traumatyczne książki z dzieciństwa

[Gość: Borneo]

Pamiętacie takie? Ja w szczególności dwie, które często czytałam albo mi
czytano. Pierwsza nazywała się "Ananasy z naszej klasy" i miała okropne,
karykaturalne rysunki. Do dzisiaj mam dreszcze, gdy sobie je przypominam.
Druga nosiła tytuł "Historia gałgankowej Balbisi". Zasadniczo mam wrażenie,
że moje traumy w tamtych czasach były raczej natury estetycznej - przerażało
to, co było karykaturalnie brzydkie, niekoniecznie okrutne. Andersena i
Grimmów znosiłam na przykład całkiem dobrze.

[abranova]

Książka o chłopcu (?) który miał lalke imieniem Matylda. Ta lalka jakby chwilami
ożywała czy jakoś wpływała na losy bohatera i strasznie się jej bałam.
Szczegółów nie pamiętam ale jakieś ogólnie ponure klimaty, chyba byłam za mała
na tą książkę.

[Gość: leo]

o psie ktory jezdzil koleją.
plakalam strasznie, do dzis pamietam.. nie jestem pewna czy ta ksiazka powinna
byc lekturą w 3 klasie podstawówki. ja długo nie moglam sie uspokoic.

[Gość: jot6]

nie mogę uwierzyć,że ktoś jeszcze to czytał! Autor (lub autorka)
A.Dryszkiewicz,tytuł: Dwa zielone listki.Owszem,jest pewna aura tajemniczości,
lalka - bardzo kapryśna i wymagająca-rozmawia z chłopcem,stawia mu żądania do
spełnienia,jest zazdrosna o inne lalki.ładniejsze,bo sama została uszyta z
gałganków i jest trochę krzywa - ale nie wolno tego zauważać.W końcu zraniona
odchodzi na zawsze i zostawia posadzone w szklance czy słoiku ziarenko,które
wypuszcza dwa małe zielone listki.Dla mnie to było o tolerowaniu odmienności i
pomocy słabszym

[Gość: Kawka]

Witam. To jest autorka ; ALICJA Dryszkiewicz. Pozdrawiam.

[kubissimo]

e tam
ananasy z naszej klasy byly fajne, chociaz dla mnie proroczy okazal sie
wierszyk:
"Kubuś zaś się tym wyróżnia,
że się wciąż do szkoły spóźnia"
;)

dla mnie traumatyczne były wszystkie książki, gdzie cierpiały, lub ginely
zwierzeta: "O psie, który jeździł koleja", "Włóczęga", no i "Kocia mama i jej
przygody", która cytalem lezac w szpitalu i tak sie przejalem, ze az mi
temperatura skoczyla ;)

[yavanna86]

pan Wołodyjowski wysadzający się w powietrze w Kamieńcu... i "Medaliony"
Nałkowskiej z którymi zapoznaliśmy się w V klasie podstawówki na kółku
polonistycznym i też nie mogłam tego przeżyć...

[staua]

"Jakubek i brzoskwinia olbrzymka" - chora fascynacja ilustracjami polaczonymi z
opisami wielkich owadow i ciotek.
"Antek" - Rozalka w piecu, oczywiscie.

[velika]

o tak, jakubek zdecydowanie. Ta książka zryła mi psychike:P Najgorzej wspominam
obrazek wielkiej nogi która pochłaniała ludzi.

Balbisia traumatyczna ?

[mmk9]

Wrecz przeciwnie, tęsknię za Balbisią. Niepotrzebnie kumus oddalam. Te, w
których krzywda działa się zwierzętom jak najbardziej, a sporo było takich
bajeczek. Antek, śmierć Rozalki. Najgorsze były jednak gdańskie legendy
Franciszka Fenikowskiego. Wydłubanie oczu zegarmistrzowi, Król Mór idący przez
miasto itd.

[wteklocki]

mmk9 napisała:

> Najgorsze były jednak gdańskie legendy
> Franciszka Fenikowskiego. Wydłubanie oczu zegarmistrzowi, Król Mór idący przez miasto itd.

... a w Raduni krwawa woda
szkoda ojca, życia szkoda...

