bicie dzieci

[envi]

mieszkam teraz w bloku.siedzę sobie w ubikacji i słyszę jak sąsiadka z góry
krzyczy na dzieciaka,który się zamknął w łazience:Wyłaź stamtąd!!na co ten
dzieciak jej dopowiada z płaczem,że się boi i że obiecała że go nie zbije.I
tak to trwało,szarpanie drzwi,jakieś odgłosy tłuczenia,nie wiem co robić?iść
na górę i zwrócić uwagę?moja mama też mi parę razy wlała,nie jestem z jakiejś
patologicznej rodziny,wszytko ok.ale wiem że to u mnie też wyglądało
dramatycznie.Doszłam do wniosku że nie będę się w to mieszać,tak ogółem to ta
rodzina też jest ok,nie słychać żeby co dzien były jakieś burdy. Ale może
tylko raz słyszałam?moze warto reagować? Ciekawa jestem czy mieliście podobne
sytuacje w domach?a może wam zdarzyło się wlać niesfornemu dzieciakowi?czy
może zupełnie nie tolerujecie takich akcji?

[niemonogamiczny]

wiele zależy czy to się powtarza. Jeśli dzieje się coś złego w okolicy zasze
robię użytek z telefonu. Bicie dzieci jest bardzo złe. Robią tak ludzie, którzy
nie potrafią rozmawiać z dziećmi. Mam dziecko i wiem co mówię. Jeśli sytuacja
by się powtarzała to bym gdzieś w tej sprawie dzwonił.
pozdrawiam,

----------------------------------------------
zapraszam na Projekt FP
forum.gazeta.pl/forum/71,1.html?f=16485

[Gość: mamuśka]

Ja mam trzy córki w wieku do 10 lat i gdy zaczynają się tłuc między sobą to
jedynym wyjściem jest wlać każdej z osobna. Wtedy wszystkie trzy boczą się na
mnie ale między nimi zgoda. Wiem że dzieci nie powinną się bić ale ja bez
klapsa nie poradziłabym sobie Nie mam wyrzutów że tak robię może dlatego że są
to lekkie klapsy mające bardziej dać znać że jestem zła niż sprawić ból.
pz

[Gość: maja]

Bijesz córki, dlatego, że się biją ???????

ja tam wpierdzielilem sasiadowi za bicie swojego..

[Gość: Darkman]

dziecka , frajer bil swoje dziecko. Ktoregos dnia spotkalem go na klatce
schodowej i obilem mu ryja. Jak sie zorientuje ze zneca sie dalej , to znowu
dostanie lanie.... Gosc sie mnie boi , wiec nie musze sie bac ze doniesie na
Policji ze go zlalem.

[Gość: anai]

co innego wymierzyc kare, a co innego bic jak popadnie. moj tata tez nieraz przylal mi w tylek,
bo mi sie nalezalo, ale nigdy tego nie robil, jak byl wnerwiony czy wrecz zly. zawsze powtarzal,
ze jak ma zly dzien, to lkepiej zejsc mu z drogi i go nie wnerwiac, byl sprawiedliwy. i wcale nie
mam mu za zle, ze czasem musial mnie ukarac. jak bylam totalnie mala, ze jeszcze nie bardzo
mozna mi bylo wytlumaczyc, co jest dobre, a co zle, to klaps na tylek regulowal sprawe i
wiedzialam, co mozna, a czego nie. ale znecanie sie nad dzieciakiem tak, ze on sie po lazience
chowa z przerazenia i starchu, to jest troche przesada. i to nawet nie troche, a duza. i wtedy
bym poszla do sasiadki i zapukala, zapytala czy nie moglaby sie lekko uspokoic. a jakby cos
wiecej sie dzialo, to bym policje wezwala, ale to na serio musialo by byc usprawiedliwione, zeby
mi potem funkcjonariusze nie powiedzieli, ze tak na darmo sobie przyjechali, bo przeciez nic sie
nie dzieje. co innego dostac scierka przez leb, jak mi tata mowil, a co innego jak matka leje
dzieciaka jak leci. tyle ze matki zazwyczaj sa impulsywne i nie potrafia sie na tyle opanowac, by
w miare objektywnie ocenic sytuacje. wybuchaja gniewem wtedy, kiedy miarka sie przebierze,
zazwyczaj nieadekwatnie do kary. ale to juz inna bajka.
pozdrawiam

