Instynkt macierzyński…

[piekna.i.wyrafinowana]

Wiem było już o instynkcie macierzyńskim, jednak ja chciałabym przeanalizować
mój konkretny przypadek…

Wielokrotnie na tymże forum wypowiadają się kobiety będące w długoletnich
związkach. Bezdzietne z wyboru. Otóż ja także za bardzo w planach dzieci nie
mam, a już na pewno nie w najbliższej przyszłości.
Instynkt macierzyński- jest wiele spekulacji czy takowy istnieje, jednak
zakładając, że istnieje. Ja nie odczuwam potrzeby posiadania dziecka!
Koleżanki, przyjaciółki, znajome już parę lat wcześniej opowiadały o jakiejś
irracjonalnej potrzebie miłości do własnego nienarodzonego, a nawet jeszcze
nieplanowanego dziecka…
A ja… hmmmm… nigdy takiej potrzeby nie miałam…
Nawet dziś będąc szczęśliwą żoną, kochającą ponad wszystko swojego męża…

I tu jest pies pogrzebany… mój mąż…
Jest ode mnie starszy. W przyszłości, być może nawet w bliskiej przyszłości,
chciałby mieć dziecko. Ha! Chciałby nawet troje… no ewentualnie dwoje- jak sam
kiedyś tam stwierdził…
Nie! Nie powie mi o tym, kiedyś za kilka lat być może napomknie: „może już
czas”. Ale czy wtedy ten czas nadejdzie? Czy kiedykolwiek nadejdzie?
Przyznam się, że odczuwam lęk przed mym przyszłym dzieckiem. Boje się, że go
nie pokocham, że nawet jeśli dla Niego- dla męża, zajdę w ciąże i urodzę
dziecko, to w rzeczywistości nie będę go chciała…

Domniemana przyczyna:
Moi rodzice. Moja matka.
Rodzice mogliby stanowić kanon idealnej pary. Tak wiem, idealnej pary nie ma,
ale jeśli takowa by istniała, to właśnie mych rodziców w niej bym widziała.
Bardzo się kochają, zawsze się kochali. Ja- jedynaczka, raczej na drugim
planie. Dla ojca ukochana córka (po żonie), rozpieszczana i mająca wszystko
czego zapragnie- materialnie rzecz jasna. Matka zimna, potrafiąca kochać tylko
ojca, wymagająca, zachowująca dystans, niekiedy wydawałoby się zazdrosna o
nasze relacje ojciec-córka.

Problem:
Boje się, że sytuacja się powtórzy. Już jest dosyć podobnie… Kochamy się z
mężem strasznie mocno. Staram się nie być taka jak matka, ale nie ukrywam
wiele nas łączy. Fakt jestem cieplejsza dla innych niż ona, ale czy to
zapewni, że będę kochała własne dziecko? A jeśli ja także je odrzucę? Czy
znając moją historię, moją rodzinę, błędy wychowawcze mej matki jestem
mądrzejsza i będę potrafiła pokochać własne dziecko?
Czy może tak jak w przypadku mej matki darzę tak wielką miłością mego
kochanego, że więcej miłości we mnie nie ma, nawet jeśli idzie o miłość do
własnego dziecka…?
Czy instynkt macierzyński zrodzi się we mnie kiedy urodzę?

[shimamoto_san]

Ja nie odczuwam potrzeby posiadania dziecka!

jakże się cieszymy, ze zechcialas sie z nami tym podzielić!

Matka zimna, potrafiąca kochać tylko
> ojca, wymagająca, zachowująca dystans, niekiedy wydawałoby się zazdrosna o
> nasze relacje ojciec-córka.
zapewne twoja matka byla tak samo zadufana w sobie jak ty ejesteś. więc może
faktycznie odpuść sobie, po co ktoś ma przez ciebie cierpieć?

