histerykmaturzysta
29.11.06, 17:58
Postanowiłem wkleić tu moją pracę z historii rozszerzonej. Czy jest tu jakiś
historyk, który mógłby mi ją ocenić? W szkole dostałem tylko 6 na 20
możliwych punktów (główne zarzuty nauczyciela - brak wyszczególnienia etapów
oraz związków przyczynowo-skutkowych, co wg mnie zawarłem w pracy). Chcę
wiedzieć, czy rzeczywiście zasłużyłem tylko na te 6 punktów... A temat
wydawał się dość łatwy - ostatnio go przerabialiśmy w szkole, więc jeśli na
prawdziwej maturze trafi się temat trudny, o którym mało co pamiętam, to aż
strach się bać....
Jak chcecie, to wklejajcie tu swoje prace z matury. Możemy sobie od razu
porównać. Nam arkusze pytań i odpowiedzi, a w tym wypracowania w szkole
rozdano, więc przepisałem treść mojego eseiku. Nie jest wolny od pewnych
niejasności, ale spodziewałem się wyższej oceny.
*
Temat: Na wybranych przykładach scharakteryzuj kryzys demokracji w Europie w
okresie międzywojennym (1918-1939).
Czasy od zakończenia I wojny światowej (1918) do wybuchu II (1939), stanowiły
okres upadku systemów demokratycznych w Europie. W wielu państwach zapanowały
rządy autorytarne, przeradzające się często w krwawe totalitaryzmy. Zostały
często zaprzepaszczone osiągnięcia działań demokratyzacyjnych, a panowanie
nad wieloma narodami przeszło w ręce bezwzględnych dyktatorów.
Termin „państwa totalnego” ukuł przywódca włoskich faszystów – Benito
Mussolini. Na podstawie tych słów powstała nazwa – totalitaryzm, określająca
trwałe przejęcie władzy przez państwo nad wszelkimi dziedzinami polityki,
kultury, życia społecznego, zawładnięcie przezeń każdą sferą życia człowieka
i dyktowanie społeczeństwu jednego, ściśle wytyczonego, światopoglądu. Inną,
popularną w czasach międzywojennych, formą niedemokratycznego sprawowania
władzy, był autorytaryzm, oparty na autorytecie, rządach skupionych w rękach
jednostki, lecz nie tak drastycznie – jak w przypadku totalitaryzmu –
ograniczających prawa i wolności osobiste.
Podbudową systemów totalitarnych stały się ideologie społeczno-polityczne,
cieszące się znacznym poparciem mieszkańców powojennej Europy. Jedną z nich
był faszyzm. Pierwszym, głównym jego ideologiem i promotorem na skalę
europejską stał się Benito Mussolini. W swoim programie politycznym bazował
na społecznym niezadowoleniu z sytuacji panującej we Włoszech po I wojnie
światowej, biedy i bezrobocia. Szczególnie pokrzywdzoną grupą wydawali się
kombatanci, którzy swą młodość poświęcili walce na frontach wojennych,
natomiast w czasach pokoju wielu z nich pozostało bez pracy i wykształcenia.
Mussolini zjednoczył włoski ruch kombatancki i zyskał sobie poparcie znacznej
części społeczeństwa, głoszonym przez niego narodowym socjalizmem. Należy
zauważyć, że właśnie połączenie nacjonalizmu z poglądami prospołecznymi
(socjalnymi), stanowiło o istocie faszyzmu. Samo to pojęcie wywodzi się
etymologicznie od łacińskiego terminu „fasces”, oznaczającego związki rózg
składających się na uposażenie urzędników, strzegących w starożytnym Rzymie
porządku i dyscypliny. Tak więc już z jego źródłosłowu wynika kult siły i
militaryzmu, który stał się osią działalności Mussoliniego. W 1922 r.
zgromadził on ok. 40 tys. mężczyzn, ubranych symbolicznie w brunatne koszule
i na czele tego tłumu wyruszył, docelowo na szturm Rzymu, aby tam przejąć
władzę nad państwem włoskim. Ów marsz czarnych koszul, spektakularny manifest
siły, wywarł przemożne wrażenie na elitach tego kraju i, zanim Mussolini
zdążył wkroczyć do Rzymu, król Wiktor Emanuel III przekazał mu władzę.
