Pan Tadeusz - opinie

[Gość: Rachela]

Interesują mnie opinie zwykłych ludzi na temat książki "Pan Tadeusz". Jestem
nauczycielką i chciałabym te opinie wykorzystać na lekcji. Będę bardzo
wdzięczna, jeśli ktoś się podzieli ze mną swoimi odczuciami i przemyśleniami.

[Gość: a]

Moim zdaniem szkoda na nia marnowac czas!
Ksiazka jest ckliwa, naiwna i dzisiaj raczej przebrzmiala.
Gombrowicz jak zawsze trafnie podsumował autora w wywiadzie z D. de Roux "Jakże
ja mogłem oprzeć się na Mickiewiczu, wspaniałym poecie, ale o koncepcjach i
horyzontach pobożnego dziecka, zabłąkanego w kiepskie mistycyzmy".
Pan Tadeusz nie jest dobrą książką ale przecież w szkole nikt się do tego nie
przyzna (zwłaszcza nauczycielka) , przecież Mickiewicz wielkim poetą był.
Wogole to w szkole poświęca się dużo czasu na pierdoły zamiast zainteresować
młodzież bardziej współczesną literaturą, której prawie wcale nie czyta się w
tym przybytku wiedzy.
Proszę zapytać uczniow kto czytał Singera, Austera, Sallingera, Vonnegurta.
Dobrej literatury (może poza kilkoma wyjątkami) niestety nie przerabia się w
szkole.
Program nie pozwala. A nauczyciele zwykle trzymają się go sztywno bo mają za
mało fantazji żeby wyjść poza rutynę i wpuścić w zatęchłe lekcje powiew
świeżości.

[lena_magda]

"Dobrej literatury (może poza kilkoma wyjątkami) niestety nie przerabia się w
szkole"


:( Zasmuciłaś/-eś mnie tym... Zupełnie się nie zgadzam. Nie znać historii
swojej literatury to prosta droga do nieznania swej historii, tożsamości,
siebie. Zastanawia mnie dlaczego tyle osób twierdzi, że dawna literatura to
takie badziewie. Okej, masz rację mówiąc o wielu dobrych współczesnych
książkach, których się w liceum nie czyta. Ale na nie przyjdzie czas - jeszcze
mogą poczekać na bycie kanonem - choć dla wielu osób już są. Nie przepadam za
Panem Tadeuszem, ale to ważna dla nas, Polaków książka. I napewno nie szkoda na
nią czasu, choćby z tego powodu, by dowiedzieć się co kiedyś było dla nas
ważne. A ocena faktycznie moze być różna. W dawnej literaturze powiedziano
wszystko. Współczesność tylko to przetwarza bawiąc się przy tym formą.
Uczepiłam się tak tych "staroci", bo jak rozumiem to je oceniasz negatywnie,
tak?

Fakt, że w szkole wciąż dominuje jedynie słuszna prawda, nauczyciele boją się
mieć własne zdanie i DYSKUTOWAĆ z uczniami, zamiast NAUCZAĆ ich, co autor
chciał powiedzieć. Przez to nie umiemy rozmawiać o literaturze i na studiach
przeżywamy szok, że jednak można inaczej... Smutne to...

Jestem ciekawa, co sądzi o tej naszej rozmowie założycielka wątku ? ;))

serdeczności

[Gość: spacer_cynika]

Cóż, ja nie jestem zwolennikiem twórczości pana Mickiewicza. Mimo wszystko
jego dzieła każdy Polak powinien znać (szczególnie "Pana tadeusza", który mimo
wszystko jest polską epopeją). Napisałaś, Leno, "Zastanawia mnie dlaczego tyle
osób twierdzi, że dawna literatura to takie badziewie" - wiele książek "dawnej
literatury" jest godnych przeczytania (choćy "Faust", czy "Raj utracony" i
wiele, wiele innych) jednakże w szkole owych lektur się nie omawia, tudzież
omawia się ich fragmenty. Zasmucające, czyż nie?

Mickiewicz a Gombrowicz

[Gość: Jan]

Teraz jest moda na brązowienie Gombrowicza, może by go trochę odbrązowić?
Że niby wieszczem wielkim był?
Czytałem Pornografię i Trans-Atlantyk i drażniło mnie jego ciągłe chichranie.
To a propos komentarza: "o koncepcjach i horyzontach pobożnego dziecka,
zabłąkanego w kiepskie mistycyzmy". Nie wiem, czym jest Gomrowicz wyższy.
Stylistycznie jest ciekawy, ale właśnie jego koncepcje i horyzonty mi nie leżą.

