Czy pozwolić...

[twojabogini]

Co jest do k... nędzy z tym pozwalaniem? To jakiś powszechny schemat
myślowy, że liberalny partner pozwala drugiemu na to czy tamto, a im
więcej pozwala, tym lepszy, bo bardziej nowoczesny? Jakie "pozwala"?
A co to tatuś? mamusia?
Czy wy też "pozwalacie" swoim partnerom/mężom/chłopakom?
Bo ja to widzę tak : dajmy na to jest impreza, na której nie mogę
być, partner sygnalizuje, że chciałby pójść mimo to. Wyrażam swoją
opinię, partner podejmuje decyzję, czy idzie czy nie.
Po treści decyzji partnera mogę ustalić czy aktualnie ma mnie
gdzieś, czy zwraca uwagę na moje potrzeby itp. Jeśli coś się dzieje
nie tak - rozmawiam, wyjaśniam. Ale nie bawię się w
pozwalanie/zabranianie - bo to chore.
A może się mylę?

[liliana_17]

twojabogini napisała:
> Czy wy też "pozwalacie" swoim partnerom/mężom/chłopakom?

Nie wydaję żadnych pozwoleń/zakazów, ale wiem, że są takie pary,
które trzymają krótko partnera...właściwie nie wiem jak to
argumentują.Może zna ktoś jakąś logiczną argumentację?

[sundry]

"Jak pójdziesz na tą imprezę, to do końca miesiąca nie pójdziemy do
łóżka"-dość logiczny argument?:P

[liliana_17]

Ach, to tak to działa;)

[grassant]

sundry napisała:

> "Jak pójdziesz na tą imprezę, to do końca miesiąca nie pójdziemy
do
> łóżka"-dość logiczny argument?:P

hehe będzie miał świeżą laskę z imprezy

[rumak.hrabiny]

sundry napisała:

> "Jak pójdziesz na tą imprezę, to do końca miesiąca nie pójdziemy do
> łóżka"-dość logiczny argument?:P

sądząc po wizytówce, taki "logiczny" argument będzie działał jeszcze przez 3-4
lata. później role mogą się odwrócić. kto mieczem wojuje .....

[twojabogini]

rumak.hrabiny napisał:

> sądząc po wizytówce, taki "logiczny" argument będzie działał
>jeszcze przez 3-4 lata. później role mogą się odwrócić. kto mieczem
>wojuje .....

Też tak sadzę, pomijam że nie rozumiem, co ma pójście na imprezę z
życiem intymnym pary? To szantaż a nie logiczny argument.

[sundry]

Emotikonka na końcu miała świadczyć o tym,że wypowiedź należy
potraktować z przymrużeniem oka:)

[sundry]

Gdzie ja napisałam,że takie argumenty stosuję?:)

[twojabogini]

Spoko, widziałam emotikonka :) Nie komentuję tej postawy (albo
słuchasz, albo nici z seksu) jako twojej, tylko jako ogólną postawę,
reszta pewnie też (hope so ;)

[rumak.hrabiny]

a to przepraszam. znaku zapytania też nie zauważyłem

[hermina25]

Pewnie,że to chore :)
U mnie jest tak,że nikt nikogo nie pyta o zdanie-tylko oznajmia-idę na imprezę i
po wszystkim.Głupio bym się czuła jakby mój facet pytał się mnie czy może iść na
piwo :D ,a już w ogóle sobie siebie nie wyobrażam w takiej sytuacji :]
Związek,to coś więcej niż przyjaźń,a w przyjaźni nie ma pozwalania i zabraniania
czegokolwiek .

[twojabogini]

hermina25 napisała:

>Głupio bym się czuła jakby mój facet pytał się mnie czy może iść na
> piwo :D

O to, to to!!Z drugiej strony - gdyby na przyklad mąż zaproponował,
że pójdzie na imprezę firmową w czasie poważnej choroby dzieci -
czułabym się równie głupio. Ale to nie byłby powód, żeby mu wyjścia
zabronić, tylko sygnał, ze mąż odjechał od rodziny jakiś czas temu i
ma generalnie gdzieś to co się dzieje w domu.

> Związek,to coś więcej niż przyjaźń,a w przyjaźni nie ma pozwalania
>i zabraniania czegokolwiek.

Jestem zwolenniczką teorii, że w miłości nie ma przyjaźni. Wręcz
przeciwnie - przyjaźń na dłuższą metę jest destrukcyjna dla
związków.

[hermina25]

twojabogini napisała:

gdyby na przyklad mąż zaproponował,
> że pójdzie na imprezę firmową w czasie poważnej choroby dzieci -
> czułabym się równie głupio.

tu się zgodzę :)ale to trochę inna sytuacja,nie dotycząca jakby bezpośrednio
niezależności partnera ,a świadcząca o jego odpowiedzialności i zaangażowaniu
rodzinnym...

