ZOFIA CHĄDZYŃSKA...

[Gość: Nu!]

Ciekawy arykuł o znanej tłumaczce w Wysokich Obcasach:
www2.gazeta.pl/obcasy/1,25364,1672248.html
Dla niezorientowanych, tłumaczce Cortázara, Márqueza, Borgesa,
Donoso...

Rok temu w Tygodniku Powszechny ukazał sie też arytkuł
jubileuszowy (90 lat!), jej poświęcony:
www.tygodnik.com.pl/numer/274810/kubik.html
W obu artykułach wzmiankowana jest kwestia przyjaźni tłumaczki
z pisarzem-lekarzem Jean`em Reverzy, który zachęcił ją do pisania.
I wpomina się, że przetłumaczyła jego dwie ksiązki, „Odejście” i
„Plac trwogi”, które ukazały się po 1981, ale "przeszły bez echa".
Ukazały się one w Wydawnictwie Literackim, i ( czytałem to bardzo dawno temu),
to była dobra literatura, chociaż przygnebiająca. jedna z tych książeczek,
(chyba "Plac trwogi") miała okładkę monochromatycznie... czarną! Aż strach
było to do ręki wziąść.Aha - Był też numer Literatury na Świecie, 7/79, w
poświęcony Jean`owi Reverzy. Zdaje się, że była tam korespondencja autora
z Panią Chądzyńską.
Moze warto byłoby wzowić te ksiązki, a nie pisać tylko, ze "przeszły bez
echa"?

Kiedyś słyszałem w radio wywiad z Panią Zofią, i jej osobowość oraz sposób
opowiadania o sobie i swoim życiu był nie do zapomnienia.

Szukałem na sieci informacji tym co własciwie jeszcze przetłumaczyła,
(podobno ponad 50 ksiązek) ale nie znalazłem

Pozdr.
Nu!

[ash3]

Ja także zwróciłam uwagę na nazwisko Reverzy'ego w wywiadzie. Nie znam jego
książek, ale zaraz włączyłam na listę lektur do przeczytania. Dzięki za
informacje i rekomendację:).
Nie mam przy sobie LnS, o której piszesz (7/79), ale JR pojawił się jeszcze w:
Literatura na Świecie: nr 11/1979, Lorentz A. Oto erata jaką sporządziłem...
[sprostowania](do powieści JR "Odejście"). Cyt. za LnŚ "spis treści 101-200.
Polecano jego książki w LnS 8/81 (Odejście) i 9/82 (Plac trwogi).
Pozdrawiam!

[lucja2003]

> Rok temu w Tygodniku Powszechny ukazał sie też arytkuł
> jubileuszowy (90 lat!), jej poświęcony:
Właśnie sobie drukuję ten arykuł, z przyjemnością przeczytam!

> Kiedyś słyszałem w radio wywiad z Panią Zofią, i jej osobowość oraz sposób
> opowiadania o sobie i swoim życiu był nie do zapomnienia.
Ja czytałam kiedyś wywiad z Nią chyba w "Wyborczej", też byłam pod wrażeniem
Jej osobowości.
>
> Szukałem na sieci informacji tym co własciwie jeszcze przetłumaczyła,
> (podobno ponad 50 ksiązek) ale nie znalazłem
Ja mam w domu trzy książki Cortazara w Jej tłumaczeniu, pewnie większość z tych
50 książęk to literatura iberoamerykańska?
Mam wrażenie, że czytałam jakąś Jej książkę w dzieciństwie, ale nie mogę sobie
przypomnieć, co to było. Czy pisała tylko dla młodzieży?