Działaniom Mussoliniego sprzyjał przemysł zbrojeniowy i wielki kapitał, który
wolał jego umiarkowane postulaty socjalne w sferze gospodarki, aniżeli
radykalizm komunistów – drugiej siły we włoskiej polityce. Rządy Duce, bo
taki tytuł przyjął Mussolini, wiązały się z prześladowaniami opozycji
politycznej, kultem jednostki wodza i ograniczeniem przestrzeni swobód
osobistych. Gospodarka została podporządkowana militaryzacji kraju (miejsca
pracy dla kombatantów) oraz modelowi autarkii.
Inspirację z posunięć Mussoliniego, czerpał Adolf Hitler – przywódca
Niemieckiej Narodowosocjalistycznej Partii Robotniczej (NSDAP), który również
skupił wokół siebie środowiska kombatanckie i nacjonalistyczne. Bazował on na
rozczarowaniu dużej części społeczeństwa formą państwa, jaką przyjęły Niemcy
po I wojnie światowej, tj. Republiki Weimarskiej. Populistycznymi hasłami
starał się zaskarbić sobie poparcie obywateli państwa pogrążonego w kryzysie
gospodarczym. Zanim jednak zdecydował się na obranie parlamentarnej strategii
przejęcia władzy, wzorem Mussoliniego, dążył do siłowego zastraszenia
bieżącej formacji rządzącej. W 1923 r. zorganizował tzw. pucz (zamach stanu)
monachijski, lecz zakończył się on niepowodzeniem, a dla Hitlera –
więzieniem. Przebywając w nim, napisał on książkę pt. „Mein Kampf”, wykładnię
niemieckiej odmiany faszyzmu, zwanej nazizmem. W kolejnych latach NSDAP stale
powiększała rzeszę swego elektoratu, tocząc zażartą walkę polityczną ze swymi
głównymi oponentami – komunistami i socjaldemokratami. Wkrótce, wypuszczony
na wolność, Hitler, kiedy już otrzymał obywatelstwo Republiki (z pochodzenia
był Austriakiem), wraz z licznymi przedstawicielami swej partii zasiadł w
parlamencie. Doprowadziło to do mianowania go przez prezydenta Paula von
Hindenburga na kanclerza III Rzeszy. Zaczął się wtedy okres rugowania zasad
demokracji z ustroju państwa niemieckiego. Już nie tylko oddziały bojowe
partii nazistowskiej (SA) napadały i rozgramiały wiece partii opozycyjnych,
ale poddano je powszechnej delegalizacji. Hitler przejął hegemoniczną pełnię
władzy w 1934 r., tytułując się Fuhrerem. Swobody jednostki i wolność
polityczna, a więc fundamenty demokracji, zniknęły wówczas doszczętnie z
powierzchni Niemiec. Szczególnej dyskryminacji poddano ludność pochodzenia
żydowskiego, której odebrano prawa obywatelskie w 1935 r., poprzez ustawy
norymberskie. Na trwałe zapisała się w historii tego państwa także tzw. noc
kryształowa („Kristall Nacht”) z 1938 r., kiedy to nazistowscy bojówkarze
zniszczyli mienie żydowskie i przelali krew wielu niewinnych przedstawicieli
tej narodowości. Fuhrer, w swym faszystowskim populizmie, potrzebował
wykreować wroga społecznego, tzw. „kozła ofiarnego”, na którego przelałby
winę za wszystko, co złe. Doprowadziło to do jednego z najtragiczniejszych
koszmarów w dziejach ludzkości, tj. Holokaustu. Adwersarze polityczni i
światopoglądowi Hitlera byli zsyłani do obozu koncentracyjnego w Dachau, na
przymusową „reedukację”. Państwo niemieckie zostało podporządkowane trwałej
militaryzacji, zacieśniła się współpraca z Mussolinim.
...
cd. pracy w kolejnym komentarzu (patrz niżej)