A Pan Tadeusz?
Oczywiście, by przebrnąć przez utwór z innej epoki trzeba się umieć wsłuchać w
język, niewątpliwie wymaga to pewnego wysiłku. Ale od licealisty można chyba
tego oczekiwać. Może się konkretny utwór komuś podobać, lub nie, ale programowe
odrzucenie klasycznego kanonu literatury (dead white males), to ubóstwo
umysłowe pokolenia '68 (myślę o zachodnim roku '68).

Co do konkretnych pozycji literatury współczesnej można dyskutować, każdy
będzie miał zastrzeżenia. Ale coś dobrego się powinno znaleźć. Myśmy za Gierka
czytali Dżumę i Komu bije dzwon - nie uważam, by był to stracony czas.

A Vonneguta kiedyś bardziej lubiłem, teraz myślę, że za bardzo marudzi.

Ja nie bardzo rozumiem...

[Gość: Ewa]

...w jaki sposób te opinie będą wykorzystywane i jakoś nie do końca mi się to
podoba (mogę prosić o dwa słowa wyjaśnienia? po co to właściwie? co za lekacja?
w jakiej szkole?), nie wiem też, czy jestem "zwykłym ludziem" (jakie są
kryteria?), ale powiem. PT jest przede wszystkim zabawny, to jedyna rzecz,
którą można o nim powiedzieć z całą pewnością. Mnóstwo komicznych sytuacji,
polska szlachta pokazana w krzywym zwierciadle, choć zarazem z dobrotliwym
sentymentem. Dzięki temu dobrze się czyta, tyle że trzeba z uwagą. Ja za
pierwszym razem, czyli jakos tak w 7. czy 8. klasie nie załapałam, że Tadeuszek
pomylił Zośkę z Telimeną (kurczę, jakaś dziwna byłam !!!), no i opadło mi 3/4
śmiechu...
Do tego piekny, gładki język, co w pełni wyszło na jaw przy okazji filmu.

[arana]

Gość portalu: Ewa napisał(a):

>[...] Ja za pierwszym razem, czyli jakos tak w 7. czy 8. klasie nie załapałam,
że Tadeuszek pomylił Zośkę z Telimeną (kurczę, jakaś dziwna byłam !!!), no i
opadło mi 3/4 śmiechu [...]


Dzięki, Ewo, za to wyznanie, myślałam, że tylko ja byłam taka nieuświadomiona,
zupełnie nie mogłam zrozumieć problemów Tadeusza z damami! :)
Czytałam PT jeszcze wcześniej, w szóstej klasie, nie jako lekturę, po prostu
wzięłam z półki. Przebiegłam szybko inwokację i - pamiętam doskonale - od
słow: "Śród takich pól przed laty..." weszłam w magiczny świat.
Czytałam zachłannie, połykając wszystko na raz. Dopiero po skończeniu wracałam
w różne miejsca, by jeszcze raz przeżyć albo coś wyjaśnić (przede wszystkim to
damsko-męskie sprawy).

Potem nastąpiło szkolne, kiczowato - sentymentalne podejście "na kolanach".
Tu przypomniało mi się wyznanie Boy'a, który był katowany w szkole
wielomiesięcznym dyktowaniem dokładnego życiorysu Mickiewicza. Gdy nauczyciel
doszedł do 'wiekopomnej' informacji, że PT został napisany w domu przy ulicy
Saint-Nicolas-d'Antin, mały Żeleński parsknął śmiechem i - oczywiście - został
wyrzucony z klasy. Za to na całe życie zapamiętał tę 'nadzwyczajną' informację,
a ja razem z nim.

Nie czytam Mickiewicza 'do poduszki'(choć Słowackiego - tak), nie wracam nawet
do PT, ale do dziś czuję przyjemny dreszcz, gdy wspomnę słowa: "Śród takich
pól..." i to magiczne, dziecinne przeżycie.

Arana

Teraz i ja czuję sie lepiej...

[Gość: Ewa]

...bo długo się wahałam, czy zamieścić na tym szacownym, nieco wysnobowanym :-)
forum takie ekshibicjonistyczne wyznanie. Ale skoro jest nas dwie... Pozdrawiam!
:-))))

[Gość: Magdalenka]

Zaraz zaczne czytac Pana Tadeusza, aby przekonac sie o tej pomylce Tadeusza, do
tej pory do mnie nie dotarlo...