[Gość: kiks]

N i g d y w ż y c i u n i e u d e r z y ł a m swojej córki. Ma 14 lat i
jestem pewna, że już nigdy w życiu tego nie zrobię. To wynika z faktu, że
przez te wszystkie lata rozwiązywania konfliktów w inny niż bicie sposób
dziecko i rodzic przyjmują niepisaną umowę, że wszystko, ale to absolutnie
wszystko da się załatwić rozmową. Kiedy była zupełnie mała i dostawała
tzw "kociej godziny" to znaczy z bliżej niewyjaśnionych powodow wstępował w nią
diabeł, brałam ją spokojnie za rękę, wychodziłyśmy do drugiego pokoju i patrząc
sobie głęboko w oczy tłumaczyłyśmy sytuację. Taką metodę z powodzeniem można
stosować od samego początku. Jeśli (przepraszam za porównanie) nie bije się
bezrozumnego psa, tylko mu się tłumaczy, to tym bardziej można (trzeba)to robić
z dzieckiem. O d u r o d z e n i a.
Ta metoda, oprocz niekłamanego podziwu otoczenia, daje ci rodzicu również to,
że dziecko uczy się argumentacji, wyczuwa ważkość problemów, powagę sytuacji i
od najmłodszych lat rozróżnia dobro od zła. Automatycznie.
Rodzicom często wydaje się, że tylko kara cielesna będzie wystarczająco
dotkliwa. Nic bardziej błędnego. Kiedy na negatywne bodżce, reagujemy
bodżcami negatywnymi, następuje tylko eskalacja agresji i reakcja łańcuchowa.
Albo bijemy coraz mocniej, albo poddajemy się, rozkładamy ręce i mówimy: "mam
nieudane dziecko"
Oprocz tego dziecko potrzebuje akceptacji jako osoba, czyli dokładnie tak samo
jak dorosły pragnie być traktowane poważnie. Nie znaczy to, że mamy wobec
niego mieć wymagania takie same, jak wobec dorosłego. Ale egzekwowanie i
nagradzanie dostosowanych do wieku zadań powinno niczym się nie różnić. Pomimo
tzw. trudnego wieku w jakim znajduje się moja córka, jestem dla niej nadal
autorytetem. Nie mam powodu przypuszczać, że to się zmieni. Zbudowałam go na
wzajemnym szacunku i konsekwencji w działaniu. Na umiejętności przyznania się
do błędu i zdolności przeproszenia, gdy nie miałam racji. Na tysiącu innych
drobnych czynników w przeciągu tych kilkunastu lat.
Nie jestem żadnym fachowcem, nie czytywałam poradników, jeżeli już psychologia,
to z pogranicza filozofii (Jung). Cały mój sposób działania oparłam na
doświadczeniach z własnego dzieciństwa, trochę tak, jak młody zwierzak uczy się
instynktownie od matki. Nie żałuję.

PS: Nigdy nie znalazłam się w podobnej do opisanej sytuacji. Mam bardzo
przyzwoitych sąsiadów. Ale zawsze dzwonię na policję, kiedy widzę bijatykę, czy
inne niebezpieczne zachowanie na ulicy. Problem z ingerencją w rodzinę polega
na tym, że policja przyjedzie i pojedzie, a dziecko zostaje z matką/ojcem
żądnymi zemsty. Za wstyd przed ludźmi, za upokorzenie, za całe swoje marne
życie. Wtedy biją jeszcze mocniej. Być może w tym smutnym kraju jedynym
wyjściem pozostaje rozwiązanie pana z powyższego postu. Dać w mordę
rodzicowi. Niech też go boli. Niech też się boi.

