trudny początek

[twojabogini]

Jestem na trudnym etapie życia, zwanym początkiem małżeństwa.
Powinnam zaangażować energię w budowę związku, ale właśnie odkryłam,
że mi się nie chce. Już mi się nie chce. Na poziomie organizacji
życia codziennego wszystko idzie dobrze, na poziomie bliskości,
komunikacji - całkowity brak harmonii. Mój mąż wywołuje we mnie
emocje negatywne, z irytacją i złością na czele.
Za ch. nie wiem o co mi chodzi.
Zastanawiam się nad: olaniem tematu i zaangażowaniem się w coś co da
mi satysfakcję i radość. Oczywiście to nic nie pomoże w relacji w
małżeństwie, klimat sam raczej się nie oczyści.
Urlop i wyjazd? Może się jakoś wyciszę i ustabilizuję?
Może ktoś z was się zetknął z czymś takim? Ja wiem, że koniec okresu
godowego, że proza życia, ale aż tak?

[real_mayer]

Czy w jakiś sposób mu okazujesz te negatywne emocje, a jak on do Ciebie się odnosi?

[twojabogini]

Czy mu okazuję? Nie wyżywam się na nim. Ale jesteśmy ze sobą
emocjonalnie związani, znamy się nawzajem, więc moje nastroje są dla
niego czytelne. Wie o tym, że wywołuje moją złość.
W drugą stronę - on też jest podminowany. Ja też go irytuję - sobą.
To trochę w myśl zasady: przed "żabcia" - po "ropucha". Rano lubię
sobie pomarudzić zanim wstanę. Wcześniej uważał, że to słodkie,
teraz go tym irytuję. No wiem, teraz to trzeba zdązyć na autobus,
kanapki zrobić itp. Ale bez przesady.

[real_mayer]

Trochę smutne to co piszesz. A jakbyś zmusiła się do myślenia o nim znowu miło?
Bo jak wpadniecie w zaklęte koło złośliwości to będzie trudno się wyplątać.

[twojabogini]

real_mayer napisała:

> Trochę smutne to co piszesz. A jakbyś zmusiła się do myślenia o
nim znowu miło?
> Bo jak wpadniecie w zaklęte koło złośliwości to będzie trudno się
wyplątać.

Ano właśnie tego chciałabym uniknąć. Takie samonapędzające się
kółeczko irytacji.
Myślę o nim miło. Kocham go. Właśnie dlatego czuję się
zdezorientowana swoimi emocjami.

[alpepe]

ech, nie będę kopać leżącej.

[menk.a]

Z okazji jakiegoś święta?;)

[alpepe]

jesteś głupia :)

żartowałam.

[menk.a]

alpepe napisała:

> jesteś głupia :)
>
> żartowałam.

Trzymałaś skrzyżowane paluchy teraz. ;)

[twojabogini]

Ależ kop. Chociaż oczywiście wolałabym jakieś kostruktywne porady.
Na początkach małżeństwa się nie znam.
W sumie znam się na poważnych kryzysach małżeńskich, ale czekanie aż
taki się pojawi - to długo by czekać, to musi narastać latami.

[mahadeva]

eh wszystko zalezy, z bylym bylo mi łatwo i milo, z Misiem jest ciezko, ale to
nie znaczy, ze mi nie zalezy i ze nie cenie tego zwiazku... nie ma co debatowac,
trzeba sie zaczac starac :)

[butterflymk]

a ile jesteście po ślubie?
kryzys pewnie jakiś,
znam to uczucie irytacji, miałam tak jak zamieszkałam z facetem...
nie wiem jak to leczyć bo niestety się rozstaliśmy wkońcu :D
ale nie martw się, z innych powodów...
oj daj spokój, nie przejmuj się, nie rób nic na siłę...
może lepiej nawet przez jakiś czas po prostu sie omijać aż
zatęsknicie za dzikością waszej namiętności :D

[twojabogini]

butterflymk napisała:

> a ile jesteście po ślubie?

tuz po, od sierpnia.

> może lepiej nawet przez jakiś czas po prostu sie omijać aż
> zatęsknicie za dzikością waszej namiętności :D

Z namiętnością problemu nie ma, raczej własnie za dużo w nas pasji i
emocji :)

[alpepe]

no dobra, to ci poradzę. Nie bardzo rozumiem, o co chodzi z tymi kanapkami,
rączek nie ma, czy jak?
Kanapki robisz wieczorem i do lodówki, wstajesz jak dawniej, z marudzeniem, ale
on wstaje wcześniej do pracy i tego nie słyszy. Ja nienawidzę, jak mój mąż musi
dospać, szlag mnie trafia, ale jak wymyśle sobie zajęcie bez niego, to wilk syty
i owca cała, z kolei ja nie znoszę, jak ktoś ze mną musi gadać rano. Generalna
zasada to uświadomienie sobie, co w nas jest denerwującego i jak sobie życie
urządzić, by jak najmniej się wzajemnie irytować. Wiem, truizmy. Ja się np.
hamuję, jak mam PMS, tzn. mam ochotę zagryźć wszystkich wkoło, albo ze sobą
skończyć. Uuu, mówię sobie wtedy, to pms, liczę kiedy przejdzie i staram się nad
sobą panować. Spróbuj skorzystać z którejś z moich rad, bo inaczej, to będziesz
twojąeksboginią.

