Lubicie Lysiaka?

[brutt]

Ja uwielbiam.

[karmilla]

to zależy jak rozumieć pytanie... jeśli chodzi o Łysiaka jako takiego, to
czytając niektóre jego felietony, czy niektóre wywiady z nim, czasami czuje jak
mi się nóż w kieszeni otwiera (dlatego od paru lat juz tego nie robię)
cenię natkomiast jego twórczość. To dizeki niemu zainteresowałam się
malarstwem, zamin przeczytałam MW nie miałam absolutnie żadnego pojęcia o tym
(może z wyjątkiem tego czyego uczyli na plastyce w szkole podstawowej), a
dzięki tej książce nazwiska takie jak Dlai, Bosch, Delacroix i inne zaczęły mi
coś mówić. Książki Łysiaka też kprzybvliżyły mi (wprawdzie w sposób nieco
stronniczy, ale jednak) czasy Napoleona.
Generalnie cenię Łysiaka za to co pisze i jak pisze i stararm się podziwiać
jego twórczość w oderwaniu od osoby autora ;-)

[agata_edziecko]

Cóż, mogę się podpisać pod tym, co piszesz. Ja również kiedyś zachwyciłam się
książkami Łysiaka o sztuce. Oczywiście nagenialniejszą było dla mnie MW, ale
równiez Wyspy zaczarowane. Podobały mi się również Wyspy bezludne oraz
Asfaltowy saloon. Pisał ciekawie o malarstwie, ale także o ludziach. Po jakimś
czasie obcowania z jego książkami zaczęły mi się wydawać pretensjonalne. Język
tych książek zaczął mnie nieco razić. Pierwsze podejrzenia, że Łysiak nie
jest "w moim typie" pojawiły się wraz z książką "Łysiak na łamach", a
utwierdziłam się w tym przekonaniu, gdy zaczęłam napotykać jego
teksty "polityczne", które publikował w rozmaitych radykalnych pismach, o ile
pamiętam w Gazecie Polskiej, ale głowy za to nie dam. Zresztą zwykle czytałam
je w odbitkach, nie w oryginalnych wydaniach.
Zawdzięczam mu wiele, zainteresowanie sztuką na przykład, do której sięgnęłam
częściowo pod wpływem Łysiaka, a częściowo Kaczmarskiego. To jest to, co
najcenniejszego wyniosłam z książek Łysiaka. Emocje, żar, które kiedys wydawały
mi się wartością tych książek dziś wydają mi się egzaltacją.
Pozdrawiam
agata

[kustosz.m]

> Ja uwielbiam.

Zanam prawie calego Lysiaka.
Lubie stare rzeczy erudycyjne, kultura. Dlugo zwalczzal i krytykowal podejszci
eksperckie czyli kogos kto "juz wie" nie musi myslec otwierac sie na nowe. "Bo
juz wie".
Niestety od kad sam zapadl na te przypadlosc nie da sie go czytac. Caly urok
prysl.

W dodatku kolejne powiesci maja tego samego bohatera. Jakis agent tajny,
profesjonalista, twardziel z nutka honoru i chwila czulosci, oczywiscie
zdradzany przez kobiety i wrogow. Jest taki sam i mysla tak samo obojetne, w
jakich czasach zyje i w jakiej czesci swiata. Taki jeden facecik niesmierteny
przez wszystkie wieki z niesmiertelna mentalnoscia.
Nie ma sily zeby po trzeciej powiesci sie nie znudzil. No chba, ze ktos lubi
monokulture umyslowa.