[envi]

przeczytałam to wszytko i myślę,czy może rację ma ta pani która pisała że
zdarza się jej wlać swoim córom jak same się między sobą tłuką,bo nie ma innego
wyjścia?czy może rozmowa?ja wiem,że czasem nie starcza nerwów i siły żeby
trójce,czy nawet dwojce dzieciaków tłumaczyć coś. Klaps w tyłek to najprostszy
sposób,tylko że uczy tego że silniejszy ma rację. Często widuję dzieciaki i
rodziców bezstresowego wychowania,które wrzeszczą i płaczą a rodzic jest
bezsilny.Ja podziwiam moją ciocię która wychowała sobie 3 dzieciaków,najstarszą
dziwczynkę i 2 bliźniaczki. Wystarczy że zrobi taką "groźną" minę i jest
spokój. Dziewczyny ani razu w tyłek nie dostały,a najgorsza kara to jak mama
się obrazi i jest smutna!chciałabym być normalną mamą.

[lola211]

Moja 5,5 letnia córa dostała ode mnie moze 3 klapsy w zyciu, o te 3 za duzo ,
uwazam.Od dawna nie podniosłam na nia reki i mam nadzieje, ze juz nigdy tego
nie zrobie.Nie jest rozwydrzonym bachorem, nie wrzeszczy, wrecz przeciwnie,
jest bardzo pogodna, radosna i zrównowazona, choc chowana
własnie "bezstresowo".Poczytałam pare mądrych ksiazek, które pomagają znaleźc
sposoby na zmiane zachowania dziecka, to naprawde działa.
Sama była karana fizycznie przez matke, co pamietam do dzis i mam jej nadal za
złe- jako dziecko czułam sie upokarzana i nic nie warta, pełna kompleksów, choc
na zewnatrz tego nie dawałam poznac.Ja nie chce byc taka matka, chce by córka
traktowała mnie jak przyjaciólke kiedys tam.Bicie to zadne rozwiazanie, to
przejaw bezsilnosci rodzica, który w inny, normalny sposób nie potrafi do
dziecka dotrzec.
Najpierw rodzice bija dzieci , a później maz okłada zone , bo nieposłuszna
i "niegrzeczna" i leje pasem w tyłek dzieciaki.
Envi, twoja ciocia jest super.

[hal9000]

lola211 napisała:

> Najpierw rodzice bija dzieci, a później maz okłada zone, bo nieposłuszna
> i "niegrzeczna" i leje pasem w tyłek dzieciaki.

Chcesz powiedzieć, że każdy kto coś przeskrobał i dostał w skórę od matki lub
ojca będzie się znęcał w przyszłości nad swoją żoną i dziećmi?

Zadam Wam pytanie...

[uri_ja]

...jaki skutek przynosi bicie dziecka? a poza tym chciałam Wam napisać, że
szacunek a strach...

[losiu4]

uri_ja napisała:

> ...jaki skutek przynosi bicie dziecka? a poza tym chciałam Wam napisać, że
> szacunek a strach...

a któż to wie jaki skutek przyniesie. I co rozumiesz przez "bicie dziecka".

Pozdrawiam

Losiu

[lola211]

Oczywiscie , ze nie kazdy, na to ma wpływ wiele czynników.Ale uwazam, ze osoby
bite w dziecinstwie mają ku temu wieksze skłonnosci, jednym ze srodków
wymuszenia posłuszenstwa im znanym jest zastosowanie kary cielesnej.

Piszesz o daju w tyłek na skutek przeskrobania czegos- rodzic który dziecko
bije nie potrzebuje waznego powodu- moze to byc marudzenie, gorszy stopien w
szkole, załozenie za cienkiem kurtki zima, tzw. pyskowanie- ja za cos takiego
dostawałam i jedyny skutek jaki moja matka odniosła, to moje głeboka nienawisc
wtedy do niej, bo uwazałam ze ze jest niesprawiedliwa i zła.
Ja nie byłam dzieki temu lepsza ani o jote, a przeciez w załozeniu o to powinno
jej chodzic, czyz nie?