[twojabogini]

O dzięki alpepe :)

Kanapki robimy dla dzieciaka do szkoły, a że ogólnie jesteśmy
sprawną drużyną, to robi ta osoba, która ma więcej czasu. Jak ja
zamarudzę przy lustrze, no to robi on, jak ja widzę, że on ma ochotę
zacząć dzień od kawy z fajkiem na balkonie - to ja. To samo jakoś
się harmonijnie układa. To jeden z największych plusów naszego
związku - że świetnie razem współpracujemy i daje nam to frajdę.
Ale irytujemy się na siebie. O głupoty.

>Generalna zasada to uświadomienie sobie, co w nas jest
>denerwującego i jak sobie życie urządzić, by jak najmniej się
>wzajemnie irytować.

Ano, okej :) Ma sens, ma ręce, ma nogi. Tylko - jeśli mnie irytuje
upominanie typu: zapnij się, załóż czapkę, załóż kapcie - to kto się
ma reformować? Ja mam sobie powtarzać, że to przejaw troski (bo to
jest przejaw troski, tyle, że irytujący) i opanowywać się? To tu są
schody. A ja bywam uparta.

[real_mayer]

A może właśnie tak ma być, te głupoty wprowadzają zdrową równowagę między
sielankę :P żeby nie było za nudno i za pięknie

[alpepe]

jest wyjście: ogłuchnąć. Mój mąż ma z kolei obsesję na punkcie mojego tonu,
jestem ponoć zbyt władcza, czyli on odczuwa mniej więcej to samo, co ty. Podczas
gdy ja wydaję komunikaty suche: odwieź proszę teraz dziecko, on oczekuje rokoko
baroko: kochanie ty moje, czy znalazłbyś nieco czasu, oderwał się od swoich
zajęć, bo dziecko trzeba by zawieźć jak najszybciej tu a tu? Proszę kochanie...
Cóż, ja go zwykle wyśmiewam, jak on ma do mnie o to pretensje. Czasem jednak
głuchnę, a następnym razem również odezwę się tym samym suchym stylem, bo dla
mnie sformułowania użytkowe powinny być właśnie krótkie, zwięzłe i spełniać
swoją funkcję. Inna sprawa, że mój mąż, jak mu zacznę tak słodko pierdzieć, by
coś zrobił, nie zrobi tego na bank, bo zwyczajnie nie zrozumie, czego od niego chcę.
I tak na koniec historyjka o siostrze mojej babci i jej mężu. To było wzorowe
małżeństwo dla mojej mamy.Oni umieli ze sobą dobrze żyć, bo raz jedno fuknęło, a
drugie uszy po sobie, raz drugie, na przemian. Staram się tak żyć, mój mąż też :)

[twojabogini]

alpepe napisała:

> Mój mąż ma z kolei obsesję na punkcie mojego tonu,
> jestem ponoć zbyt władcza, czyli on odczuwa mniej więcej to samo,
co ty.

Rzadko bywa, że identyfikuję się z mężczyzną, ale w tym przypadku -
100 %. Irytują mnie suche komunikaty. Chcę rokoko :)

I w sumie moze zbyt personalnie to odbieram? Bo w sumie czuję, że
mój mąz mnie kocha, więc na pewno nie chce urazić mnie tym tonem. W
rozmowie uzasadnił podobnie jak ty - komunikat powinenie byc
komunikatywny.

>Oni umieli ze sobą dobrze żyć, bo raz jedno fuknęło,
> a drugie uszy po sobie, raz drugie, na przemian. Staram się tak
żyć, mój mąż też :)

No to mi się sytuacja rozjaśnia, bo ja tych uszu po sobie nie kładę.
Hm...spokornieć może, odbiję sobie jak ja będę fukać :)

[alpepe]

czyli ostatnia rada była najlepsza. Nie może być zawsze twoje na wierzchu. Taki
jeden aktor, Nowicki Jan kiedyś o aktorstwie chyba się wyrażał, że trzeba
przypier.dolić, odpuścić i tak w kółko. Coś podobnego jest w małżeństwie.

[pretensjaa]

alpepe napisała:

> Kanapki robisz wieczorem i do lodówki

Eeee. Nie ma to jak świeżutkie, przyrządzone z rana.

Takie wieczorne, to nie to samo.