[nchyb]

> ... a w Raduni krwawa woda
> szkoda ojca, życia szkoda...

ten fragment to akurat z Gniewkiem synem rybaka kojarzę, po zajściach w Gdańsku
Gniewko coś takiego wspominał...

[wteklocki]

"Gniewka" chyba jednak nie czytałem, a króla Mora, wpływającego do portu nocą,
jednak kojarzę...

[icanchange]

ja właśnie z Grimmami mialam problem. Bałam się tych bajek, naprawdę.

No a później: Antek i siostra w piecu. I uraz do nowel wszelakich.

[mlekodwuprocentowe]

o psie ktory jezdził koleją oraz fragment w "Anielce" opisujący śmierc Karusia -
pieska. koszmar.

[bri]

Nie pamiętam tytułu tej książeczki ale zaczynała się mniej więcej tak "ciemna
dziura, ciemna nora" i z tej nory coś wyłaziło. Bałam się jej bardzo chociaż to
było już w czasach kiedy sama czytałam.

Z wczesnego dzieciństwa pamiętam, że tata czytał nam jakieś straszne
opowiadanie chyba o Muminkach. Teraz myślę, że to Buka była tak przerażająca
ale tak naprawdę nie pamiętam już czego się bałam.

[barbarella12]

jak dla mnie "Egzorcysta". Nie pamiętam autora ale do dziś boję się dźwięku
kapiącej wody

[stary_zgred1]

To chyba "Czarna jama" Papuzińskiej :) A ja tę książeczkę kochałam. Obecnie jest dostępna, całkowicie legalnie, w serwisie POLONA.

[aurelia_aurita]

O krasnoludkach i sierotce Marysi.
co za nudy przekoszmarne, pamiętam że wygłosiłam całą tyradę nt. dlaczego ta
książka nie powinna być lekturą szkolną :)

[sir_elmin]

"Bezgrzeszne lata". Kiepsko opisane jeszcze "kiepściejsze" wątki autobio Kornela
- yyhh, crap.

[Gość: niewiasta_eM]

Nie pamiętam tytułu książki, wiem, że ukazała się w Wydawnictwie Pojezierze i
była to bajka, do której ilustracje stworzył Stasys. Kto na to wpadł pojęcia nie
mam, ale pomysł przedni, ilustracje były tak przerażające, że śniły mi się przez
wiele lat :-|

Scena śmierci Karuska w "Anielce" - nigdy nie doczytałam tej książki do końca,
po tej scenie odstawiłam ją głęboko na półkę.

A we wczesnym dzieciństwie płakałam rzewnymi łzami słuchając wierszyka o
kaczkach. "Po podwórku chodzą kaczki/wszystkie bose nieboraczki"... Cała rodzina
śmiała się ze mnie, a mnie było tak bardzo tych bosych kaczek szkoda...

[klymenystra]

oo, mialam dwie ksiazeczki z ilustracjami Stasysa... pamietam jedna, jakas
chinska basn o corce wyrabiacza dzwonow, ktora sie zabila, zeby ojciec stworzyl
dzwon o pieknym glosie. i obrazek z krukiem, trzymajacym w dziobie oko...
traumatyczne, ale fascynujace.

[jarka63]

Gąska Balbinka - to były same ilustracje i wlasnie jednej z nich potwornie się
bałam,a przedstawiała gąsiora zamiatającego ulice czy też odgarniającego
śnieg.Rodzice spięli strony z tym obrazkiem spinaczem, żebym mogła oglądać bez
histerii.

[mamaoscara]

Ilustracje Stasysa zawsze mnie przerażały,kto wymyślił żeby rysował on dla
dzieci? Pamiętam powieść o księciu Pinio bodajże,z jego rysunkami,przerażająca
lektura

[aiczka]

Ja miałam baśnie Andersena z jego ilustracjami. Na szczęście byłam już "taka
większa", bo to było naprawdę ponure połączenie.