> Jestem zwolenniczką teorii, że w miłości nie ma przyjaźni. Wręcz
> przeciwnie - przyjaźń na dłuższą metę jest destrukcyjna dla
> związków.

no widzisz,każdy ma inne podejście-dla mnie pogląd,że prawdziwa miłość rodzi się
z głębokiej przyjaźni jest bardzo logiczny...
I uważam ,że przyjaźń to mocna,prawdziwa konstrukcja związku.Bo miłość to nic
innego jak chemia,a jeśli nie ma w związku przyjaźni,to prędzej czy później
magiczne uniesienia przeminą,zastanie taką parę szara realność i nagle okaże
się,że wymarzona żona-to rozhisteryzowana małolata,a idealny mąż-to
nieodpowiedzialny imprezowicz...W związku opartym na przyjaźni wiemy o wadach
partnerów,ale akceptujemy je,a taka dzika,szalona miłość przysłania nam
rzeczywistość :)
ale to tylko to moje zdanie-każdemu wolno mieć inne!

[twojabogini]

hermina25 napisała:

> tu się zgodzę :)ale to trochę inna sytuacja,nie dotycząca jakby
bezpośrednio niezależności partnera ,a świadcząca o jego
odpowiedzialności i zaangażowaniu rodzinnym...

Dlatego również w takiej sytuacji nie bawilabym się w zabranianie.
Po prostu musiałbym przyjąć, że mąż aktualnie ma rodziną gdzieś, ze
mna na czele - no i byłby to sygnał, że może warto coś z tym zrobić.
Bo zabronienie to w takiej sytuacji bardzo połowiczne zwycięstwo -
od tego mężowi nie zacznie nagle z powrotem zależeć.

>Bo miłość to nic innego jak chemia,

Akurat co do tej teorii to sadzę, że naukowcy odwrócili kota ogonem.
Bo tak: widzę atrakcyjnego dla mnie mężczynę - podniecam się,
zaczynają działać hormony, czyli tzw. "chemia miłości". Mogą sobie
to tak nazwać, ale z miłoscią to nie ma nic wspólnego. Inni miłościa
nazywają emocje - a emocje sa różne, raz jestem w kwiatkach, raz
dostaję szału.
Miłość to jak sądzę postawa wobec drugiej osoby, chcęć bycia z nią
razem i dbania o chemię miłości, podsycania jej, jak również o
emocje - te pozytywne.

>a jeśli nie ma w związku przyjaźni,to prędzej czy później
> magiczne uniesienia przeminą,

ja myślę, że magia minie jak się za bardzo zaprzyjaźni.

>W związku opartym na przyjaźni wiemy o wadach
> partnerów,ale akceptujemy je,a taka dzika,szalona miłość
przysłania nam rzeczywistość :)

Szalona miłość pozwala wady partnera pokochać. To jak sądzę jej
przewaga.

> ale to tylko to moje zdanie-każdemu wolno mieć inne!

:))

[liliana_17]

twojabogini napisała:

> Jestem zwolenniczką teorii, że w miłości nie ma przyjaźni. Wręcz
> przeciwnie - przyjaźń na dłuższą metę jest destrukcyjna dla
> związków.

Destrukcyjna? Dla mnie przyjaźń to szacunek, akceptacja,
zrozumienie, przymknięcie oka na wady, wsparcie. I działa o każdej
porze dnia i nocy.A więc świetne połączenie z chemią.

[twojabogini]

liliana_17 napisała:

> Destrukcyjna? Dla mnie przyjaźń to szacunek, akceptacja,
> zrozumienie, przymknięcie oka na wady, wsparcie. I działa o każdej
> porze dnia i nocy.A więc świetne połączenie z chemią.

No i tu się rozbijamy o definicje. Dla mnie przyjaźń to:
- otwartośc i szczerość, dla miłości zabójcza - przyjacielowi mogę
bez negatywnych konsekwencji powiedzieć, że podoba mi się
przystojniak pracujący piętro wyżej, że snił mi się były kochanek,
wspomniec mu z senstymentem o jakims dawnym romansie, partnerowi -
nie, z przyjaciółką mogę pogadać o infekcjach intymnych, sposobach
depilacji - z partnerem nie powinnam,
- w przyjaźni akceptujemy się nawzajem, przymykamy oko na wady, w
zwiazku miłosnym ta sama postawa prowadzi do znużenia, poczucia że
partner się dla mnie nie stara,
- w przyjaźni nie ma potrzeby grania, uwodzenia, nie ma tak wielu
konfliktów interesów, jak w miłości, ani tak silnych emocji -
wygaszając to wszystko w przyjaźń - wygasza się i miłość,

Stawiając w związku na przyjaźń i letnie emocje wybiera się drogę w
której w przyjaźni wspólnie wychowa się dziecko i każde poszuka
sobie emocji poza związkiem. Sądzę, ze w przyjaźń w związku uciekają
ludzie, którzy boją się silnych emocji, zostali zranieni itp.
Oczywiście to moje zdanie.