[menk.a]

A to dziwne. Ponoć początki małżeństwa to istna sielanka i miód. Dopiero z
czasem robi się z tego... piernik.
U Ciebie odwrotnie?;)

[twojabogini]

menk.a napisała:

> A to dziwne. Ponoć początki małżeństwa to istna sielanka i miód.
Dopiero z
> czasem robi się z tego... piernik.
> U Ciebie odwrotnie?;)

To może nawet lepiej?

[dzikoozka]

Ty? TY masz problemy????
Świat sie kończy ...;)

Jakieś 8-9 lat temu byliśmy z mężem na balu karnawaowym, który
zorganizował sobie z kolegami z pracy. BYło nas kilkanaście par.
Dzisiaj moze ze dwa małżeństwa jeszcze trwają ...a gdyby mnie WTEDY
ktoś pytał, to byliśmy pierwszi w kolejce do rozwodu...
I nikt, nikt na swiecie nie działa mi TAK na nerwy jak mój maż,
tylko od potrafi mnie doprowadzić do (szewskiej) pasji. MOe w tzm
cała tajemnica, nie wiem.

[twojabogini]

dzikoozka napisała:

> Ty? TY masz problemy????
> Świat sie kończy ...;)

Datę końca świata mam podać w poniedziałek. Nie widziałam wcześniej
związku, ale moze faktycznie zaczyna się apokalipsa?

> I nikt, nikt na swiecie nie działa mi TAK na nerwy jak mój maż,
> tylko od potrafi mnie doprowadzić do (szewskiej) pasji. MOe w tzm
> cała tajemnica, nie wiem.

Och no tak sobie myślę, że gdyby mój mąż był mi obojętny, to nie
wywoływałby żadnych emocji.

[sweet_pink]

Bogini, a może za bardzo przejmujesz się tym, że powinnaś budować? Może
przejmujesz się za bardzo czy wszystko jest jak należy?
Pomyśl czy ta złość i irytacja nie bierze się stąd że zaniedbałaś swoje potrzeby
emocjonalne i duchowe nie związane ze związkiem. Ja najczęściej czuję złość czy
irytację właśnie jak jakaś potrzeba jest długo nie zaspokojona lub jak jestem
przeciążona pracą lub zmartwieniami. Albo porównaj co jest inaczej niż w czasach
gdy między wami było dobrze, może to jakiś totalny pierduł gdzieś Ci nie
świadomie ciąży (ja np. po tygodniu gotowania dzień w dzień robię się
gigantycznie wku...ona i zaczynam warczeć jak tylko znajdę się za blisko kuchni,
więc gotuję góra 3 razy w tygodniu. albo jak chłop ma ciężki tydzień w pracy i w
związku z tym chrapie w nocy to większość myśli jakie o nim mam to mordercze
instynkta).
Wyciszenie na pewno Ci nie zaszkodzi i porobienie sobie przyjemności na pewno Ci
nie zaszkodzi :)

[stinefraexeter]

Od kiedy tak jest? Długo jesteście po ślubie? Mieszkaliście ze sobą przedtem?

[bugmenot2008_2]

latwiej radzic innym w ich problemach niz sobie, co? ;>

[menk.a]

bugmenot2008_2 napisał:

> latwiej radzic innym w ich problemach niz sobie, co? ;>

Lekarze też miewają problemy. Trudno być prorokiem we własnym kraju.:P

[twojabogini]

bugmenot2008_2 napisał:

> latwiej radzic innym w ich problemach niz sobie, co? ;>

To nie tak. Przeżyłam określone sytuacje, z którymi sobie
poradziłam, lub widziałam jak poradzili sobie inni. W tych tematach
mogę radzić, a nuż się komuś taka wiedza przyda?
Jak już mój mąz przestanie mnie irytowac i będę widziała co pomogło,
co zaogniało - to jak komuś trafi się podobny problem - będę mogła
podzielić się doświadczeniem. A teraz potrzebuję skorzystać z
doświadczenia innych osób, bo sama nie mam pomysłu, jak to ogarnąć.

[tarantinka]

jak jeszcze byłam żoną to w takich sytuacjach niezbędne jest
poczucie humoru, zakładam że jesteś ze sobą bardzo blisko i takie
jazdy wyczuwacie na kilometr wiec nie ma najmiejszego sensu udawać
że jest ok, należy kupić butelkę wina jakieś fajne przegryzki i iść
na całość czyli obśmiać swoje wady. Atmosferę należy po prostu jakos
oczyścić.