[aiczka]

"Niekończąca się opowieść". Podpełzająca nocą nicość była na tyle straszna, że
pierwsze podejście (7-8 lat) przerwałam po czterech rozdziałach.
W tym wieku miałam chodzić spać o dziewiątej i pewnego razu nieopatrznie
powiedziałam "zaraz, tylko skończę rozdział". Rozdział kończył się mniej więcej
tak: "Ale to nie była ręka. To był żelazny szpon." ("Mio, mój Mio", A. Lindgren) ^_^

[jo-asiunka]

dla mnie to był szklany klosz sylvii plath przeczytany w podstawówce. No cóż w
doborze lektur byłam zbyt samodzielna chyba...

[felixculpa]

"O królewiczu Rumianku i siedmiu królewnach" Kraszewskiego.

Jedna królewna już nie żyła i podczas romansu z Rumiankiem funkcjonowała jako
uróżowane zombi. No potworne

A co Wy macie do Balbisi?

[shiva772]

Nie pamiętam tytułu ani autora - był to zbiór opowiadań a w ostatnim na
ostatniej stronie dziecko jakieś małe, ukochane poszło sobie do ogrodu i
utopiło się w studni albo w jakiejś gliniance bo jego/jej rodzice pracowali
ciężko i nie dopilnowali. Masakra do dziś mnie trzęsie jak to sobie przypomnę i
żadnych oczek wodnych w moim ogrodzie nie będzie!

[Gość: zla krolowa]

miałam chyba 13-14 lat i przeczytałam
"Szepczący w ciemności".....Z zapartym tchem, ale
dzisiaj - po 17!!! latach nadal mam gęsią skórkę
jak sobie to przypomnę.
Już sam tytuł jest wstrząsający....brrrrr

[waldemar_batura]

shiva772 napisała:

> Nie pamiętam tytułu ani autora - był to zbiór opowiadań a w ostatnim na
> ostatniej stronie dziecko jakieś małe, ukochane poszło sobie do ogrodu i
> utopiło się w studni albo w jakiejś gliniance bo jego/jej rodzice pracowali
> ciężko i nie dopilnowali. Masakra do dziś mnie trzęsie jak to sobie przypomnę i
>
> żadnych oczek wodnych w moim ogrodzie nie będzie!

Kojarzy mi się z opowiadaniem Orzeszkowej.

[wteklocki]

portalwiedzy.onet.pl/5738,86,1,1,biblioteka.html

[waldemar_batura]

Gość portalu: Borneo napisał(a):

> Pamiętacie takie? Ja w szczególności dwie, które często czytałam albo mi
> czytano. Pierwsza nazywała się "Ananasy z naszej klasy" i miała okropne,
> karykaturalne rysunki. Do dzisiaj mam dreszcze, gdy sobie je przypominam.
> Druga nosiła tytuł "Historia gałgankowej Balbisi". Zasadniczo mam wrażenie,
> że moje traumy w tamtych czasach były raczej natury estetycznej - przerażało
> to, co było karykaturalnie brzydkie, niekoniecznie okrutne. Andersena i
> Grimmów znosiłam na przykład całkiem dobrze.

"Cudaczek-wyśmiewaczek" za nieładną dydaktyczną zmianę charakteru głównego
bohatera ;-) (podobnie Scrooge w "Opowieści wigilijnej"). "Akademia pana
Kleksa": i przestraszyłem się wilków, i miałem za złe, że na końcu wszystko
okazało się tylko zmyśleniem. "Roczniak" - wiadomo za co, nawet nie skończyłem.
Opowiadania Grabińskiego: do dziś pamiętam ten strach, literalnie nie
wychylałem nosa spod kołdry. :-)

Nie płacz, koziołku!

[joanna.syrenka]

[mmk9]

Te straszne wilki z nożami na obrazku, brr. A na zakończenie cudem uratowany
koziołek dostał w skórę od ojca. Akurat byłam przyzwyczajona, że co ruskie to
traumatyczne, hihi.

Cierpiące zwierzęta

[pieranka]

Łysek z pokładu Idy

BraciA Grimm???