[malwan]

muszę cię rozczarować, ale twój konkretny przypadek niczym się nie różni od
innych podobnych. Każdy, kto nie chce mieć dzieci ma wątpliwości różnej natury.
nie chcesz mieć dzieci to nie miej. Nie rób doświadczeń kosztem dziecka i po to,
żeby przyjemność mężowi zrobić.

[ja-27]

Nie wiem czy sie zrodzi. U niektorych pewnie tak, ale nie u wszystkich.
Wiem, ze nie urodzilabym dziecka jesli bym nie czula instynktu. Nie urodzilabym
dla meza. A instynktu nie czuje. Tylko, ze moj maz tez dzieci nie chce, wiec nie
sadze by kiedys je chcial.

[zoofka]

> Instynkt macierzyński- jest wiele spekulacji czy takowy istnieje,
jednak
> zakładając, że istnieje. Ja nie odczuwam potrzeby posiadania
dziecka!


Podstawowy błąd w rozumowaniu czym wogóle jest ten magiczny instynkt
macierzyński.

Yo nie jest potrzeba posiadania dziecka ani chęć na posiadanie
dziecka. To nie jest nawet miłość do dziecka.

To jest coś, co pozwala Ci nie zwariować w pierwszych dniach po
porodzie. Dzięki temu karmisz, przewijasz i opiekujesz się tym
dzieckiem. Nie pozwalasz mu zginąć po prostu.
Nie ma co przypisywać temu "instynktowi" żadnej magii. To
naturalne "zwierzęce" odruchy służące podtrzymywaniu gatunku

Dopiero później instynkt macierzyński zastępowany jest miłością do
dziecka. I nie każda to odczuwa.

> Koleżanki, przyjaciółki, znajome już parę lat wcześniej opowiadały
o jakiejś
> irracjonalnej potrzebie miłości do własnego nienarodzonego, a
nawet jeszcze
> nieplanowanego dziecka…


naczytały się głupot w babskich piśmidłach i powtarzają

Boje się, że go
> nie pokocham, że nawet jeśli dla Niego- dla męża, zajdę w ciąże i
urodzę
> dziecko, to w rzeczywistości nie będę go chciała…

niewykluczone

Ja też się bałam że nie pokocham mojego dziecka. I wcale tak różowo
tych pierwszych chwil z dzieckiem nie wspominam. Gdyby nie instynkt
który nakazał mi karmić, ogrzewać i opiekować się tą zależną ode
mnie istotą, to nie wiem czy bym nie uciekła.
Miłość rodzi się dopiero teraz. Po kilku miesiącach.

Ja też miałam rodzinę daleką od ideału, ale nie bałam się powtórki z
rozrywki. Umiem kierować swoim życiem.

[pencerfum]

Całkowicie się z Tobą zgadzam zoofka. Ja swoją ciążę traktowałam raczej w
kategoriach obserwacyjno-medycznych, gdy urodził się mój syn to nie było
jakiegoś wybuchu uczuć tylko raczej ciekawość. Ona szybko zamieniła się w miłość
nie do opisania, ale pierwsze dni to raczej instynkt opiekuńczy i przetrwania.
Trochę inaczej było z moją córką-drugim dzieckiem. To była miłość od pierwszego
wejrzenia, ale pewnie dlatego, ze już wiedziałam jak to jest z noworodkiem.
Nie wszyscy marzą o dzieciach, nie przeżywają ciąży co nie znaczy, ze potem nie
są dobrymi, kochającymi rodzicami. A jestem pewna, ze są też takie dziewczyny,
które gadają tylko o dzieciach i potem nie bardzo sobie radzą. Nie ma reguły...