[twojabogini]

dzięki tarantinka :)

Masz sporo racji, bliski związek emocjonalny powoduje, że wyczuwamy
takie nawet krótkie wzburzenia. Może ja to po prostu za bardzo do
siebie biorę? Wkurza się, że chcę jeszcze poleżeć... No i?
Czuję, że mnie irytuje, że mi zwraca uwagę, no to w sumie za chwilę
mi przejdzie.
A pośmiać się jest z czego, oj jest :)

[latajacamysz]

też coś podobnego mieliśmy :) w końcu nie wytrzymałam i stwierdziłam że pogadamy
ze sobą - szczerze, żadnych ;"bo ty zawsze...", "bo ty nigdy..." tylko :
"Wkurzasz mnie gdy... upominasz mnie jak dziecko."
"Nie lubię dowiadywać się w ostatniej chwili o ... czymś ważnym, bo zapomniałeś
wspomnieć!" i pytania zwrotne co jego denerwuje we mnie.
Bez obrażania się, ze śmiechem, czasem łzami ale zawsze zapewnieniem, że się
kochamy i tworzymy fajną rodzinkę, chociaż każde z nas jest indywidualistą - o
to najczęściej były tarcia! On: "zawsze wszystko razem" ja :"czasem potrzebuje
być sama (bez rodziny)"

bliźniak

[meetek]

Kupcie jakiś fajny bliżniak i zamieszkajcie osobno.
Problemy znikną :)

[pocket.size]

Macie dziecko w szkole, czyli już chwilę ze sobą jesteście chyba, mieszkacie
razem. Dlaczego cokolwiek się zmieniło o ślubie? Jakoś dziwne mi się to wydaje,
że dzień po przysiędze wszyscy się inaczej zachowują.

[alpepe]

dziecko ma innego ojca.

[pocket.size]

A to przepraszam.

[mozambique]

a to juz jasne

szanowny pan mąz włąsnie uzmysłowił sobie ze wział sobei na plecy
cudze dziecko , podpisał papiery i juz nie ma zmiłuj

a poza ty smieszy mnie fakt ze autorka tuz po zawarciu slubu ZACZYNA
budowac związek !!!!
to co oni tworzyli do czasu ślubu?, jak egzystowali? , czym była ich
relacja ? dwoje dzieciaków postanowiło pobawić sie w małżeństwo ?

ślub zawiera sie wtedy gdy oboje są pewni siebie, siebie nawzajem i
formy swojego związku

[twojabogini]

mozambique napisała:

> szanowny pan mąz włąsnie uzmysłowił sobie ze wział sobei na plecy
> cudze dziecko , podpisał papiery i juz nie ma zmiłuj

Zanim wzięliśmy ślub poswięciliśmy czas na to, aby razem się oswoić.
Dziecko nie wyrosło znienacka w dniu slubu. Mój mąż jest
odpowiedzialnym mężczyzną i wiążąc się ze mną świadomie wiązał się
również z moim dzieckiem. Emocjonalny kłopot przy starcie małżeństwa
mam ja, nie mąż.

> a poza ty smieszy mnie fakt ze autorka tuz po zawarciu slubu
ZACZYNA budowac związek !!!!

Po zawarciu slubu zaczynam budować małżeństwo. To nowa relacja, więc
pojawiły sie nowe zagadnienia i wyzwania. Ja np. sobie nie radzę w
emocjami i z tym, że odczuwam irytację. A do tego nie jestem skłonna
do kompromisów i kładzenia uszu po sobie w kwestii różnego rodzaju
spraw związanych z nawykami. Co nie znaczy, że wogóle nie jestem
skłonna do kompromisu.

> to co oni tworzyli do czasu ślubu?, jak egzystowali? , czym była
>ich relacja ? dwoje dzieciaków postanowiło pobawić sie w
>małżeństwo ?

I wogóle - gdzie byli wtedy rodzice?

> ślub zawiera sie wtedy gdy oboje są pewni siebie, siebie nawzajem
>i formy swojego związku

I to twoim zdaniem powoduje, że zyją dalej długo i szczęśliwie,
nigdy nie dochodzi do starć, nikt nikogo nie wkurza i wszystko jest
idealnie?

[sweet_pink]

> Po zawarciu slubu zaczynam budować małżeństwo. To nowa relacja, więc
> pojawiły sie nowe zagadnienia i wyzwania.

Wiesz powiem Ci, że ja się z tym zupełnie nie zgadzam. Ślub nie powinien
odmieniać relacji na coś innego. Owszem zmienia sie codzienność, np wspólne
mieszkanie czy wspólne decydowanie o finansach, ale nie wiem co niby ma się
zmieniać w sferze emocjonalnej? Że niby uczucia się zmieniają, że trzeba je
inaczej okazywać? Może jakoś konkretniej to opisz, bo na razie dla mnie te dwa
zdania to pierwszy mega idiotyzm na forum w Twoim wykonaniu.