[Gość: Mańka]

Czytałam kiedyś w dzieciństwie jakąś baśń czy opowieść, do tej pory czasami śni
mi sie to jak horror taka scena: złodzieje włamali się do jakiegoś domostwa,
spał tam mały chłopiec, a oni chcieli sprawdzić czy śpi i kapali mu goracy wosk
na stopy. On to wytrzymał, udawał, ze śpi i nie zrobili mu krzywdy... Brrr! Nie
pamiętam co to było, może Bracia Grimm, całkiem możliwe u nich takie klimaty.

"klechdy sezamowe " Leśmiana

[klaryma]

Była tam taka baśń, w której księżniczce sniło się, ze gra w piłkę odcietą
głowa czarnoksieżnika i ta głowa jeszcze śpiewała (bynajmniej nie na wesoło).
Miałam po tym koszmarne sny, bałam sie wręcz spojrzeć na te "Klechdy" stojące
na półce. Bałam się tez spać po lekturze..."Wyspy strachów" Nienackiego, tam
Pan Samochodzik odkrył, bodajze w studni, szkielet zbója Barabasza.
Chorobliwie fascynowały mnie ilustracje w takim dużym i grubym wyborze wierszy
Wł. Broniewskiego, głównie były na tych ilustracjach toczące sie czaszki,
rozbryzgi krwi, ktoś to kojarzy? Chyba ten sam człowiek ilustrował "Diabelskie
skrzypce" wybór bajek ukraińskich, które z kolei były traumą dla mojego meza w
jego dzieciństwie.

[onion68]

Właśnie, dla mnie były to "Diabelskie skrzypce", tylko tytułu nie mogłam sobie
przypomnieć. A Broniewski - taki duży zbiór w szarej obwolucie?

[onion68]

Z tychże "Skrzypiec" największe wrażenie zrobiła na mnie baśń o kobiecie, która
nie mogła pogodzić się ze śmiercią dzieci. Nie pamiętam dokładnie, jak to się
stało, ale przekonała się, że gdyby żyły, to chłopiec byłby złodziejem, a córka
nierządnicą.

"Sydraczek"

[hophopi]

"Sydraczek"-
królik nażarł się mokrej koniczyny i doznał śmiertelnej niestrawności ;)

"Pinokio"-
zasadniczo na skutek obrzydliwej radzieckiej ekranizacji; wciąż nie mogę bez
mdłości wziąć tej książki do ręki.

poza tym wszelkie turpistyczne nowelki... yyyy...

Broniewski

[klaryma]

miał płócienną okładkę i papierową obwoluę, taką zilonkawą z kolorowymi dużymi
literami. A "Diabelskich skrzypiec" nie czytałam, musze w końcu to zrobić,
chociaż Twój opis przypomina też toszke bajke Andersena o Matce.

[onion68]

> chociaż Twój opis przypomina też toszke bajke Andersena o Matce.

hmm, może? Głowy sobie uciąć nie dam. Ale wydaje mi się, że czytałam to w
"Diabelskich..." Nie mogę sobie niestety przypomnieć, bo już ich nie mam.

lysek z pokladu idy...zal mi bylo konia

[magdax78]

[pomme]

Baśnie czarodziejskie pani d'Aulnoy
do tej pory je pamiętam, ale trochę boję sie do nich wracać
czytałam we wczesnej podstawówce

[pink_hamster]

tez czytalam te Basnie czarodziejskie...gdzies tak w 1. czy 2.klasie podstawowki(nie wiem,kto i po co umiescil je na polce z literatura dziecieca);tam byla taka bajka o ksiezniczce,ktora nie miala nog i poruszala sie w misce,brr
inna traumatyczna ksiazka byla "Widzialna ciemnosc" Goldinga,ktora postanowilam przeczytac w 4 czy 5 klasie podstawowki(poczatkowo chcialam przeczytac "Wladce much",ale akurat w bibliotece byla tylko ta Ciemnosc,wiec stwierdzilam,ze moze byc i to...)