[Gość: yaga]

Trzy, co najmniej trzy! Nie zabierałam dotąd głosu, bo - co tu kryć - jestem
polonistką. Ale i PT i w ogóle Mickiewicza czytam "jak zwykły człowiek", dla
przyjemności, choć od ukończenia szkoły minęło już niemal 50 lat. Nawet kiedyś
załozyłam taki wątek (Mickiewicz, Słowacki). Moja sugestia co do ewentualnej
lekcji: poradzić uczniom, żeby skupili się na fabule, potraktowali PT jak
powieść wierszem. Drugi punkt to humor, ileż tam śmiesznych momentów! Nie
chodzi tylko o słynną scenę z mrówkami, ale np. o opowieść Telimeny o piesku,
spór o Kusego i Sokoła, scena, w której ukazuje się Asesor przebrany po
francusku albo ta piękna rozmowa Gerwazego z Protazym pod koniec... No i nic
nie poradzę, że wciąż uwielbiam koncert Wojskiego.

[Gość: Jarecka]

"magiczne, dziecięce przeżycie" - opisałaś coś ...nieopisywalnego. Aż się
uśmiecham.
Pozdrawiam serdecznie. Też czytuję Słowackiego - "Beniowskiego".
Hania

[arana]

Gość portalu: Jarecka napisał(a):

> "magiczne, dziecięce przeżycie" - opisałaś coś ...nieopisywalnego. Aż się
> uśmiecham.


Reaguję na książki w sposób niuleczalnie emocjonalny. :)



> Pozdrawiam serdecznie. Też czytuję Słowackiego - "Beniowskiego".
> Hania

Właśnie przede wszystkim o "Beniowskim" myślałam, pisząc o czytaniu Słowackiego
do poduszki.

Pozdrawiam

Arana

[Gość: Jarecka]

Miło się "spotkać". Dobrego Nowego Roku, Arana
Serdecznie pozdrawiam, HJ

[arana]

Gość portalu: Jarecka napisał(a):

> Miło się "spotkać". Dobrego Nowego Roku, Arana
> Serdecznie pozdrawiam, HJ

Dzięki! Nawzajem dużo piękna i radości!

Arana

rodzinnie

[Gość: Jarecka]

W szkole, jeśli o mnie chodzi, nie sprawdził się kompletnie. "Wciągał" mnie w
dziwnych momentach - przed egzaminami do liceum, kiedy zaglądałam, żeby znaleźć
jakiś opis przyrody czy "poloneza czas zacząć" ni stąd ni zowąd przeczytałam
prawie całego (mimo, że nie był to czas "po temu"). Potem dokładnie tak samo
przed egzaminami na studia. Wszyscy się uczyli "normalnie", a ja
zupełnie "nienormalnie" zaczytywałam się w dziejach pogmatwanych Robaka.
Ale to wszystko, że tak się wyrażę, "małemiki".
Kiedy już byłam żoną i matką pacholęcia 11-12 lat otworzyłam sobie PT nie
pamiętam po co. Syn podszedł przypadkiem, o coś pewnie zapytał, jakiś
atrakcyjny kawałek mu przeczytałam, potem on mnie jakiś kawałek i ... jak
wrócił mój mąż to już w najlepsze czytaliśmy z podziałem na role wyrywając
sobie egzemplarz. Ponieważ śmiechu było przy tym i facecji - kolega małżonek
się dołączył. Znaleźliśmy w domu nawet drugi egzemplarz. A po dwóch dniach
nawet przynieśliśmy z biblioteki trzeci bo zabawa zaczęła stwać się przednia.
Misiek miał zasadniczo najlepsze role bo Soplicy i PT, ja - damskie i trochę
narratora, mąż - resztę. Podział na role nie był sztywny, jeśli ktoś popisywał
się za długo to mu "odbierano" kwestię, jak się komuś pięknie udało - to były
oklaski. Chcecie - to wierzcie, ale nie omijaliśmy nawet opisów przyrody,
księga po księdze, od pierwszej do jedenastej. A potem do ostatniej - nie
mogliśmy się zebrać i tak już zostało do dziś.
W pewnym stopniu atrakcja polegała na tym, że robiliśmy coś razem, bez powodu,
zwyczajnie dla przyjemności. Dzieci to lubią i dorośli też. A przy okazji PT
stał się bliższy. To trzeba czytać na głos, a samemu trochę głupio.
Pozdr, HJ

[Gość: yaga]

Oooch, jak Wam zazdroszczę! Też bym tak chciała, Twój post to miód na moje
serce!