[twojabogini]

W naszym przypadku zawarcie związku oznacza wspólne zamieszkanie
razem. Kazde z nas ma za sobą długi okres niezależności.
Budować małżeństwo w naszej sytuacji - oznacza odnaleźć się w
zmienionych okolicznościach, przyzwyczaić do stałej obecności
drugiej osoby. Uczucia się nie zmieniły, choć pojawiły się nowe
emocje. Do tej pory np. spotkanie było wydarzeniem świątecznym.
Teraz jest elementem codzienności. Do tej pory z radoscią słuchałam
jak mój ukochany np. spłukuje się pod prysznicem, teraz bywa, że w
duchu się wkurzam, że zajmuje za długo łazienkę.
"Zbudowanie małżeństwa" to takie dogranie się we wspólnym życiu,
Mogliśmy omówic wcześniej kwestie finansów, odpowiedzialności za
poszczególne grupy obowiazków i zrobilismy to, czego owoce teraz
zbieramy. Ale nie da się omówić wczesniej emocji, które się pojawią.
Sądzę że w związkach pomiędzy ludźmi są takie punkty w których
relację się trochę przebudowuje, przyjmuje się odmienne role. Na
przykład urodzenie dziecka, albo istotna zmiana pozycji zawodowej
jednego z małżonków. Albo zamieszkanie razem.

ahaaaaa, to było tak od razu

[jsolt]

Nie wyczytałam na początku, że w praktyce chodzi po prostu o wspólne zamieszkanie...
Powiem ci, że zdziwiłabym się, gdybyś reagowała inaczej - serio. Szczególnie w
takiej sytuacji, gdy jak rozumiem dotychczas pewien okres mieszkałaś sama (tzn.
tylko z dzieckiem), bez faceta, a to równa się pełna niezależność, tylko MOJA
łazienka, kuchnia, szafa itp itd:-)
Zupełnie cię rozumiem. Ale wydaje mi się, że to krótkotrwała reakcja.

[paco_lopez]

wiesz co ty masz taka misternie wykonaną obudowę , że aż człowiek ma
ochotę wziąć młotek i to obtłuc z ciebie. podchodzisz do małzeństwa
i zycia z drugim człowiekiem pod wspólnym dachem jak monter do
konstrukcji wieży eifla. jak tego nie porzucisz, to w piętke
pogonisz a wszystko i tak bedzie z twojej strony akuratne.

[sweet_pink]

Bogini to to nie jest trudny początek małżeństwa tylko mieszkania razem :)
A na to to już można Ci odpowiedzieć, że takie problemy na początku to sumie
norma. Odrobina dobrej woli i sie dotrzecie i przyzwyczaicie. Przyzwyczajenie
drugą naturą człowieka, a jak się razem zamieszka to sporo mniejszych lub
większych przyzwyczajeń trzeba porzucić...a to potrafi nie miłosiernie
irytować...ja mojego mam ochotę mordować jak mi wypomina, że zostawiłam dżny w
łazience na środku...a ja dżniy na środku łazienki zostawiam od 20 lat przy czym
przez 10 lat pyskowałam ojcu, który mnie za te dżniy gonił straszliwie...i mam
ochotę warczeć "odwal się do moich dżinów" :P
Postaraj się podchodzić racjonalnie do swojej irytacji i często robić w jego
kierunku drobne ciepłe gesty, to powinno zrównoważyć negatywne napięcia.

[twojabogini]

Dzięki za wszystkie odpowiedzi,

sporo fajnych tropów. Tak sobie podrążyłam, poanalizowałam i wiecie
co odkryłam? Ja się obawiam, że za tą irytacją, zwracaniem mi uwagi -
czego w zasadzie można się było spodziewać w ramach
wspólnego "docierania się" - kryje się coś więcej. Że zaszła jakaś
zmiana, doszła nowa okoliczność, że nasze nastawienie względem
siebie uległo zmianie w wyniku nie znanych mi czynników.
No więc mam punkt wyjścia do rozmowy - bo może to ja mam problem i
mój wewnętrzny niepokój jest jakimś tam echem z przeszłości, a może
faktycznie jest coś nie tak.
Uspokoiły mnie wypowiedzi z serii "też miałam podobnie". Oznaczałoby
to, że obiektywnie nie dzieje się nic złego, po prostu właśnie się
docieramy i czasem pójdzie jakas iskra. Jeśli tak jest - będę
musiała męża przeprosić i oswoić swój lęk.

[wmega]

hej bogini, z moich obserwacji wynika ze zwiazek dwojga ludzi to raz
jestesmy na gorze raz na zerze raz dole. i tak w koleczko. raz jest
zajefajnie, zyc nie umierac! raz normalnie, zwykle, codziennie, a
raz nie pozostaje nic tylko sie rozstac.
wierze, ze jesli jednak dwoje ludzi sie kocha, to te gorsze okresy
sie przeczeka :)
nie zaszkodzi jedank jakis wyjazd samemu, by zatesknic za druga
osoba i zdac sobie sprawe z tego co jest rzeczywiscie wazne :)
no i jeszcze jedno - medytacja! bardzo polecam, gdybyz moze ona
pomoc w stanach irytacyjnych :)