[liliana_17]

twojabogini napisała:
> No i tu się rozbijamy o definicje. Dla mnie przyjaźń to:
> - otwartośc i szczerość, dla miłości zabójcza - przyjacielowi mogę
> bez negatywnych konsekwencji powiedzieć, że podoba mi się
> przystojniak pracujący piętro wyżej, że snił mi się były kochanek,
> wspomniec mu z senstymentem o jakims dawnym romansie, partnerowi -
> nie,

będąc w związku nie mam problemów typu: podoba mi się kolega z pracy.

z przyjaciółką mogę pogadać o infekcjach intymnych, sposobach
> depilacji - z partnerem nie powinnam,

Tutaj się nie wypowiadam, bo nie rozmawiam z żadną z koleżanek o
depilacji, kosmetykach i problemach zdrowotnych tym bardziej
intymnych, ale rozumiem, że niektóre psiapsiółki wiedzą o sobie
wszystko.Więcej niż partner.

> - w przyjaźni akceptujemy się nawzajem, przymykamy oko na wady, w
> zwiazku miłosnym ta sama postawa prowadzi do znużenia, poczucia że
> partner się dla mnie nie stara,

Czy to znaczy, że w związku mamy nie tolerowac niektórych wad
partnera i wywoływac spięcia o przysłowiowe skarpetki na podłodze?

> - w przyjaźni nie ma potrzeby grania, uwodzenia, nie ma tak wielu
> konfliktów interesów, jak w miłości, ani tak silnych emocji -
> wygaszając to wszystko w przyjaźń - wygasza się i miłość,

W związku jakakolwiek gra jest niedopuszczalna. Uwodzenie to co
innego i jest jak najbardziej wskazane.


> Stawiając w związku na przyjaźń i letnie emocje wybiera się drogę
w której w przyjaźni wspólnie wychowa się dziecko i każde poszuka
> sobie emocji poza związkiem. Sądzę, ze w przyjaźń w związku
uciekają ludzie, którzy boją się silnych emocji, zostali zranieni
itp.


Twardo trzymasz się zdania, że jeśli w związku jest przyjaźń to nie
ma w nim euforii i namiętności. Ja się z tym nie zgdzam, ale
oczywiście to moje zdanie:)

[twojabogini]

liliana_17 napisała:

> będąc w związku nie mam problemów typu: podoba mi się kolega z
pracy.

I nigdy nie flirtujesz, nie jest ci miło jak ktoś cię adoruje, nie
myślisz sobie, mhmmm...fajny? Przeciez nie chodzi o to, zeby
partnera zdradzać, ale przeciez jestesmy osobami seksualnymi, więc
takie reakcje sa normalne. Co nie znaczy, że trzeba zaraz o tym
partnerowi opowiadać, bo mozna go zranić.
Kumplowi jako stara du.a prędzej się zwierzę kumplowi, że mi na mózg
siadlo i podobają mi sią młodzi chłopcy, niz mężowi, który własnie
zaczął siwieć. co nie oznacza, że zrobię coś nielojalnego.

> (...)niektóre psiapsiółki wiedzą o sobie wszystko.Więcej niż
>partner.

I to ma sens. Partner to nie przyjacółka. Ani nie przyjaciel.

> Czy to znaczy, że w związku mamy nie tolerowac niektórych wad
> partnera
- Tak.

>i wywoływac spięcia o przysłowiowe skarpetki na podłodze?
- Nie.

> W związku jakakolwiek gra jest niedopuszczalna.

Dlaczego? Czasem mozna grac aby ukryć swoje myśli, czasem, aby
podkręcic partnera...Granie nie oznacza naruszania lojalności.

>Uwodzenie to co innego i jest jak najbardziej wskazane.

Alez uwodzenie to właśnie gra. Przecież na dłuzsza metę nie
wystarczy się rozebrać, orgaznizowanie striptizów co wieczór tez się
znudzi. Temperaturę podtrzyma własnie gra.

sa rozne modele :).

[facettt]

twojabogini napisała:
> Jestem zwolenniczką teorii, że w miłości nie ma przyjaźni. Wręcz
> przeciwnie - przyjaźń na dłuższą metę jest destrukcyjna dla
> związków.

sa rozne modele :)
skoro wolisz model:
- milosc - to wolna gra interesow + seks i pozadanie...
- nie zamierzam z nim polemizowac.

sam wole jednak model dosc staroswiecki i tradycyjny:
milosc - to przyjazn + seks i pozadanie.

[twojabogini]

facettt napisał:

> skoro wolisz model:
> - milosc - to wolna gra interesow + seks i pozadanie...
> - nie zamierzam z nim polemizowac.

Nie wpieraj mi dziecka w brzuch. Brak przyjaźni w związku nie
oznacza "wolnej gry interesów", tylko gdzie indziej postawione
granice rzeczy takich jak szczerość, intymność, inny tryb
wypracowania rozwiązań niż kompromisy, wyższy poziom emocji, no i
podtekst erotyczny, związany z grą, uwodzeniem.

> sam wole jednak model dosc staroswiecki i tradycyjny:
> milosc - to przyjazn + seks i pozadanie.

Przyjaźń w miłości to bardzo nowoczesny postulat. Już sama miłość w
małżeństwie - rozumiana tak jak dziś - to nowum i zaprzeczenie
odwiecznym tradycjom. Przyjaźń zaś to novum absolutne.

tak, sa rozne modele, uwierz mi :).

[facettt]

twojabogini napisała:

> Nie wpieraj mi dziecka w brzuch.