[Gość: Jarecka]

A "kogo" byś chciała czytać?
Naprawdę nie zmyslałam, chociaż ten mój post "z szybkości" jakiś nabzdyczony.
Ale ciepło wpominam te popołudnia, pamiętam, że było to lato, ciepło, na stole
owoce, herbatka i to, co kto przyniósł z kuchni, papiery na stole, każdy z
książką w ręku, wypieki na twarzy Miśka, który był heroiczny ale i rozbawiony,
jakieś przerwy na wyjaśnienia w rodzaju: czy wiecie, co to jest dzięcielina?,
te zaloty, te kłopoty, mrówki, domyślanie się podtekstów... Dopóki nas
bawiło...A przestało tuż przed końcem i to, że nikt niekogo do tej ostatniej
księgi nie namawiał później mnie upewniło w przeświadczeniu, że naprawdę nie
staraliśmy się uprawiać zabaw edukacyjnych z dzieckiem tylko sobie odczytaliśmy
dla siebie i dla muz, a raczej duchów domowych, które latały nad tym stołem aż
furczało.
Pozdrawiam, Hanka

[czarna_jagodka]

Ja czytałam Pana Tadeusza dwa razy. Pierwszy raz w VIII klasie szkoły
podstawowej i muszę powiedzieć, że bardzo mi sie wtedy podobaał. Drugi raz
przeczytałam po maturze. Podobał mi sie troszkę mniej, ale chyba tylko dlatego,
ze znałam już całą akcję i wiedziałam co będzie dalej. Potem obejrzałam film,
którym jestem zafascynowana do dziś. Przy każdej powtórce w telewizji staram
się go ogladać.
Jezli chodzi o przerabianie Pana Tadeusza w szkole..... nie lubiłam tego. Chyba
dlatego, że szkoła zabija cała radość wynikającą z lektur i ich czytania. To
niekończące się wałkowanie.... co autor chciał powiedzieć? jakich środków
przekazu uzył? Brrrrrrr.... okropność
Miałam dwie nauczycielki polskiego. Pani w podstawówce zawsze twierdziła, że z
lektury powieści czy wiersza każdy powinien wyciągnąć coś dla siebie. I nie ma
tu znaczenia że według róznych autorytetów autor miał zupełnie co innego na
mysli. Ważne co nam samym da lektura utworu. Bardzo lubiałam lekcje polskiego w
podstawówce (choc oczywiście pani tez była zmuszona przerabiać lektury według
określonego schematu, ale zawsze pozostawiała nam swobodę w mysleniu) :-)))
Pani w liceum sztywno trzymała sie tego "co autor miał na mysli". Jakiekolwiek
odstepstwo w odbiorze wiersza czy książki od tego co zostało uznane oficjalnie
za "jedynie słuszne" karane było ocena niedostateczną. Nie było miejsca na
samodzielne myslenie. W liceum nie cierpiałam polskiego i w ogóle nie lubiłam
czytać. Łapałam się na tym, że nawet czytając coś dla przyjemności (nawet cos
kompletnie niepowaznego) starałam sie zapamiętywac szczegóły i zastanawiałam
sie "co autor miał na mysli".
A tak w ogóle to zawsze zastanawiałam się skad wiadomo co tak naprawdę miał
autor na mysli? Czy to, że jakis "autorytet w dziedzinie literatury"
stwierdził, że np. w danym wierszu poeta chciał powiedzieć to i tamto oznacza
że ten poeta rzeczywiście o tym myslał? Chyba tylko wtedy gdyby każdy autor do
swojego utworu dołączał "wyjaśnienie" o co mu chodziło mielibysmy prawo
interpretować utwory tak jednoznacznie jak to się robi w szkołach.
Awersja do czytania przeszła mi chyba dopiero dwa lata po maturze. I bardzo sie
cieszę, bo uwielbiam czytać i zawsze to lubiłam (z przerwą na czasy licealne).
A to że dzieci i młodzież nie lubią lektur w duzej mierze jest zasługą szkoły i
sposobu nauczania.

[raymond.new]

czarna_jagodka napisała:

> A to że dzieci i młodzież nie lubią lektur w duzej mierze jest zasługą
szkoły i
>
> sposobu nauczania.