[six_a]

nareszcie jakiś przyzwoity wątek na tym forumie:)

a może to co Cię irytuje, jest echem czegoś co nie funkcjonowało w poprzednim
związku: np. nadopiekuńczość i wieczne pytania o czapeczkę, kapcie, szaliczek.
może coś się powtarza ze schematu funkcjonowania w poprzednim związku, budzi
niepokój i irytację.

jak ktoś pisał wyżej: lepiej prosto z mostu wyjaśnić co nie odpowiada.
opiekuńczość ok, ale nie wyrażana jak w stosunku do pięciolatka. w sumie on też
może sobie nie uświadamiać, ale jakby ktoś do niego tak ciuciuciu, to może i
jego by wpieniało.

jak się długo mieszkało samemu, to problemem jest znoszenie drugiej osoby
dorosłej. warto zadbać o jakąś własną przestrzeń - swój pokój np., czas tylko
dla siebie, żeby stopniowo się przyzwyczajać.

w każdym razie owocnego śledztwa i analizowania życzę:)

[skarpetka_szara]

Przyszlo mi do glowy cos takiego...

wiesz jak czasami w sklepie za szyba widzisz piekne cos tam (dajmy
na przyklad ... sukienke/kreacjie). Patrzymy przez szybe, bardzo
nam sie podoba, kolezanki tez mowia jakie to ladne. Wchodzisz do
sklepu, przymierzasz, jestes zafascynowana!!!. Chcesz to miec, juz
sobie wyobrazasz gdzie to bedziesz nosic, i jak wszyscy beda prawic
ci komplementy, i jaka to sliczna sukienka. Wiec ja kupujesz cala
podekscytowana.

przychodzisz do domu... wkladasz ja jeszcze raz, probujesz, itd...
ale w domu swiatla nie sa juz te same, kolezanek nie ma wiec nie
przyklaskuja... i ... zdajesz sobie sprawe ze tak naprawde ta
sukienka nie jest taka ladna jak na poczatku myslalas. Ze tu nitka
wystaje, a tam cos sie niedopina. Usmiech z buzi schodzi.
Patrzysz jeszcze raz na cene - DROGO kosztowala!!! czy byla warta
tej ceny???

[twojabogini]

Nie ten przypadek, droga Skarpetko. Jakbym miała męża do sukienki
przyrównać, to byłoby tak:
Przychodzę do domu... światło przyciemnione, koleżanek wreszcie nie
ma, mam ją tylko dla siebie... jest intymnie, uwodzi mnie jej
faktura, odkrywam nowe szczegóły, jest pięknie i starannie podszyta
od wewnątrz, ma ukryta kieszonkę, a w niej płatki kwiatów, zakładam
ją i jeszcze raz przyglądam sie sobie krytycznie...
I dochodzę do wniosku, że aby było idealnie to ja muszę zrzucić
troszkę z bioder, a sukienkę troszkę poszerzyć w biuście. Kocham
moją sukienkę i wiem, że się dopasujemy :)

[paco_lopez]

poprzerwacało ci sie wtylniej częsci ciała. masz wszystko i
zaczynasz szukac dziury w całym. jak sie nie uspokoisz to za jakiś
czas będziesz żałować, ze się naburmuszałaś właśnie teraz. poczatek
małzeństwa to jest pikuś w porównaniu z końcem małżeństwa.

[twojabogini]

Coż, jakby nie patrzeć, paco_lopez sporo racji masz. Rozśmieszyło
mnie to o obudowie z postu powyżej. Może i jakis młotek do jej
ostukania by mi się przydał.
Ja faktycznie bywam nadwrażliwa. Jestem bardzo emocjonalną osobą,
emocje przeżywam w sposób intensywny, nie tylko swoje ale i cudze.
Daje mi to pewną przewagę np. w negocjacjach i ogólnie w pracy
zawodowej, w życiu prywatnym też bywa to przydatne, ale czasem jest
jak przekleństwo. Tak jak teraz - emocje, emocje, emocje, a tak
naprawdę - moze i faktycznie dzielę włos na cztery?
Z drugiej strony paradoksalnie - jestem tak zahartowana w "trudnych"
sytuacjach, że tam gdzie inni wysiadają, ja sobie radzę. Ale w
sumie to faktycznie - jestem juz sporą dziewczynką i może nie wypada
popłakiwać w rękaw bo ktoś się na mnie złości? Młoteczek i pomału
stuk-puk. Ja jestem do siebie przyzwyczajona, syn przyzwyczajony,
ale mężowi na karuzeli może się zakręcić w głowie...dzięki za twardą
nieemocjonalna ocenę :)

[skara]

Zdarzały mi się podobne zachowania na początku małżeństwa. U mnie
wynikało to z tego, że nie mogłam się przyzwyczaić do mieszkania u
niego. Mieszkamy osobno, mamy duży dom, który należy do męża
rodziny. Nikt się nie wtrąca, ale chyba na początku się tego
podświadomie obawiałam.