- nie czynie tego

Brak przyjaźni w związku nie oznacza "wolnej gry interesów", tylko gdzie indziej
postawione granice rzeczy takich jak szczerość, intymność,

- przykro mi. nie widze tych granic

inny tryb wypracowania rozwiązań niż kompromisy,

- czyli jaki?

wyższy poziom emocji, no i podtekst erotyczny, związany z grą, uwodzeniem.


- to oczywiscie prawda, ale to nie przeczy moim poprzednim uwagom.

> > sam wole jednak model dosc staroswiecki i tradycyjny:
> > milosc - to przyjazn + seks i pozadanie.
>
> Przyjaźń w miłości to bardzo nowoczesny postulat. Już sama miłość w
małżeństwie - rozumiana tak jak dziś - to nowum i zaprzeczenie
> odwiecznym tradycjom.

- ZGODA

Przyjaźń zaś to novum absolutne.

- TEZ ZGODA

myslalem, ze jestem tradycjonalista,
a wyszlo na to, ze jestem
novatorski :)

[twojabogini]

facettt napisał:

Granica szczerości w związku - lepiej nie mówic partnerowi, że jakaś
tam osoba wywołuje erotyczne uniesienie. Niektórzy jednak w ramach
przyjaźni w związku są szczerzy i opowiadają o wszystkich tego
rodzaju sprawach szczerze i do bólu, w tym równiez o swojej
przeszłosci seksualnej. To nigdy nie wychodzi na dobre.

Granica intymności - nie opowiadam o miesiączkach, infekcjach
intymnych itp.

Inny tryb wypracowania rozwiązań niż kompromisy, jest potrzebny, bo
kompromis oznacza, ze żadna ze stron nigdy nie jest zadowolona. Ja
chcę oglądać mecz, a on chce na długi spacer. Kompromis to
rozwiązanie pośrodku - czyli ogladam pół meczu a potem idziemy na
krótki spacer. To na dluższa metę frustruje, bo niczyje potzreby nie
sa realizowane. Potrzebne jest ustępstwo - okej dziś obejrzymy mecz,
a na spacer pójdziemy jutro, albo rozdzielenie - to ty ogladaj mecz,
ja pójdę na spacer.

> wyższy poziom emocji, no i podtekst erotyczny, związany z grą,
uwodzeniem.

> - to oczywiscie prawda, ale to nie przeczy moim poprzednim uwagom.

Jasne bo dla osoby z która sie przyjaźnisz, przed którą nigdy nie
grasz i jest dla ciebie jak ciepłe kapcie to akurat się będzie
chciało. Prędzej czy później dopada znuzenie.

> myslalem, ze jestem tradycjonalista,
> a wyszlo na to, ze jestem
> novatorski :)

Ano widzisz. Tradycjonalistka to jestem ja.

[facettt]

twojabogini napisała:

> Granica szczerości w związku - lepiej nie mówic partnerowi, że jakaś
> tam osoba wywołuje erotyczne uniesienie. Niektórzy jednak w ramach
> przyjaźni w związku są szczerzy i opowiadają o wszystkich tego
> rodzaju sprawach szczerze i do bólu, w tym równiez o swojej
> przeszłosci seksualnej. To nigdy nie wychodzi na dobre.
>

- mloda jestes :) po latach juz mozna...

> Granica intymności - nie opowiadam o miesiączkach, infekcjach
> intymnych itp.

- mnie by to nie przeszkadzalo :)
>
> Inny tryb wypracowania rozwiązań niż kompromisy, jest potrzebny, bo kompromis
oznacza, ze żadna ze stron nigdy nie jest zadowolona. Ja
> chcę oglądać mecz, a on chce na długi spacer. Kompromis to
> rozwiązanie pośrodku - czyli ogladam pół meczu a potem idziemy na
> krótki spacer. To na dluższa metę frustruje, bo niczyje potzreby nie
> sa realizowane. Potrzebne jest ustępstwo - okej dziś obejrzymy mecz,
> a na spacer pójdziemy jutro, albo rozdzielenie - to ty ogladaj mecz,
> ja pójdę na spacer.

- to tez kompromis, tylko innego rodzaju, Aniele :)
>
> > wyższy poziom emocji, no i podtekst erotyczny, związany z grą,
> uwodzeniem.
>
> > - to oczywiscie prawda, ale to nie przeczy moim poprzednim uwagom.
>
> Jasne bo dla osoby z która sie przyjaźnisz, przed którą nigdy nie
> grasz i jest dla ciebie jak ciepłe kapcie to akurat się będzie
> chciało. Prędzej czy później dopada znuzenie.
>

- nieprawda.

pa.
musze isc popracowac.

> Ano widzisz. Tradycjonalistka to jestem ja.

[twojabogini]

facettt napisał:

> - mloda jestes :) po latach juz mozna...

Tak, jak już emocje opadną wyparte przyjaźnią i nie ma więzi
seksualnej, więc nie ma o co byc zazdrosnym. Ja podziękuję.

> - mnie by to nie przeszkadzalo :)

Ale jest cała masa rzeczy które by mogły - kwestia wyczucia
partnera. Z przyjacielem aż tak nie trzeba się ceregielić.