[inka.7]

jako mam 6-latka przyznaje ze zdarzaja sie klapsy, fakt ze rzadko bo syn nie
jest dzieckiem szczególnie rozwydrzonym, ale jednak czasami nie ma innego
sposobu zeby pokazac ze cierpliwość matczyna jest na wykończeniu - tak jak ktos
napisał, to nie ma boleć tylko ma zasygnalizowac ze własnie potomek przesadził.
Tak wiec jesli dochodzi do tego ze dziecko sie chowa ze strachu w łazience to
albo sąsiadka kary stosuje zbyt ostre, albo to jakas egzekucja obiecana dziecku
w stylu "przygotuj sie, za 10 min. lanie" - troche to niepokojace.
A tak przy okazji, odnosnie bezstresowego wychowania...przyjaciółka ma córke,
wychowywana własnie w ten sposób /4,5 roku/, ostatnio na urodzinach mojego syna
byli wraz ze swoją córką, wyszli po 1,5 h i wszyscy - dzieci i dorosli
odprowadzali ich współczujacymi spojrzeniami a potem odetchnęli z ogromną
ulgą...

[lola211]

> A tak przy okazji, odnosnie bezstresowego wychowania...przyjaciółka ma córke,
> wychowywana własnie w ten sposób /4,5 roku/, ostatnio na urodzinach mojego
syna
>
> byli wraz ze swoją córką, wyszli po 1,5 h i wszyscy - dzieci i dorosli
> odprowadzali ich współczujacymi spojrzeniami a potem odetchnęli z ogromną
> ulgą...

A skad wiesz, ze to dziecko wychowywane w inny sposób(czytaj:bite) byłoby
lepsze? Juz enty raz czytam jakie to nieznosne dzieci sa z tych niebitych.A
moze bicie dopiero uruchomiłoby w tym dziecku najgorsze instynkty?
Spotykam sie z wieloma matkami z dziecmi w wieku przedszkolnym , one nie
stosuja kar cielesnych, a ich dzieci sa bardzo pogodne, rozrabiaja w granicach
normy, sa ufne i rozkoszne, ale ich mamy maja werbalne sposoby na ich
ujarzmienie , rekoczyny sa niepotrzebne.
Nieznosnie zachowuja sie dzieci, od których nic sie nie wymaga, rozpieszczone,
ale aby takie sie nie stało, nie trzeba uzywac pasa czy ciezkiej reki.Tylko ze
to wymaga odrobiny pracy nad sobą, nauczenia sie własciwych reakcji, duzo
łatwiej jest walnac.
A ciekawe czym zasłuzyło sobie roczne dziecko, by sprzedawac mu klapsa, bo i
takie przypadki widuje.Durna mamuska okłada malucha i mysli ze on cokolwiek
pojmie poza tym, ze go boli?

[inka.7]

wiesz co, pewnie duzo racji jest w tym co napisałaś, ale troche zagalopowałas
sie w tym wywodzie. Po pierwsze to nikt tu nie ma na mysli /a przynajmniej nie
ja/ dziecka rocznego, czy kilkumiesiecznego - no nie róbmy jazdy w stylu ze
odczytujesz moje słowa o klapsie wlepionym 6-latkowi w sensie tortur zadawanych
niemowlakom.
Druga sprawa to taka, ze górnolotnymi słowami opisałas nastepstwa tychze
klapsów w postaci najgorszych instynktów, ok może wiesz o czym mówisz, ale moja
matka czasami w porywach nerwów klapsem mnie obdarzyła /klapsem, nie ciosem
siekierą/ i uważam ze nic złego z tego nie wynikło. Moje dziecko tez nie
wykazuje cech dorastającego sadysty - ma swój systemm wartości, odróżnia dobro
od zła, jest wrazliwy i wie ze nie wolno bić, wyzywac ani pluc na kolegów.
Co do wspomnianej dziewczynki - mam okazje obserwowac ja od urodzenia i wiem ze
czasami pogrożenie jej palcem dałoby lepszy efekt niż godzinny wykład na temat
tego "ze nie wolno" z czego ona i tak nic sobie nie robi.