[Gość: morawski]

No wiec ja Łysiaka nie trawię. Zarzucają mi rozmaici moi przyjaciele, że to
dlatego, iż zacząłem lekturę Łysiaka od jego sensacyjnych powieści --
'Dobry,' 'Konkwista,' 'Statek'

Różnie

[dreaded88]

Nie jestem łysiakologiem - znam tylko "MW", "Flet z
mandragory", "Konkwistę", "Cesarski Poker", przeglądałem trochę "MBC".
Jako specjalista od sztuki jest subiektywny, ale na pewno wybitny.
Jako historyk (czy raczej eseista) - cóż, amator z bardzo zdecydowaną wizją
(plus podejrzenia o wymyślanie źródeł).
Powieściopisarz - tu najtrudniej o ocenę. Jest imitatorem (realizm magiczny
w "Flecie", "Psy wojny" w "Konkwiście"). Partie erudycyjne, którymi zapycha
książki - ciekawe, ale nieraz irytujące. Dialogi - często drewniane,
przeintelektualizowano-banalne. Czyli byłby do niczego, gdyby nie to, że jest w
tych książkach coś wciągającego - klimat, sposób myślenia. I "Flet" sobie dość
regularnie przeglądam.
Poglądy polityczne - ołtarzyka z Michnikiem w domu nie posiadam, więc mnie nie
rażą.

[Gość: daner]

Ja uwielbiałam zawsze jego opowiadania sensacyjne z tomu "Perfidia"-
szczególnie "Selekcja" utkwiła mi w pamięci,lubię wracać do "Szachisty"-w
oczywisty sposób kojarzy mi się z Parszywą dwunastką,ale podobało mi się.MW i
Wyspy zaczarowane bardzo dobrze wspominam i wracam do pewnych fragmentów i
obrazów

[Gość: Grzech]

brutt napisał:

> Ja uwielbiam.

Ja też.

Za magię słowa
za treść
za humor
za prawość
za obronę Krzyża
za honor
za patriotyzm
za wyobraźnię
za erudycję
za prawdomówność
za bezkompromisowość
za nieuleganie modom
za miłość do bliskich i dalszych
za wrażliwość
za sumienie
za odwagę
za wstręt do kłamstwa
za szacunek do Cywilizacji Śródziemnomorskiej
za chłopięcość
za dialogi
za pomysły
za eksplozje wzruszeń i śmiechu
za prawdę
za Jego własne Alamo
za miłość do książek
za otwarcie ogrodu sztuki i oprowadzanie po nim
za wychowanie mnie
za Księcia, Drozda, Nurniego, Bathursta, Krisa, Farloona, Krecika, Lance'a,
Niego...
za Wieniawę-Długoszowskiego, Bolesława Śmiałego, Napoleona, Davouta, Neya,
Kuklińskiego...
za Herberta, Herlinga-Grudzińskiego, Tyrmanda, Saint-Exupery'ego, Chandlera,
Johnsona...
za Presley'a, Dalego, Margritte'a...
i za legion innych ludzi i rzeczy

Grzegorz Hajduk

[Gość: Grzech]

Przepraszam Fanów Łysiaka, bo pomyliłem się w pseudonimie niezapomnianego
Wojciecha Krzysztofeczki - napisałem "za Krisa", a miało być "za Chrisa".
Wybaczcie.

Grzech

[nurni]

Gość portalu: Grzech napisał(a):


> za bezkompromisowość
> za nieuleganie modom


> za wrażliwość


> za wstręt do kłamstwa


> za szacunek do Cywilizacji Śródziemnomorskiej


> za eksplozje wzruszeń i śmiechu


> za miłość do książek
> za otwarcie ogrodu sztuki i oprowadzanie po nim


> za Księcia, Drozda, Nurniego


wyboru dokonalem wybiorczo:)

pozdrawiam

[Gość: Grzech]

O Ty wstrętny!
Jak mogłeś wybiórczo?!
Jesteś wygodny ;)
Tak poważnie: imię Grzegorz wciąż, o ile mi wiadomo, należy jeszcze (uff, i
dobrze!) do płci brzydkiej (za to o pięknych umysłach czasem).
Wybiórczo Waść przeczytałeś, zaiście.
Widzę, że "Statek" jest dla Ciebie tą j e d y n ą
książką. To jest jazda! Kniga, która nie ma sobie równych w literaturze.
Czołem Flow!
Grzegorz Hajduk,
(Kudjah Zrogezrg)

