Lanie normą wychowawczą (Newsweek) ?????

[ilona.wroclaw]

,,Majtki w dół, położyć się na taboret i mimo bólu nie wrzeszczeć - bicie
dzieci jest w połowie polskich domów normą wychowawczą.

(...) Zapędzeni rodzice przenoszą odruchy wyćwiczone w wyścigu szczurów do
własnych domów. Biją, nie myśląc o tym, że lękiem i agresją zarażają własne
dzieci."

to cytat z artykułu Tomasza Maćkowiaka w najnowszym Newsweeku

newsweek.redakcja.pl/archiwum/artykul.asp?Artykul=9076
czy rzeczywiście bicie jest normą wychowawczą także obecnie ? jestem
zszokowane bo myślałam, że wychowywanie przez pas to już przeszłość.

[uri_ja]

...niestety nie...pas jest środkiem głownym... rodzice docierają do dzieci, że
tak napiszę: boleśnie!

Byle kretyn może się rozmnożyć, niestety

[Gość: Miki]

No i stosuje te swoje kretyńskie metody, mysląć ze wychowa "porzadnego
człowieka" , a wychowuje kolejnego, pokancerowanego psychicznie, kretyna i takw
kółko..

Bzdura...

[Gość: camel]

Dostalem kilka razy w zyciu lanie i wcale nie jestem pokancerowanym psychicznie
kretynem. A co ciekawsze wiedzialem za co dostalem i wiedzialem, ze na pewno
drugi raz tego nie zrobie.
Powiem tak, nie znam zadnej rodziny, ktora by w zyciu dzieciakowi klapa nie
dala. Czasem po prostu inne srodki nie skutkuja.

camel

[oswiecony1]

jestem zaskoczony. Mam 35 lat i pamiętam, ża za komuny kary cielesne były normą
(u nas w szkole podstawowej bito dzieciaki, poważnie 1) ale teraz ? aż nie chce
mi sie wierzyc ,że w 50 % rodzin sie to zdarza, jezeli tak to patologia kwitnie

[mamosz]

Gdzieś ty biedaku do szkoły chodził,mnie wychowano za komuny i ani w domu ani w
szkole nikt mnie nie bił.To nie była norma związana za komuna tylko z obyczajem
i tradycją wychowawcza (fatalna) zamykajaca sie w takim popularnym
powiedzonku "mnie ojciec lał i co na porzadnego czlowieka wyrosłem" ,a jeszcze
dalej z tradycji wychowania chrześcijańskiego zgodnie z regułą bezwzględnego
posłuszeństwa rodzicom(czyt.Bogu) i słusznej a dotkliwej kary za brak takowego
czyli "Bozia rózeczka dziateczki bić każe"

[magic00]

Wychowałam się za komuny. Już w przedszkolu stosowano symboliczne klapsy, a w
szkole obrywało się linijką po łapach. Nie była to nagminna praktyka, ale się
zdarzało. Najwięcej kar cielesnych stosowano na religii, prawie każdy ksiądz
targał dzieciaki za uszy, a kto by księdzu złe słowo powiedział! Jeden księżulo
zabierał dziewczynkom ich małe skarby - odpustowe pierścioneczki, aby oduczyć
je brzydkiej próżności.

[lamancza]

magic00 napisała:

> prawie każdy ksiądz

A można precyzyjniej: prawie każdy w Twojej parafii? mieście? diecezji? kraju?
świecie?
Takie uogólnienia są bardzo krzywdzące.
Np. prawie każdy blondynka jest idiotką.

[magic00]

Parafia Zielonki koło Krakowa. Nie przedstawiam tu badań statystycznych z całej
Polski, tylko piszę o swoich doświadczeniach. Nie imputuję tu bynajmniej
wszytkim księżom ciągnięcia za uszy. Raz nam się w tych Zielonkach trafił taki
co nie ciągnął za uszy.

[lamancza]

magic00 napisała:

> Parafia Zielonki koło Krakowa. Nie przedstawiam tu badań statystycznych z
całej
>
> Polski, tylko piszę o swoich doświadczeniach. Nie imputuję tu bynajmniej
> wszytkim księżom ciągnięcia za uszy. Raz nam się w tych Zielonkach trafił
taki
> co nie ciągnął za uszy.

OK, rozumiem. Ja na szczęście nigdy na takiego nie trafiłem.

to straszne

[Gość: ja własciwie]

Ja na szczescie nigdy nie byłąm bita i nikt z mojej rodziny choc jest dosyc
liczna tez nie.Rodzice bijąc ukazuja,że po prostu sa bezradni i myślą ,że to
jedny sposób na wychowanie dziecka w rzeczywistosci jest to sposób najgorszy i
najprosszy...aby je zranić

[Gość: Donald]

Większą patologią wydaje mi się nagminne oglądanie przez dzieci TV z
m.in.scenami przemocy czy brutalnego seksu, co potem skutkuje na przykład
przepełnionymi więzieniami. Czyni to wg mnie wieksze szkody w ludzkiej psychice
niż "spranie tyłka" kilka razy.

[Gość: bity]

Ludzie nie mylcie znęcania się i katowania ze stosowaniem kar cielesnych. Mnie
i wszystkich moich rówieśników lano ile wlezie zarówno w domu jak i w szkole i
wyrośliśmy na ludzi. A teraz bachory leją rodziców, babcie i sąsiadki oraz
nauczycieli w szkołach i to ma być dobre wychowanie? No tak ale od momentu
kiedy wprowadzono w tym kraju zakaz stosowania kar cielesnych dano dzieciom
prawa, uczniom kodeksy to mamy taki burdel na jaki zasługujemy. Matki do dzieci
ojcowie do roboty, wynagrodzenie godziwe, dzieciom w dupsko jak sobie zasłużą a
i w szkole też rózgą przylać.

każde bicie jest złe, szczególnie dzieci

[niemonogamiczny]

obawiam się, że mylisz stanowczość z bezmyślną agresja i odreagowywaniem.
Bardzo wielu ludzi żyje w mitycznym świecie jak to było dobrze za komuny i
bezpiecznie. Zależy kto się gdzie wychował. Pamiętam doskonale krojenie
małolatów, bicie na przystankach "wieśniaków" dojeżdżających z okolicznych wsi
do szkoły, palenie papierosów po klatkach, picie tanich win itd. Oj niezłe
ziółko byłem. I nie dlatego wyrosłem na normalnego człowieka, że mi przylali
parę razy, ale że miałem więcej szczęścia niż rozumu i po krótkiej przygodzie z
kumplami wolałem czytać książki po nocach niż bez sensu włóczyć się po mieście.

A gadki, że klaps nikomu nie zaszkodził stają się często przykrywką dla
agresywnego odreagowywania własnej frustracji na dzieciach. Sorki, ale
widziałem parę takich akcji i zdarzało mi się zwracać uwagę rodzicom w centrach
handlowych. Jeśli chcemy wychować spokojnego człowieka, noramalnego to od
kołyski musimy uczyć go szacunku do innych poprzez szacunek do niego. I nie ma
to nic wspólnego z rozpuszczaniem dziecka. Rozpuszczone małolaty na pewno
nierzadko dostawały manto. Jedyne czego się uczą w ten sposób to, że mogą bić
słabszych.

pozdrawiam

[uri_ja]

...o właśnie...

[rena_gd]

Sama mam problemy z 14-letnia corka i moi znajomi uwazaja, ze za lagodnie sie z
nia obchodze tzn. nie stosuje kar cielesnych i generalnie od jakiegos czasu
zadnych kar, bo one niestety w ogole nie skutkuja, a wrecz przeciwnie, moja
corka stala sie agresywna i zupelnie samowolna. Patrzac na niektore znane mi
rodziny czasem sie zastanawiam, czy budowanie autorytetu na strachu, biciu,
karach czemus sluzy... wiem jedno, nie ma zlotego srodka, kazdy ma inny
charakter, kazde dziecko inaczej reaguje na kary, nagrody, ale bicie, to juz
chyba przesada... podstawowa zasada w obcowaniu z kimkolwiek, z dzieckiem
rowniez, nie rob drugiemu co tobie niemile, wiec pomysl, czy chcialbys byc bity
przez kogokolwiek, a juz przez kogos bliskiego w szczegolnosci??
bicie to wg mnie oznaka slabosci i bezradnosci, kazdemu sie zdarzy to w chwili
zlosci, jakis lekki klaps czy krzyk, ale to wlasnie nasza nieporadnosc bierze
gore nad opanowaniem...

[uri_ja]

..należy być konsekwentnym, wtedy kary skutkują. nie nalezy poniżać- bić,
wyzywać i t. p., to świadczy o ogromnej słabości charakteru! należy traktować
dziecko jak człowieka, a nie jak własność, to że się kogoś "urodziło" nie
znaczy, że się jest jego władzcą...

argumenty ..dla 3 latka.

[Gość: camel]

> bicie to wg mnie oznaka slabosci i bezradnosci, kazdemu sie zdarzy to w
chwili
> zlosci, jakis lekki klaps czy krzyk, ale to wlasnie nasza nieporadnosc bierze
> gore nad opanowaniem...

To sprobuj zastosowac argumenty do 3 latka, ktory sie drze na ulicy, ze chce
batona i kopie co na oczych ludzi. (Akcja z ulicy Berlina). Matka w koncu nie
wytrzymala i dal mu po tylku. I STAL SIE CUD!!! Pomoglo.. A argumeny w stylu,
nie mam juz przy sobie wiecej pieniedzy nie pomogaly.

camel

[weatherwax]

Gość portalu: camel napisał(a):

> To sprobuj zastosowac argumenty do 3 latka, ktory sie drze na ulicy, ze chce
> batona i kopie co na oczych ludzi. (Akcja z ulicy Berlina). Matka w koncu nie
> wytrzymala i dal mu po tylku. I STAL SIE CUD!!! Pomoglo.. A argumeny w stylu,
> nie mam juz przy sobie wiecej pieniedzy nie pomogaly.
>
Camelu, dziecko nie rodzi się od razu trzylatkiem. Ten dzieciak został przez
matkę nauczony, że jak się trochę podzrze, to dostanie czego chce.
Gdyby wcześniej nie zostały popełnione błędy wychowawcze, to później nie
potrzebna byłaby aż tak ostra reakcja.

A ci, wkładający naucvzycielowi kosz na głowę mieli jeszcze więcej lat. I
wątpię, żeby im ktoś w dziciństwie tłumaczył, co to jest szacunek dla drugiego
człowieka.

[Gość: camel]

> Camelu, dziecko nie rodzi się od razu trzylatkiem. Ten dzieciak został przez
> matkę nauczony, że jak się trochę podzrze, to dostanie czego chce.
> Gdyby wcześniej nie zostały popełnione błędy wychowawcze, to później nie
> potrzebna byłaby aż tak ostra reakcja.

Oczywiscie babciu Weatherwax masz racje. Z jakiegos powodu matka go tak
wychowala, moze ulegla modzie na bezstresowe wychowanie, moze nie ma czasu na
zajecie sie dzieckiem i dziecko "samo sie soba" zajmuje, przed TV czy
monitorem. Pewnei cos do tego doprowadzilo. Coz, moze i lanie jest porazka,
ale jeszcze wieksza porazka jest wychowanie dziecka, ktore powie matce w twarz,
ze jest dziw..a i szmata. Wydaje mi sie, ze do wychowania bezstresowego
potrzebne sa jednak pewne umiejetnosci, i uwazam, ze nie kazdy je ma... a
wiecej, nie wielu przecietnych je posiada. Psychika dziecka to berdzo
skomplikowany proces.
Przyznam ze wstydem, ze gdyby moj dzieciak nazwal nauczyielke "szmata" to
bylaby to dla mnei wieksza porazka w wychowaniu niz pozniejsze lanie.

camel

[iwusia]

ha ha haha argument że sama sobie musiała tak dziecko wychowac świadczy o tym
ze chyba nie masz zielonego pojęcia o dzieciach.
Zgadzam się w 100% z Camelem. Sama w dziecństwie kilka razy dostałam lanie ale
zawsze za cos co było mi zabronione a mimo to z premedytacja złamałam zakaz. To
mnie jako kilkuletnie dziecko nauczyło że zawsze trzeba ponosić knsekwencje
swoich czynów. w momence kiedy sytuacja była odwrota byłam nagradzana. Jakoś
nie maltretuje swojej córki, w całym jej 6 letnim zyciu otrzymała ode mnie
moze kilka razy klapsa i zawsze doskonale widziała za co i dlaczego i
skutkowało natychmiast i na przyszłość.
Oczywiście nalezy potepiac budowanie autorytetu na biciu i ponizaniu ale klaps
jako konsekwencja złamanie obowiązujacych zasad czasem więcej uczy niz
trzygodzinny wykład.
powtarzam klaps w tyłek a nie bicie i poniżanie. to nalezy rozgraniczyc bo
niestety wrzucane jest do jednego worka, a nie powinno.

[Gość: rusałka]

iwusia napisała:

Sama w dziecństwie kilka razy dostałam lanie ale
> zawsze za cos co było mi zabronione a mimo to z premedytacja złamałam zakaz.
To
>
> mnie jako kilkuletnie dziecko nauczyło że zawsze trzeba ponosić knsekwencje
> swoich czynów. klaps
> jako konsekwencja złamanie obowiązujacych zasad czasem więcej uczy niz
> trzygodzinny wykład.
pamiętam doskonale jak mając jakieś 4 lata bylam z mamą u znajomej w Warszwie i
dostalam klapa na środku ulicy, za to ze wybiegłam na jezdnię. Zapamiętałam na
długo,ze nie wolno. I już.

> powtarzam klaps w tyłek a nie bicie i poniżanie. to nalezy rozgraniczyc bo
> niestety wrzucane jest do jednego worka, a nie powinno.

nie byłam zbyt grzecznym i spokojnym dzieckiem i parą razy dostałam klapa w
dupsko "na uspokojenie" (po opowieściach mojej matki twierdzę ze zrobiłabym to
samo w pewnych sytuacjach) ale były to akcje spontaniczne i doraźne, nigdy nie
było jakiegoś chorego rytuału z pasem i sciąganiem gaci, to jest dopiero
perwesja i sadyzm.
a rodzicom którzy katują swoje dzieci powinno się je zabierać, szybko i
nieodwracalnie.Rodziny zastepcze napewno by sie znalazly.

[Gość: camel]

> a rodzicom którzy katują swoje dzieci powinno się je zabierać, szybko i
> nieodwracalnie.Rodziny zastepcze napewno by sie znalazly.

