Brooklyn Follies

[staua]

Zauroczyla mnie najnowsza powiesc Austera. Oczekiwalam czegos mniej
realistycznego i ciemniejszego w klimacie (czytalam dotychczas raczej jego
wczesniejsze ksiazki), a dostalam opowiesc o starosci, zbiegach
okolicznosci, nieswiadomym kierowaniu zyciem, zmianach, przeznaczeniu…
Jednoczesnie jest tam mnostwo humoru i zartow, a takze masa odniesien
literackich (wynotowalam sobie niektore ksiazki, ktorych nie czytalam).
Bardzo wciaga, miales racje, Nienietoperzu!
Na potrzeby tego postu podzielilam powiesci na dwie grupy: takie, w ktorych
wszystko zmierza ku jednemu zdarzeniu, ktore jest punktem kulminacyjnym
calosci i oczekiwanie trzyma czytelnika w napieciu (hm, do tej kategorii
mozna zaliczyc np. powiesci McEwana) i takie, w ktorych caly czas cos sie
dzieje, mniejsze i wieksze, niespodziewane lub mniej czy bardziej
przewidywalne zdarzenia nastepuja rownomiernie, dzieki czemu czyta sie
szybko, powiesc przykuwa uwage caly czas i zal tylko, gdy sie
konczy. “Brooklyn Follies” to wlasnie ta druga kategoria (no, jest
podsumowujace i dystansujace do wszystkiego zakonczenie, ale to pare
niespodziewanych w sumie linijek). Ta powiesc to poza tym swietny material
filmowy, bohaterowie i to, co sie z nimi dzieje, wrecz napraszaja sie o
obraz. Moze to celowe? Wszysttkie wystepujace tam osoby, wlacznie z drugo- i
trzecioplanowymi, sa barwne i trojwymiarowe, kazda jest inna i kazda jest
zywa (moj ulubieniec to Harry). Denerwuje mnie tylko niekiedy, jak Auster
uzywa slow, moze ja nie znam niektorych znaczen, ale “poignant breasts” jako
komplement to troche dziwny zestaw. W kazdym razie – polecanka. Oczywiscie,
jak inteligentna rozrywka - nie jest to cos straszliwie glebokiego ani
absolutna doskonalosc, ale swietna powiesc na popoludnie w ogrodzie na
przyklad. Ciekawa jestem, jak odebrali ja inni, ktorzy juz czytali.

[nienietoperz]

Bardzo trafnie Stauo napisalas o 'Brooklyn Follies' - melduje sie teraz z
`paroma zdaniami od siebie'.

Wszystko, co sie w powiesci dzieje swietnie podsumowuje tytul. Nie idzie o
wielkie rozwazania o kondycji czlowieka, idzie o to, aby pokazac ile z tego, co
sie z nami dzieje, wynika z naszych (czy tez ludzi wokol nas) 'follies' (ma ktos
pomysl na zgrabne tlumaczenie?). Pojawiaja sie co chwile: w historii glownego
bohatera, w decyzji bratanka o porzuceniu studiow, w marzeniach Harry'ego, w
historii Aurory, w wyborach jej meza, wreszcie oczywiscie w ksiazce pisanej
przez narratora. Auster chce pokazac, ze to, ze zycie toczy sie wedlug losowych
kaprysow, zartow, i fantazji nie odbiera mu goryczy, istotnosci, wzruszen.
Rewelacyjnie oddaje to ewolucja pomyslow literackich naszego bohatera - przeciez
pomysl z konca ksiazki to kontynuacja tego, co pojawilo sie na poczatku, tyle,
ze zobaczonego inaczej.

Z czytanych przeze mnie ksiazek Austera w tej jest najblizszy innemu
wielbicielowi Nowego Jorku - Woody'emu A..

Z uklonami,
NN


P.S. 'Poignant breasts' mi sie akurat dosyc podobaja: takie, ktore niejedno
widzialy/przezyly, niosa w sobie juz nie tylko mlodziencza fantazje, ale
zapowiedz czegos, co moze byc bardzo istotne, ale tez trudne, gorzkie.
Skojarzenie - Kazikowa 'Dziewczyna bez zeba na przedzie'.

[staua]

Takie wyjasnienie "poignant breasts" do mnie przemawia :-)
I zgadzam sie tez z podobienstwem do Allena, moze on moglby to sfilmowac...