[Gość: nurni]

to nie tak

najlepszy jest flet z mandragory

polecialem jak piszesz wybiorczo
ale zrobilem to b celowo

trudno bysmy lubili czy raczej cenili autora
za wszystkie w/w cechy
ciezko mi podpadl ostatnio L gardlujac za wojna w iraku


a statek jest naprawde niezly
tyle ze flet z mandragory to arcydzielo

pozdrawiam

Ogromnie cenię Łysiaka

[Gość: Grzech]

Ja przecież żartowałem z tym wycinaniem; puściłem oko pod tym tekstem.
Byłbym idiotą, gdybym uważał, że Ty lub ktoś inny ma czuć to samo, cenić
dokładnie za to samo.
Sądziłem po nicku, że "Statek" to Twa ulubiona lektura.
Też uważam "Flet z mandragory" za jedną z najlepszych Jego książek, i w ogóle
jedną z najlepszych polskich powieści. Już tylko za to dzieło ma wysokie
miejsce w literaturze.
Ale nie umiem wskazać tak jednoznacznie na tę najlepszą.
Musiałbym wybierać między kilkunastoma tytułami.
Czołem, pozdrowienia,
Grzegorz Hajduk

[Gość: ich1]

Ja nie lubię, ale to kwestia gustu. Moim zdaniem za 20 lat nikt nie będzie o
nim pamiętał. Jego łatwość pisania graniczy (łagodnie rzecz ujmując) z
grafomanią.

[Gość: Grzech]

Proszę przeczytać najpierw, co oznacza termin "grafomania".
Nie lubię, gdy w dyspucie ktoś używa słów, których nie rozumie.
A kwestia gustu, jak wiadomo, to już inna materia...
Ktoś, kto ma znakomite pióro, pisze rewelacyjnie, powala z zachwytu tłumy
czytelników - nie musi się podobać wszystkim (nawet tzw. większości), bo to po
ludzku niemożliwe.
"Ostatecznym arbitrem jest Czas" - tak pisał Wilk.
Za 20 lat nikt nie będzie pamiętał o "sławach" dni dzisiejszych, ale dzieła
Łysiaka z pewnością będą czytane i przez najbliższy wiek.
Życzę równie dobrego samopoczucia za 20 lat.
Grzegorz Hajduk

[Gość: ich1]

Po wpadce z "handicapem" byłbym nieco ostrożniejszy z rozliczaniem innych z
nieznajomości znaczeń różnych słów. A co reszty - w zasadzie zgoda. Ja bym w
życiu nie napisał, że Łysiak ma "znakomite pióro", ale to kwestia gustu.
Chętnie podyskutuję na ten temat, tylko bez wyzwisk i - jeśli łaska - bez
wmawiania mi, że jestem synem Kiszczaka.

[Gość: szelest]

Szanowni Państwo,
Waldemar Łysiak molestowany przez wspólczesnych "pożalsięboże" krytyków za
szowinistyczne poglądy jest już niestety pisarzem starej daty. Owa starość
daty polega na tym, że Łysiak jako już nieliczny ostatni pisarz ma szacunek do
słowa i do swojego czytelnika, przy którym to szacunku takie siuśmajtki jak
Gretkowska, Masłowska, Tokarczuk mogą się jedynie kojarzyć z literackim
terroryzmem. Nie każdemu oczywiście Łysiak "leży", bo niestety nie każdy ma
ochotę wziąć udział w podróży w czasie w łysiakowej perspektywie, która z
Fouchego czyni bohatera, a Bonapartego Boga! Jeśli jednak wspomnę na moją
zakompleksioną szkolną historyczkę, która tak opowiedziała o Empirii, że
rzygać się chciało, to wybieram Łysiaka. A "Flet z Mandragory"... To ci
dopiero gratka!