A spytaj sie dzeicka, ktore doostalo lanie, czy che byc zabrane od rodzicow.
Zadne dziecko nie chce byc zabrane od rodzicow (oczywiscie nie mowie o
rodzicach sadystach).

camel

[Gość: rusałka]

> Zadne dziecko nie chce byc zabrane od rodzicow (oczywiscie nie mowie o
> rodzicach sadystach).
ale ja wlaśnie o takich mówię, tych co k a t u j ą. Takich jak opisani w
newsweeku, ze dzieci lądują w szpitalach.
pzdr

[magic00]

Większość dzieci w wieku 3-4 lata testuje wytrzymałość nerwową opiekunów
poprzez wymuszanie krzykiem i płaczem, choćby były nie wiem jak łagodnie
wychowywane. Psychologia tłumaczy to naturalnym etapem rozwoju, który należy
jakoś przetrzymać i obmyślić jakieś sposoby na dziecięce histerie. Dzieci
kombinują, sprawdzają ile im wolno. Trudność w tym, że trzylatek jest za mały
aby pojąć w pełni problem "nie mam pieniędzy" i wszelkie jego konsekwencje.
Można sobie tłumaczyć do bólu.

agresywne dzieciaki...

[Gość: camel]

czy nie macie wrazenie, ze tym dzieciakom, ktore maltretowaly nauczyciela, czy
tez wyzywaly nauczcielke przydaloby sie porzadne lanie??? A moze lepiej
poprasic na kolanych, zeby z laski swojej byly spokojne?
W Niemczech ujanianych jest co raz wiecej aktow przemocy w szkolach. Ostatnio
byl program o mlodocianych bandach (z dobrych normalnych domow), ktore
wyludzaly pieniadze od innych dzieci, chlopakow, ktory nie mogl zaplacic uceli
placa. Dopiero wtedy poszedl na policje. Teraz jeden z tych "bandziorow"
pracuje w sklepie spozywczym, odszel od bandy. Jak sam mowil jest mu bardzo
przykro i wstyd za to co zrobil... Ale co z tego???? Ile dzieciako nameczyl? A
ten z obcietym palcem? I co wedlug was?? Blagac na kolanach zeby sie uspokoil?
NIe, ja jestem w takich przypadkach za karami cilesnymi. A co zlego jest w
autorytecie? nauczyciel to nie lalka do bicia.
Moze wlasnie im tego brakuje? Nie wiedza co to bol fizyczny.
Sorry, ja jestem za, tylko jak to ktos wczesniej wspomnial, nie nalezy mylik
lania z katowaniem.

camel

argumenty za biciem ?????

[niemonogamiczny]

przytaczacie argumenty o chłopakach dręczących nauczycieli, o obcinaniu
palców... ale to są dzieci, które nie zostały wychowanie. Nie wpojono im, że
inny człowiek ma takie same jak one emocje, że cierpi jak zadaje mu się ból.
Nie jest to żaden argument żeby bić dzieci. Dziecko, które wrzeszczy na ulicy
wcale nie musi być zbite żeby przestało. Jak rodzic kocha dziecko i je słucha
to nawet jak sobie pomarudzi to mu przejdzie. A im jest starsze tym łatwiej się
z nim dogadać. Małe dzieci nie skupią uwagi na wykładzie o zasadach dobrego
zachowania. To muszą być krótkie i jasne komunikaty. Jeśli kochasz dziecko i
ono nabroi i dajesz mu miłość to już Twój smutek jest dla niego przykry. Dzieci
bardzo potrzebują naszej uwagi, naszego ciepła i miłości. Nie raz mi się
zdarzyło, że moja córa była nieznośna. Nic do niej nie docierało. Wkurzałem się
w końcu, nakrzyczałem na nią, a potem się okazywało, że to był początek
choroby. Ciało jeszcze nie miało gorączki itd. ale ona się już źle czuła, ale
nie umiała tego powiedzieć.

Jeśli nie będziemy kochać i słuchać dzieci to jak się mają nauczyć kochać i
słuchać innych? Dziecko tego się uczy czego jest uczone.

pozdrawiam

----------------------------------------
zapraszam na Projekt FP
forum.gazeta.pl/forum/71,1.html?f=16485
tematy aktualne:
- świat jest coraz lepszy
- czy można kochać prostytutkę?
- psychoterapeutyczna maryśka

[Gość: camel]

> przytaczacie argumenty o chłopakach dręczących nauczycieli, o obcinaniu
> palców... ale to są dzieci, które nie zostały wychowanie. Nie wpojono im, że
> inny człowiek ma takie same jak one emocje, że cierpi jak zadaje mu się ból.
> Nie jest to żaden argument żeby bić dzieci. Dziecko, które wrzeszczy na ulicy
> wcale nie musi być zbite żeby przestało. Jak rodzic kocha dziecko i je słucha
> to nawet jak sobie


dokladnie! to sa dzieci, ktor zostaly zle wychowane, bo NIGDY PRZENIGDY 100%
rodziciow nie bedzie w stanie idealnie wychowac swoje dzieci. Ci ktorzy maja
zdolnosci i talent tak, przecietny rodzic, zapracowany i zabiegany nie ma
szansy dopilnowac dziecka.
A to ze te dzieciaki sa taki okropne swiadczy o tym, ze nie wiedza co znaczy
Autorytet. Ja na miejscu tej nauczcielki trzasnalbym raz gowniarza w twarz, az
by zafurczalo i wyslal do dyrektora. I wazwal rodzicow.
Jezeli ktos potrafi tak wychowac dziecko, zeby obylo sie bez klapa - swietnie,
ale jezeli ktos tego nie potrafi..coz, to predzej czy pozniej sytuacja sie
odwroci i dzecko pokaze pazury. Jak widac w polskich szkolach juz mamy rezultat
antyautorytarnego wychowania, braku stalej opieki i samowoli dzieciakow. Jak
tak dalej pojdzie to bedzie rewelacja.
18 latka mozna podac do sadu o obraze, 14 latka nie.. i to wlasnie oni sa
najgorsi, bo wiedza ze im nic nie mozna zrobic. Jednak czasy mudnurkow
szkolnych i nauczycieli jako autorytetu byly dobre.

> zachowania. To muszą być krótkie i jasne komunikaty. Jeśli kochasz dziecko i
> ono nabroi i dajesz mu miłość to już Twój smutek jest dla niego przykry.
Dzieci

To ja mam caly czas chodzic smutny, bo moje dziecko nabroilo? No na prawde,
dziecko ma sie tak zachowywac, zeby nie nabroic.

Klapsom TAK!




camel

[niemonogamiczny]

Ja opowiadam się przeciw biciu jako metodzie wychowawczej. Biciem się nie
wychowuje tylko poniża dziecko. Jak ma się nauczyć szanować innych ktoś kto nie
był szanowany? Jak chcesz rozmawiać w obcym języku z kimś kto tego języka nie
został nauczony?

Bicie to może być tylko obrona własna. A przed czym ma się bronić rodzic? Nie
widzę ani jednego argumentu, że bicie wychowuje.

Jeśli bicie jest takie zbawienne (ok klaps) to:
- wśród nie bijących powinna być istotna przewaga bitych, a
- wśród bijących powinno być zdecydowanie więcej dzieci nie bitych

Z tego co mi wiadomo to bite biją, a nie bite nie biją.

pozdrawiam



----------------------------------------
zapraszam na Projekt FP
forum.gazeta.pl/forum/71,1.html?f=16485
tematy aktualne:
- świat jest coraz lepszy
- czy można kochać prostytutkę?
- psychoterapeutyczna maryśka

[weatherwax]

A na każdym rynku miejskim lub placu targowym ustawić pręgierz! I tak trzymać!

Bitemu, jak widać, urazy z dzieciństwa pozostawiły trwałe ślady w psychice.

Dlaczego nie wolno bić dzieci ?

[Gość: Lena]

Wolno dzieci bić, nawet trzeba. Wychowanie dziecka bez bicia wymaga
autorefleksji i pracy nad sobą szczególnie gdy samemu było się bitym /a
przecież "wyrosło się na *porządnego* człowieka"/. Żeby nie bić dziecka trzeba
uczyć go własnym dobrym przykładem, rozmawiać z nim i przez pryzmat dobra
tłumaczyć mu świat. A przecież świat wcale nie jest dobry /szczególnie gdy se
samemu było bitym/, do rozmów trzeba by się jakoś przygotować i
nauczyć /szczególnie gdy nikt w dziciństwie z tobą nie rozmawiał/, no i starać
się świecić przykładem /szczególnie gdy we własnym dziciństwie wymagano tych
starań i za braki karano laniem/. Więc może sobie teraz dorosły
człowiek /którego wreszcie nikt nie bije/ odetchnąć pełną piersią, zachowywać
się we włąsnym domu tak jak chce, odreagować agresję szefa /może też bitemu w
dzieciństwie/, przylać niegrzecznemu gówniarzowi-własnemu dziecku, trochę
ponapawać się jego strachem z wielką satysfakcją BIJĘ WIĘC JESTEM.

[gibki]

wg mnie jeszcze trzeba wziac pod uwage co jest ta kara cielesna
bicie i katowanie czy klaps

klaps bardziej wplywa na psychike - nie jest mocny, lekkie pac w tylek daje do
zrozumienia, ze zle sie postapilo
bicie zasluguje na potepienie
w zyciu pamietam dwa "LANIA" jedno gdy odwalilem jakas glupote w miescie i
rodzice mi zapowiedzieli ze teraz to w domu lanie mnie czeka (nic z lania nie
bylo ale zapowiedz poskutkowala ze juz do konca dnia bylem potulny jak mis)
drugi raz gdy prawie sie zabilem wchodzac na 4 rte pietro po zewnetrznej
stronie barierek - mamusia mnie zobaczyla i prawie na zawal padla, wtedy
dostalem kilka klaspow i przez 2 dni nie moglem wyjsc na dwor (mialem moze z 6
lat)

wiecej klapow nie pamietam
rodzice nigdy mnie nie uderzyli

[Gość: bezstresowe]

hmm - kary cielesne - tak , katowanie - NIE !!!!

w tym momencie przypomina mi się fakt autentyczny (jakiś rok, może więcej temu)
mający miejsce w autobusie MPK:

siedzi sobie dziewczyna (około 16 - 18 lat ?) obok niej jakaś kobieta,
naprzeciwko matka z dzieckiem (dziecko oczywiście osobno - obok matki) a
autobus zawalony ludźmi - sporo uczniaków i nie tylko.
w pewnym momencie dziewczyna zwraca uwage matce:
D: może pani zrobić coś z dzieckiem - ono namiętnie kopie dziewczyne w
piszczel..
M: synku , uspokój się
mija około minuty - dzieciak znowu zaczyna kopać ...
D: proszę panią o uspokojenie dziecka, bo mnie kopie
M: już mu powiedziałam
D: skoro nie skutkuje, to może klapsaa mu pani da, albo go weźmie na kolana ?
M: słuchaj - ja mu powiedziałam, a klapa nie dam, bo wychowuje go bezstresowo
i tak kilka przystanków
Autobus się zatrzymuje, wysiada grupka małolatów.Wysiadając jeden z nich
wyjmuje gume do żucia i przykleja dzieciakowi na czoło mówiąc "Ja też byłem
wychowywany bezstresowo"

Matka pełna oburzenia - a wszyscy ludzie w autobusie śmiech.

Nie uogólniajmy, że dzieciaki, które nie dostają klapa nie potrafią zrozumieć -
ale ostatnio modne bezstresowe wychowywanie - tak jak wiele innych
amerykańskich styli można o kant du%$ potłuc.

Pytanie podstawowe - skąd się biorą dzieciaki z dobrych domów katujące innych ??
Nie tylko z braku zainteresowania rodziców (takie jest moje zdanie)

pzdr

Niektorym by sie przydalo.

[Gość: camel]

czy ja wiem, jak widze to co sie dzieje w szkolach to mam wrazenie, ze
niektorym dzieciakom porzadne lanie by sie przydalo.


camel

Bezstresowe wychowanie

[Gość: Marchewka]

Mieszkam w Londynie iracuje w angielskiej szkole i jestem swiadkiem tego,co sie
dzieje z 'bezstresowo' wychowywanymi tutejszymi dziecmi. Zgroza! Ja jeszcze
ucze w podstawowce,wiec 8-latek mnie nie przeraza (choc nie sluchaja
nikogo,robia ,co chca i wiedza,ze tak naprawde.my nauczyciele,nic nie mozemy
zrobic).Za to moi znajomi,ktorzy pracuja ze starszymi dziecmi,sa na porzadku
dziennym wyzywani od najgorszych,kompletnie ignorowani w klasie ,nie mowiac o
skrajnych przypadkach grozenia,zastraszania,czy rzucania przedmiotami w
nauczyciela. Jak obserwuje moje dzieciaki,czy slysze takie historie, to winie
za to rodzicow, ktorzy moze powinni raz na jakis czas przylozyc klapsa przez
tylek.

[yagnieszka]

Bicie jest porazka wychowawcza. Czasem sie zdarza, ze czlowiek juz nie daje
rady i da klapsa ale nie ma co z tego robic jakiegos wspanialego narzedzia
wychowawczego. Klaps to nie jest forma wychowywania tylko poddanie sie emocjom.
Ludzka rzecz - emocje, ale nie ma z czego byc dumnym. Co innego znecanie sie -
jezeli, jak w tym artykule opisuja, facet bierze 5-miesieczna coreczke za nozki
i uderza Jej glowka o sciane, to tu nie ma mowy o zadnym wychowaniu (stresowym
czy bezstresowym). Podobnie bicie piesciami, narzedziami czy kopanie starszych
dzieci. To nie jest zadna kara dla dziecka. Nikt z nas nigdy nie wie tak
naprawde jak bardzo moze nas poniesc zlosc, jak daleko potrafimy sie posunac
wyprowadzeni z rownowagi. Dlatego lepiej samemu nalozyc sobie "kaganiec" i nie
dopuszczac do sytuacji, w ktorych moznaby "wyjsc z siebie" ze zlosci. Lepiej
nie zaczynac bic, bo sie czlowiek moze sam zdziwic jak potrafi byc nieopanowany
i okrutny. Jakze czesto widze na izbie przyjec ofiary nieopanowania rodzicow.
Rodzicow, ktorzy z pozoru wydaja sie byc normalnymi ludzmi, uprzejmymi,
wyksztalconymi, trzezwymi. I zapewne tacy sa poza tymi momentami, gdy pozwalaja
sie poniec tym starsznym emocjom. A gdy juz sie dadza poniesc, dzieci cierpia
tragicznie.