Grimmowie i insze baśnie

[Gość: borneo]

Napisałam powyżej, że nie miałam z Grimmami problemu, ale jednak... Nie wiem,
czy Wyście też tak mieli w dzieciństwie (mam na myśli okres do 10 roku życia
mniej więcej), że trudno Wam było jeszcze "po swojemu" oceniać książki, więc
często było tak, że niby coś lubiliście, a teraz, z perspektywy czasu,
stwierdzacie, że się tego baliście. Ja tak miałam właśnie z książkami, o
których pisałam powyżej. Z niektórymi baśniami Grimmów i Andersena było
podobnie - z jednej strony fascynacja, ale jednak podszyta jakimś takim
nieprzyjemnym uczuciem.

Z Grimmów najbardziej mi utkwiła "Jednooczka, dwuoczka i trójoczka" - w ogóle
kosmos, były trzy siostry, jedna miała jedno oko, druga dwoje, a trzecia troje.
I oczywiście ta z dwojgiem oczu była dobra, ale dyskryminowana. Ciekawe, co
Freud by na to powiedział?

No i jeszcze:
"Zawracaj koniczka, krew płynie z trzewiczka,
a prawdziwa narzeczona w domu zostawiona".

To oczywiście z Kopciuszka. Brrr...

Z Andersena "Tancerka i kominiarczyk", no i bałam się Królowej Śniegu, ale
uwielbiałam tę baśń. I jeszcze coś mi utkwiło o jakimś psie, co miał oczy jak
monety.

a z "Klechd sezamowych" o królu z wysp hebanowych, co był "przyspawany" do
tronu.

[klymenystra]

tak, u Grimmow jeszcze byla taka basn, ze ksiezniczka jechala do innego miasta
poslubic ksiecia, ale wredna sluzaca zajela jej miejsce. a ta ksiezniczka miala
mowiacego konica, ktorego sluzaca zabila...i potem ksiezniczka rozmawiala z
konsa glowa...
Grimmowie sa fascynujacy. z checia przeczytalabym orgyginalne wersje ich basni
(nieocenzurowane). orietnujecie sie, czy byly wydawane w Polsce?

[easz]

Z Andersena "Tancerka i kominiarczyk", no i bałam się Królowej Śniegu, ale
> uwielbiałam tę baśń. I jeszcze coś mi utkwiło o jakimś psie, co miał oczy jak
> monety.

Psy były chyba trzy, a oczy miały jak spodki;) To z baśni <Krzesiwo>, bardzo
oniryczne klimaty, surrealne, tajemnicze... Nie widziałam wydania z ilustracjami
Stasysa, ale myślę, że bardzo by tu pasowały:) Podobnie do baśni <Ole
Zmruż-oczko>, która teraz mi się przypomniała, sen/śmierć -
dreszczedreszczedreszcze!.. Strzeżcie się niegrzeczne dzieci;)

[chiara76]

na pewno "O psie, który jeździł koleją"...do dziś mam gul w gardle, jak sobie
przypomnę, jak się kończy.

[Gość: borneo]

Jeśli chodzi o tego rodzaju traumę, to u mnie "Chłopcy z placu broni" -
hektolitry łez wylane, ale jaka cudowna książka!

[aurelia_aurita]

i jeszcze Antek, niezapomniany Antek i siostrzyczka wrzucona do pieca na trzy
zdrowaśki... :)

[aniita]

Dla mnie traumatyczne były fragmenty "W pustyni i w puszczy", np. spotkanie Nel
z wobo (czy jak się to zwierzę nazywało) oraz niedobrzy Murzyni, którzy w jakiś
tam sposób zagrażali bohaterom (uprowadzili ich? Nie wiem, bardziej niż samą
treść książki pamiętam przerażenie, jakie towarzyszyło czytaniu). Jeden z
Murzynów nazywał się - to akurat pamiętam - M'Pua. Jakim dreszczem napełniało
mnie to imię! Z powodu "W pustyni i w puszczy" bałam się ciemnych pomieszczeń,
mając nieodparte wrażenie, że zaraz wychynie stamtąd jakiś złowieszczy M'Pua...
Natomiast książki, w których zwierzątom dzieje się krzywda działają na mnie
traumatycznie do dziś.