[lola211]

> Druga sprawa to taka, ze górnolotnymi słowami opisałas nastepstwa tychze
> klapsów w postaci najgorszych instynktów, ok może wiesz o czym mówisz, ale
moja
>
> matka czasami w porywach nerwów klapsem mnie obdarzyła /klapsem, nie ciosem
> siekierą/ i uważam ze nic złego z tego nie wynikło.

Ja mam zgoła odmienne doswiadczenia, pisałam wyzej.Nie chodzi mi o to, ze
ofiara stanie sie sadysta, ma natomiast duze szanse wyrosnac na zakompleksiona
osobe z niskim poczuciem wartosci.Co do tych instynktów- chodziło mi o to, ze
gdyby to dziecko bili mogłaby całkiem zdziczec- oni prawdopodobnie nie stawiaja
jej zadnych barier i zakazów- ale do tego nie trzeba bicia i klapsów.

Moje dziecko tez nie
> wykazuje cech dorastającego sadysty - ma swój systemm wartości, odróżnia
dobro
> od zła, jest wrazliwy i wie ze nie wolno bić, wyzywac ani pluc na kolegów.

Czyli hipokryzja.Dziecku mówisz, ze bic nie wolno, a sama bijesz(klaps to
uderzenie i ból).

> Co do wspomnianej dziewczynki - mam okazje obserwowac ja od urodzenia i wiem
ze
>
> czasami pogrożenie jej palcem dałoby lepszy efekt niż godzinny wykład na
temat
> tego "ze nie wolno" z czego ona i tak nic sobie nie robi.
No własnie, pogrozenie palcem to odpowiednia metoda, nie trzeba godzinnych
wykładów.
Nie wiem czy czytałas poradnik "Jak mówic by dzieci nas słuchały...", ta
metoda naprawde działa- pozwala na okreslenie uczuc dziecka, takze wtedy, gdy
broi i odpowiednia reakcje, tak by dziecko postapiło zgodnie z twoja wola.Sama
stosuje sie do tych rad i widze, ze to dziala.Wczesniej ile musiałam sie
napocic, by córka cos zrobiła czy tez nie zrobiła, teraz juz wiem jak ja
podejsc - wszystko w sposób pokojowy da sie załatwic.

[inka.7]

nie hipokryzja, bo jesli czytałas dokładnie mój pierwszy post to napisałam ze
celem takiego klapsa nie jest zadanie bólu tylko okazanie synowi ze wyczerpał
juz pokłady cierpliwosci i ze jego zachowanie w konkretnej sytuacji staje sie
nie do zniesienia. Zreszta jako dziecko w tym wieku zdaje sobie sprawe co wolno
a czego nie i liczy sie z konsekwencjami, przeciez nikt go nie torturuje za np.
zbity wazon, jesli nastepuje juz kara w postaci klapsa to tylko i wyłacznie za
rzeczy o których z góry wie ze sa niedopuszczalne - np. nie czeka na mnie tylko
przelatuje przez ulice.
Mysle ze doskonale wie ze to nie lezy w tych samych granicach co bicie "zeby
mnie ktos słuchał", czy "zeby udowodnic ze sie jest wazniejszym"
Przeczytałam mnóstwo książek o wychowywaniu dzieci, ale zycie to nie literatura
i nie zawsze da sie nagiąś do nawet bardzo madrych poradników.
To co napisałas o niskiej wartości dzieci bitych to świeta prawda, ale to jest
efektem notorycznego poniżania, karcenia bez powodu lub nieadekwatnie do winy,
mysle ze mówimy tu o czyms zupełnie innym - o klapsie w tyłek gdy inne metody
zawodzą.

[lola211]

Dla mnie mimo wszystko jest hipokryzja mówienie jednego, a robienie
drugiego.Jak syna zniecierpliwi kolega, jego pokłady cierpliwosci sie wyczerpia
to dasz mu przyzwolenie na klepniecie kolegi?
Moze wszystko jeszcze przede mna, ale ja jakos nie zauwazam u 5,5 letniego
dziecka zachowania, które zmuszałoby mnie do bicia czy klapsa- nie ucieka na
jezdnie, bo wie ze to jest groźne,jak rusza cos, czego nie powinna to
wystarczy, ze powiem ze jest to ryzykowne, bo moze stluc czy zrobic sobie
krzywde.Nie wiem, nie chce sie tu jakos wymądrzac, ale moje stanowcze NIE jak
do tej pory wystarcza.