[jottka]

moja mama miała 'młodzieżową' książkę chądzyńskiej 'przez ciebie, drabie', ale
niewiele z niej pamiętam :(

własciwie tylko tyle, że bohaterka uprawiała skok wzwyż, a tytułowy drab był
dogiem

[Gość: monka]

Ja kojarze z ta autorka 'Wstege pawilonu' - nie wiem, czy jest to poprawne
skojarzenie

wstęga pawilonu

[Gość: mk]

Wstęga pawilonu - też kojarzy mi się z Zofią Chądzyńską - na podstawie tej
książki powtał film z 1986 r. " Słońce w gałęziach " opis na stronie
www.filmweb.pl/S%B3o%F1ce,ga%B3%EAziach,film,opis,aa=34679,fbinfo.xml
- pamiętam że książka wywarła na mnie pozytywne wrażnie i czytałam ją kilka
razy! Dziś młodzież (NIESTTY) nie czyta takich książek - POZDRAWIAM - 30-letnia
magda

[annamaria0]

Ja ja kojarze z "Lagodnym okiem blekitu", bardzo dobra ksiazka, ale moze ja z
kims pomylilam.

[ada08]

Gość portalu: Nu! napisał(a):

> Ciekawy arykuł o znanej tłumaczce w Wysokich Obcasach:
>

Moim zdaniem, artykuł wielce nieciekawy. Chaotyczny i niezborny.
Robi wrażenie raczej opublikowanych , pospiesznych notatek do artykułu.
Pani Chądzyńska zasługuje na coś lepszego.
a.

[Gość: Nu!]

Wiesz Ado, musze Ci podziękować, bo pogrzebałem jeszcze w sieci
"zainspirowany" Twoim postem, i znalazłem wywiad z Polityki z Panią
Chądzyńską , którego nie znałem:

...........................
"Mówię spoko i nara"
Rozmowa z Zofią Chądzyńską, tłumaczką literatury iberoamerykańskiej

polityka.onet.pl/artykul.asp?DB=162&ITEM=1117489&MP=1...........................

a tam rodzynek - wzmianka o Masłowskiej, Dorocie zresztą,
którą, jak fan, dodaje do kolekcji masłowskianów:

"[...] Sięga pani do rzeczy współczesnych?

Tak, czasem, nawet z przyjemnością. Dużo radości dostarczyła mi Dorota
Masłowska swoją „Wojną polsko-ruską”. Napisała tę książkę bardzo ciekawym
językiem, którego ja nie znam, ale go rozumiem. Jest to język podsłuchany i
użyty bardzo świadomie wraz ze swymi błędami. Słyszałam, że określa się go
jako „dresiarski”.[...] "


A wracając do tematu...
Ja nie jestem zwolennikiem "chwytu", polegającego na śledzeniu (przecinających
się w którymś momencie)
trajektorii losów różnych osób, ani w literaturze ani w publicystyce.
Wrogiem takiego chwytu - maniery - też nie jestem

Podobnie biografia pisana od tyłu - pomysł zerżnięty podobno z jeżycjady,
jak twierdzą gdzieś tam. Chwyt jak chwyt.
Artykuł ten odczytywałem przede wszystkim jako zachętę do przeczytania
biografii autorstwa pani Zofii...
Zachętę do przeczytania innych jej książek (i tłumaczeń).


Ale oczywiście czegoś mi tam brakowało...
Na przykład przykładów (ehem) jej kunsztu translatorskiego.
Mogli przecież pięknie zilustrować tekst fragmentami tłumaczeń.

Poza tym - żaden z artykułów nie zaprezentował bibliografii
jej tłumaczeń. Przynajmniej tych ważniejszych... tylko tak ogólnikowo
to potraktowano.

Ale za to zdjęcia - świetne!

Pozdr.
Nu!

[Gość: Marta]

Ksiazki Zofii Chadzynskiej wydaje Akapit Press i chyba wszystkie mozna bylo
kupic na targach. Ja widzialam autobiograficzna: O moim zyciu nie wszystko oraz
ksiazki dla mlodziezy: Statki, ktore mijaja sie noca, Dorosnac ,Spiew
muszli /ktorego podstawa bylo wydanie z 1970r Slepi bez lasek/.
Akapit Press ma swoja strone:
www.akapit-press.com.pl

O tłumaczeniach i tłumaczach uwag kilka...