Radziłam soebie (i radzę, bo do tej pory potrafię się zirytować)
wychodzeniem do drugiego pokoju. Nie wykrzykuję mężowi w twarz moich
humorów (których często sama nie rozumiem), przepraszam za niemiłe
słowa, uciekam w internet, telewizję, książki. Aż mi przejdzie.
Uświadamiam go też kiedy mam huśtawkę przedokresową (żeby mi pod
rękę nie podchodził) i generalnie staram się panować nad sobą. Taka
irytacja jest chyba normalna, bo mam wrażenie, że wraz z upływem
czasu człowiek staje się większym samotnikiem i ktoś inny potrafi
wkurzać. Zupełnie niechcący. Więc ja uciekam do czasu aż mi nie
przejdzie.

[wicehrabia.julian]

twojabogini napisała:

> Za ch. nie wiem o co mi chodzi.

a niby my mamy wiedzieć? lecz się

[twojabogini]

wicehrabia.julian napisał:

> a niby my mamy wiedzieć? lecz się

Będę sie leczyć. Intensywnie. W piątek wieczorem. Jak nie pomoże to
jeszcze w sobotę.
Jakieś przepisy na drinki o szczególnie leczniczych właściwościach?

[wicehrabia.julian]

twojabogini napisała:

> Jakieś przepisy na drinki o szczególnie leczniczych właściwościach?

100 ml wódki w wysokiej szklance z lodem, dopełnić red bullem, nie ma nic lepszego

[twojabogini]

wicehrabia.julian napisał:

> twojabogini napisała:
>
> > Jakieś przepisy na drinki o szczególnie leczniczych
właściwościach?
>
> 100 ml wódki w wysokiej szklance z lodem, dopełnić red bullem, nie
ma nic lepszego

Jest - 200 ml wódki :)

[jane-bond007]

o mater.. TBogini nie lacz wodki z red bulem, szanuj swoj
organizm...
co do problemow - nowa sytuacja zawsze jest stresogenna, Ty jeszcze
masz dziecko wiec w moim pojeciu nie jest Ci obojetne co sie zdarzy
moze (mnie jest) wiec mozliwe ze odreagowujesz w ten sposob, jesli
naklada sie jeszcze to czego sie balas/boisz to masz odpowiedz, choc
powiem Ci ze ja przez 5 lat mieszkalam sama i w momencie
zamieszkania razem nie odczulam zadnych z opisanych przez Ciebie
objawow... po 1,5 roku wspolnego mieszkania wzielismy cywilny no i
jakos leci... no ale to jest troche inna sytuacja

a na to co Cie irytuje (np ten przysznic) machnij reka, czy to wazne
ile tam siedzi? poza tym mozesz chyba wejsc do swojej lazienki?
nie przejmuje sie glupotami i nie badz czepliwa

[twojabogini]

jane-bond007 napisała:

> o mater.. TBogini nie lacz wodki z red bulem, szanuj swoj
> organizm...

Tak wiem. Ale jak pierwszy raz wypiłam takiego drina do doszłam do
wniosku, że powinni pisać n apuszkach "łączyć z alkoholem". Był
kiedys profesjonalny wątek o RB i wiem, że połączenie go z wódką
robi na stałe dziury w wątrobie. Dlatego pozwalam sobie raz do roku,
a tak piję czystą. Zresztą i tak wolę wina albo martini.

> nie przejmuje sie glupotami i nie badz czepliwa

Ano :) też tak sobie pomyslałam :)

[jack20]

moze za szybko zdecydowalas sie na zamieszkanie razem?
moze nalezalo zaczac od kilku urlopow x-dniowych w ktorych
przebywacie razem 24/24 h?
pomieszkiwania jakis czas razem np. tylko ca 5 dni w tygodniu, a 2
zostawiac wylacznie dla siebie?
gwaltowne odzwyczajanie sie z dnia na dzien od nalogow, nie jest
specjalnie zdrowe dla organizmu.
nic nie stoi na przeszkodzie by tak skonstruowac tydzien, ze
mieszkajac razem mieszkacie razem t y l k o te 5 dni w tygodniu a
w pozostale dwa tolerujecie tylko "sympatycznie" obecnosc drugiego?

[twojabogini]

jack20 napisał:

> moze za szybko zdecydowalas sie na zamieszkanie razem?

No wiesz, małzeństwa zazwyczaj mieszkają razem :) Niby można łamać
ten schemat, ale jakoś nie czuliśmy potrzeby.

> moze nalezalo zaczac od kilku urlopow x-dniowych w ktorych
> przebywacie razem 24/24 h?