[Gość: camel]

> Bicie jest porazka wychowawcza. Czasem sie zdarza, ze czlowiek juz nie daje
> rady i da klapsa ale nie ma co z tego robic jakiegos wspanialego narzedzia
> wychowawczego. Klaps to nie jest forma wychowywania tylko poddanie sie
emocjom.
>
> Ludzka rzecz - emocje, ale nie ma z czego byc dumnym. Co innego znecanie sie -

> jezeli, jak w tym artykule opisuja, facet bierze 5-miesieczna coreczke za
nozki
>
> i uderza Jej glowka o sciane, to tu nie ma mowy o zadnym wychowaniu
(stresowym
> czy bezstresowym). Podobnie bicie piesciami, narzedziami czy kopanie
starszych
> dzieci. To nie jest zadna kara dla dziecka. Nikt z nas nigdy nie wie tak
> naprawde jak bardzo moze nas poniesc zlosc, jak daleko potrafimy sie posunac
> wyprowadzeni z rownowagi. Dlatego lepiej samemu nalozyc sobie "kaganiec" i
nie
> dopuszczac do sytuacji, w ktorych moznaby "wyjsc z siebie" ze zlosci. Lepiej
> nie zaczynac bic, bo sie czlowiek moze sam zdziwic jak potrafi byc
nieopanowany
>
> i okrutny. Jakze czesto widze na izbie przyjec ofiary nieopanowania rodzicow.
> Rodzicow, ktorzy z pozoru wydaja sie byc normalnymi ludzmi, uprzejmymi,
> wyksztalconymi, trzezwymi. I zapewne tacy sa poza tymi momentami, gdy
pozwalaja
>
> sie poniec tym starsznym emocjom. A gdy juz sie dadza poniesc, dzieci cierpia
> tragicznie.




Sorry, mam wrazenie, ze ci to takie rzeczy pisza nie maja dzieci.
Nie wzane co napiszesz, Ze klaps jestporazka, jezeli moja porazka ma odniesc
skutek wychowawczy to jestem w stanie sie poswiecic. A juz na 100% moj dzieciak
dostalby lanie ze wyzwanie nauczycielki.

camel

[yagnieszka]

Gość portalu: camel napisał(a):

> Sorry, mam wrazenie, ze ci to takie rzeczy pisza nie maja dzieci.
> Nie wzane co napiszesz, Ze klaps jestporazka, jezeli moja porazka ma odniesc
> skutek wychowawczy to jestem w stanie sie poswiecic. A juz na 100% moj
dzieciak
>
> dostalby lanie ze wyzwanie nauczycielki.

Syn - lat 23, pasierbica - lat 17. Klapsy sie zdarzaly we wczesnym dziecinstwie
obojga - do dzis mi glupio, ze sie zdarzaly. To nie metoda, to brak metody!
Dobroci, rozsadku, zyczliwosci dla ludzi, ciekawosci swiata, uprzejmosci i
serdecznosci nie da sie dziecku WBIC do glowy, mozna jedynie pokazywac wlasnym
przykladem. Zlosci, podlosci, chamstwa, okrucienstwa nie trzeba WYBIJAC z glowy
jesli sie ich wczesniej samemu(!!!) w takiej dzieciecej glowie nie posialo
swoim wlasnym zlym przykladem.
Jakiego czlowieka chce wychowac - to jest pytanie. Jesli sobie na nie uczciwie
odpowiem, znajde sposoby zeby to osiagnac BEZ BICIA. Taka juz jestem "pewna
siebie" ;o)
>
> camel

[Gość: bład w myśleniu ?]

> obojga - do dzis mi glupio, ze sie zdarzaly. To nie metoda, to brak metody!
> Dobroci, rozsadku, zyczliwosci dla ludzi, ciekawosci swiata, uprzejmosci i
> serdecznosci nie da sie dziecku WBIC do glowy, mozna jedynie pokazywac
wlasnym
> przykladem. Zlosci, podlosci, chamstwa, okrucienstwa nie trzeba WYBIJAC z
glowy
>
> jesli sie ich wczesniej samemu(!!!) w takiej dzieciecej glowie nie posialo
> swoim wlasnym zlym przykladem.


tak , occzywiście
a mówi ci coś pojęcie środowisko ??
heh, nie zgadzam się z tobą (takie mam prawo)
jednakże zdania nie zmienie - nie mówimy o katowaniu, ale o karach (czy to
będzie klaps czy cokolwiek innego - to już inna bajka)

każdego przestępce (podobnie jak dziecko) nie obhodzi jaka kara - tylko jej
nieuchronność.

a stopniowanie kar - to inna sprawa.

klaps (nie bicie) jest ostatecznością

a co do przykładu - dla niektórych dzieci wzorcem jest pani z przedszkola ,
nauczycielka ze szkoły , itd.

dobry wzór to nie wszystko - nie zmusimy dziecka do naśladowania naszych
zachowań (tylko po części się to udaje)

pzdr

łelektron

[Gość: camel]

moze po prostu tylko niewielki procent rodzicow potrafi wychowac dzieci
bezstresowo. Takie wychowanie to olbrzymia odpowiedzialnosc, ale tez stalo sie
moda. To tak jak z alkoholem, niektorzy pija go z umiarem i wiedza jak z nim
postepowac, a inni upijaja sie do nieprzytomnosci, albo sa alkoholikami.
Zarowno w jednym jak i drugim przypadku trzeba umiec wlasciwie postepowac.. Ale
nie liczylbym na to, ze 100% rodzicow potrafi tak wychowac dzieci. Po prostu
wychowuja je bezstresowo, bo tak robia inni, ale skutki sa tragiczne...
wiec moze czasem, jak ktos nie umie tak, to powinien inaczej..

camel

[Gość: popieram]

(prawie) nic dodać nic ująć - każdy przypadek jest inny - stąd biorą się
stereotypy (w który i ja wpadłem - dotyczący bezstresowości).....

Nie uważam się za kanera psychicznego - pomimo tego, że czasami dostałem nie
tylko klapsa.

pzdr

łelektron


Nie sposób nie popełniać błedów - ważne, żeby do nich się przyznać.

ODPOWIEDZCIE NA PYTANIE

[Gość: camel]

Wyobrazcie sobie ze jestescie w szkole, pracujecie jako nauczyciele.
Nagle jakis uczen podchodzi i zklada wam na lekcji (na oczach wszystkich) kupel
na smieci na glowe. Uczen ma 14 lat i nie odpowiada przed sadem, jest w 100%
nie karalny. Poza wyrzuceniem ze szkoly (co tez nie jest latwym procesem).

Co robice?

[Gość: Marchewka]

'a co do przykładu - dla niektórych dzieci wzorcem jest pani z przedszkola ,
nauczycielka ze szkoły , itd.'
A ja uwazam,ze wzorce sie jednak wynosi z domu. Dziecko w momencie przyjscia
do szkoly (6,7 lat) jest juz uksztlatowane przez rodzicow. Niestety -pogon za
pieniedzmi i tempo zycia powoduja,ze dzieci tych wzorcow z domu nie wynosza,bo
rodzice nie spedzaja z nimi w ogole czasu.
A propos-do mojej kolezanki z pracy-7-o letnie dziecko powiedzialo:' I co mi
ku**o zrobisz?'.

[Gość: lol]

> A ja uwazam,ze wzorce sie jednak wynosi z domu. Dziecko w momencie przyjscia
> do szkoly (6,7 lat) jest juz uksztlatowane przez rodzicow. Niestety -pogon za
> pieniedzmi i tempo zycia powoduja,ze dzieci tych wzorcow z domu nie
wynosza,bo
> rodzice nie spedzaja z nimi w ogole czasu.
> A propos-do mojej kolezanki z pracy-7-o letnie dziecko powiedzialo:' I co mi
> ku**o zrobisz?'.

a mąż (partner) odzywa tak się do żony ??
i tu sama potwierdzasz prawdziwośćć mojego stwierdzenia o środowisku ...

łelektron

[yagnieszka]

Gość portalu: Marchewka napisał(a):

> A propos-do mojej kolezanki z pracy-7-o letnie dziecko powiedzialo:' I co mi
> ku**o zrobisz?'.

Naprawde uzylo okreslenia "slot" czy moze gorzej "c..t"? I to jest tolerowane w
brytyjskiej szkole? Myslisz, ze 7-latek rozumie znaczenie tego slowa? Ciekawe,
kto je tego nauczyl i w jakich okolicznosciach ktos tego przy nim uzywal.

[Gość: Marchewka]

7-o letni David powiedzial dokladnie,cyt.'And what do you think you can do to
me,you whore.'
Zaznaczam,ze nic oczywiscie w tej sprawie nie zrobiono,bo to na porzadku
dziennym.
Bogu dzieki-ja jeszcze tego nie doswiadczylam.

[yagnieszka]

No ale przeciez David nie ma pojecia, co znaczy "whore" i dlaczego jest to
obrazliwe. Ktos (kto?) Go nauczyl, ze mozna takim slowem sprawic drugiej osobie
przykrosc. Skoro w szkole nie reaguje sie takie slowa (w amerykanskiej i
kanadyjskiej sie reaguje wiec nie wiem czemu nie w brytyjskiej) ani na
attitude, ktore zapewne towarzyszylo slowom, to trudno oczekiwac, ze David sam
z siebie przestanie byl wulgarny. To jakis dorosly (rodzic?) nauczyl Go tak sie
odzywac ale z tego, co piszesz, zaden dorosly nie wzial poki co na siebie
obowiazku nauczenia Go zachowywania sie inaczej. Zbicie Davida niczego by w tym
calym scenariuszu nie zmienilo.

[Gość: camel]

> No ale przeciez David nie ma pojecia, co znaczy "whore"

A ja mysle, ze nie doceniasz 7 letniego Davida. Dzieci doskonale wiedza co to
znaczy. 6 letnie corka znajomej przyszla z przedszkola i powiedziala "pani xXX
to ku...wa". Na pytanie czy wie co to znaczy, powiedzial, ze to kobieta ktora
spi z wieloma mezczyznami. Skad wiedziala? Coz, w przedszkolu sa dzieci roznych
rodzicow..niestety to przedszkole publiczne..
Jezeli David nie wiedzial, to nauczycielka powinna mu wytlumaczyc, jezeli
powtorzy drugi raz wezwac rodzicow i zagrozic usunieciem dziecka ze szkoly.

Co do brzydkich słów to bywa różnie.

[Gość: Magister]

Jestem jedynakiem, nikt mnie nie bił. Mieszkaliśmy z dziadkami. Nie wychodziłem
sam z domu na ulicę, gdyż mieszkaliśmy w dość 'nieciekawej' dzielnicy (podobno
dużo meliniarzy itd.), rodzice i dziadkowie byli za tym żebym raczej w domu
siedział.
Gdy miałem 6 lat poszedłem do 'zerówki' i tam widocznie musiałem
coś 'brzydkiego' usłyszeć, bo ponoć (rodzice mówili mi o tym wiele lat potem)
kiedyś powiedziałem do mamy "ty kulwo" (nie wymawiałem "r"). teraz myś|ę, że
ktoś w zerówce mi powiedział żebym tak się odezwał, ja tej sytuacji w ogóle nie
pamiętam, po prostu nie rozumiałem tego słowa. Rodzice udali że nie słyszą, w
ogóle nie zwrócili uwagi, a ja więcej tego słowa nie używałem. Być może gdyby
zwrócili uwagę, to słowo zapadłoby mi w pamięć, a tak to po prostu
uleciało... "Te rzeczy" wtedy w ogóle dla mnie nie istniały i nie interesowały
mnie jeszcze parę lat. I tak chyba powinno wyglądać szczęśliwe dzieciństwo.
Jeżeli usłyszymy od dziecka wulgaryzm, powinniśmy najpierw dyskretnie
zorientować się, czy ono go rozumie. Jeśli tak - wtedy jest poważniejszy
problem, szkoła też nie powinna tego tolerować. Jeśli nie - lepiej zignorować.
A w ogóle jak zauważyłem: bluzgać zdarza się ludziom w różnym wieku i z różnym
wykształceniem, nawet wyższym niestety. Ale jak dotąd mam wrażenie, że
najgorzej klną dzieci z podstawówki, później wśród coraz starszych <<
bluźnierców >> jest coraz mniej...

[Gość: camel]

ja bym wezwal rodzicow do szkoly i zagrozil, ze jezeli to sie powtorzy to
dziecko wyleci ze szkoly.
wiecie co mi sie podoba w tej calej historii? Ze rzeczywiscie, w publicznych
szkolach takie rzeczy sie zdarzaja, ale niech dziecko zaryzykuje taki tekst w
jednej lepszych prywatnych szkol...

camel

[barti111]

To jest bardzo prosta zasada, sam poznaję po swoich dorosłych już prawie
znajomych - jak rozpoznać osobę, która była wychowywana bezstresowo?
Zestresowani są nią/nim i ich postępowaniem wszyscy wokół tylko nie tenże
delikwent:) To niewątpilwie człowiek wolny od stresów i kompleksów!

[mae2003]

Nie muszę sobie wyobrażać, że pracuję w szkole - rzeczywiście tam pracuję: w
tej chwili w podstawówce, wcześniej w gimnazjum. To zakładanie kubła na głowę,
tak znienacka, nagle, bo uczeń ma taki kaprys, w ogóle by nie doszło do skutku,
bo smark nie zdążyłby do mnie dotrzeć. Ale to, co stało się w Toruniu, nie było
kaprysem jednego ucznia, tylko akcją kilkorga czy kilkunastu delikwentów, a
pomysł nie wziął się znikąd i nagle, ten symboliczny kubeł był częścią
większej 'zabawy'. A to już co innego.
Mae

[Gość: tylko tyle]

życze ci z całego serca 'akcji grupowej'

[mae2003]

Z racji wykonywanego zawodu czy twardej ręki? A Tobie, synku, życzę tego, co
uważano kiedyś za jedno z większych przekleństw "obyś cudze dzieci uczył". EOT.

[mae2003]

W moim zasmarkanym dzieciństwie dostałam w skórę trzy razy: jeden z nich utkwił
mi w pamięci mocno nie tyle ze względu na obolałe pupsko, ale na tortury, jakie
przeżyłam wcześniej: ja, trzyletnia, usiłowałam uciec mojej matce na ulicę (tzn
uciec gdziekolwiek, ulica napatoczyła się pierwsza), po której jechał autobus.
Matka nie zlała mnie od razu, ale powiedziała mi, że dostanę lanie w domu.
Przez całą drogę pytałam ją i błagałam, żeby mi odpuściła, ale moja matka była
twarda jak kamień, nie odzywała się, a natychmiast po przyjściu do domu
dostałam to, co mi obiecano. I to było najgorsze - oczekiwanie na karę. W skórę
dostałam, moja matka do tej pory się szczyci swoją żelazną konsekwencją
(obiecała pranie tyłka i dotrzymała słowa), a ja uważam, że dużo lepiej by
zrobiła, gdyby sobie odpuściła. Biciem odreagowała na mnie swój strach i gniew,
dla mnie nie było to żadną lekcją wychowawczą, bo zdarzyła się jeszcze raz czy
dwa powtórka z rozrywki. Dopiero, gdy ktoś wpadł na to, żeby wytłumaczyć mi, że
to, co zrobiłam, było niebezpieczne i dlaczego, eskapady skończyły się jak
nożem uciął. Bicie jako kara (podkreślam - jako kara) moim zdaniem odpada, bo
tak naprawdę nie jest to kara tylko znęcanie się nad dzieckiem, odreagowywanie
swoich emocji, wyładowywanie się. I nie ma znaczenia, czy jest to klaps, czy
coś więcej. Ale może się mylę, może przykładam model wychowawczy "Lanie" do
siebie i dlatego wydaje mi się on nieskuteczny. W pamięci mam tylko żal do mamy
za tę jej konsekwencję, w moim przypadku zupełnie nietrafioną.
pozdr
Mae

Bezstresowe wychowanie.