[dr.krisk]

Zawsze ciekawiło mnie, jaki udział w ostatecznym kształcie przełożonej z obcego
języka książki czy wiersza ma tłumacz. Czy nie bywa czasem tak, że przekład
lepszy jest od oryginału? Albo zupełnie inny?
Domyślnie zakładamy, że tłumacz to nasza "polskia wersja" obcojęzycznego
autora. Że Chądzyńska tłumacząc stawała się polską wersja Julio Cortazara. A
tak przecież nie jest.
Nie znam hiszpańskiego, ale zaczynam wierzyć tym, którzy twierdzą, że przekłady
Chądzyńskiej lepsze są od wersji oryginalnych...
A ile razy czytamy jakiś przekład, i aż zęby bolą od drętwego, topornego
tekstu... Powieść przypomina przymały garnitur ślubny, ubrany po dziesięciu
latach i dwudziestu kilogramach więcej. Niby to samo... ale nie to samo!
KrisK

[Gość: Nu!]

Właśnie przeczytałem, że pani Chądzyńska zmarła wczoraj...

zmarła

[astorre]

Dowiedziałem się, że zmarła. To smutne. Jeszcze w sobotę czytałem tekst w WO i
w pierwszym odruchu chciałem do niej napisać list. Bo trochę o niej
zapomniałem, czytałem kiedyś Cortazara, pamiętam, że moi rodzice kilka razy o
niej rozmawiali w towarzystwie, a ja przypomniałem ją sobie dopiero w tą sobotę.
Moi rodzice byli opowieścią o niej bardzo przejęci. Tym,że miała odwagę na
samobójstwo i jak mówiła o swojej starości, a była przecież ”z ich półki”, moi
rodzice też już mają dużo tych co są po tamtej stronie, ale boją sie rozmów co
po nich zostanie i po co to wszystko.
Dla mnie ten artykuł to była historia trochę uniwersalna o losie człowieka. O
jego odchodzeniu i znikaniu. Jakiś rachunek.
Czy ktoś tu wie kiedy będzie pogrzeb p. Zofii? Zaniósłbym jej kwiaty.

[Gość: alllis]

To dziwne, nie tak dawno pytałam znajomych- zorientowanych czy Pani Zofia
Jeszcze żyje. Nikt nie wiedział. Ja też chciałam do niej napisać i nie
zdążyłam... Słuchałam kiedyś jej wywiadu radiowego w dwójce nt tłumaczenia. Jak
pięknie potrafiła mówić o słowie... Parę lat temu przetrząsałam biblioteki i
księgarnie w poszukiwaniu jej wspomnień. Też uważam że te wypowiedzi w Wysokich
Obcasach dowodziły odwagi i klasy. Szkoda, ze odeszła

zmarła

[astorre]

Jakoś nie mogę przestać myśleć o p. Zofii. Może dlatego, że ten tekst poruszył
pewne moje osobiste sprawy, już sam nie wiem.
Nigdy nie myślałem o niej jak o człowieku. To była w domu naszym TA Zofia
Chądzyńska. Rodzice kiedyś w jakiś okolicznościach których nie znam zetknęli
się z nią osobiście. Była dla nich kimś ważmym, trochę sie tym chwalili.
Więc nie przyszło mi nigdy do głowy, że była człowiekiem, że walczyła z jakimś
własnym dramatem, wogóle nie wiedziałem, że napisała książkę pt ”SLepi bez
lasek” i że to jest o niej.
Tak, chciałem jej napisać, że stała się dla mnie ważna.
Nie zdążyłem.
ps Przeczytałem ten artykuł w Tygodniku POwszechnym o p. Zofii. To niezwykłe,
przecież to jest artykuł o zupełnie innej osobie. To jakaś inna p. Zofia.
Ciekawe czy też prawdziwa?
Powtórzę się ale ktoś coć wie o pogrzebie. Będę bardzo wdzięczny, obiecałem już
rodzicom, że dopilnuję tej sprawy.

