w rozkwicie.
Co tu gadać - znowu wiosna!
Pozdrawiam.
KrisK

Tylko jeden?

[moony7]

Masz szczęście! Ja raczej wyciągałam od rodziców kasę na Bibliotekę Klasyki, tę
piw-owską, w plastikowej skórze. Pod tym względem stwarzałam się sama. Za ich
pieniądze, oczywiście. Do listy dorzucam jeszcze, z pogranicza literatury,
Brillat-Savarina. Nie uważasz, że wydawnictwa robiły dobrą robotę? Zwłaszcza
PIW i Czytelnik. Jakoś nie wypadało wydawać szmiry. Niby nie było papieru na
książki, ale jakoś udawało się kupić klasyków. Teraz stoją w EMPiKach, ale czy
ktoś poza studentami ich czyta?
Co do tulipanów - mam ich całe mnóstwo w swoim mikroskopijnym ogródku: moją
dumą są zwłaszcza różowe, o wygietej, kielichowatej linii, łososiowe, bordo,
wpadające we fiolet i białe. Czerwone i żółte to oczywistość. Szkoda, że zaraz
przewitną, ale jest jeszcze bez, niezapominajki, konwalie, stokrotki i
mlecze... Lubisz mlecze? Próbowałam je zwalczać, ale mają taką siłę
przetrwania, że dałam spokój i po prostu cieszę się ich agresywną żółcią.

Niestety - tylko jeden!

[dr.krisk]

moony7 napisała:

> Do listy dorzucam jeszcze, z pogranicza literatury,
> Brillat-Savarina.
Mniam, mniam...

> Nie uważasz, że wydawnictwa robiły dobrą robotę? Zwłaszcza
> PIW i Czytelnik. Jakoś nie wypadało wydawać szmiry. Niby nie było papieru na
> książki, ale jakoś udawało się kupić klasyków.
To fakt - oczywiście wydawano tylko wybranych klasyków, ale wydawano. Zresztą
to w tamtych czasach przeczytałem większość z tzw. kanonu literatury.
Nie było źle, zwłaszcza że książki kosztowały naprawde niewiele.


> Co do tulipanów - mam ich całe mnóstwo w swoim mikroskopijnym ogródku: moją
> dumą są zwłaszcza różowe, o wygietej, kielichowatej linii, łososiowe, bordo,
> wpadające we fiolet i białe. Czerwone i żółte to oczywistość. Szkoda, że
zaraz
> przewitną, ale jest jeszcze bez, niezapominajki, konwalie, stokrotki i
> mlecze... Lubisz mlecze? Próbowałam je zwalczać, ale mają taką siłę
> przetrwania, że dałam spokój i po prostu cieszę się ich agresywną żółcią.
Mleczy nie lubię i morduję je z dziką satysfakcją. Jest to rodzaj syzyfowych
prac ogrodniczych, ale co tam! Trochę bezsensownej roboty jeszcze nikomu nie
zaszkodziło! Ja im się pożółcę agresywnie!!!
KrisK Wojowniczy
A konwalie pięknie przezimowały i zaraz będą pachniały!

Mniam! Mniam!

[moony7]

Jakoś od razu przypomniało mi to figojadki chowane podczas polowania pod
kapeluszem. Cały dzień męczyłam temat przypominając sobie w panice, gdzie też
to mogło być? Podejrzewałam właśnie B.-S., bo to jakoś w jego stylu, nie
uważasz? Przy okazji przypomniałam sobie całe mnóstwo cudności (jakie to
dziwne, że wszystkie francuskie!): Daudet "Tartareny" (z Taraskonu, w Alpach,
czy są jakieś inne?), "Listy z mojego młyna" i MARCEL PAGNOL!!! I choć
nienawidzę polowania, za "Królestwo mojej matki", wybaczam mu wszystkie ptaki
złapane w sidła.
Ale gdzie, do cholery, były figojadki?!!!

A jednak!