[yavanna86]

płakałam jak bóbr nad panem Wołodyjowskim...chyba najbardziej...mimo że
wiedziałam jak się skończy,czytając...
baśnie-aż sama jestem w szoku po latach-nie robiły na mnie wrażenia żadnego,te
wszystkie spalone od trzewiczków nóżki i inne takie...
za to w V klasie szkoły podstawowej miałam pierwszy styk z literaturą II wojny
światowej (Baczyński, Nałkowska) i pamiętam do dziś całą wycieczkę klasową,do
Warszawy,podczas której za nic nie mogłam się dobrze bawić,bo majaczyły mi przed
oczami abażury z ludzkiej skóry,mydło z ludzi i mordowani chłopcy (z którymi
"zapoznałam się" dzień wcześniej na kółku polonistycznym)
brrr
II wojna światowa to jest ogólnie coś co mnie poraża do dzisiaj

[chayah]

aniita napisała:

> Dla mnie traumatyczne były fragmenty "W pustyni i w puszczy", np. spotkanie Nel
>
> z wobo (czy jak się to zwierzę nazywało) oraz niedobrzy Murzyni, którzy w jakiś
>
> tam sposób zagrażali bohaterom (uprowadzili ich? Nie wiem, bardziej niż samą
> treść książki pamiętam przerażenie, jakie towarzyszyło czytaniu). Jeden z
> Murzynów nazywał się - to akurat pamiętam - M'Pua. Jakim dreszczem napełniało
> mnie to imię! Z powodu "W pustyni i w puszczy" bałam się ciemnych pomieszczeń,
> mając nieodparte wrażenie, że zaraz wychynie stamtąd jakiś złowieszczy M'Pua...
> Natomiast książki, w których zwierzątom dzieje się krzywda działają na mnie
> traumatycznie do dziś.


"W pustyni i w puszczy" to była moja trzecia najgorsza lektura szkolna. Do przeczytania książki w ogóle nie mogłam się zmotywować, filmem też się nie zainteresowałam (nie pamiętam, którą wersję oglądałam)…

[yavanna86]

a z bardzo wczesnego dzieciństwa-takie ilustrowane dzieło o krasnalach,gdzie
były wielkie trolle z czerwonymi nosami,z których kapały smarki,i było napisane
że trolle są śmierdzące,straszne i jedzą krasnale;mając lat 4 /to musiała być
jedna z moich pierwszych lektur,bo jakoś w tym wieku zaczęłam czytać w ogóle/
czy 5 miałam lekkie obawy czy takie bydlę się gdzieś za rogiem nie pojawi :P

[waldemar_batura]

yavanna86 napisała:

> a z bardzo wczesnego dzieciństwa-takie ilustrowane dzieło o krasnalach,gdzie
> były wielkie trolle z czerwonymi nosami,z których kapały smarki,i było napisane
> że trolle są śmierdzące,straszne i jedzą krasnale;mając lat 4 /to musiała być
> jedna z moich pierwszych lektur,bo jakoś w tym wieku zaczęłam czytać w ogóle/
> czy 5 miałam lekkie obawy czy takie bydlę się gdzieś za rogiem nie pojawi :P

Myślę, że to był Roald Dahl (cała ilustrowana księga o krasnalach).

[yavanna86]

hmm,może:)to było piękne,albumowe wydaniei nie pamiętam,żeby był wpisany
autor,ale kto wie:)

[mixxxer12]

Dla mnie traumatyczną, ale trochę w inny sposób był "Czuk i Hek". Ktoś
czytał?Ktoś pamięta?

[chiara76]

mixxxer12 napisała:

> Dla mnie traumatyczną, ale trochę w inny sposób był "Czuk i Hek". Ktoś
> czytał?Ktoś pamięta?

ja pamiętam;)
a mogę spytać, czemu traumatyczna?
Ja pamiętam, że trochę się bałam, że umrą w tej tajdze, ale wszystko dobrze się
kończyło. O ile się nie mylę, tłumaczyła to Danuta Wawiłow...

[mixxxer12]

Przeżycia traumatyczne bo mi to kazali czytać w podstawówce jako lekturę. W
tajdze też się bałem, ale na szczęście koniec książki przyniósł uspokojenie i
wyciszenie - jak słychać było w radiu odliczanie do początku Nowego Roku!