> - to tez kompromis, tylko innego rodzaju, Aniele :)

Nie - kompromis oznacza, że każda strona idzie na ustępstwa. W moim
przykladzie chodzi o to, jak spędzić ten konkretny wieczór.
Rozwiązanie kompromisowe oznacza, że nikt nie będzie zadowolony.
wybór jednej z opcji oznacza, ze zadowolona będzie jedna strona.
Druga może czerpać satysfakcję, że ustępstwo uszczęśliwiło partnera.

nie mylisz sie :)

[facettt]

twojabogini napisała:
Ale nie bawię się w pozwalanie/zabranianie - bo to chore.
> A może się mylę?

pozwalac/lub nie - to moga rodzice dzieciom.

partner moze TYLKO wyrazic swoja opinie.
dorosli ludzie robia, co chca - ale musza sami uwazgledniac konsekwencje swoich
dzialan :)

MILO sie raz moc z Toba zgodzic :)

[hermina25]

facettt napisał:

> partner moze TYLKO wyrazic swoja opinie.
> dorosli ludzie robia, co chca - ale musza sami uwazgledniac konsekwencje swoich
> dzialan :)


eureka! a jednak są kumaci panowie na tym forum :)

[twojabogini]

facettt napisał:

> MILO sie raz moc z Toba zgodzic :)

Zgodzę się z tobą - miło :)))

[sweet_pink]

Ja czasem używam zwrotu "ja swojemu nie pozwalam" w trochę mylnym znaczeniu. Tzn
gdy mówię o zachowaniach, których nie toleruje u partnera i nie pozostaje w
związku z panami je przejawiającymi. Może inni też jakoś w innym znaczeniu taki
zwrotów używają.

Co do pozwalania w znaczeniu podstawowym, to mam takie zdanie. Że w związku w
pewnych sprawach pozwalanie/proszenie o zgodę powinno zachodzić w sytuacji gdy
para ma wspólne dziecko. Wtedy opieka nad dzieckiem jest obowiązkiem obojga i
jeśli któreś chce przez jakiś czas owego obowiązku nie spełniać (piwo z
kumplami, drink z przyjaciółkami) to powinien partnera prosić o zgodę na to, że
przez ten czas nie będzie obowiązku spełniać/ zgodę, że partner obowiązki
względem dziecka na ten czas bierze w całości na siebie. Oczywiście strony
powinny przy godzeniu się lub nie na wyjścia partnera kierować sensownymi
pobudkami, a nie zazdrością czy chęcią pokazania władzy.
Natomiast w sferach osobistych, nie dotyczących wspólnych dzieci jestem
przeciwko zakazom/pozwalaniom. Tu po prostu wystarczy się nie wiązać z osobami,
które zachowują się tak jak nam nie pasuje i ot cala filozofia.

[alpepe]

chłe, chłe, jakże ja lubię teoretyzowanie i zakładanie, że partner się zachowa
odpowiedzialnie i z klasą :-)

rozsadek i nadzieja

[facettt]

alpepe napisała:

> chłe, chłe, jakże ja lubię teoretyzowanie i zakładanie, że partner się zachowa
odpowiedzialnie i z klasą :-)

i tu sa dwa modele postepowania :)
1. zakladamy, ze partner zachowa sie odpowiedzialnie i z klasa
(sam tak czynie)

2. zakladamy, ze partner jest swinia i przewidujemy z gory wszelkie negatywne
konsekwencje - blokujac mu (na zapas) negatywne zachowania.

Zycie REALNE jest gdzies posrodku...
ale przyznasz, ze pierwszy model jest jednak ciekawszy?

[alpepe]

ja jestem praktyczką, znam swojego męża, on wprawdzie mówi, że źle go osądzam,
ale co tam :-)

[twojabogini]

alpepe napisała:

> chłe, chłe, jakże ja lubię teoretyzowanie i zakładanie, że partner
się zachowa odpowiedzialnie i z klasą :-)

A kto zakłada, ze się zachowa z klasą? Weźmy przykład tej imprezy.
Ja powiem - słuchaj nasze dzieci są chore, młodsze może w każdej
chwili jechać do szpitala, potrzebuję twojej pomocy, chciałabym abyś
został ze mną i mi pomógł.
On zostaje - znaczy, zależy mu. Idzie - coś nie gra. Wiem
przynajmniej na czym stoję.

[sweet_pink]

Jeśli chodzi o przykład imprezy, to uważam, że ponieważ to facet chce jechać na
imprezę to on się powinien spytać, czy może żonę zostawić samą z obowiązkami
przy chorych dzieciach (scedować na nią połowę SWOJEGO obowiązku). Jeśli tak nie
robi to już świadczy o nim źle po raz pierwszy. Jeśli dodatkowo odrzuca słuszny
sprzeciw partnera i olewa czy dzieci będą mieć zapewnioną dobrą opiekę to
świadczy źle po raz drugi.