[moony7]

Brillat-Savarin! Onże, któżby inny, każe myśliwym z Delfinatu oskubaną
figojadkę posolić i popieprzyć, włożyć na pewien czas pod kapelusz (sic!), po
czym zjeść (na surowo!). Podobno taka jest jeszcze lepsza od pieczonej...
Ibidem sposób jedzenia figojadki. Nie przytoczę, bo to jest dopiero
obrzydlistwo!
I tu refleksja, zanim znów utonę w lekturach: z figojadkami jest jak z
lekturami, nikomu nie ubliżając, z powieściami - jak z potrawami, nie wszystkim
smakuje ślimak, figojadka, kawior, żaby, niektórzy wolą BigMaca, głupki...

Jeszcze Gobineau

[moony7]

mi się przypomniał, urocza ramotka - "Kochankowie z Kandaharu".

Na surowo????

[dr.krisk]

moony7 napisała:

> Brillat-Savarin! Onże, któżby inny, każe myśliwym z Delfinatu oskubaną
> figojadkę posolić i popieprzyć, włożyć na pewien czas pod kapelusz (sic!), po
> czym zjeść (na surowo!). Podobno taka jest jeszcze lepsza od pieczonej...
> Ibidem sposób jedzenia figojadki. Nie przytoczę, bo to jest dopiero
> obrzydlistwo!
> I tu refleksja, zanim znów utonę w lekturach: z figojadkami jest jak z
> lekturami, nikomu nie ubliżając, z powieściami - jak z potrawami, nie
wszystkim
>
> smakuje ślimak, figojadka, kawior, żaby, niektórzy wolą BigMaca, głupki...

O rany! Jednak wolę potrawy poddane obroce termicznej. Tutaj jednak broniłbym
gustów nieco bardziej tradycyjnych. Ta cała kuisin nuwo to trochę zbyt.
A co do porównania kulinarno-literackiego.. Jakże często, będąc ze znajomymi w
restauracji, słysze następujący tekst:
"Nie lubię ostryg!!".
"A próbowałeś?"
"Nie, bo nie lubię!!"
To samo odnosi się do Prousta...
Pozdrawiam
KrisK

Ranna figojadka

[moony7]

z Doktora, można by powiedzieć! Porównanie rzeczywiście może niekoniecznie
najtrafniejsze, Prousta mam przy łóżku, bo lubię, a z ostrygami, no cóż... nie
próbowałam... Chodziło mi raczej o pewien typ wtajemniczenia (co tak ładnie
opisał Peter Meyle w "Lekcjach francuskiego"), które wyzwala chęć nowych
doznań. Ale myśląc o tym, a zwłaszcza czytając niektóre ambitne komentarze z
tego wątku zrozumiałam, że nie ma co się wywyższać, bo mam i ja
nieprzekraczalną granicę, poza którą czytanie staje się pracą, próbowaniem
ostryg, z rezultatem raczej negatywnym. I nie mówię tu o złej literaturze, bo
to się rozumie samo przez się, ale o dziełach z kanonu, nie powiem których, bo
mi wstyd.

Miłego dnia, m.

[absurd]

Hm... a co powiesz na "Stary Testament" (najlepszy reportaż, jaki
kiedykolwiek powstał w dziejach literatury), "Iliadę" i "Odyseję"? Ten
pierwszy czytam systematycznie, zaś Homera niedawno przeczytałem ponownie, bo
ukazał się w nowych, nieznanych mi dotąd tłumaczeniach. Doskonale się
czyta "Dekamerona" Bocaccia. Dzieła oświeceniowe też potrafią nieźle
zaabsorbować: "Niebezpieczne związki", "Manon Lesacaut", "Podróż
sentymentalna", "Kubuś Fatalista"... To w dalszym ciągu doskonale się czyta.
Pozdrowienia dla niezmordowanych Czytelników wartościowej literatury ;)

Podaj autorów, bo nie wszystko czytalam!

[bogumilka]

moony7 napisała:

> "Listy perskie"? "Idziego Blasa"? "Gospodę pod Królową Gęsią Nóżką"? "Żywoty
> pań swawolnych"? Inne?