[inka.7]

dzieci to ludzie, a ludzie bywają bardzo różni. Tak więc widze tu różnice
pomiędzy Twoją rozsądna córką, a moim bardzo żywym synem.
widze ze w kwestii okoliczności dawania klapsa sie nie zrozumiemy, ale
zapewniam Cię ze daleka jestem od hipokryzji, syn doskonale wie czym sie osoba
matki czy ojca rózni od osoby kolegi, ćóz nie wszystko jest w zyciu czarne lub
białe,nie mozna tak tego tłumaczyc, na równym poziomie kazde zachowanie rodzica
w odniesieniu do kolegów. Tym samym mogłabym powiedziec ze Twoja metoda
wychowawcza moze doprowadzic do tego ze córka bedzie pouczac rówiesników co im
wolno a czego nie. Mysle ze wyłapujesz sens tego o co mi chodzi.
Pozdrawiam

[lola211]

Tak, rozumiem.
Ciesze sie , ze tylu jest dobrych rodziców, przynajmniej tu w necie; na
codzien, to co obserwuje czesto mnie przeraza.Wielu rodziców traktuje klapsy i
bicie jako cos naturalnego, normalnego, są przekonani o koniecznosci takiego
wychowywania, a powody mają ku temu calkiem błahe.
Ostatnio moja mama klapneła mala w tyłek, bo nie dosc grzecznie siedziała na
stołku.Przyznam, ze mnie zamurowało- za co ten klaps? Ale cóz, ona całe zycie
tak postepowala z dziecmi i nie rozumie, ze to nie jest powód bo klepania.
Jezeli uwazasz, ze klapsy serwowane dziecku dobrze mu robia, to oczywiscie
stosuj ten srodek perswazji, twoje dziecko twoja odpowiedzialnosc.Ja mam
nadzieje, ze nigdy tego robic nie bede musiala, ale na pewno stwierdzic tego
nie moge, czas pokaze.

[inka.7]

ja wiem o czym Ty myslisz, i uwierz mi ze każdy taki "klaps" wymierzony
własnemu dziecku, nawet jesli jest to klepniecie a nie uderzenie, boli mnie,
nie jego.

[lola211]

Własnie, masz poczucie winy, moje bylo na tyle głebokie, by zmusic mnie do
szukania innych rozwiazan.Czułam sie okropnie, byłam zła na siebie, ze jestem
bezsilna wobec dziecka i musze posiłkowac sie klapsem.Ja wierze, ze ty nie
bijesz dziecka i nie odczuwasz dzikiej satysfakcji z tego powodu, natomiast
szczerze polecam lekture tego poradnika, który poleciłam.Pozwala na osiaganie
zamierzonych skutków w inny sposób niz danie klapsa i wcale nie chodzi o
klepanie wykładów dziecku, raczej o uzywanie odpowiednich zwrotów.Ty tez
zyskasz,bo nie bedziesz sie dołowac klapsami.

[Gość: mamuśka]