[kag73]

Mnie sie wydaje, ze powiedzenie "pozwalam" czy "pozwolilam" to tylko
taka fraza czasami. Po prostu w zwiazku sie z soba rozmawia. Np.
przychodzi chlop i mowi "Wiesz mamy dzs impreze w robocie" a zona na
to, "spoko, baw sie dobrze", albo "Oj nie da rady, bo przeciez
musimy z dzieckiem do szpitala".
Albo maz pyta "Pasuje Ci? Isc czy nie isc" i liczy sie ze zdaniem
partnera.
Albo zona powie "Nie, nie mozesz isc, bo cos tam", niby "nie
pozwolila", ale rzcecz w tym, ze byl powazny powod. Czasmi to tylko
gra albo dobor slow.

[sweet_pink]

Moim zdaniem pytanie i wyrażanie aprobaty nie musi być sformalizowane w słowa
"pozwól mi" "możesz iść/zabraniam". Ale nadal jest tym samym "biorę pod uwagę w
decyzji aprobatę partnera" "wyrażam aprobatę lub nie dla tego co chce partner".

[sumire]

zgadzam sie w calej rozciaglosci, bo moj partner nie jest moja
wlasnoscia.
ale mysle, ze zaraz sie tu odezwa zwolenniczki trzymania krotko i
beda drwic z naszego jakze naiwnego podejscia ;)

[twojabogini]

sumire napisała:

> zgadzam sie w calej rozciaglosci, bo moj partner nie jest moja
> wlasnoscia.
> ale mysle, ze zaraz sie tu odezwa zwolenniczki trzymania krotko i
> beda drwic z naszego jakze naiwnego podejscia ;)

No i tu dochodzimy do kolejnej kwestii. Zostańmy przy przykładzie.
Zostaję z chorymi dzieciakami, mąż idzie na imprezę, nic się nie
dzieje, on wraca, deko nawalony, ale cały i zdroy. I mówi widzisz -
nic się nie stało, a tak panikowałas.
Ja jestem niezadowolona, bo mogło coś się stać.
I teraz w imię wolnosci partnera - zamykam się i robię dobrą minę do
złej gry?
To moim zdaniem przegięcie w drugą stronę.
Mogę jasno partnerowi komunikować, ze nie odpowiada mi jego
zachowanie, ze uważam że postepuje niewłasciwie, a nawet domagać się
zmiany zachowania. Tyle, że nie metodą na mamusię, czy szantażem.

[twojabogini]

twojabogini napisała:

Za jak najbardzie dopuszczalne uważam tez różnego rodzaju sztuczki i
gierki, które sprawią że partner zrobi to co ja chcę, zmodyfikuje
zachowanie itp.
To lepsze i skuteczniejsze niż awantury.

[sumire]

a ja wole otwarty tekst od sztuczek i gierek - w ogole takich rzeczy
nie uznaje. nie lubie traktowac faceta jak glupszego ode mnie :)

[sweet_pink]

Ja tam sztuczek i gierek nie cierpię.
Wolę jak ktoś mi wprost mówi czego ode mnie oczekuje.

[twojabogini]

sweet_pink napisała:

> Ja tam sztuczek i gierek nie cierpię.
> Wolę jak ktoś mi wprost mówi czego ode mnie oczekuje.

No to drążmy dalej faceta, ktory wziął i poszedł na imprezę jak
dzieci były chore.
No i teraz wprost to ja mu mogę powiedzieć - że nie jest
odpowiedzialny, ze nie podoba mi się jego brak zaangazowania w
rodzine i pomocy w domu, ze olewa swoje obowiązki. Mogę tez
sprecyzować, ze oczekuję od niego zaangazowania.
I teraz - albo on mnie zleje, skoro już zaczął zlewać, albo weźmie
swój krzyż i wróci na stare tory odpowiedzialności.

Sztuczka:
Partner mnie olał i poszedł. Wiem, że coś jest nie tak. Wstrzymuję
się z emocjami, bo to nic nie da. Delikatnie próbuję się dowiedzieć
co nie gra, a z drugiej strony - np. sprawić, żeby on poczuł się
lepiej w domu, jeśli podejrzewam, że coś mu nie pasi, uruchomić
romansową część związku jeśli podejrzewam, że może chodzić o
początek fascynacji kolezanką z pracy, albo wyjechać na tydzień i
zostawić go z bajzlem jesli po prostu zrobiły mu się dwie lewe
rączki.
Działanie lepsze niż gadanie. I nie zawsze gadanie i szczera rozmowa
coś da, bo kto się przyzna żonie - wiesz, tak szczerze to Baska z
kadr wysyła jawne sygnały, że ma na mnie ochotę, a to ostatnia
wyjazdowa integracja w tym roku, więc obawiam się że do przyszłego
roku jej przejdzie, a nie chciałbym stracic okazji.
Albo: wiesz, nie chce mi się siedzieć z dzieciakami, jak sa chore to
tym bardziej, szczerze mówiąc wole się nap...ć piwkiem i pobajerowac
laski. Jak wyzdrowieją, to ci trochę znów pomogę.