[Gość: ich1]

Zachęcam do lektury "Portetu człowieka politycznego" Zweiga. Można się
przekonać, jak o czasach przełomu XVIII i XIX wieku we Francji można pisać w
sposób naprawdę fascynujący i niebanalny. O Gallo nawet nie wspominam. Przy
takich książkach Łysiak jawi się jako pisarz drugoligowy. Bez względu na
zaciekłość jego czytelników.

[Gość: szelest]

Zweiga i owszem czytałem z wielką satysfakcją. Pytanie jednak jest takie: co
to znaczy "drugoligowy", według jakiej ligi mierzymy pisarza i czy w ogóle
można tu mówić o ligowości? Można porównać Vargę do Eco (za co przepraszam
Eco) i co wtedy? Istnieje w ogóle jakaś setna liga? Jest mi przykro, że nie
mamy takich tuzów jak Eco i zazdroszczę go Włochom, ale z drugiej strony
mieszkamy gdzie mieszkamy i fajnie, że w ogóle jest ktoś taki jak Łysiak. W
przeciwnym razie bylibyśmy skazani tylko i wyłącznie na gusta tych, co
nominują do Nike, do Paszportów itd jakieś przypadkowe i wykreowane przez
prężne wydawnictwa bzdety. Nie twierdzę, że Łysiak to guru pióra, ale przecież
jeśli jego nazwiemy grafomanem, to jakie określenie znajdziemy dla czołówki
polskiej literatury z ostatnich kilkunastu lat?

[ksywa]

Jedne rzeczy mnie u Łysiaka zachwycają, inne zaś drażnią. Trzymam się tych
pierwszych, wybaczam te drugie - juz chocby z sentymentu za zaszczepienie u
mnie miłości do malarstwa. Myślę, ze większość wie, które to są te pierwsze, a
które - te drugie;-)

[Gość: Grzech]

Ja jeszcze raz napiszę: Łysiak ma znakomite pióro. Mało: Łysiak ma często
magiczne i uwodzące pióro - a to już szczyt pisarskiej ekstraklasy.
Szczerze pisząc, nie obchodzi mnie, czy napisałbyś, że ma znakomite pióro, czy
nie. Jego wielkość od tego po prostu nie zależy. Jeśli nie lubisz Go - Twoje
prawo, ale ja nie mam zamiaru Cię przekonywać do zmiany opinii. Jeśli lektura
np. "Fletu z mandragory", "Statku", "Empirowego pasjansa", "Najlepszego" lub
innych dzieł Ci w tym nie pomoże - ja naprawdę będę bezsilny i nie zamyślam
przekonywać nieprzekonanych; postaram się jedynie wobec tych, którzy są
zdezorientowani, skazani na jedynie słuszne nazwiska; tych, kórzy Go jeszcze
nie zasmakowali; tych, którzy poszukują jakiegoś wzorca.

Może oglądałeś kiedyś w Teatrze Telewizji spektakle pt. "Selekcja", "Selekcja
2" lub "Selekcja 3" ze znakomitymi rolami Henryka Talara?

Nie rozumiem, o co chodzi w Twym ostatnim zdaniu? Czy może używałem wobec
Ciebie wyzwisk? Kiedy Ci wmawiałem, że "jesteś synem Kiszczaka"??? O czym Ty
pleciesz, "Ich1"?
Grzegorz Hajduk

[Gość: ich1]

Nie masz zamiaru mnie przekonywać, ale na każdy mój post odpisujesz z podziwu
godną konsekwencją. Nie obchodzi Cię co sądzę o Łysiaku, ale co rusz
tłumaczysz mi, dlaczego Łysiak wielkim pisarzem jest i basta. selekcję
oglądałem i mi się podobała, nawet bardzo. Jeżeli chodzi o wyzwiska, to umówmy
się że określenie "pustostan" nie należy do tych, którymi posługują się
angielscy dżentelmenowie. W jednym masz rację - ksiązki Łysiaka powinny bronić
się same. Moim zdaniem się nie bronią. Co ostatniego zdania - odsyłam do
wymiany postów z kimś o nicku prof Mma.