[moony7]

"Listy perskie" - Charles de Montesquieu
"Przypadki Idziego Blasa" - Alain-Rene Lesage
"Gospoda pod..." - anatol France
"Żywoty pań..." - Pierre de Bourdeilles Brantome
Życzę miłej lektury, m.

A z polskiej........

[Gość: viosna]

.......przecież nieśmiertelny (dla mnie - lektura obowiązkowa przynajmniej raz
do roku) Rękopis Znaleziony w Saragossie

pozdrawiam v.

[absurd]

Tak naprawdę to z francuskiej. Książka została napisana, co prawda, przez
Polaka Jana hr. Potockiego, ale po francusku.

[Gość: ae]

"Maria" Antoniego Malczewskiego... przynajmniej raz w roku...

[Gość: ae]

A z jeszcze starszej - 'milo' czasem:

posmiac sie nad "Monachomachia"
poczytac "Zywot czlowieka poczciwego" ('ucieszna krotofila')
podumac nad piesniami Kochanowskiego albo 'Rytmami' Sepa-Szarzynskiego


:-)

[Gość: ryża małpa]

" colas breugnon " - jakie to ładne :-)))
Katuje równiez we dnie i w nocy " Mój testament " Villona

[Gość: ae]

"Dekameron" Boccaccia

;-)

[karmilla]

właśnie, jak mogłam to pominąć w swoim spisie :-)))

[Gość: ae]

karmilla napisała:

> właśnie, jak mogłam to pominąć w swoim spisie :-)))


No wlasnie, przeciez to niezapomniana lektura ;):) ...

[Gość: Karmilla]

tak, tylko że czytana podnadf 10 lat, i kilkaset książek temu...

[Gość: monika_kot]

Mam taką starą książkę - która kojarzy mi się z dzieciństwem i juz wtedy nie
miała paru kartek, jej oryginalna okładka nie zachowała się, oprawiał ja jakis
introligator i nie mam tez autora - tytuł to Pamiętnik Lilki - smutna opowieśc
o dziewczynce która młodo traci rodziców i zostaje przyjęta do domu jakichs
krewnych którzy niezbyt się nia interesuja i źle traktują.

Moniko.........

[lena_magda]

spod klawiatury mi to wyjęłaś!

To tak starsznie smutna książeczka - sierotka u obcych ludzi, dzieci się nad
nią pastwią, a ona jak aniołek. Szukam jej teraz, ale gdzieś mi wsiąkła... Czy
ty masz także wydanie tekturowe z prostym napisem na okładce z lat
trzydziestych?

Co do Ojców - to Kochanowski ponad wszystko! Może nie "Odprawa......."
ale "Treny" i "Pieśni" to już jest geniusz. Daniel Naborowski zawsze zaskakiwał
mnie lapidarnością ale i celnością uwag. Fajerwerków szukam u Morsztyna. Lubię
też czasem wrócić do średniowiecznych pieśni religijnych (polecam twórczość
Władysława z Gielniowa - patrona Warszawy, piękny styl i tyle ukrytych
przekazów w środku. Wspominam pracę magisterską ;)))

Jest jeszcze wspaniały Miaskowski i Grabowiecki... barokowi mało znani.

pozdrawiam

Grabowiecki...

[Gość: ae]

Z Grabowieckiego najbardziej lubie ten:

"Przecz-es duszo, struchlala? A sna radzisz na to,
abym - iz sie zle dzieje - Bogu lajal za to?
Lecz sobie jako jedna z glupich postepujesz,
przeto cie sluchac nie chce, prozno usilujesz. (...)"


Milo tez czasem odwiedzic 'milosne ogrody' "Roksolanek" Zimorowica...