Lektury nie są od tego, żeby je lubić. Lektur nie lubi się z założenia. Chyba,
że trafi się nauczyciel z charyzmą, pasją czytelniczą, ale to przypadek jeden
na sto, a może rzadszy. Tak będzie zawsze, bo za marne grosze (a nauczyciele
we wszystkich ustrojach zarabiają słabo) dobrze może uczyć tylko uzdolniony
pasjonat, jeden na sto, a może rzadszy...

[Gość: Ewa]

Malo zarabiaja, ale tez bardzo malo pracuja.

Kto tu się pode mnie podszywa?

[Gość: prawdziwa Ewa]

Może jakiś nick albo coś...

[donna_scalbrosa_macabrescu]

Coś mi tu nie pasuje. Skoro lektury nie są od tego, by je lubić, to jaki jest
sens ich omawiania? Mówi się, że chodzi tu o kształtowanie tożsamości
narodowej, ukazywanie zasad moralnych, wyzwalanie uczuć patriotycznych, itd.
Nieprawda. Dylematy bohaterów tych książek są dla współczesnej młodzieży
czystą abstrakcją. Niby wszyscy to wiedzą, a jednak kanon pozostaje niezmienny
od kilkudziesięciu lat. "Pan Tadeusz" - w porządku, niech będzie lekturą "dla
chętnych". Ale "Nad Niemnem"? "Chłopi"? "Ludzie bezdomni"? Litości! Kocham
czytać, lecz ludzka wytrzymałość ma jakieś granice.

[praktycznyprzewodnik]

Mnie w ósmej klasie przeczytała i wyjasniła przebieg akcji Mama. Fragmenty mi
sie podobały, ale tylko fragmenty, byłam za mała i za głupia. Potem w liceum
czytałam sobie sama, głosno i doceniłam piękno niektórych fragmentów, ale jako
całość, w sensie fabuła, jest to bardzo juz dalekie od naszego swiata i zapewne
niełatwe dalej do zrozumienia (te problemy z damami, "serownia" - co to jest
takiego....). A tu nagle, córka zakochana w Zebrowskim przyniosła do domu
kasetę z nagraniami. I okazało się, ze pamiętam bardzo barzo wiele, całe spore
kawałki, rymy... I słuchamy sobie z upodobaniem.
Ten opis kawy... albo Zosia wybiera się w swiat...albo ta sagalasówka.

Tan Padeusz (tak z Makbeta trochę) i ja.

[dr.krisk]

Bardzo przyjemnie wspominam! Przeczytałem wielkorotnie, no i oglądałem wtedy w
TVP wspaniałą inscenizację (jeszcze czarno-białą, tak, tak, kiedys nie było
kolorowej telewizji) Hanuszkiewicza: Zaorski grał Tadeusza, Zawadzka Telimenę..

Wielkie dzieło literackie to to nie jest. Ale spełnia podobną rolę jak "Potop"
Sienkiewicza: uczy żywego języka polskiego. A ponieważ przeżywamy zalew
jakiegoś zmutowanego języka marketingowo-medialno-knajackiego (cokolwiek to
oznacza), "Pana Tadeusza" czytać młódź nasza powinna!!

ReKrisku - Matuzalemie...

[Gość: Jarecka]

...dzięki, że przypomniałeś tamtą śliczną, czarno-białą adaptację w kartonowej
scenografii. Całkiem zapomniałam o niej, bo mi Wajda "przzysłonił".
Ale Telimenę grała (przypomnij sobie dobrze!) Elżbieta Jodłowska - taka pani,
jak ...Telimena. Bardzo mi się podobała, jak zresztą cała reszta głównie z
ówzesnego Narodowego. Zawadzka wtedy była uzdolnionym dzieckiem!
STOP! Mąż mój się włączył! Mówi, że Zawadzka nie była dzieckiem i że w tym +-
czasie grała w Kubusiu Fataliście. Więc była, jak pamiętam, dzieckiem dorodnym.
O adaptacji mąż pamięta, że czytał wywiad z Hanuszkiewiczem, w którym on mówił,
że nagranie było KOLOROWE, tylko nie kazdy miał "kolorowy" telewizor. Może i
tak. Ja nie miałam.
Pozdrawiam, teraz sobie powspominamy z mężem. Hanka

[no-suprises]

Podziwiam tych, którzy zrozumieli i polubili od razu (choćby drugiego). Ja
miałam trzy podejścia: w kl VII, w liceum, na studiach (polonistyka), gdzie
metodyk przyznał, że PT to dla tych po trzydziestce. I zrozumiałam to,
omawiając fragmenty z ósmą klasą, w okolicach mojej trzydzieski.