Widocznie masz dużo czasu i możesz się koncentrować na wychowywaniu jednego
dziecka. Jamk pisałam wcześniej czasami dam klapsa dzieciom , bo wydaje mi się
to jedynym a być może najłatwiejszym wyjściem w tym momencie. I jestem pewna że
nie wpędzam tym dzieci w kompleksy ani nie robię z nich sadystów. Bezstresowe
wychowanie to naprawdę coś wspaniałego tylko że do tego naprawdę potrzeba
anielskiej cierpliwości i czasu , a przy trójce dzieci ciężko o to. I jeszcze
jedna sprawa. Wszyscy piszą tu o maluchach. Moja najstarsza córka ma już prawie
11 lat , dom dla takiego dziecka (choćby nie wiem jak bezstresowo je
wychowywać) w pewnym momencie staje się mniej ważny. Rodzice dzieci w tym wieku
chyba wiedzą o czym mówię. Koleżanki , koledzy mają teraz większy wpływ na jego
zachowanie, może czasowo ale jednak. I właśnie teraz ważne jest to żeby dziecko
czuło do rodziców nie tylko szacunek ale również respekt, nie piszę stach bo co
niektórzy by się pewnie strasznie oburzyli.:))Wcześniejszy wspaniały kontakt
dziecka z rodzicami może chwilowo osłabnąć . Nie zawsze bezstresowe wychowanie
uczyni z dziecka nastolatka o silnym charakterze i łatwo podda się wpływom
otoczenia. I to może być szokujące ::) ale uważam że te wcześniejsze klapsy
moga tutaj zaowocować. Rodzic i dziecko mogą być najlepszymi przyjaciółmi ale
dziecko musi wiedzieć kto jest górą...
Pozdrawiam

[lola211]

Cóz, ja bede postepowac po swojemu, jak kazdy.To prawda, ze mam duzo czasu dla
dziecka, zreszta i z tego miedzy innymi powodu mam tylko 1.
Co do klapsów, respektu, to mam swoje zdanie- okłamywałam rodziców ile wlazło,
robiłam tak jak uwazałam, tylko dobrze sie z tym kryłam, własnie przez to, ze
nie mogłam z nimi normalnie porozmawiac.Taki był efekt dostawania w skóre od
małego i dawania mi do zrozumienia przez matke, kto jest góra.
To kim jestem, ze nie stoczyłam sie, nie wpadłam w nałogi, zawdzieczam nie
biciu i ustawianiu mnie przez rodziców tylko towarzystwu na jakie miałam
szczescie trafic ,a takze własnemu rozsadkowi i instynktowi
samozachowawczemu.Mój brat, tak samo wychowywany, wiedzie zywot prostego
człowieka, mało skomplikowany.

[Gość: mamuśka]

Nasuwa mi się tu tylko jeden wniosek , że kwestia wychowywania swoją drogą a
charakter małego (a później Dużego::) człowieka swoją drogą. I jeszce to iż
własne doświadczenia z dzieciństwa często przenosimy na własne dzieci
Pozdrawiam

[reniatoja]

Bicie dzieci. Pojecie szerokie jak ocean. Bo klaps gola reka na pampersa to
bicie i okadanie kablem po golych plecach to tez bicie,i bicie po twarzy,i
glowie to bicie i ciagniecie za wlosy, szczypanie i kantem linijki po wierzchu
dloni to wszystko jest bicie. Dlatego trzeba zachowac zdrowe proporcje. Wydaje
mi sie, ze wychowac (podkreslmy - WYCHOWAC) dziecko bez ani jednago klapsa to
jest po prostu niemozliwe. jest taki wiek, mniej wiecej miedzy drugim a piatym
rokiem zycia, ze do dziecka bardzo dobrze przemawia klaps na tylek, zwlaszcza w
polaczeniu z rozmowa. Moja corka w takim wieku dostala w tylek pare razy,
nieczesto, ale jak juz nie dalo sie zapanowac nad fochami czy marudzeniem
zadnym tlumaczeniem, to niestety trzeba bylo trzasnac w tylek, zeby nia
potrzasnac. Odkad skonczyla jakies 4-5 lat nigdy nie bylo potrzeby jej bic.
Chociaz fochy, nerwy, lenistwo, ciagle sa problemem, to juz wlasciwie wszystko
daje sie rozwiazac werbalnie. Ew. kary maja postac zakazu telewizji czy
komputera, obciecia kieszonkowego, czy dodatkowego sprzatania lazienki itp. Nie
przecze - czasem na nia wrzeszcze, ale tego akurat zaluje i uwazam, ze nic
dobrego nie wnosi. Natomiast klaps od czasu do czasu jest naprawde potrzebny u
malego dziecka. I zaznaczam - klaps, w tylek, gola reka. Zadne pasy, kije,
linijki, wskazniki, a takze zada inna czesc ciala nie wchodza w rachube.