[moniorek1]

Znajomy profesor tez wychowywal swoje dzieci bezstresowo ,ale w przypadku jego
syna to sie nie sprawdzilo. Ilez razy mozna mowic do dziecka synku nie rob tego
czy tamtego? Wiec znajomy musial wrocic do bardziej radykalnego wychowania
czyli jak zasluzy to dostanie klapsa. Ten dzieciak bil swoja mlodsza siostre
przy kazdej okazji. Ciagle miala since i zadrapania bo braciszek ja cwiczyl
chociaz sam nigdy nie byl bity. Przeciez gdyby ja ktos zobaczyl
(lekarz,przedszkolanka) w takim stanie to rodzice mogliby miec duze problemy z
powodu tego gowniarza. Teraz musze stwierdzic ,ze jest o wiele lepiej wychowany
niz byl wczesniej. Wystarczy ,ze ojciec cos mu powie i jest spokoj,a kiedys to
bylo jak grochem o sciane.
Zreszta w artykule byla mowa raczej o pastwieniu sie nad dziecmi,a nie o tym,ze
jakis dzieciak dostal klapsa,a miedzy tym jest kolosalna roznica.

Nie ma czegos takiego jak wych. bezstresowe

[reniatoja]

To oksymoron. Wychowanie to wdrazanie pewnych regul, zaleznosci, czyli rowniez
stresowanie. bez stresu to jest kompletny brak wychowania, czego dla mnie zywym
przykladem sa dzieci znajomej - calkowicie bezstresowo pozostawione wlasnej
glupocie, dzis maja po 11 i 9 lat i nie potrafia odnalezc sie w szkole, wsrod
rowiesnikow, wszystko probuja zalatwiac wrzaskiem i piesciami, kompletnie
niewychowane bachory, ktore, gdy byl na to czas, nigdy nie zostaly okrzyczane,
o klapsie w tylek nie wspominajac. Jak raz jeden z nich lal moja corke (wowczas
dwuletnia, a ów dzieciak czteroletni) i sie wzburzylam, to jego mamusia
powiedziala mi zostaw dzieci w spokoju, krzywdy sobie nie zrobia. Efekt tego
kompletnego braku wychowania jest taki, ze kobiecina kompletnie nei daje sobie
z nimi rady, w szkole same paly, olewka totalna wszystkiego, a mamusia co
miesiac daje na msze o opamietanie dla swoich synalkow.

Zycie jest pelne stresow i zapewnianie dzieciom we wczesnym dziecinstwie
jakiegos inkubatora, w ktorym wolno im absolutnie wszystko (walic mlotkiem w
stol, niszczyc zabawki, pisac po wszystkich scianach, niczego nie sprzatac,
pluc i bic gdy czegos nie maja, klasc sie na podlodze w sklepie, w ogole po
prsotu wszystko) w imie przekonani, ze po dupie to im i tak jeszcze zycie da,
wiec chociz w dziecinstwie niech sobie pouzywaja, przynosi tylko i wylacznie
szkode zarowno tym dzieciom, jak i rodzicom, a takze wszystkim, ktorzy maja
nieszczescie przebywac w bezposredniej bliskosci takich bachorow.

[uri_ja]

masz rację, ale..."wyduszenie" dyscypliny przez bicie a zaprowadzenie porządku
w domu przez konsekwentne postępowanie to dwie różne sprawy...dodam, ze mam
3 "sztuki" w domu, więc nie teoretyzuję...

[kiitek]

ilona.wroclaw napisała:

> ,,Majtki w dół, położyć się na taboret i mimo bólu nie wrzeszczeć - bicie
> dzieci jest w połowie polskich domów normą wychowawczą.
>
> (...) Zapędzeni rodzice przenoszą odruchy wyćwiczone w wyścigu szczurów do
> własnych domów. Biją, nie myśląc o tym, że lękiem i agresją zarażają własne
> dzieci."
>
> to cytat z artykułu Tomasza Maćkowiaka w najnowszym Newsweeku
> czy rzeczywiście bicie jest normą wychowawczą także obecnie ? jestem
> zszokowane bo myślałam, że wychowywanie przez pas to już przeszłość.

Nie przesadzaj,jeszcze klaps w pupę nikomu nie zaszkodził,wręcz przeciwnie.

[Gość: anieze]

Parę razy w życiu dostałam niezłe lanie od ojca. Zasłużyłam na nie i nie mam do
niego pretensji a wręcz uważam, że jest jednym z najlepszych ludzi jakich znam.
I przesadą jest przekonywanie, że parę klapsów w dzieciństwie powoduje trwałe
urazy w psychice. A tak w ogóle to znam dorosłych bitych w dzieciństwie, którzy
wyrosli na "ludzi" i znam i takich, którzy "zeszli na złą drogę" więc chyba nie
ma to większego wpływu na dorosłe życie.

[Gość: camel]

> wyrosli na "ludzi" i znam i takich, którzy "zeszli na złą drogę" więc chyba
nie
>
> ma to większego wpływu na dorosłe życie.

mysle, ze na dorosle zycie ma wplyw przede wszystkim atmosfera w domu,
srodowisko, w ktorym sie przebywa i to jak sie ludzie do siebie w nim odnosza.

camel

[Gość: piwnyogier]

Ojcowskiego klapsa dostalem nie raz.Lanie po tylku jak widać wyszlo mi tylko na
dobre.Każdy powinien znać swoje miejsce w szeregu.

a moze to tylko moda??

[Gość: camel]

Czy nie macie wrazenie, ze to forma mody?
Po cholere dziecko ma unikac stresu? Potem idzie do szkoy i koniec... dno
totalne, bo sobie nie radzi, trzeba nagle w szkolach reformy robic, bo dzici sa
zbyt delikatne do rozbudowanych programow szkolych. Oceny? Zdaje sie ze juz
zniesli w pierwszych klasac. Moze niedlugo na uniwersytetach beda kwiatuszki i
sloneczka, zamiast normalnych ocen. Zeby si estudenci nie stresowali.

camel

[Gość: Kuchareczka]

Nie chodzi o chronienie dziecka przed stresem. Chodzi o nauczenie go szacunku
dla innych, a nie zrobi sie tego bez pokazania mu ze tez je szanujemy.

Zreszta nawet psow sie teraz nie bije, bo mozna za to trafic za kratki. A
dziecko mozna, to jakas paranoja!

[Gość: Kuchareczka]

'Jak uderzysz starszego, to ci raczka uschnie' - ile razy slyszeliscie to
zdanie w dziecinstwie? Mnie nie bito, ale slyszalam. To starszego nie wolno, a
mlodszego i slabszego i owszem? Koszmar.

Zasada nietykalnosci osobistej powinna dotyczyc KAZDEGO czlowieka bez wzgledu
na wiek. A wychowanie bez klapsa nie oznacza, ze jest to wychowanie bezstresowe.

[Gość: camel]

> 'Jak uderzysz starszego, to ci raczka uschnie' - ile razy slyszeliscie to
> zdanie w dziecinstwie? Mnie nie bito, ale slyszalam. To starszego nie wolno,
a
> mlodszego i slabszego i owszem? Koszmar.

chodzi o to, ze dziecko nie ma prawa uderzyc rodzica o dziadkach juz nie
wspominajac.

camel

[yagnieszka]

To nie tylko kwestia tego, jak lanie odbiera dziecko. Ja jeszcze raz powtorze,
ze dla mnie klaps na pupe, aczkolwiek czasami skuteczny, jest dla mnie osobiscie
wyrazem porazki wychowawczej. Znaczy bowiem, ze jako dorosla osoba jestem w
stanie wyegzekwowac to, co powinno byc wyegzekwowane wylacznie przy pomocy
klapsow na tylek. Czyli zawiodly moje umiejetnosci przewidywania, przekonywania,
zainteresowania. Nie lubie sie czuc jak ktos majacy za soba wylacznie "sile"
mojej fizycznej przewagi nad dzieckiem. W jakims sensie, zbicie dziecka to jak
kwestionowanie mojej wlasnej inteligencji. Nie odpowiada mi taka sytuacja.
Dlatego, choc przyznaje, ze klapsy mialy miejsce, jest z mi z tego powodu glupio
- to jak niezdany egzamin. Nawet jesli pozniej zdalo sie poprawke, porazka
zawsze bolala bardzo mocno.
Jezeli skutecznie wychowywac mozna wylacznie stosujac klapsy, to jest to
okropnie smutny wniosek na temat mozliwosci ludzkiego umyslu :(

[Gość: benek]

Tak, tak dlatego rodzice są głupsi od swych dzieci.

[losiu4]

Gość portalu: Kuchareczka napisał(a):

> Zasada nietykalnosci osobistej powinna dotyczyc KAZDEGO czlowieka bez wzgledu
> na wiek. A wychowanie bez klapsa nie oznacza, ze jest to wychowanie
> bezstresowe

czy ktoś tu przypadkiem nie myli klapsa ze znęcaniem się? I jak na ten przykład
wytłumaczyć dwulatkowi przyłapanemu tuż przed zakończeniem akcji wtykania w
elektryczne gniazdko gwoździ, że tego się nie robi, bo... właściwie bo co?
zareczam, ze jeśli tylko jest ciekawski, a nie przestrzerzony czymś mocniejszym
(czyt. klapsem), spróbuje gdy tylko po umoralniającej pogadance spuścisz go na
chwilę z oka. Tłumaczenie zagrożeń czy tego, że zachowuje się źle ma sens pod
warunkiem, że dziecko potrafi tłumaczenie pojąć i ocenić.

Pozdrawiam

Losiu

[maika7]

Buntuję się przeciwko biciu jako metodzie wychowawczej. Uważam, podobnie jak
kilka osób powyżej, że jest to wyraz bezradności i bezsilności, a często i
BEZMYŚLNOŚCI rodziców. Głosicieli tez "dawniej bito i porządek był", "ja
dostałem i wyrosłem na porządnego człowieka" proszę o odpowiedź czy ci, którzy
rozrabiają dzisiaj to młodzież, która nie dostawała w skórę czy właśnie
dostawała zbyt wiele? Ci, którzy wyrośli na porządnych ludzi być może wyrośli
na nich nie DZIĘKI biciu, tylko POMIMO bicia.

Nie jestem również zwolenniczką wychowywania bezstresowego. Jestem zwolenniczką
wychowywania polegającego na wychowywaniu tak, aby dziecko widziało
konsekwencje swoich czynów, potrafiło przewidzieć skutki swoich działań,
szanowało inne osoby (tak jak samo jest szanowane - czyli NIE BITE).

M.

[losiu4]

maika7 napisała:
> Nie jestem również zwolenniczką wychowywania bezstresowego. Jestem
> zwolenniczką
> wychowywania polegającego na wychowywaniu tak, aby dziecko widziało
> konsekwencje swoich czynów, potrafiło przewidzieć skutki swoich działań,
> szanowało inne osoby (tak jak samo jest szanowane - czyli NIE BITE).

pięknie by było. Tylko jak wyjaśnić brzdącowi to, czego nie rozumie? natomiast
klapsa zapamięta.

Pozdrawiam

Losiu

do Camela i innych

[weatherwax]

Dziecko zapamięta klapsa, tzn. ból i upokorzenie, ale agresja rodzi agresję i
potem będzie bilo misia, lalkę, potem psa, kolegę... kiedys może, jak trafi na
słabego, nieumiejacego sobie radzić nauczyciela, to i kosz na głowę założy.

Wiele osób tutaj usiłuje odróżnić lanie od klapsa. Rozumiem, że jestesmy tylko
ludźmi i czasem dajemy się ponieść emocjom - wtedy mozna zareagować klapse lub
uszczypnięciem młodszego, słabszego , podporządkowanego człowieka. Nie
pochwalam tego, ale rozumiem.

Natomiast lanie, to upokarzanie z premedytacją. W naszej kulturze juz samo
obnażenie się w obecności drugiej osoby ("zdejmij majtki, połóż się pośladkami
do góry") jest UPOKARZAJĄCE. A do tej przemocy psychicznej dochodzi jeszcze
fizyczna. Tylko dlatego, że nie potrafie dziecku wytłumaczyć, pokazac jak się
zachować?!

Całkowicie się zgadzam z Yagnieszka:
"To nie tylko kwestia tego, jak lanie odbiera dziecko. (...)
dla mnie klaps na pupe, aczkolwiek czasami skuteczny, jest
wyrazem porazki wychowawczej. Znaczy bowiem, ze jako dorosla osoba jestem w
stanie wyegzekwowac to, co powinno byc wyegzekwowane wylacznie przy pomocy
klapsow na tylek. Czyli zawiodly moje umiejetnosci przewidywania, przekonywania,
zainteresowania. Nie lubie sie czuc jak ktos majacy za soba wylacznie "sile"
mojej fizycznej przewagi nad dzieckiem. W jakims sensie, zbicie dziecka to jak
kwestionowanie mojej wlasnej inteligencji"
To prawda.

Trzylatkowi należy wytłumaczyć, że wkładanie gwoździ do kontaktu nie jest złe,
ale niebezpieczne; narysować jakis schemacik, opowiedzieć co to jest prąd, czym
grozi lekceważenie. Na Boga, przecież wszyscy wychowalismy sie w domach z
elektrycznością i wszyscy żyjemy!! To co, lano was? Tłumaczyć, pokazywać,
demonstrować, rozmawiać. Ale łatwiej i szybciej jest uderzyć.

Dla jasności:
1) Mam syna, obecnie 23-letniego, którego nigdy nie biłam i z którym nigdy nie
miałam żadnych kłopotów wychowawczych ani szkolnych. mamy za sobą lata rozmów,
wyjasniania sytuacjo spornych i WZAJEMNEGO SZACUNKU. I lubimy się.

2) Jestem pracującą nauczycielką (dzieci ze wszystkich rodzajów szkół i
studenci). Dzieci i młodzież za szacunek płacą szacunkiem, a konsekwencję
cenią. Rozmamłanie, niechęć, lenistwo nauczyciela widzą natychmiast. I
wykorzystują, oczywiście, jesli im sie na to pozwoli.

3) Zgadzam sie z Renią, że nie ma czegoś takiegojak "wychowanie bezstresowe" -
to oksymoron. Jest albo lepsze lub gorsze wychowanie, albo jego brak. życie w
społeczestwie to dostosowywanie sie do norm i reguł, a wychowywanie to
[ppokazywania i wyjaśnianie tych norm. A nie wymuszanie ich przestrzegania.