[sweet_pink]

a widzisz...bo ja panów na których gadanie wprost nie działa po prostu nie
potrzebuje i nie chce takich, więc mnie nie wzruszy jak taki sobie pójdzie w
cholerę. gadam wprost, może nie ostro, a raczej spokojnie, z argumentami i
dbając o to by facet odbierał tego jako "trucie" albo "atak". z efektów jestem
bardzo zadowolona.

[twojabogini]

sweet_pink napisała:

> a widzisz...bo ja panów na których gadanie wprost nie działa po
prostu nie potrzebuje i nie chce takich,

Ale to do pewnego stopnia nie jest kwestia cechy charakteru, tylko
nastwienia do partnera, okoliczności, stażu związku.
Dopóki jest w porządku rozmowa wystarczy. Ale może się zdarzyć, że
wspaniały mąż i i ojciec dzieciom postanowi się nawalić, albo
przelecieć baskę - akurat w trakcie jak dzieci będą przechodzic
odrę. Wtedy rozmowa nie podziała. Rozmowa to etap 1 - zostań w domu,
bo potrzebuję twojej pomocy.
Zabronienie, sztuszczki, olanie lub jakakolwiek inna reakcja
następuje, gdy normalna rzeczowa rozmowa nie działa.

[karlajn_27]

masz zupelna racje. Zabronic to moze mamusia dziecku. Nam sie moze cos nie
podobac ewentualnie.

[rosa_de_vratislavia]

twojabogini napisała:

> Co jest do k... nędzy z tym pozwalaniem? To jakiś powszechny
schemat

Nie da się dorosłemu partnerowi "nie pozwolić"/ "pozwolić".
Można poprosić, wyjaśnić etc.
Nie wyobrażam sobie,żeby mąż "nie pozwolił" mi wyjść na spotkaniez
przyjaciółmi, ale wyobrażam sobie,że np. poprosi,żebym tego wieczora
nie szła z jakichś powodów.
Podbnie nie wyobrażam sobie,żebym np. "pozwoliła", żeby mąż sobie
kupił kurtkę.

Sytuacja z chorymi dziećmi - dlaczego?

[sweet_pink]

Ja nie rozumiem nadal dlaczego w tej przywoływanej sytuacji z chorymi dziećmi
uważacie, że kobieta nie ma prawa nie zgodzić się zostać samej z chorymi
dziećmi? (nie pozwolić mężowi jechać na imprezę) Jakby była sytuacja, że się
prosi inną osobę (matkę, sąsiadkę, opiekunkę) o zostanie samą z dwójką chorych
maluchów, bo my chcemy na imprezę, to pewnie byśmy takiej osobie dali prawo do
odmowy. Ale najbliższą osobę partnerkę, tylko dlatego że jednocześnie jest matką
tych dzieci mamy prawo obarczyć tym obowiązkiem (a raczej swoją jej częścią) bez
pytania i olać wszelki sprzeciw?
Czyli co że mamy prawo cedować swoje obowiązki na partnera wedle naszego widzi
mi się, albo na dowolną osobę mamy prawo zwalać bez pytania dowolne swoje
obowiązki, tylko dlatego że tej osobie zależy na tym by były wykonane (tak jak
matce zależy na tym by dzieci były dobrze zaopiekowane) nie troszcząc sie czy ta
osoba godzi sie na te obowiązki albo czy choćby jest w stanie je wykonać?

[twojabogini]

sweet_pink napisała:

> Ja nie rozumiem nadal dlaczego w tej przywoływanej sytuacji z
>chorymi dziećmi uważacie, że kobieta nie ma prawa nie zgodzić się
>zostać samej z chorymi dziećmi? (nie pozwolić mężowi jechać na
>imprezę)

Moim zdaniem zabraniając - narobi sobie kłopotów w mażeństwie. Nie
dość że mąż ją z jakiś powodów zlewa i uchyla się od
odpowiedzialności, to jeszcze poczuje się w pętach. To działa w obie
strony, tylko akurat przykład jest o facecie.

Zabronienie nie leży w jej interesie. W jej interesie jest
skłonienie męża do zostania w domu. A jesli się nie uda -
potrakowanie jako sygnału, że coś poważnego dzieje się w
małżeństwie. jak zacznie zabraniać, to mąz od tego nie przerwie
romasu (np.) tylko się w niego wkręci bardziej, bo zona będzie ta
zła, albo nie przekona się, do tego, że pilnowanie chorych dzieci
moze dac satysfakcję - bo będzie robił to za karę.

[sweet_pink]

Ale ludziom czasem odbija "zapomina się o dorosłości i odpowiedzialności" i
czasem trzeba prosto z mostu przypomnieć. Ja jak bym mi sie tak "zapomniało" to
wolałabym prosto z mostu usłyszeć "słuchaj stara nigdzie nie jedziesz, bo dzieci
są chore i jak małemu się nagle pogorszy i będę musiał go zawieźć do szpitala to
z drugim nie będzie miał kto zostać" niż być celem podchodów, których jeśli nie
wyłapię to zrobię coś co partner długo będzie mi negatywnie pamiętał (lub mogę
zrobić krzywdę komuś). Nie wspominając już że stanowczo przedkładała bym
bezpieczeństwo zdrowotne swoich dzieci nad to że maż "poczuje się w pętach". Do
tego dlaczego ona ma mu gwarantować dobre samopoczucie kosztem
swojego...zwłaszcza że obiektywna racja jest po jej stronie. Co to facet klejnot
drogocenny co na niego trzeba chuchać i dmuchać i nie daj boże w złym momencie
czegoś od niego nie wymagać bo jeszcze się "narobi sobie kłopotów w
małżeństwie". Faceci to nie delikatne mimozy...najwyżej niektórzy to ch...e na
których trzeba chuchać bo inaczej sprzątnie ich sekretarka.