[Gość: Prof. Mma]

Ci z rodzin pezetpeerowcow, zomowcow, esbekow, dzieci profesorow filozofii
marksistowskiej, dzieci sekretarzy pop, partyjnych dziennikarzy i nauczycieli -
nie lubia i juz...

[Gość: ich1]

Taki szacunek dla osób o innych upodobaniach literackich jest bardzo
charakterystyczny dla miłośników Łysiaka. Jakiś kompleks?

[Gość: prof. Mma]

Kompleks gmachow na Rakowieckiej, Kiszczak jako Freud, Michnik jako sw.
Franciszek...

Łysiak prawdę im mówi, więc go nie lubią

[Gość: Grzech]

Wszelkim czerwonym, różowym, wolnościowcom nawet przez myśl (?) nie przemknie,
że można Go czytać.
A nawet czytać i rozumieć.
A nawet lubić po tym powyższym.
Grzech

Jak zwykle mylisz się, drogi Grzesiu...

[dr.krisk]

Gość portalu: Grzech napisał(a):

> Wszelkim czerwonym, różowym, wolnościowcom nawet przez myśl (?) nie
przemknie,
> że można Go czytać.
Przemknie, przemknie. Czasem nawet wezmę w księgarni Jego (piszę z dużej
litery, żeby ci się przypodobać) książkę do ręki, przekartkuję, myśl o
przeczytaniu przemknie i natychmiast zanika. Czy ja muszę czytać takie
wypociny?? Nie muszę, i nie czytam.
Niesłusznie łysiakosceptyków brzydko wyzywacie. Po prostu nie każdy jest
entuzjastą łysiakowego stylu pisania i argumentacji. Ja rozumiem, że są ludzie
oczekujący takich prostych sądów, gotowych recept itp. Ale my, kriski, tak nie
mamy. Nie szukamy rozpaczliwie autorytetów, i nie ma pisarzy, których nazwisko
pisalibyśmy z dużej litery. Po prostu - źle czujemy się na klęczkach (bolą
kolana).
KrisK

To można wiedzieć, co jest w środku, nie czytając?

[Gość: Grzech]

"Świnia, gdyby rozumowała o orle, rozumowałaby podobnie".
Grzegorz Hajduk

[griszah]

Kiedyś się nim zaczytywałem. MW, Wyspy , Francuska ścieżka , Pasjans.
Publicystyki nie tykałem. Miejscami jednak miałem wrażenie czegoś w rodzaju
plagiatu - czy to stylu (co jest trudne do udowodnienia - to moje subiektywne
odczucie) - czy zwrotów - patrz "Ziemia planeta, ludzi" A. de Saint Exupery -
porównanie skrzydła samolotu do kobiecej piersi, a u Łysiaka - takie samo
porównanie dotyczące bodajże jakiegoś łuku gotyckiego "Francuska ścieżka".

[Gość: Stella]

Ksiazek Lysiaka nie mialam juz w reku dobrych pare lat. Jednak dawniej
czytalam go z wielka fascynacja. Potrafil zaszczepic zainteresowanie jakims
zjawiskiem, obiektem czy rzecza. Pamietam jaka kultowa ksiazka byl
kiedys "Flet z Mandragory". I dopiero po latach po wizycie w muzeum
kryminalistyki w Rottenburgu Lysiak dla mnie przybladl. To co kiedys wydawalo
mi sie tak odlegle i niesamowite lezalo lub stalo teraz przede moimi oczami.
Jednak fakt pozostanie faktem, ze jego jezyk i sposob w jaki przekazuje swoje
historie czytelnikowi jest doskonaly.

[katrynka]

Wybiórczo go lubię, niekiedy mnie drażni ale za "Francuską ścieżke' przyznaję
mu swoja osobistą nagrodę. Planowałam i planuję nadal użyć tej ksiązki jako
przewodnika po Francji. Szczególnego przewodnika, bo subiektywnie wspomaganego
wyobraźnią autora. I chyba za te wyobraźnie najbardziej go lubię.