[easz]

Ja też pamiętam! Bardzo dobrze mi się kojarzy, nie pamiętam wiele z treści, ale
pisałam kilka zdań na temet tej książeczki w pracy domowej z polskiego w którejś
z młodszych klas. Pierwszy raz zupełnie samodzielnie, bez mamy:) i pani się
spodobało a ja polubiłam wtedy lekcje polskiego i już mi tak potem zostało. I
poszło nawet dalej;)

[easz]

Calineczka to jest chyba największa trauma mojego dzieciństwa! Co chwilę ją ktoś
porywał i więził, a to ropuch przebrzydły, a to chrabąszcz szkaradny, a to znów
kret obmierzły... oblechy przystawiały się w charakterze mężula, takie coś może
się ciężko odbić na psychice dziecka! Andersena uwielbiam nadal, czyli się
odbiło;) Grimmów nadal czytam, powiem nawet, że miewam z nimi regularne sesje;))

Poza tym głęboko i zawsze nienawidziłam Pinokia – za całokształt, brrr!

I trochę mnie przerażały <Godzina pąsowej róży> i <Małgosia contra Małgosia>.
Bałam się długo, że też mnie coś podobnego może spotkać. Serio.

<Serce> Amicisa – bożeee.

W ogóle to większość wypisanych w wątku książek wydaje mi się teraz jakaś
podejrzana...

[klymenystra]

"Malgosia" faktycznie jest traumatyczna, ale i tak jej zazdroscilam. glownie
Joachimka.
"godzina pasowej rozy"-ech, ilez to razy marzylam, zeby sie do tamtych czasow
przesniesc :)

[Gość: Ania z Zielonego]

A dla mnie najgorsze byly:

"Porwanie w Tiutiurlistanie" - jakies bzdury o kogucie i innych zwierzakach, co
przemierzali jakas kraine; pogubilam sie w tych watkach i przerazajacym
klimacie:

"Czuk i Hek" - bo nudne bylo strasznie

"O Kopciuszku" - zilustracja jak jednej siostrze odcieli palucha u nogi, zeby
mogla bucik zalozyc i krew tryskala dookola;

"Akademia Pana Kleksa" - bo czulam sie oszukana zakonczeniem

i byl jeszcze taki komiks dziwny, jedna historia byla o wiosce, w ktorej ciagle
padal deszcz i trupy zaczely z grobow wyplywac i chodzic po swiecie - brrrrrr,
okropienstwo.....

[aniita]

O tak, "Porwanie w Tiutiurlistanie" też. I jeszcze - jak mogłam zapomnieć -
"Muminki", które polubiłam dopiero w wieku mocno dojrzałym...

[karanissa]

No wlasnie ja tez (podobnie jak autorka watku) te "straszne" bajki uwielbialam.

"Diabelskie Skrzypce" - te rozgotowane umarlaki w jednej z bajek, albo
niedzwiedzia, ktory na koniec rozszarpal swoje dzieci (nadmieniam: pol-ludzkie,
pol-niedzwiedzie, bo splodzone z kobieta),

Basnie Grimmow - krwawe i ponure,

"Klechdy Sezamowe" - kiedy to zona Alibaby ponalewala wrzacego oleju do
skorzanych sakw, gdzie ukrywali sie rozbojnicy,

Natomiast smutkiem wielkim napawaly mnie wspomniane juz wyzej takie wyciskacze
lez jak "O psie, ktory jezdzil koleja", "Serce" Amicisa oraz rysunki
w "Kluczach do jelenia" - ilustrator nazywal sie chyba Gabriel Rychlicki czy
jakos tak. Kto czytal, ten pamieta. Jakos nie bardzo lubilam te akurat ksiazki
czytac, ale przeczytalam kilka razy... sama nie wiem, po co. Andersena tez nie
lubilam, bo smetny i taki powazny. Bardzo zasmucila mnie tez smierc Nemeczka
z "Chlopcow z Placu Broni".

[anna_222]

Myślę, że najbardziej traumatyczna książka dzieciństwa to "Nasza szkapa z
pokładu Idy" Sienkiewicza.