4) Zgadzam sie też z tym, że nie można niedoceniać wpływu środowiska. Dziecko
nasiaka jak gąbka przykłademdomowym wtedy, gdy jeszcze nie ma możliwości
porównania albo buntu. W wieku szkolnym bardzo juz trudno zmienić pewne
reakcje, przekonania, schematy reagowania. Dlatego jeśli dom nie nauczy szcunku
tylko lekceważenika i rozwiązań siłowych, to będą one potem preferowane przez
młodego człowieka w jego własnym środowisku. Jest naprawdę łatwiej i szybciej
wymusić niz rozmawiać i tłumaczyć. Ale długofalowe efekty osiąga się przez
rozmowę, a nie rozwiazania silowe. Jeśli zbiłes dziecko, a ono ma do ciebie w
głębi duszy żal i pretensję - to nie osiągnąłeś nic poza doraxnym efektem.

Traktyjmy drugiego człowieka tak, jak sami chcielibyśmy być traktowani.
Niezależnie od jego wieku.

[Gość: camel]

> Dziecko zapamięta klapsa, tzn. ból i upokorzenie, ale agresja rodzi agresję i
> potem będzie bilo misia, lalkę, potem psa, kolegę... kiedys może, jak trafi
na
> słabego, nieumiejacego sobie radzić nauczyciela, to i kosz na głowę założy.

nigdy nie bilem ani mlodszego kolegi, ani misia. A juz wogole bym nie wpadl na
pomysl, zeby odezwac sie chamsko do nauczyciela, o koszu juz nie wspomne.
Zreszta za moich czasow szkolnych, nauczyciele nie pozwalali sobie na chamskie
odzywki. Po prostu konczylo sie "lapami", albo wylotem z klasy, uwaga w
dzienniczku z adnotacje, ze do momentu odwiedzin rodzica w szkole dziecko nie
ma prawa uczestniczyc w zajeciach. To byloby najwieksze upokorzenie.
Za to jezeli wiesz, ze nauczyciel nie moze ci zrobic KOMPLETNIE nic, zawsze
zdarzy sie jakis cymbal ktory cie na oczych calej klasy bedzei osmieszal.
Lanie nie jest upokarzajace. Nigdy nie czulem sie upokorzony. Dostalem 3 razy
pasem i wystarczyle. Pierwszy raz za wagary (potem az do 4 klasy szkoly
sredniej nie bylem na wagarach). Drugi raz za wydarcie kartki z zeszytu (z
uwaga o braku odrobionych lekcji) - zawsze potem mielem odrobione lekcje. Moze
troche i ze strachu przed laniem, ale podzialalo. I trzeci raz za nazwanie
sasiadki, staraj jedza. Dostalem lanie i musialem ja isc i przeprosic.
I to wszystko, nie mam urazow psychicznych, szanuje ludzi i nie na mur beton
nie mam usposobienie sadystycznego.
Dlatego jestem za tam, ze jezeli ktos nie potrafi wychowywac bez klapsa, to
lepiej niech ta tego klapsa, zamias odpuszczac wszystko i doprowadzic
dzieciaka za kratki.
A klapsa dalem dziecku sasiadki, za to ze meczylo kota, a na prosbe o
puszczeniu kota odpowiedzialo, ze to nie moj kot i zebym sie odwalil. Dostalo
klapa, pobieglo do matki, matka przyszla, sprawe wyjasniono, dziecko dostalo
drugiego klapa od matki, za to ze klamalo. I mam w nosie czy to moje czy nie.
I teksty o "porazce " na prawde mnie nie ruszaja. Takie teksty sa dobre dla
poczatkujacych filozofow-amatorow jablek z UE:)

[Gość: Kuchareczka]

Nie odrozniam klapsa od lania. Oba te procedery sa rownie odrazajace i
upokarzajace.
Nie usprawiedliwiam klapsow. To bylaby oznaka mojej porazki.

Co do trzylatka i kontaktow, to sie je zabezpiecza i to jest obowiazek rodzica.
Moje mlodsze, a kontakty omija, bo wie, ze nic nie wskora, bo:
1) zabezpieczone
2) nie pozwole dotknac (bylam bardziej uparta niz cora)

Od tego jestesmy dorosli, zeby panowac nad naszymi emocjami. Jak Was szef
wkurza, to nie dajecie mu klapsa?

[yagnieszka]

Gość portalu: Kuchareczka napisał(a):

> Co do trzylatka i kontaktow, to sie je zabezpiecza i to jest obowiazek
rodzica.
>
> Moje mlodsze, a kontakty omija, bo wie, ze nic nie wskora, bo:
> 1) zabezpieczone
> 2) nie pozwole dotknac (bylam bardziej uparta niz cora)
>
> Od tego jestesmy dorosli, zeby panowac nad naszymi emocjami. Jak Was szef
> wkurza, to nie dajecie mu klapsa?

No wlasnie o tym mowie. To MNIE - RODZICOWI ma starczyc na tyle inteligencji,
umiejetnosci przewidywania, kojarzenia faktow i przytomnosci umyslu zebym
wiedziala, co moge mojemu dziecku zaczac tlumaczyc w miare Jego dorastania, a
co musze przed Nim schowac, jak zabezpieczyc Jego i przedmioty wokol Niego zeby
uniknac wypadkow. To nie jest wina dziecka, ze jest ciekawe i chce dotknac
plonacego ognia. Odpowiedzia na takie proby nie moze byc klaps, bo niczego nie
uczy. Rola rodzica jest pozwalac dziecku na poznawanie swiata i
eksperymentowanie w bezpiecznych warunkach. Jesli ide po ilicy z maluchem,
ktory mi sie wyrywa, bo chce przebiec przez jezdnie, moge na to zareagowac na
wiele sposobow - ode mnie zalezy, ktory z nich wybiore. Nie widze powodu
wybierac klapsa. Ze zbicia dzieciaka w takich okolicznosciach nic nie wynika
procz tego, ze zamiast sie wyrywac, idzie potulnie i polyka lzy - "wielkie
zwyciestwo wychowawcze" :(
A juz bicie cudzych dzieci jest po prostu niedpuszczalne - rozwiazywanie
konfliktow w ten sposob z 3-latkiem czy ze 103-latkiem jest dla mnie nie do
zaakceptowania. Camel, nawet nie zdajesz sobie sprawy jak bardzo metody
wychowawcze Twoich rodzicow wplynely na Twoj sposob widzenia swiata. Niestety :(

[Gość: camel]

> No wlasnie o tym mowie. To MNIE - RODZICOWI ma starczyc na tyle inteligencji,
> umiejetnosci przewidywania, kojarzenia faktow i przytomnosci umyslu zebym
> wiedziala, co moge mojemu dziecku zaczac tlumaczyc w miare Jego dorastania, a
> co musze przed Nim schowac, jak zabezpieczyc Jego i przedmioty wokol Niego
zeby
>
> uniknac wypadkow.

BZDURA. Ty masz dziecko tak wychowac, zeby samo potrafilo przewidzeic co jest
niebezpieczne. Nigdy nei bedziesz w stanie zabespoeczyc wszystkiego. Dziecko
wyjdzie na ulice i wybiegnie na nie TYLKO RAZ i koniec. Bylem ostatnio w RPA
przez kilka tygodni. Tam przy samych autostradach budowane sa osiedla dla
czarnych, takie z blachy i folii. Dzieciaki przechodza przez autostrade, i to
takie 4-5 letnie. Wypadki zdarzaja sie niezmiernie rzadko. Widzialem jak 6 (+-)
latek, przeprowadzal mniejszego brata. I to sie nazywa nauka odpowiedzialnosci.
W Europie dzieciaki sa wychowywane tak, jakby byly ksiazetami. Zero klapsow,
zero odpowiedzialnosci, chamstwo itd. Dlatego ja popieram jedna. Jezeli
potrafisz wychowac dziecko bez klapsa PLUS dla ciebie, jezelie nie, to nie
ryzykuj, ze kiedys dziecko nazwie cie szmata. To juz lepiej niech sie ciebie
boi i szanuje: Od klapsa sie nie umiera. A porazka bedzie, jak ci dziecko
zwymysla, albo nauczycielowi, albo komukolwiek. TO JEST PORAZKA. To ze dam
dzieciakow klapsa, bo nie wykonal tego czego oczekuje , mimo kilkakrotnego
powtarzania, nie jest moja porazka, jest kara dla dziecka i tak powinno zostac
odebrane. To nie ja mam byc smutny, tylko dziecko ze doprowadzilo do tego.
Koniec.

camel

[Gość: camel]

> A juz bicie cudzych dzieci jest po prostu niedpuszczalne - rozwiazywanie
> konfliktow w ten sposob z 3-latkiem czy ze 103-latkiem jest dla mnie nie do
> zaakceptowania. Camel, nawet nie zdajesz sobie sprawy jak bardzo metody
> wychowawcze Twoich rodzicow wplynely na Twoj sposob widzenia swiata.
Niestety :
> (

Moze i wplynely i wcale mi to nie przeszkadza. A na pewnoe bym nie powiedzial
do starszej osoby zeby spadala. To zawinila matka i jej metody wychowawcze.
Za to dziewczynak ma teraz 12 lat i pewnie juz nie pamieta tmtego "OLBRZYMIEGO"
stresu, bo codziennie mowi mi dziendobry w windzie. Wie cpewnie jej az tak ten
klas nie skrzywil psychicznie. Jedyne czego mozna byc pewnym to to, ze pozniej
sie 2 razy zastanawiala zanim cos nieopowiedniego powiedziala do starszej osoby.

camel

[iwusia]

a co ma szef do mojego dziecka? porównanie troche nietrafne. Kilka razy dziecko
otrzymało ode mnie klapsa ale tylko w przypadku gdy inne metody nie
poskutkowały. I nie było to wyładowanie się na dziecku, bo nawet nie wiem czy
ona cokolwiek poczuła. Ale to symboliczne klapniecie w tyłek dopiero
zastopowało ją i wiedziała że nie ma żartów. Czasem niestety trzeba "pokazac
kto tu rządzi" bo niestety dzieci takie sa dasz im palec to wezma całą rekę i
jak nikt inny potrafią wykorzystac nasze słabości. wiem bo sama w dzieciństwie
to robiłam. Waże za to jest to że zawsze po takim incydencie rozmawiam z córka
i tłumacze jej że gdyby mnie wczesniej posłuchała nie doszło by do tej sytacji,
uściskom i pocałunkom póxniej nie ma końca. A jesli jestem całkowicie
wyprowadzona z równowagi i moje podejście do problemu moze być zbyt
emicjonalne wysyłam męza albo o poprostu wychodze i próbujr sie uspokić i
dopiero wtedy powracam do problemu. Natomiast zgodze się że czesto rodzice pod
wpływem emocji i własnej słabbej psychiki leja dzieciaki bo nie potravią
znaleźć innego rozwiązania.
Zarówno bicie jak i totalna bezkarnośc jest niewskazana, nie nalezy popadac w
skrajności.

[Gość: camel]

> Od tego jestesmy dorosli, zeby panowac nad naszymi emocjami. Jak Was szef
> wkurza, to nie dajecie mu klapsa?

Tak, ale jak ci szef powie, ze masz cos zrobic, albo cie wywali to podyrdasz
wykonac polecenie. To jest wlasnie autorytet. To nie on jest od ciebie zalezny,
tylko ty od niego i to on (niestety) wydaje polecenia. A ty jestes od
pracowania. Newet jezeli cie wkurza musisz mu okazac szacunek. Jak sie tego nie
nauczysz w dziecinstwie to potem bada problemy. NIGDY nie jestesmy w 100%
niezalezni.

camel

[losiu4]

Gość portalu: Kuchareczka napisał(a):

> Nie odrozniam klapsa od lania. Oba te procedery sa rownie odrazajace i
> upokarzajace.
> Nie usprawiedliwiam klapsow. To bylaby oznaka mojej porazki.
> Co do trzylatka i kontaktow, to sie je zabezpiecza i to jest obowiazek
rodzica.

nie da sie zabezpieczyć, poza absolutnym zlikwidowaniem elektryczności lub
zamurowaniem ścianą cegieł wszystkich niebezpiecznych miejsc. Nawet tzw.
komputerowe gniazdka da sie oszukać. A potrafią to małe dzieci, czego przykład
znam. Wetknął szczyl patyk w bolec zwalniający i zaczął działać w odsłoniętych
otworach prądowych. I jak tu nie wierzyć w inteligencję małolatów

> Moje mlodsze, a kontakty omija, bo wie, ze nic nie wskora, bo:

jakieś dziwne. Dziecko sąsiada próbowało i niemal mu sie udało. Ocaliła go
czujność rodzicieli, a zapamiętać pozwolił klaps.

> 1) zabezpieczone

nie ma doskonałych zabezpieczeń. Jedynym zabezpieczeniem jest rezygnacja z
elektryczności. Jak już napomknąłem, u sasiadów mieli
zabezpieczone "komputerowo" gniazdka. Szczyl odblokował byle patyczkiem. I w
ostatniej chwili go powstrzymano przed podłączeniem do gniazdka pary gwoździ.
Powstrzymano siłą. A niestosownosć ukazano klapsem. Nie próbował podobnego
eksperymentu przez kilka lat. Wczesniej słownie wyjasniano mu niebezpieczeństwo
czające sie w gniazdku.

> 2) nie pozwole dotknac (bylam bardziej uparta niz cora)
> Od tego jestesmy dorosli, zeby panowac nad naszymi emocjami. Jak Was szef
> wkurza, to nie dajecie mu klapsa?

nie sądziesz, że zastosowała(e)ś nadinterpretację zrównując kilkuletnie dziecko
do dorosłego człowieka? Jeśli uważasz, że dziecko jest równe dorosłemu, po co
te wszystkie rozróżnienia. Do kicia wszystkich gówniarzy łamiących jakiekolwiek
przepisy obowiązujące dorosłych.

Pozdrawiam

Losiu

[losiu4]

weatherwax napisała:

> Dziecko zapamięta klapsa, tzn. ból i upokorzenie, ale agresja rodzi agresję i
> potem będzie bilo misia, lalkę, potem psa, kolegę... kiedys może, jak trafi
na
> słabego, nieumiejacego sobie radzić nauczyciela, to i kosz na głowę założy.

dziecko zapamięta, że pewnych rzeczy (które na jego poziomie rozumienia świata
sa nie do pojęcia) robić nie należy, bo kończy się to źle. Wolę, by dziecko
to zło odczuło jako klaps od rodzica, niż usmażenie sie.

> Wiele osób tutaj usiłuje odróżnić lanie od klapsa. Rozumiem, że jestesmy
tylko
> ludźmi i czasem dajemy się ponieść emocjom - wtedy mozna zareagować klapse
lub
> uszczypnięciem młodszego, słabszego , podporządkowanego człowieka. Nie
> pochwalam tego, ale rozumiem.

znów się nie rozumiemy: to nie tylko emocje (nie ma się co oszukiwać, ludźmi
tylko jestesmy), ale chęć uchronienia potomstwa od krzywdy, którą może sobie
lub innym uczynić. Nie ma to nic wspólnego ze szczypaniem słabszego. Powtarzam
raz jeszcze: dwu- trzyletnie dziecko często _nie zrozumie_ Twoich pretensji, bo
pewnych rzeczy nie jest w stanie pojąć. A klapsa pojmie.

