Dodaj do ulubionych

Mario Vargas LLosa i inni..

19.06.08, 14:52
Witam wszystkich,

Od dwóch lat zaczytuję się w literaturze iberoamerykańskiej...mam
już nawet lekką obsesję na punkcie książek w/w., a moim marzeniem
stała się podróż do Peru, głównie do Limy, bo tam toczy się
akcja "Rozmowy w Katedrze". Oprócz tego Cortazar, Marguez (choc od
realizmu magicznego wolę jednak precyzję LLosy), Fuentes. Ostatnio
przeczytałam ksiązkę, młodego pisarza peruwiańskiego Santiago
Roncagliolo "Czerwony kwiecień". Całkiem niezła, też jest fanem
Llosy (czytałam w jakimś wywiadzie).
A oprócz tego czytam też innych...Pamuka, na którego nowe ksiąąki
czekam, podobno jeszcze w tym roku ma ukazac się "Stambuł", Herlinga
Grudzińskiego, i wilu wielu innych...
Bardzo chętnie pogadam (popiszę)z kimś, kto lubi taką literaturę i
nie tylko taką. Wszyscy moi znajomi dpłyneli w jakiś inny, bardziej
realny świat i na dyskusje o książkach nie mają na razie czasu.
Pozdrawiam wszystkich...

Obserwuj wątek
    • temprana Re: Mario Vargas LLosa i inni.. 20.06.08, 19:49
      Hm, trudno byłoby mi powiedzieć, że mam obsesję na punkcie literatury iberoamerykańskiej (wystarczy mi rosyjska :), ale co jakiś czas wracam i czytam z przyjemnością. A że właśnie ostatnio taki mam okres, tym chętniej więc podejmę temat. Za realizmem magicznym nie przepadam, "Stu lat samotności" nie lubię (chociaż doceniam), inne rzeczy - opowiadania, te tylko bowiem znam - Garcii Marqueza nie zrobiły już na mnie żadnego wrażenia. Jeśli realizm magiczny, to nie w wydaniu iberoamerykańskim - bo np. taki Rushdie to jak najbardziej, a "Dzieci północy" spokojnie przecież można podciągnąć pod tę kategorię. Też wolę Vargasa Llosę, zarówno w tym wydaniu mniej poważnym, jak i - w jego totalności. Przy różnych okazjach powtarzam, że co prawda "Rozmowa w 'Katedrze'" nie jest moją ulubioną książką, ale na pewno należy do ścisłej czołówki powieści najlepiej skonstruowanych - budzi tym mój absolutny podziw. Zresztą ta konstrukcyjna precyzja ujmuje mnie też, w skądinąd trochę przegadanej, "Wojnie końca świata". Lubię literaturę, która już na tym poziomie jest wyzwaniem, ale zarazem nie gubi się i nie plącze w oryginalności formalnej.

      Fuentesa zaczęłam czytać ostatnio. Tzn. próbowałam wcześniej, ale nic z tego nie wyszło, gdyż nic nie zatrzymało uwagi. Teraz "Śmierć Artemia Cruz" zrobiła duże wrażenie, chociaż trochę niesprecyzowane. Wynotowałam z tej książki mnóstwo fragmentów, ale nie układają mi się one w jedną całość. Wbrew temu, co się w niej na ogół dostrzega, mnie nie bije jakoś szczególnie po oczach odkrywczość na poziomie technik narracyjnych, itp. - może dlatego, że takim wyzwaniem była dla mnie kiedyś "Rozmowa..." i nic, co czytałam później (np. eksperymenty Faulknera czy Donoso w "Plugawym ptaku nocy") pod tym względem nie zaskakiwało już tak bardzo. I mam z tą knigą kłopot.

      Czy znasz może też eseje Fuentesa? Próbuję - w ślimaczym tempie - przebrnąć przez "Pogrzebane zwierciadło", ale drażni mnie ta książka bardzo. Budzi mój zdecydowany opór. Sądzę, że F. zbyt często nie ma w niej racji, że za bardzo daje się ponieść efektowności wywodu, tracąc z oczu rzeczywistość. Coś, co pomyślane jest jako esej było nie było historyczny, uderza chwilami swoją mimowolną ahistorycznością. (Chociaż to może za mocno powiedziane: w każdym razie niektóre jego tezy bardzo trudno byłoby udowodnić; jeśli jakoś się tutaj broni, to jest to obrona polegająca na tym, że jako pisarzowi wolno mu do woli stosować dowolne chwyty, ot, licentia poetica).

      Roncagliolo czytałam "Wstyd". To groteskowa powieść obyczajowa, nie widać w niej żadnych śladów VL, do których autor się tak często przyznaje. Zresztą fakt, że w ogóle najnowsza lit. iberoamerykańska - wypowiadam się o tym na poziomie wiedzy z kilku artykułów, które czytałam, a nie bezpośredniej lektury - odcina się raczej od dziedzictwa realizmu magicznego, a akcentuje ową powieść polityczną, tak skutecznie uprawianą przez VL, jakoś szczególnie mnie nie dziwi. Można sobie łatwo wyobrazić twórczą eksplorację realizmu magicznego przez jakiegoś konkretnego pisarza, który nadaje mu nowy wydźwięk i sens, ale trudno mi uwierzyć w możliwość odświeżenia całego nurtu. Ten twardo rozumiany realizm bardziej chyba przystaje do współczesności regionu, umożliwia bardziej precyzyjny opis. Chociaż ucieczka przed sztampowością i używaniem wyświechtanych frazesów, przed mieszaniem cudowności z tym, co tu i teraz może prowadzić do popadnięcia w zagrożenie sytuujące się na drugim biegunie - można napisać całkiem przyzwoitą powieść obyczajowo-polityczną, ale długo chyba jeszcze nie zobaczymy kolejnej "Rozmowy...". Dlatego jestem ciekawa tego, jaki jest "Czerwony kwiecień", na czym polega to podjęcie tradycji VL, co z niej zostaje przyjęte, a co ulega odrzuceniu.

      Pozdrawiam :)

Nie masz jeszcze konta? Zarejestruj się


Nakarm Pajacyka