[Gość: maya]

Dawno temu miałam marzenie, z gatunku małorealnych: poznać Cortazara ("poznać"
znaczyło zobaczyć, otrzeć się na jakimś spotkaniu autorskim) - za późno było
na to marzenie, bo zakiełkowało już kilka lat po jego śmierci. We wszystkich
wywiadach z Zofią Chądzyńską szukałam jego śladów. Jeszcze w zeszłe wakacje
myśl: fanklub Cortazara, nie wiadomo w jakiej formie, byle pozbierać po
świecie trochę Kronopiów... I marzenie, żeby z kolei zdążyć spotkać (gdzieś,
jakoś) Zofię Chądzyńską. Zdążyłam tylko kupić przez merlina "Nie wszystko o
moim życiu" (kto wie, może jeszcze mają), chociaż to pewnie więcej
niż "spotkać gdzieś i jakoś".
Może ten pościg, zawsze "za późno", pół kroku za marzeniem,to miejsce, w
którym spotykają się wszystkie Kronopie...

[Gość: alllis]

A wiesz, zę ja kiedyś przejrzałam wszytskei numery literatury n aświecie w
poszukiwaniu wywiadów z nim i zagubionych opowiadań... :-)
Tak mało wiadomo o jego życiu. Mam taki zwyczaj, że jak już mnie ktoś zachwyci
czytam wszytskie jego książki i okraszam biografią. Tak było z V. Woolf, M.
Atwood, Dostojewskim, Gombrowiczem, Irvingiem. Nie udało sie z KUnderą i
Cortazarem.
Mam teorię, ze coś musi być w tych Argentyńskich klimatach, że tam się tyle
scieżek przecina...
Moje poszukiwania Cortazarowe niewiele przyniosły. Moze TY polecisz jakieś
źródło? Pamiętam tylko, że gdzieś wyczytałam, ze rozstał się ze swoją pierwszą
żoną, z którą bardzo się kochali... z powodu odmiennych poglądów politycznych.
Pasja polityczna godna podziwu, akle chyba nie pozazdroszczenia. Z wypowiedzi
p. Zofii Chądzyńskiej wynikało, że Cortazar był raczej gburowaty i trudny w
kontaktach... Szkoda, że już jej nie zapytam

[Gość: maya]

Chyba najwięcej o Cortazarze napisała Chądzyńska w "Nie wszystko o moim
życiu" - to, co znalazłam w starym numerze "Literatury na świecie" było tylko
częścią jej wspomnień i wiedzy o nim, które potem zawarła w książce. (Jest tam
też rewelacyjny esej o Borgesie, który lubię bardziej niż samego Borgesa). Ale
to i tak niewiele... W jakimś sensie "Autonauci z kosmostrady" (Cortazara i
jego drugiej żony - Carol)są bezpośrednio o nim. I są tam ich zdjęcia, takie
zwykłe, codzienne,mówiące więcej niż skrawki biografii. A "Ostatnia runda", w
jeszcze innym sensie, to też bardziej on sam, niż literatura (a może mi się
tylko wydaje przez jej dziwną konstrukcję). Nic więcej nie wytropiłam. Miałam
taką myśl po tych mało krzepiących poszukiwaniach, że i tak nie mają
większego sensu - bo co z tego może wynikać, że był wielkim mrukliwym
niedźwiedziem, bezkrytycznie lewicowym "kameleonem na czerwonym dywanie"? Jak
to się ma do tych absolutnie powalających opowiadań, przestrzeni, gdzie mucha
fruwa do góry nogami, z gwiazd czyta się rozkład pociągów, każda kula jest
sześcianem i można "inaczej zacząć dzień - zagotować radio z kartoflami, a
każdemu dzieciakowi ofiarować krokodyla, ażeby w szkołach zapachniało
strachem"? On jakby przechodził przez ścianę zostawiając po drugiej stronie
swoją (i nie tylko)realność - coś, co chciałabym umieć robić tak dobrze...
Niektórych opowiadań nie przeczytałam (i "Książki dla Manuela"), żeby mieć
jeszcze niespodziankę, coś w zapasie, na co mogę czekać.
Chętnie o nim z Tobą pogadam, jeśli chcesz, tylko może ten wątek nie jest
najlepszym do tego celu miejscem.
pozdr.-:)
[e-mail]