> Natomiast lanie, to upokarzanie z premedytacją. W naszej kulturze juz samo
> obnażenie się w obecności drugiej osoby ("zdejmij majtki, połóż się
pośladkami
> do góry") jest UPOKARZAJĄCE.

tu się zgadzam

> A do tej przemocy psychicznej dochodzi jeszcze
> fizyczna. Tylko dlatego, że nie potrafie dziecku wytłumaczyć, pokazac jak
się
> zachować?!

jak?!?! powiedzieć ze prad kopnie albo gaz udusi (o wysadzeniu w powietrze nie
wspominajac)?

> Całkowicie się zgadzam z Yagnieszka:
> "To nie tylko kwestia tego, jak lanie odbiera dziecko. (...)
> dla mnie klaps na pupe, aczkolwiek czasami skuteczny, jest
> wyrazem porazki wychowawczej. Znaczy bowiem, ze jako dorosla osoba jestem w
> stanie wyegzekwowac to, co powinno byc wyegzekwowane wylacznie przy pomocy
> klapsow na tylek. Czyli zawiodly moje umiejetnosci przewidywania,
przekonywania
> ,
> zainteresowania.

Podaj proszę sposób wyjaśnienia dziecku, ze prad go moze kopnąć.

> Nie lubie sie czuc jak ktos majacy za soba wylacznie "sile"
> mojej fizycznej przewagi nad dzieckiem. W jakims sensie, zbicie dziecka to jak
> kwestionowanie mojej wlasnej inteligencji"
> To prawda.

IMHO nieprawda. Potrójnym Einsteinem musiałabys byc, by wszystko co dziecku
wpadnie do głowy, przewidziec. Wiem to po sobie.

> Trzylatkowi należy wytłumaczyć, że wkładanie gwoździ do kontaktu nie jest
złe,
> ale niebezpieczne; narysować jakis schemacik, opowiedzieć co to jest prąd,
czym
> grozi lekceważenie.

dwulatkowi? Proszę Cię bardzo, spróbuj. Szczególnie ten schemacik mnie
interesuje. I wyjaśnienie, co to jest prąd. I czym grozi lekcewazenie. Pójściem
do aniołków? Jak dla dziecka - abstrakcja (wiem, bo dzieckiem będac strasznie
chciałem isć do aniołków, by kochanego dziadzia zobaczyć).

> Na Boga, przecież wszyscy wychowalismy sie w domach z
> elektrycznością i wszyscy żyjemy!! To co, lano was?

tak. Ja dostałem za eksperymenty z pradem. Przezyłem (znaczy eksperyment, nie
klapsa, bo to nie problem), ale przyznać muszę, że niekoniecznie musiałbym
przeżyć (chodzi o eksperyment).

> Tłumaczyć, pokazywać,
> demonstrować, rozmawiać. Ale łatwiej i szybciej jest uderzyć.

komu? 2- 3latkowi? istote pradu i zagrożeń wyjaśniac? A dać klapsa jest
łatwiej, szybciej i skuteczniej. Bo eksperyment z prądem uda się dziecku
prawdopodobnie tylko raz. I nie bedzie komu wyjaśniać, czym to grozi. Na
wyjaśnienie istoty rzeczy przyjdzie czas, gdy dzecko dorośnie.

> Dla jasności:
> 1) Mam syna, obecnie 23-letniego, którego nigdy nie biłam i z którym nigdy
nie
> miałam żadnych kłopotów wychowawczych ani szkolnych. mamy za sobą lata
rozmów,
> wyjasniania sytuacjo spornych i WZAJEMNEGO SZACUNKU. I lubimy się.

masz szczęście. Mógłbym Ci podać co najmniej kilka przykładów rodzin z
niewielkiej wioski (jakieś dwieście rodzin), gdzie pobłażanie i "wyjaśnianie"
słowne dzieciom (z bronieniem ich przed napastliwością innych) niestosownoości
ich zachowania skończyło się nieciekawie. Dla samych rodzihn i większej
społecznosci również. A pewnie wystarczyłoby przylać klapsem raz i drugi, gdy
szczyl stłukł szybę u sasiada, a nie bronienie go za wszelką ceną i wyjaśnianie
kochanemu dzieciątku niestosownosci jego zachowania

> 2) Jestem pracującą nauczycielką (dzieci ze wszystkich rodzajów szkół i
> studenci). Dzieci i młodzież za szacunek płacą szacunkiem, a konsekwencję
> cenią. Rozmamłanie, niechęć, lenistwo nauczyciela widzą natychmiast. I
> wykorzystują, oczywiście, jesli im sie na to pozwoli.

Powaznie? A jak zamierzasz nie pozwalać? Szczególnie wtedy, gdy głównym
rozrabiaką jest syn burmistrza, dyrektora szkoły lub b. ważnego dygnitarza z
kuratorium.

> 3) Zgadzam sie z Renią, że nie ma czegoś takiegojak "wychowanie bezstresowe" -
> to oksymoron. Jest albo lepsze lub gorsze wychowanie, albo jego brak. życie
w
> społeczestwie to dostosowywanie sie do norm i reguł, a wychowywanie to
> [ppokazywania i wyjaśnianie tych norm. A nie wymuszanie ich przestrzegania.

wyjaśnianie na poziomie, do którego osobnik jest przystosowany. I, niestety,
wymuszanie pewnych zachowań jest niezbędne. Jesteśmy ludźmi, nie aniołkami, a
Twoje przekonania pachna mi idealizmem, który niestety w dziejach ludzkości
niemal zawsze kończył się źle. To, co piszesz, sprawdzałoby się w przypadku
społeczeństwa aniołów. Niestety jesteśmy tylko ludźmi.

> 4) Zgadzam sie też z tym, że nie można niedoceniać wpływu środowiska. Dziecko
> nasiaka jak gąbka przykłademdomowym wtedy, gdy jeszcze nie ma możliwości
> porównania albo buntu. W wieku szkolnym bardzo juz trudno zmienić pewne
> reakcje, przekonania, schematy reagowania. Dlatego jeśli dom nie nauczy
szcunku
> tylko lekceważenika i rozwiązań siłowych, to będą one potem preferowane przez
> młodego człowieka w jego własnym środowisku.

raz jeszcze proszę o podanie dobrej metody na słowne wpojenie jedno- czy
dwulatkowi zasad, których winno się trzymać. Jeśli podasz takowe, niechybnie
jakiś Nobel (no dobra, tego zakresu chyba Nobel nie obejmuje) albo inna nagroda
oczekuje Cię niechybnie.

> Jest naprawdę łatwiej i szybciej
> wymusić niz rozmawiać i tłumaczyć. Ale długofalowe efekty osiąga się przez
> rozmowę, a nie rozwiazania silowe.

Absolutnie się nie zgadzam z takim generalizowaniem. W pewnych przypadkach,
zależnych od charakteru obydwu stron, lepiej sprawdzaja się metody perswazyjne,
w innych niestety nie da sie inaczej, niż metody bardziej bezpośrednie. W sumie
od zwierzaczków pochodzimy ponoć, a w tym świecie instytucja karcenia zbyt
rozwydrzonych osobników jest znana i z sukcesem stosowana.

> Jeśli zbiłes dziecko, a ono ma do ciebie w
> głębi duszy żal i pretensję - to nie osiągnąłeś nic poza doraxnym efektem.
> Traktyjmy drugiego człowieka tak, jak sami chcielibyśmy być traktowani.
> Niezależnie od jego wieku.

Nie jest to możliwe. I raczej nigdy nie będzie. Takie postępowanie możliwe jest
tylko w przypadku człowieka bez skazy. Niestety takiego na ziemi (poza Jezusem,
Jego Matką i św. Józefem) niestety nie było i raczej nie będzie. Środki
przymusu bezposredniego odpowiedniego dla stopnia rozwoju danego osobnika
zawsze będa potrzebne.

Pozdrawiam

Losiu

[Gość: weatherwax]

losiu4 napisał:


>> Podaj proszę sposób wyjaśnienia dziecku, ze prad go moze kopnąć.
>
Ale się wszyscy uczepili tego prądu!! No dobra, podam tem sposób: kupuje sie
baterię płaską i każe się młodemu dotknąć językiem obydwu blaszek równocześnie.
A potem należy wyjaśnić ile razy silniejszy jest ten prąd w gniazdku od tego z
baterii. I że ten drugi tylko szczypie, a ten pierwszy po prostu zabija.Już.

>
>syn burmistrza, dyrektora szkoły lub b. ważnego dygnitarza z
> kuratorium.
>
To jest istotny problem, fakt. Oraz gdy jest to syn rodziców, którzy informują
go, żeby się nie przejmował szkołą, bo nauczyciel jest głupi, bo pracuje za
psie pieniądze. Ale zauważ, że to znów są błędy popełnione na poziomie
kilkulatka, które potem procentują. To nie szkoła wmówiła synowi notabla, że
jest świętą krową, tylko jego dom. I naprawdę myślisz, że mu to wtłoczono do
głowy biciem? Wrecz przeciwnie, wierz mi. Braku szacunku uczy się w domu.


> raz jeszcze proszę o podanie dobrej metody na słowne wpojenie jedno- czy
> dwulatkowi zasad, których winno się trzymać. Jeśli podasz takowe, niechybnie
> jakiś Nobel (no dobra, tego zakresu chyba Nobel nie obejmuje) albo inna
nagroda oczekuje Cię niechybnie.
>
Zasad nie wpaja się słownie, ale własnym przykładem. I konsekwencją w
postępowaniu, ale bez przemocy.
Gdy mój syn był w trzeciej klasie podstawówki pojechał na zieloną szkołę. Po
powrocie jego wychowawczyni powiedziała mi: "Wie pani, że pani syn w ogóle nie
umie kłamać? Nie rozumiem tego, ale on po prostu nigdy nie kłamie. Będzie mu
ciężko w życiu."
A ja go po prostu nigdy nie okłamałam, rozumiesz? W żadnej, najmniejszej
sprawie.


W pewnych przypadkach,
> zależnych od charakteru obydwu stron, lepiej sprawdzaja się metody
perswazyjne,
>
> w innych niestety nie da sie inaczej, niż metody bardziej bezpośrednie. W
sumie
> od zwierzaczków pochodzimy ponoć, a w tym świecie instytucja karcenia zbyt
> rozwydrzonych osobników jest znana i z sukcesem stosowana.
>
Nie wiem, czy wiesz, że gdy zwierzęca matka karci swoje dziecko, np. uderzeniem
łapy, to natychmiast potem drugą łapą je przygarnia i liże. Żebypokazać mu, że
nie odtrąci ła go, tylko ukarała za jakieś odstępstwood normy (które może być
niebezpieczne dla życia). A;le zwierzęta nie umieja argumentować.A ludzka
matka / ojciec poza kara fizyczną z reguły zastosuje jeszcze represje słowne
czyli odrzucenie osoby, a nie tylko potępienie zachowania dziecka.

Po latach, w ramach wypierania nieprzyjemnych wspomnień, racjonalizujemy sobie
tamte reakcje rodziców, bo nie chcemy być odrzucani.

Widzisz, rozumiem reakcję zwierzęcą - dziecko chce wbiec pod samochód, muszę
natychmiast zareagować, szarpnięcie za rękę może być bolesne, ale taka jest
potrzeba chwili. Krzyk też. Nie rozumiem, że karą za takie "przewinienie" jest
zapowiedź lania w domu, dwie godziny po fakcie, na zimno, dlatego tylko, że
jest się silniejszym. A kto wytłumaczy młodemu, że wybieganie na ulicę jest
niebezpieczne?

A jeśli chodzi o cudze dzieci: kiedyś myłam okno, a pod oknem biegało dwóch
małolatów goniących koty podwórzowe. Krzyknęłąm do nich, żeby dali spokoj.
Gdzie tam! NIech sobie głupia baba z IV piętra pokrzyczy, kot tak fajnie
ucieka...
Zeszłam na dół i poszłam za dom. Wściekła, bo kocham koty. Jeden małolat
uciekł, drugiego złapałam. Był przerażony. Druga klasa podstawówki. Zaczęłam, z
nim rozmawiać.

Spędziłam z nim kwadrans. Mąż był zdegustowany, po co? A myśmy gadali o roli
kotów w miastach, o zagrożeniu gryzoniami; nie musiałam go juz trzymać, jak
kucnęłam nawet mi usiadł na kolanie. Z nim nikt nigdy tak nie rozmawiał! Tylko:
to zrób, tamtego nie rób! A dzieciak zadawał mądre pytania i w końcu sam
powiedział, że powie koledze. A kotów już nhie będzie gonił skoro są
pożyteczne.

Dyskusja na tym forum dowodzi, że niestety "Newsweek" miał rację.

Ja wolę swój idealizm. Sprawdza mi się.

[losiu4]

Gość portalu: weatherwax napisał(a):

> losiu4 napisał:

> >> Podaj proszę sposób wyjaśnienia dziecku, ze prad go moze kopnąć.

> Ale się wszyscy uczepili tego prądu!! No dobra, podam tem sposób: kupuje sie
> baterię płaską i każe się młodemu dotknąć językiem obydwu blaszek
równocześnie.
> A potem należy wyjaśnić ile razy silniejszy jest ten prąd w gniazdku od tego
z
> baterii. I że ten drugi tylko szczypie, a ten pierwszy po prostu zabija.Już.

no dobrze, postaram się po tym akapicie odczepić. Tylko dodam jeszcze, że
metoda ta jest też przymusem fizycznym i może być uznana za znecanie się, oraz
że w moim przypadku by nie poskutkowała. Lubiłem to szczypanie w język. I do
aniołków iść chciałewm.

> >syn burmistrza, dyrektora szkoły lub b. ważnego dygnitarza z
> > kuratorium.

> To jest istotny problem, fakt. Oraz gdy jest to syn rodziców, którzy
informują
> go, żeby się nie przejmował szkołą, bo nauczyciel jest głupi, bo pracuje za
> psie pieniądze. Ale zauważ, że to znów są błędy popełnione na poziomie
> kilkulatka, które potem procentują. To nie szkoła wmówiła synowi notabla, że
> jest świętą krową, tylko jego dom. I naprawdę myślisz, że mu to wtłoczono do
> głowy biciem? Wrecz przeciwnie, wierz mi. Braku szacunku uczy się w domu.

"Wtłoczono" mu brakiem klapsa i pobłazaniem na kazdym kroku. Z tą częścią
Twojej wypowiedzi (wina domu) zgadzam się.

> > raz jeszcze proszę o podanie dobrej metody na słowne wpojenie jedno- czy
> > dwulatkowi zasad, których winno się trzymać. Jeśli podasz takowe, niechybn
> ie
> > jakiś Nobel (no dobra, tego zakresu chyba Nobel nie obejmuje) albo inna
> nagroda oczekuje Cię niechybnie.

> Zasad nie wpaja się słownie, ale własnym przykładem. I konsekwencją w
> postępowaniu, ale bez przemocy.

jak to bez przemocy. Przecież samam podałaś kilka przykładów, że przemoc
czasem bywa potrzebna.