>
>
>
>

[nglka]

Jak poprzedniczki już napisały - IM to nie chęć posiadania dziecka ale to, co dzieje się po porodzie. Niestety nie wszystkie kobiety tego doświadczają. U mnie nistety, pomimo ogromnej chęci posiadania potomstwa - IM się nie sprawdził. Ba, nawet się nie zjawił. Pierwsze miesiące po porodzie to był koszmar. Wszystko, co później to bułka masłem, ale ja miałam baby bluesa i mimo pomocy rodziny (obu rodzin) szło jak po gruzie.
Córa ma teraz 15 miesięcy i kocham Ją tak bardzo, że... chyba nie da się mocniej. Ale nauka tej miłości trwała długo.
Gdy byłam w ciąy, to.. byłam w ciąży. Miałam momenty wzruszenia, nie przeczę ale nie nadawałam arodkowi imienia, nie płakałam pry każdym ruchu (tylko przy reklamie, np wiertarki :-) ), nie macałam się całymi dniami po brzuchu. Gdy urodziłam, to po prostu.. było mi lekko "na brzuchu".
Myślę, że coś takiego jak IM to wyłącznie nastawienie z etykietką.

[piekna.i.wyrafinowana]

> Podstawowy błąd w rozumowaniu czym wogóle jest ten magiczny instynkt
> macierzyński.

tak jak napisalm, jest wiele spekulacji, ja założyłam jedna z możliwych opcji

> To jest coś, co pozwala Ci nie zwariować w pierwszych dniach po
> porodzie.

niedawno w jakieś książce z zakresu psychologi, czytałam jak szczury-dziewice,
przebywając z potomstwem innych szczurzyc, początkowo bojąc się młodych
szczurów, po pewnym czasie zaczynały zachowywać się jak szczury-matki, nie wiem
czy to kwestia instynktu, ale faktem jest, że szczury-dziewice wcześniej z
jakimkolwiek potomstwem do czynienia nie miały, a jednak mimo to przyjmowały
role matek czy to działanie na rzecz podtrzymania gatunku, czy faktycznie w ich
mózgach zrodziło się coś co nakłoniło je do opieki nad obcym miotem... nie
wiem... wiem, jednak, że to coś co zmusiło je do opieki, instynkt czy też nie,
nie było następstwem ciąży i związanych z nią hormonami

> naczytały się głupot w babskich piśmidłach i powtarzają

być może na ich rzekomy instynkt macierzyński wpływ miał przekaz kulturowy,
jednak jak druga czy piąta mówi mi, że śniła o "swym" dziecku, a chęć posiadania
dziecka wzmacnia się w środku cyklu... to ja jednak dochodzę do wniosku, że coś
jest narzeczy...
Oczywiście nie wykluczam opcji jakoby ów instynkt(przed ciążą- związany z chęcią
posiadania dziecka) miałby być wytworem kultury, ale skoro naukowo żaden z
punktów odniesienia potwierdzony nie został, pojęcie instynktu jest według mnie
elastyczne, zależne od interpretacji:)

> Miłość rodzi się dopiero teraz. Po kilku miesiącach.
>
> Ja też miałam rodzinę daleką od ideału, ale nie bałam się powtórki z
> rozrywki. Umiem kierować swoim życiem.

Super:) mam nadzieje, że jesli zdecyduje sie na dziecko, także ta milosc sie we
mnie zrodzi, a Tobie gratuluje.

[nothing.at.all]

Znam osoby które zarzekały się, że nie będą miały dziecka, a jednak
urodziły i nie wyobrazają sobie innego stanu rzeczy, znaczy braku
dziecka. Czyli u nich się instynkt narodził wraz z narodzinami
dziecka.
Ale są też takie osoby które widac, że wcale nie potrafią się zajac
dzieckiem, że jest im ono zbędne.
Skąd mamy wiedzieć, do jakiej grupy należysz?
Ja nie robiłabym eksperymentów kosztem dziecka, albo tylko dla męzą.

[menk.a]

Niezła analiza.:D Ta cała Twoja interpretacja... a może dla dobra Twoich badań
warto byłoby zasięgnąć opinii Twojej mamy i taty? Może oni by Ci cokolwiek
wyjaśnili.