Bardzo rozsądnie - tak właśnie robilismy. Z tym, ze nawet nie
planowo, po prostu chcieliśmy byc razem i zawsze było wspaniale.
Kiedy postanowilismy że chcemy stworzyć rodzinę to oswajanie było
juz bardziej planowane i spędziliśmy razem wspaniałe wakacje,
wyjazdy, weekendy, a czasem i jakiś taki "zwykły" tydzień.

> gwaltowne odzwyczajanie sie z dnia na dzien od nalogow, nie jest
> specjalnie zdrowe dla organizmu.

Tez tak mówię, jak mnie pytają czy już rzuciłam palenie ;)

> nic nie stoi na przeszkodzie by tak skonstruowac tydzien, ze
> mieszkajac razem mieszkacie razem t y l k o te 5 dni w tygodniu
a w pozostale dwa tolerujecie tylko "sympatycznie" obecnosc
drugiego?

E, ja myslę, że lepiej po prostu się zsynchronizować. I tyle.

[mahadeva]

ja tez mam problemy w zwiazku
i to co zamirzam zrobic to starac sie, zebysmy sie lepiej poznali, swoje
potrzeby, robili jak najwiecej fajnych rzeczy razem, ni cnam nie pozostaje
oprocz starania sie

[jack20]

ty masz problem przez siebie zaprogramowany nie majacy nic wspolnego
z wyzej opisanym. ty zgadzasz sie na sytuacje bo masz zero do
decydowania o przebiegu twojego zwiazku.

[mahadeva]

nie jest tak

[brms]

Paradoksalnie napiszę Ci: to bardzo dobry znak.
Bo kto ma cię denerwować, jak nie osoba, na której ci zależy?
A z drugiej strony: nie spinaj się, to nie film. Ma być wszystko,
skarżysko, kapsle po winie, bilety po kinie, czy jak tam szło. (ktoś
pamięta, co to?)
I tak jest najlepiej. Oczywiście dobra wola nie zaszkodzi.

Ostatni związek z łatwym początkiem to miałam w liceum.
Ale teraz jest prawdziwiej.

[skarpetka_szara]

Wiesz... po malzenstwie ludzie spedzaja ze soba wiecej czasu. Tzn,
wiem, chodzicie do pracy, ale wtedy dzien inaczej uplywa, jestescie
skoncentrowani na pracy a nie na sobie. A jak juz idziecie do
domu, to tez nie macie czasu dla siebie samych- bo domownicy
krzataja sie gdzies obok. Moze stad ta irytacjia. Czlowiek
potrzebuje sobie troche samemu pomedytowac, poleniuchowac.

czasami pisze ze swojego meza wyganiam aby spotkal sie z kolegami,
zeby poszedl obejrzec mecz, itd... Nie robie tego tak bardzo dla
niego jak robie to dla siebie. Po prostu lubie czasami poprzebywac
sama, porobic glupoty gdy partnera nie ma. Bo przeciez po slubie
nie zmienilam sie w inna osobe (zone) - jestem nadal soba, mam
pewne swoje przyzwyczajenia, potrzeby, i musze wewnetrznie siebie
odnalesc - a te ciche momenty mi w tym pomagaja.

Moj maz ma to sama. Sam ma swoje miejsca w ktore lazi aby byc sam,
sie wyciszyc.

wiec chodzi mi o to, ze byc moze macie siebie za duzo?

[twojabogini]

skarpetka_szara napisała:

> wiec chodzi mi o to, ze byc moze macie siebie za duzo?

Za mało, niestety.

[twojabogini]

Dziękuję wam bardzo. Wasze sugestie pomogły mi przygotować się do
rozmowy z mężem i rozpatrzeć takie aspekty sprawy, których ja -
znajdując się pod wpływem emocji - na pewno bym nie dostrzegła.
Mając już konkretne przemyślenia mogłam opowiedzieć konkretnie, co
się dzieje, zamiast przeprowadzać męża po meandrach moich stanów
emocjonalnych.
Wnioski:
1. Jestem czasem przewrażliwiona, bezpośrednie komunikaty lub
przejawy troski traktuję jako zawierające dodatkowe konteksty. Ja
postaram się mieć to na uwadze i przestać traktować sytuację
śmiertelnie poważnie, mój mąż - złagodzi część komunikatów.
2. Troszkę zabrakło nam ostatnio czasu. Dlatego zamiast wyjaśnić
głupoty na bieżąco - doprowadziliśmy do kumulacji. Drobne
wyładowania postanowiliśmy regulować na bieżąco.
3. Docieramy się :) Nie dzieje się nic złego. Uznaliśmy, że to nawet
zabawne.

No i mój wniosek na własny prywatny użytek - coś tam we mnie siedzi
co każe dopatrywać się kontekstów, czuć się niepewnie, przejmować
się, i to cos przesłania mi poczucie humoru i zdrowy dystans do
siebie. Trza to dopaść i zabić. Ciekawe czy umie pływać w
spirytusie ?