> Gdy mój syn był w trzeciej klasie podstawówki pojechał na zieloną szkołę. Po
> powrocie jego wychowawczyni powiedziała mi: "Wie pani, że pani syn w ogóle
nie
> umie kłamać? Nie rozumiem tego, ale on po prostu nigdy nie kłamie. Będzie mu
> ciężko w życiu."
> A ja go po prostu nigdy nie okłamałam, rozumiesz? W żadnej, najmniejszej
> sprawie.

rozumiem. Masz b. grzeczne dziecko. Nie wszystkie takie są. Gdyby tak było,
wielu porządnych rodziców, którzy tez nigdy dzieciom nie kłamali i dawali jak
najlepszy przykład nie miałoby problemów z pociechami.

> W pewnych przypadkach,
> > zależnych od charakteru obydwu stron, lepiej sprawdzaja się metody
> perswazyjne,
> > w innych niestety nie da sie inaczej, niż metody bardziej bezpośrednie. W
> sumie
> > od zwierzaczków pochodzimy ponoć, a w tym świecie instytucja karcenia zbyt
> > rozwydrzonych osobników jest znana i z sukcesem stosowana.

> Nie wiem, czy wiesz, że gdy zwierzęca matka karci swoje dziecko, np.
uderzeniem
> łapy, to natychmiast potem drugą łapą je przygarnia i liże.

Ze wsi jestem, kotów kilka w gospodarstwie mam. I muszę powiedzieć, że po
klapsie nie zawsze kocica młode natychmiast przegarniała. Zależało od przewiny
młodego i humoru jego rodzicielki.

> Żebypokazać mu, że
> nie odtrąci ła go, tylko ukarała za jakieś odstępstwood normy (które może być
> niebezpieczne dla życia). A;le zwierzęta nie umieja argumentować.A ludzka
> matka / ojciec poza kara fizyczną z reguły zastosuje jeszcze represje słowne
> czyli odrzucenie osoby, a nie tylko potępienie zachowania dziecka.

o to, to. _Poza_ karą fizyczną. Bo i klaps i reprymenda słowna i "odstawienie"
tak samo jak chwalenie czy inne nagradzanie to metody wychowawcze. Oczywiscie
metoda kija i marchewwki winna być wypełniona rodzicielską miłością.

> Po latach, w ramach wypierania nieprzyjemnych wspomnień, racjonalizujemy
sobie
> tamte reakcje rodziców, bo nie chcemy być odrzucani.

nie sądzę. Ja tam odczuwam, że po prostu mi się należało i za żadne skarby nikt
by mi nie wytłumaczył słownie, że nie powinienem czegoś robić. A klaps
poskutkował. Szukanie jakichś freudyzmów czy innych psychicznych odreagowań
jakoś
do mnie nie przemawia.

> Widzisz, rozumiem reakcję zwierzęcą - dziecko chce wbiec pod samochód, muszę
> natychmiast zareagować, szarpnięcie za rękę może być bolesne, ale taka jest
> potrzeba chwili. Krzyk też. Nie rozumiem, że karą za takie "przewinienie"
jest
> zapowiedź lania w domu, dwie godziny po fakcie, na zimno, dlatego tylko, że
> jest się silniejszym.

akurat nie ja tak twierdziłem. Mnie chodziło mniej więcej o to samo co Tobie. O
reakcję w momencie grubego przewinienia. Chociaż przyznać muszę, że czasem i
zapowiedź lania jest potrzebna. I egzekucja tegoż. Człowieczek ma pamięć i
zazwyczaj wie, za co zostanie ukarany. Znaczy, że czuje swoja winę.

> A jeśli chodzi o cudze dzieci: kiedyś myłam okno, a pod oknem biegało dwóch
> małolatów goniących koty podwórzowe. Krzyknęłąm do nich, żeby dali spokoj.
> Gdzie tam! NIech sobie głupia baba z IV piętra pokrzyczy, kot tak fajnie
> ucieka...
> Zeszłam na dół i poszłam za dom. Wściekła, bo kocham koty. Jeden małolat
> uciekł, drugiego złapałam. Był przerażony.

nie dziwię się. Wszak nauczycielką jesteś i kto wie, czy delikwenta nie uczyłaś
lub w przyszłości miałaś uczyć. Też byłbym przerazony. Szczególnie wtedy, gdyby
prócz tego groziło mi lanie od rodzica, gdyby się dowiedział.

> Druga klasa podstawówki. Zaczęłam, z
> nim rozmawiać.
> Spędziłam z nim kwadrans. Mąż był zdegustowany, po co? A myśmy gadali o roli
> kotów w miastach, o zagrożeniu gryzoniami; nie musiałam go juz trzymać, jak
> kucnęłam nawet mi usiadł na kolanie. Z nim nikt nigdy tak nie rozmawiał!
Tylko:
> to zrób, tamtego nie rób! A dzieciak zadawał mądre pytania i w końcu sam
> powiedział, że powie koledze. A kotów już nhie będzie gonił skoro są
> pożyteczne.

a po wyrwaniu się z rąk nauczycielki i spotkaniu za rogiem z kolegą znów
zaczęli koty gonić, śmiejac sie z jej naiwności. Wybacz sarkazm, ale często -
gęsto takie rozmówki dydaktyczne nic nie dają. A wiem o tym, bo autobusem do
roboty dojeżdżając słyszę nieraz naigrawania małolatów z naiwnosci nauczycieli,
czy też ogólnie "starych". No chyba że miałaś szczęście i trafiłaś na
grzecznego chłopczyka.

> Dyskusja na tym forum dowodzi, że niestety "Newsweek" miał rację.

"Newsweek" myli dwie rzeczy: znecanie sie i karcenie, gdy potrzeba. Częsty
chwyt. No bo przecież "jesteś za klapsem? Znaczy, że popierasz tych rodziców,
którzy skatowali niemowlaka".

> Ja wolę swój idealizm. Sprawdza mi się.

Ciesz się, że masz tak posłuszne i grzeczne dzieci, a nie mnie za swoich
młodych lat :)

Pozdrawiam

Losiu

[Gość: camel]

>
> >> Podaj proszę sposób wyjaśnienia dziecku, ze prad go moze kopnąć.
> >
> Ale się wszyscy uczepili tego prądu!! No dobra, podam tem sposób: kupuje sie
> baterię płaską i każe się młodemu dotknąć językiem obydwu blaszek
równocześnie.


A potem dziecko mowi o tym w szkole i zostajesz posadzona o maltretowanie
dziecka:))) .. z premedytacja.


camel

Hej, Losiu i Camelu!

[weatherwax]

A skoro już rozmawiamy o ludziach w wieku 2-4 lat i około, to zauważcie, że jak
małolat w tym wieku wypadnie z okna, to prokuraror nie ma pretensji do rodziców
o to, że mu nie wtłukli do małego łebka, że ma sie nie wychylać z okna, ale o
to, że nie dopilnowali! Bo kto, na Boga, zostawia tak małe dziecko sam na sam z
gniazdkiem elektrycznym i gwoździami, ze szklanką gorącej herbaty na stole czy
z otwartym oknem?!
To było jeszcze do Losia a propos prądu. ;-)
A jeśli chodzi o robienie głupstw, to dzieci nie maja na to monopolu -
poczytajcie o nagrodach Darwina ;-))

A z ta baterią to bardzierj wydaje mi sie eksperyment kontrolowany niz
maltretowanie ;-)
Losiu, niepotrzebnie ci mówili o tych aniołkach. Gdyby ci powiedzieli, że jak
cię prąd kopnie to już żadnego prezentu w życiu nie dostaniesz, ani na lody nie
pójdziesz, ani w noge nie pograsz,ani.... co tam najbardziej lubiłeś robic jako
dziecko?

A poważnie: ja byłam bita przez matkę za byle co, np za czwórke w szkole "bo
masz się dobrze uczyć". Niestety, do dzis uważam, że nie jest to mądra kobieta.
I owszem, mam żal. Po tylu latach.
A do 8 roku życia wychowywali mnie Dziadkowie. Babcia nie uderzyła mnie nigdy.
Dziadek raz - wpadłam znienacka do jego warsztatu i wyłączyłam mu światło. A on
wtedy akurat stał przy jakiejs maszynie i cos tam szlifował czy polerował.
Wyskoczył natychmiast za mną i dał mi w d... A potem wytłumaczył, że pracował
przy maszynie pod prądem i nagła ciemność mogła spowodować wypadek, np. mogło
mu urwać rękę. Nie mam pretensji, miał rację. Ale tobyło raz, nie czuje sie
upokorzona, szanuje go. A matka upokarzała mnie z premedytacja, z braku lepszej
metody.
Każdy jest inny i inaczej odbiera świat. Ja próbuję żyć bez przemocy- nie bij
słabszego- znaczy dziecka, starca , psa...

A poza tym, otoczenie było inne gdy bylismy dziecmi -spójrzcie czym "zabawia"
nas telewizja. Czy proponujecie coś swoim dzieciom zamiast wpatrywania sie w
ekranik? I co?

Camel, ważne co dziecko mysli o czym ci nie powie. Gdy mój syn miał jakies 6
lat zapytałam go , co mysli o mnie, gdy tak wrzeszczę na niegoczasem (nie
biłam, ale wrzeszczałam ). A on powiedział bardzo poważnie: "Myslę, że jesteś
głupia baba." I to była lekcja dla mnie.
POozdrawiam.

[Gość: anieze]

Maika7. Mądrze mówisz ale ... Czy masz dzieci czy tylko teoretyzujesz ?

maikowe wyjaśnienia - do anieze i nie tylko :-)

[maika7]

Popieram to, co piszą m. in. weatherwax, yagnieszka, kuchareczka.

Co do klapsów - wiem, że mniej szkody przynoszą niż karanie takim biciem o
jakim mowa w pierwszym poście, i o które chyba najbardziej chodzi w tym wątku,
ale myslę, że też są do uniknięcia.

Pomiędzy biciem (a nawet klapsami), a całkowitą bezkarnością jest cała gama
różnych możliwych zachowań rodzica przerywających negatywne (np. wspomniane
pchanie gwoździ do kontaktu) zachowanie dziecka.

No tak, myślałam , że padnie pytanie o to, czy mam dzieci :-)))
Już na innym forum buntowałam się przeciwko argumentowi "mam dzieci, więc
wiem...", albo "jak nie masz dzieci to nie gadaj" :-))

Mam dwoje dzieci. Córka ma 13 lat, syn - 16. Nie udało mi się uniknąc klapsów
zupełnie - własnie jak syn był malutki. Córka dostała klapsa może trzy razy w
życiu. Mąż nigdy nie uderzył żadnego z dzieci.
Nie mam z nimi problemów wychowawczych takich, których nie dałoby się rozwiązać
przy pomocy rozmowy.
:-)
M.

bicie pasem...

[Gość: krzaczor]

Pamiętam jak byłem mały to rodzice nas bili ale tylko i wyłącznie za
kłamstwo.Dostawało się lanie pasiorem przez spodnie.Wraz z bratem bliżniakiem
jednak obmyśliliśmy "ulepszenie".Często wywiadówki były jesienią i zimą,tak że
kalesonki przydawały się jak znalazł:)Z czasem jednak nasz pomysł
przepadł...Najlepsze było jak mama kiedyś się już zamachnęła i już chciała nas
za zatajenie prawdy(=kłamstwu)spasiorzyć na gołe tyłki..Okazało się ,że brat
miał 2 pary kaleson:)Cóż myślę ,że lanie nauczyło mnie nie kłamać.Nie jest to
dla mnie przykre ale myślę ,że więcej mozna zdziałać rozmową z małym i większym
dzieckiem.Dla mnie niepokojące jest inne zdarzenie...JAK DOROSŁY OJCIEC MOŻE
SIĘ BAĆ SWOJEGO WYROSTKA???LUDZIE WYTŁUMACZCIE MI TO

[Gość: camel]

www.agavis.de/strona/zazoo%20cannes.mpg

[Gość: kobietka32]

ciekawa dyskusja ,więc też się wypowiem . mam 6 letnią córkę .zdarzyło mi się
kilka razy dać klapsa w pupę . i co? i nie pomagało w ogóle .był żal płacz i
nie docierało do niej za co została uderzona . balało i już . a mnie bolało
też . moje sumienie i matczyne serce .miałam żal do siebie że dałam się ponieść
emocjom , że zabrakło mi cierpliwości ,że znalazłam najprostsze wyjście-
pokazałam swoją siłę i przewagę.nie zrobiłam tego od 3 lat .moja córka jest
mądrą , pogodną dziewczynką .nie ma lęków nocnych ,kocha zwierzęta , jest
czuła ,wrażliwa .owszem ,stworzyłam granice w bezstresowym wychowaniu i
konsekwentnie ich przestrzegam .poświęcamy oboje z mężem córce jak najwięcej
uwagi gdy tylko ten czas wolny mamy ,dużo rozmawiamy ,bawimy
się ,gramy ,chodzimy na spacery, ale przede wszystkim nie ignorujemy złych
zachowań dla swojego świętego spokoju .i nie uważam przy tym że klapsem robi
się dziecku krzywdę .jest on usprawiedliwiony wtedy gdy inne metody nie
skutkują a poczynanie dziecka jest zagrożeniem jego zdrowia lub życia .
mojego męża każdy wymierzony przez niego klaps przyprawiał póżniej o straszne
wyrzuty sumienia. zrezygnował z nich po 2 razach .
a i jeszcze jedno!przytulajmy rozżalonego klapsem malucha i to wcale nie będzie
oznaką naszej słabości.i umiejmy nasze dziecko przeprosić i powiedzieć że
dorośli czasami tracą panowanie nad sobą . niczego nam to nie ujmie a staniemy
się ludżmi takimi samymi jak nasze dzieci ze słabostkami i przewinieniami!
pozdrawiam!

od maiki7 do camela

[maika7]

>Ty masz dziecko tak wychowac, zeby samo potrafilo przewidzeic co jest
>niebezpieczne. Nigdy nei bedziesz w stanie zabespoeczyc wszystkiego.

O tym pisała yagnieszka. Rodzic uczy przewidywania, kojarzenia faktów. Jasne,
że nie jest w stanie przewidzieć wszystkiego, ale uczy samodzielności działania
i samodzielności myślenia.

>W Europie dzieciaki sa wychowywane tak, jakby byly ksiazetami. Zero >klapsow,
zero odpowiedzialnosci, chamstwo itd.

Camel, moje dzieci są wychowywane w Europie. Nie są książętami, są
odpowiedzialne, nie są chamami (mam nadzieję :-). Myślę, że dzieci wielu innych
europejskich rodziców też są podobne do moich. Nie uogólniaj więc, proszę.