Poza tym tak sobie myślę, że jeśli to jedyny powód który blokuje Cię przed
byciem matką ... to głowa do góry.;)

[piekna.i.wyrafinowana]

> warto byłoby zasięgnąć opinii Twojej mamy i taty?

rozmawiałam z ojcem o matce, jakiś czas temu, on powiedział, że ona mnie zawsze
kochała tylko nie potrafiła tego okazywać, dziwnym jest to dla mnie skoro z taką
zażyłością okazywała miłość ojcu. Taki kontrast ciepła i zimna w jednej osobie,
niezrozumiałym zawsze to dla mnie było. Z matką o sprawach osobistych staram się
nie rozmawiać:) Sama już będąc dorosło wiekowo, dokonałam większej ilości głupot
niż oni razem wzięci przez całe życie, na wytykaniu by się skończyło...

> Poza tym tak sobie myślę, że jeśli to jedyny powód który blokuje Cię przed
> byciem matką ...

jeszcze nie teraz, ale przyznam że obecnie słabiej nie chcę niż nie chciałam rok
temu:)

to głowa do góry.;)

dzięki mam nadzieje, że będzie dobrze

[varia1]

mam dwie córki, kocham je bardzo
ale nie uważam tego czegoś za instynkt macierzyński
po prostu kiedyś tam pomyslałam że chciałabym mieć dzieci
a kiedy to "mieć dzieci" przybrało kształt "być mamą"... wtedy moje dzieci pojawiły się na świecie
żadnych problemów w ciąży, przy porodach, w okresie noworodkowym
żadnych problemów do tej pory

same radości

przyjmuję że to coś co każe mi wstawać w nocy kiedy trzeba i budzić się każdego ranka z uśmiechem, to nie jest wcale instynkt macierzyński...

chociaż jak sobie obserwuję moje zwierzęta, szczególnie kotkę, która co roku szuka sobie miejsca żeby się okocić, a potem z rozczuleniem na pysku wylizuje te swoje ślepaczki, a potem jak je karmi, jak uczy wszystkiego i wypuszcza " w świat" - to myślę że właśnie widzę instynkt macierzyński

[kadfael]

A czy o tych wszystkich Twoich przemyśleniach, wątpliwościach wie
mąż, który jak piszesz chciałby mieć dzieci? Jeśli tak, to co na to
mówi? Jeśli nie, to dlaczego nie? Zdajesz sobie sprawę, że
przyszłości mogą być z tego straszne problemy?

[piekna.i.wyrafinowana]

Tak, maz wie o wszystkim, z jednej strony mowi, ze nie mam co nad tym zbyt
intensywnie myśleć i że zobaczymy jak to będzie, że on nie ma zamiaru do niczego
mnie nakłaniać, z drugiej strony jednak twierdzi iż me obawy, że powtórzę błędy
wychowawcze mej matki są irracjonalne, gdyz całkowicie się różnimy- emocjonalnie

[paco_lopez]

zaniedbując to jak piekna i wyrachowana jestes z zewnątrz, to
wewnatrz masz zainstalowany worek jak każda i to ten worek tak ci
nasuwa te dylematy. worek rozciagniety i obkurczony zmienia kobietę
mentalnie. sori za prozaikę, ale worka wyciąć niesposób.

[sennysusel]

Podejście może zmienić się z czasem, ale nie musi. Jeżeli nie
czujesz potrzeby bycia matką, to nie warto się zmuszać. Powołanie do
życia małego człowieka to historia nieodwracalna, nie da się oddać
do reklamacji. Zdrowe czy chore, sympatyczne czy upierdliwie
gburowate, wszystko jedno, nadal jest Twoje i należy mu się Twoja
opieka, uwaga, serce a często też poświęcenie wolności osobistej w
zakresie podstawowym (np. ja nie mogłam oddalić się do toalety
samotnie, chyba że w tym czasie głośno śpiewałam skoczne piosenki.
no uroczo po prostu). A małżonek jak kocha to zrozumie.

[figgin1]

Współczuję ci problemu. Ja mam dobrze, mój partner ma własne dzieci więc nie
oczekuje ode mnie rozmnażania. Nie, żebym radziła wszystkim babkom szukania
dzieciatych facetów, to ma bardzo dużo minusów, ale zawsze jakieś rozwiązanie
jest...