[lena_magda]

Gość portalu: ae napisał(a):

> Z Grabowieckiego najbardziej lubie ten:
>
> "Przecz-es duszo, struchlala? A sna radzisz na to,
> abym - iz sie zle dzieje - Bogu lajal za to?
> Lecz sobie jako jedna z glupich postepujesz,
> przeto cie sluchac nie chce, prozno usilujesz. (...)"
>
>
> Milo tez czasem odwiedzic 'milosne ogrody' "Roksolanek" Zimorowica...


Mój wiek czasem krótkim jak sznurem zmierzony,
A jako granicą pewną obtoczony,
Więc jak jest nietrwały. Ty wiesz, a pijana
Wodna słusznie się zda z nim być porównana.

Wyrwi z grzechów, proszę, a w nich upadłego
Nie dawaj na wzgardę człowieka lekkiego.
Ulży ręki swojej, bo mnie zwojowała,
A sna na pośmiech wzdąć już się zgotowała.


pozdrowienia

[Gość: ae]

lena_magda napisała:

"...a to?"


Jakzeby nie? :) Podobnie lubie:

"Z pamieci schodza czasy zywota naszego,
nie inaczej jak slowa rzeczenia ustnego"

"Pomni, ze jako wiatr dni zywota mego,
oko sie nie wroci widziec co dobrego.
Jak oblok uplywa, potym z oka ginie,
tak sie z czlekiem dzieje, acz w swym wieku slynie."


...i rowniez te troche 'buntownicze' sonety, na przyklad ten:

"Dziwne sposoby w umysl moj przywodzisz
...

Stad dziwne, Panie, mniemanie o Tobie
w mym sercu roscie, gdy rozbieram sobie:
kto Cie zaniedba - ten kwitnie w radosci,
a kto Cie strzeze - rzadko bez zalosci."



Pozdrawiam
:-)

[zz3]

A moze chretien de Troyes, Wolfram von Eschenbach?

[Gość: ae]

Albo Szekspir?

[anchan]

Właśnie się napawam nowym tłumaczeniem Cycerona. Na paragonie z empiku
napisali, że są to filipiNki; he, he.
Poza tym, co już wymieniliście, czy życie by nie było smutniejsze bez Złotego
osła?

[Gość: ae]

anchan napisała:

> Właśnie się napawam nowym tłumaczeniem Cycerona. Na paragonie z empiku
> napisali, że są to filipiNki; he, he.

'filipinki' --> :):)

> Poza tym, co już wymieniliście, czy życie by nie było smutniejsze bez
Złotego osła?

Czy to moze Apulejusza?? Nie czytalam...


Za to moje zycie byloby ubozsze bez Iliady i Sofoklesa :)

[Gość: viosna]

A propos złota - z czasów studenckich pamiętam zachwyt nad Złotą Legendą Jakuba
de Voragine - zwłaszcza urzekająca była historia Perpetuy i Felicyty... A tak
sugestywnie opisanych żywotów świętych już później nie spotkałam - piewszy raz
odczułam, że to byli żywi ludzie, a nie Ci z kiczowatych obrazków od "księdza
po kolędzie".
pozdr
v

[Gość: dortu]

Z całkiem dawno napisanych, a dostępnych w wydaniach współczesnych ogromnie
lubię "Opis obyczajów" Kitowicza i "Żywot człowieka poczciwego" Reja.
A poza tym lubię książki dawno wydane typu poradników, podręczników itp.
Ostatnio wpadły mi w ręce dwa rarytasy (niestety, muszę oddać...)- "Przewodnik
zdrojowo-turystyczny" z roku 1934 i "Poradnik dobrych obyczajów" Marii z
Colonna-Walewskich Wielopolskiej też z lat 30 (dokładnie nie wiem, bo okładka
zaginęła). Co za delicje, ta przedwojenna składnia i pisownia! Te opisy
malowniczych krajobrazów Huculszczyzny, "pierwszorzędnych pensjonatów z
wszelkiemi wygodami"! Te zalecenia odnośnie sposobów składania wizyt,
odpowiadania na zaproszenia, urządzania przyjęć etc.! Książki kurzem pachną,
ale przenoszą w świat już nie istniejący - i o to chodzi.