[rosa_de_vratislavia]

twojabogini napisała:

> Moim zdaniem zabraniając - narobi sobie kłopotów w mażeństwie. Nie
> dość że mąż ją z jakiś powodów zlewa i uchyla się od
> odpowiedzialności, to jeszcze poczuje się w pętach.

Sorry, ale zona ma paść na pysk,żeby mąż nie "poczuł się w pętach"?
Miałam już sytuację,że w domu było dwoje chorych maluchów (w tym
jedno paromiesięczne, płaczliwe, rozgorączkowane, domagające się
noszenia na rękach) i wierz mi: NIE DA SIĘ serwisować czasem dwójki.

Męzowi, który złamał dwie nogi też powiesz,żeby został sam i
doczołgiwał się do toalety, bo idziesz na imprezę? A jak Cię będzie
zatrzymywał, to powiesz,że czujesz się w "pętach"?!

Rodzina to niestety OBOWIĄZKI.

[rosa_de_vratislavia]

sweet_pink napisała:

> Ja nie rozumiem nadal dlaczego w tej przywoływanej sytuacji z
chorymi dziećmi
> uważacie, że kobieta nie ma prawa nie zgodzić się zostać samej z
chorymi
> dziećmi? (nie pozwolić mężowi jechać na imprezę)

Ja uważam,że zakichanym obowiązkiem rodzica jest opieka nad dziećmi.
Jeśli jeden rodzic daje radę - ok. Drugi może wyskoczyć na piwo.
Jeśli jeden rodzic nie daje rady, drugi powinien zostać.

[twojabogini]

rosa_de_vratislavia napisała:

> Ja uważam,że zakichanym obowiązkiem rodzica jest opieka nad
>dziećmi. Jeśli jeden rodzic daje radę - ok. Drugi może wyskoczyć na
>piwo. Jeśli jeden rodzic nie daje rady, drugi powinien zostać.

To model idealny. Ale chodzi o to, co robić, gdy ten model się
psuje - czy wyjściem jest zabronić? Skłonić do pozostania za pomocą
wybiegów, olać i radzić sobie samej? Rozmawiać, czy się awanturować?
czy rozmowa cos da, w sytuacji gdy jedna strona się wymywa ze
związku?

[rosa_de_vratislavia]

twojabogini napisała:

> To model idealny.

Rodzic nie zostawiający chorego dziecka to model idealny? Nie, to
model normalny.

> czy rozmowa cos da, w sytuacji gdy jedna strona się wymywa ze
> związku?

Jeśli naprawdę ojciec nie widzi nic nagannego w wyjściu na imprezę i
zostawieniu żony w sytuacji,w któej ona sobie nie radzi, to
znaczy,że nie wywiązuje się z obowiązków rodzicielskich.
To tesz oznacza rozpad więzi rodzinnych i rozkład pożycia
małżeńskiego.
Czyli przesłanki do rozwodu.

[sweet_pink]

Jak rozmowa nie skutkuje to moim zdaniem zabronienie (to ze ktoś nie posłucha
trudno) jest ze wszech miar uzasadnione. To ze strona się wymywa ze związku nie
zmienia tego, że w danej sytuacji ma psi obowiązek zrobić to co jest do
zrobienia. W dodatku jasny komunikat jest przynajmniej uczciwy, na uczciwości
można później odbudować porozumienie. A spróbuj sobie budować jak druga strona
się zorientuje że stosujesz "sztuczki" i jak później we wszystkim będzie
"sztuczki" widzieć.

[8magdalena8]

az zastanawiam sie czy na tak podstawowe pytanie odpowiadac, to czy
ktos kogos olewa czy nie to glebszy temat, albo sie kogos olewa albo
nie, ale zachowywac mozna sie roznie, dlatego tez to moze roznie
wygladac. nie wiem czemu mi jakos bardziej przeszkadza jak ktos
udaje ze mu zalezy. ocena tego czy komus zalezy czy nie na podstawie
tego ze ktos idzie gdzies sam to juz w ogole jakies nieporozumienie

[stinefraexeter]

Mam wrażenie, że trochę czepiasz się o słówka. W sensie dosłownym to
rzeczywiście "pozwalać" na coś może tylko strona, która ma jakąś władzę. W
przypadku związków tak nie jest. Sądzę jednak, że każdy doskonale wie, o co
chodzi. Jeżeli facet zostaje w domu po tym jak kobieta "zabroniła" mu iść na
imprezę, to jest to jego własna decyzja, a nie przymuszenie do czegokolwiek.
Przecież żona nie ma prawa do założenia mu kajdanek, itp.