[piekna.i.wyrafinowana]

hehe moglam poczekac az sie rozmnoży w tym swoim poprzednim związku...

to jest myśl!:P

[anyx27]

piekna.i.wyrafinowana napisała:

> hehe moglam poczekac az sie rozmnoży w tym swoim poprzednim związku...
>
> to jest myśl!:P

a ile macie oboje lat, jesli to nie tajemnica ;) ?

[skarpetka_szara]

idz dziewczyno do psychologa.

o dzieciach i checi ich posiadania rozmawia sie przed slubem, nie
po!

[piekna.i.wyrafinowana]

oooo jak milo cie czytac....

> idz dziewczyno do psychologa.

po co? jak tu mam darmowa terapie, tyle zaburzen juz zostalo we mnie
zdiagnozowanych przez tutejszych "psychologów", że lęk przed ciaza i wspomienia
z dziecinstwa zwiazane z negat. odbiorem roli matki to pikuś

> o dzieciach i checi ich posiadania rozmawia sie przed slubem, nie
> po!

a czy gdzies napisałam, ze przed nie gadalismy?

[piekna.i.wyrafinowana]

oooo jak milo cie czytac....

> idz dziewczyno do psychologa.

po co? jak tu mam darmowa terapie, tyle zaburzen juz zostalo we mnie
zdiagnozowanych przez tutejszych "psychologów", że lęk przed ciaza i wspomienia
z dziecinstwa zwiazane z negat. odbiorem roli matki to pikuś

> o dzieciach i checi ich posiadania rozmawia sie przed slubem, nie
> po!

a czy gdzies napisałam, ze przed nie gadalismy?

[rumak.hrabiny]

nie wiem co to jest instynkt macierzyński, ale i tak wiem kto ma rację. wśród
mężczyzn jakby ktoś, kto nigdy nie miał kobiety chciałby nauczać seksie tych co
już z kobietami spali, zostałby wyśmiany

[takajatysia]

dzieci powinno się powoływać na świat z głębokiej wewnętrznej
potrzeby. Najlepiej z osobą z podobną potrzebą. Rodzenie dziecka z
innych powodów stwarza piękne pole dla wszelakich emocjonalnych
patologii.

[deczko]

Skoro Twoja najwieksza obawa jest to, ze popełnisz bledy swojej matki, to moze
zacznij od szczerej rozmowy z wlasna matka? Porozmawiaj z nia jak to mozliwe, ze
okazala sie taka swietna zona, a taka beznadziejna matka?

I niestety, ale Twoi rodzice nie stanowili idealnej pary, skoro ich wlasne,
jedyne dziecko czuło sie zepchniete na drugi tor.

[sapalka1]

Prawdziwy problem to chyba niewyjaśniona sytuacja z Twoją matką. Mam wrażenie,
że cały czas masz do niej żal o to jak Cię traktowała, a nie znasz przyczyn. Bo
to co Ci powiedział ojciec to na pewno nie jest przyczyna (nie jedyna).
Porozmawiaj z matką. Wiesz jaka nie chcesz być i czego nie robić by nie
powtórzyć jej błędów. Ale sama mówisz, że jesteś cieplejszą osoba niż matka -
więc juz to wyklucza powtórzenie pewnych zachowań względem dziecka w
przyszłości. Daj sobie trochę czasu, wiele kobiet nie chce mieć przez długie
lata dziecka, dopiero z czasem mija coraz większa niechęć do dzieci i bycia w
ciąży i stopniowo pojawia się potrzeba/chęć by mieć dziecko.
Nic na siłę.
Kobiety, które strasznie chcą być matkami, już będąc nimi - bywa, że bardzo źle
czują się w tej roli i są złymi matkami. I odwrotnie: bywa, że kobieta nie chce
mieć dziecka, ale gdy ono pojawi się na świecie, świetnie się czuje będąc matką
i jest rewelacyjną matka dla dziecka.