>Dlatego ja popieram jedna. Jezeli potrafisz wychowac dziecko bez >klapsa PLUS
dla ciebie, jezelie nie, to nie ryzykuj, ze kiedys dziecko >nazwie cie szmata.
To juz lepiej niech sie ciebie boi i szanuje:

Dzieci bite też nazywają swoich rodziców szmatami. Nie chcę szacunku opartego
na strachu, chcę szacunku opartego na wzajemnym zrozumieniu i wzajemnej
bliskości. Bicie to raczej wyklucza.
Szacunek ze strachu nie jest według mnie szacunkiem.

>To ze dam dzieciakow klapsa, bo nie wykonal tego czego oczekuje , mimo
>kilkakrotnego powtarzania, nie jest moja porazka, jest kara dla >dziecka i tak
powinno zostac odebrane.

A jeśli oczekujesz czegoś głupiego i dzieciak wykazał się rozsądkiem właśnie
nie wykonując polecenia?? Camel, pomiędzy kilkakrotnym powtarzaniem a klapsem
masz całą gamę zachowań innych - chyba to zauważasz??

>Tak, ale jak ci szef powie, ze masz cos zrobic, albo cie wywali to >podyrdasz
wykonac polecenie. To jest wlasnie autorytet.

Mamy zupełnie inne rozumienie słowa "autorytet". Ktoś, kto opiera swój
autorytet na swojej władzy nie jest dla mnie autorytetem

>To nie on jest od ciebie zalezny, tylko ty od niego i to on (niestety) >wydaje
polecenia. A ty jestes od pracowania.

W pracy jestem od współpracowania. Od tego jak ta współpraca pomiędzy mną a
moim szefem będzie się układała zależy NASZ i NASZEJ FIRMY wspólny sukces.

M.

[Gość: camel]

> Camel, moje dzieci są wychowywane w Europie. Nie są książętami, są
> odpowiedzialne, nie są chamami (mam nadzieję :-). Myślę, że dzieci wielu
innych
>
> europejskich rodziców też są podobne do moich. Nie uogólniaj więc, proszę.


Nie obraz sie, ale widze to co sie dzieje w tutejszych szkolach. Moze gdzie
indziej jest inaczej, ale szkoly w Berlinie, to ogolnie rzecz ujmujac dno
wychowawcze.
Zreszta trudno uogolniach. 100% dzieciakow to nie sa chaskie dzieciaki. Ale
obawiam sie, ze te 10% ktore mozna do nich zaliczyc potrafia niezle innym zycie
uprzykrzyc.

> Dzieci bite też nazywają swoich rodziców szmatami.

Ty chyba mowiasz raczej o cieciach katowanych. NIgdy nie slyszalem, zeby ktores
z dzieci ktore zanm (coz nie ma ich az tak duzo= odezwalo sie niewlasciwie do
rodzicow. A z tego co wiem, kazde z nich dostalo nie raz klapsa.

> A jeśli oczekujesz czegoś głupiego i dzieciak wykazał się rozsądkiem właśnie
> nie wykonując polecenia??

A jezeli domagam sie spokoju i przyciszenia TV? A jezeli dzieciak mimo to nie
przycisza, a wrecz poglasnia, zeby jeszcze lepiej slyszec? To akurat nie
zmojego domu, tylko z sasiadki. Skonczylo sie klapem i byl spokoj. Za pol
godziny dziecko przyszlo, przeprosilo i nie bylo zadnych problemow. Acha,
wylaczenie telewizora skonczylo sie wrzaskiem...
Moze mam pecha i spotykam tylko takie dzieciaki? Ale na prawde nie znam ani
jednego, ktore w zyciu nie dostalo ani razu klapa.

> Mamy zupełnie inne rozumienie słowa "autorytet". Ktoś, kto opiera swój
> autorytet na swojej władzy nie jest dla mnie autorytetem

Nie wazne jaki to autorytet, TY jako pracobiora masz go szanowac. A jemu moze
wisiec czy ty go lubisz czy nie. Tak to wyglada. Mozesz z nim wspolpracowac i
mozesz go lubic i ach i och, a powiedz tylko raz, ze masz gdzies to co on ci
zlecil do zrobienia. Dziecku mozesz tlumaycz 10 razy, szef cie po prostu zwolni
i nie bedzie tlumaczyl.

camel

[Gość: maika7]

>Nie obraz sie, ale widze to co sie dzieje w tutejszych szkolach. Moze gdzie
>indziej jest inaczej, ale szkoly w Berlinie, to ogolnie rzecz ujmujac dno
>wychowawcze.

Nie obrażam sie, tylko uogólnianie nie odpowiada mi jako argument w dyskusji,
szczególnie, gdy czuję sie inna od "uogólnienia" :-))

>Zreszta trudno uogolniach. 100% dzieciakow to nie sa chaskie dzieciaki. Ale
>obawiam sie, ze te 10% ktore mozna do nich zaliczyc potrafia niezle innym
zycie
>uprzykrzyc.

Ale, żeby dowiedzieć sie dlaczego są chamskie trzeba by przeanalizowac sytuacje
rodzinna kazdego z nich - podejrzewam, że nie są to dzieciaki
wychowywane "bezstresowo"

>Ty chyba mowiasz raczej o cieciach katowanych. NIgdy nie slyszalem, zeby
ktores
>z dzieci ktore zanm (coz nie ma ich az tak duzo= odezwalo sie niewlasciwie do
>rodzicow. A z tego co wiem, kazde z nich dostalo nie raz klapsa.

Rozróżnijmy - klaps, dany od czasu do czasu w tyłek, a poza tym mnóstwo
miłości, a klaps jako codzienna metoda wychowawcza to inne klapsy. Bicie to
bicie - takie np. jak w przedstawione w pierwszym, rozpoczynającym ten watek
poście. To w sumie trzy rożne sprawy. Nad klapsami sporadycznymi nie
rozdzierałabym szat. Chodzi o bicie jako metodę wychowawczą. Tego nie popieram.
Klapsów też, ale nie tak stanowczo :-)

>A jezeli domagam sie spokoju i przyciszenia TV? A jezeli dzieciak mimo to nie
>przycisza, a wrecz poglasnia, zeby jeszcze lepiej slyszec? To akurat nie
>zmojego domu, tylko z sasiadki. Skonczylo sie klapem i byl spokoj. Za pol
>godziny dziecko przyszlo, przeprosilo i nie bylo zadnych problemow. Acha,
>wylaczenie telewizora skonczylo sie wrzaskiem...

Musiało się skończyć klapsem? Nie mogło się skończyć inaczej? Może mogło się
skończyć wyjaśnieniem dlaczego przeszkadza Ci włączony telewizor? A może to Ty
przeszkodziłeś np. w dobranocce?

>Moze mam pecha i spotykam tylko takie dzieciaki? Ale na prawde nie znam ani
>jednego, ktore w zyciu nie dostalo ani razu klapa.

Ja też nie znam, ale to nie powód, żebym uznała powszechność stosowania klapsow
za dobre, a bicie (powtarzam bicie) za dobrą i skuteczną metodę wychowawczą :-)

>Nie wazne jaki to autorytet, TY jako pracobiora masz go szanowac.

No co Ty??? NIE MAM obowiązku szanować kogos kto na szacunek nie zasługuje
niezależnie kim jest. Jako pracobiorca TEŻ MOGĘ zasługiwać na szacunek (nawet
mojego szefa!!!).

>A jemu moze wisiec czy ty go lubisz czy nie. Tak to wyglada. Mozesz z nim
wspolpracowac i
>mozesz go lubic i ach i och, a powiedz tylko raz, ze masz gdzies to co on ci
>zlecil do zrobienia. Dziecku mozesz tlumaycz 10 razy, szef cie po prostu
zwolni
>i nie bedzie tlumaczyl.

Ależ ja nie mówię, że mam gdzieś. Mówię, że mogę wykonać to w tym albo innym
terminie. Albo mówię, że nie mogę wykonać i tłumaczę dlaczego. Uprzedzę
pytanie. Pracuję (nie teoretyzuję więc). Jeszcze nigdy nie zostałam zwolniona
(na razie :-)). Szef tyran spowodowałby, że nie pracowalabym dla niego :-)))
Miałabym go "gdzieś" - używajac Twojego słownictwa :-))
Z dzieckiem buduję relacje na całe życie - z szefem raczej nie :-))) I dlatego
bardziej zależy mi na wzajemnym szacunku z dzieckiem :-))

M.

[Gość: camel]

> Rozróżnijmy - klaps, dany od czasu do czasu w tyłek, a poza tym mnóstwo
> miłości, a klaps jako codzienna metoda wychowawcza to inne klapsy. Bicie to
> bicie - takie np. jak w przedstawione w pierwszym, rozpoczynającym ten watek
> poście. To w sumie trzy rożne sprawy. Nad klapsami sporadycznymi nie
> rozdzierałabym szat. Chodzi o bicie jako metodę wychowawczą. Tego nie
popieram.


no i ja to wlasnie rozrozniam. nie popieram klapsow za kazdym razem bo akurat
dziecko zbilo szklanke, czy sie przewrocilo i ubrudzilo spodnie. ale mam
wrazenie, ze czasem to rzeczywiscie skutkuje. byle nie za czesto bo sie dziecko
przyzwyczai, heheh... to oczywiscei zart.

> Musiało się skończyć klapsem? Nie mogło się skończyć inaczej? Może mogło się
> skończyć wyjaśnieniem dlaczego przeszkadza Ci włączony telewizor? A może to
Ty
> przeszkodziłeś np. w dobranocce?

Nie, wlasnie w tym problem, ze sie nie dalo inaczej. Bylo juz dosyc pozno, po
21.00 - dla 6 latka to pora do lozka. A on caly czas ogladal jakies kreskowki z
kasety. Prosba o przyciszenie nie skutkowala, podniesienie glosu przynioslo
odwrotny skutek - dzieciak przyglosnil TV, wylaczenie TV skonczylo si eokropnym
wrzaskiem, prawie histerycznym. Po prostu matka nie wytrzymala. Jak dla mnei to
dziwne bylo to, ze dziecko wogole nie reagowalo na prosby pojscia do lozka. Po
prostu jakby nie zwracalo na to uwagi, albo mowilo "zaraz". Pewnie tu wina
matki, ze nie ustanowila pewnych regul. No ale podobno uczymy sie na bledach.

> No co Ty??? NIE MAM obowiązku szanować kogos kto na szacunek nie zasługuje
> niezależnie kim jest. Jako pracobiorca TEŻ MOGĘ zasługiwać na szacunek (nawet
> mojego szefa!!!).

Alez oczywiscie, tylko to on cie moze zwolnic, a nie ty jego.
Szasunek i respekt to jedno, a coz... przewaga to drugie. I zebys nie wiem co
mowila, to wlasnie tak zbudowane jest spoleczenstwo - ktos jest na gorze, a
ktos na dole.

do camela i in. - jeszcze 2 słowa

[Gość: weatherwax]

Camel, a słyszałes ty kiedy o budowaniu poprawnych stosunków mimędzyuludzkich w
zakładzie pracy? I o zatrudnianiu psychologów tamże?
A wiesz, co to jest kolektyw?
To nie jest tak, że jak ktoś jest moim szefem to ja go MUSZĘ szanować. Na
szacunek trzeba sobie zasłużyć.

I jesli chodzi o stosunki rodzice - dzieci, jest tak samo. Jeśli pijany ojciec
wysyła małolata po alkohol, to on musi iść, bo to jego ojciec, tak? I ma go
szanować, w momen cie gdy tamtenb rzyga pod łóżko.

Szacunek jest funkcją zachowania. Zawsze.
Wiesz, co dziecko mówi, ale nie wiesz, co o tobie myśli.

Jak sądzisz, dlaczego tylu starych ludzi ląduje w domach starców, chociaz mają
dzieci? Bo te dzieci same z siebie takie nieczułe?

Całe życie pracujemy na swoją przyszłość.

[Gość: camel]

> zakładzie pracy? I o zatrudnianiu psychologów tamże?
> A wiesz, co to jest kolektyw?
> To nie jest tak, że jak ktoś jest moim szefem to ja go MUSZĘ szanować. Na
> szacunek trzeba sobie zasłużyć.

Tak, ale ty mowisz o idelanych warunkach. A takie zdarzaja sie, coz..rzadko.
Najczesciej bywa tak, ze szef cos chce a ty to robisz, szanujecie sie
wzajemnie, ale on cie jest w stanie powiedziec, pani X, w tym roku nie moze
pani wziac urlopu pomiedzy czerwcem i wrzesniem, bo cos tam... I co odpowiesz
mu " BO co, ty durniu?". Nie, bo to twoj szef i wiesz czym to sie skonczy.
Dziecka nie zwolnisz z pracy, a juz jak ci powie, ty stara d--po to moze masz
go poglaskac? Coz... O tym mowie.
KAZDY szef ma przewage, a jestem pewien ze 99% pracownikow narzeka na swojego
szefa, ale nikt nic nie powie.

A o szacunkow do rodzicow. Nie wciskaj mi tych glodnych gawalkow o szacunku
dorodzica maltretujacego dziecko. Przeciez dorze wiesz, ze tu nie chodzi o
maltretowanie, tylko o zasada - wystepek kara. Kara powinna byc odpowiednia do
wystepku, a klaps w tylek to najwyzszy jej wymiar. I chyba tylko psychichznie
przewrazliwione osoby uznaja to jako porazke.
Jak w spoleczenstwie naublizasz komus, to ktos cie poda do sadu, a sad wymierzy
ci kare, a nie bedzie z toba rozmawial. Jak cos zniszczysz to musizs zaplacic.
I to twoja kara.
Nie porownj klapsa z maltretowaniem. Bo ptem okaze sie, ze maltretowanie
dziecka to zakaz ogladania TV i wychodzenia na dwor (bo dziecko jak kazdy
czlowiek ma prawo decydowac o sobie). W Szwecji jais dziecak oskarzyl matke o
to, ze pstawila mu szlaban.
Nie popadajmy w paranoje. Prawda, ze szacunku nie da sie budowac na strachu,
ale na tym, ze konsekwencja niewlasciwego zachownia sa kary, wymierzone przez
kogos "nad" toba.

camel

[Gość: maika7]

>no i ja to wlasnie rozrozniam. nie popieram klapsow za kazdym razem bo >akurat
dziecko zbilo szklanke, czy sie przewrocilo i ubrudzilo >spodnie. ale mam
wrazenie, ze czasem to rzeczywiscie skutkuje. byle >nie za czesto bo sie
dziecko przyzwyczai, heheh... to oczywiscei zart.

Ok, rozumiem Twoje stanowisko. Patrząc jednak na mnie i moje dzieci mam
poczucie nie tyle winy za dane kiedyś klapsy, ale poczucie niesmaku, że
poradziłam sobie w tamtych sytuacjach w taki własnie sposób. Ale nie o tym ten
wątek :-))

>Nie, wlasnie w tym problem, ze sie nie dalo inaczej...... Pewnie tu >wina
matki, ze nie ustanowila pewnych regul. No ale podobno uczymy sie >na bledach.

I ojca i ojca.....nie tylko matki wychowują dzieci :-) Myslę, że klaps był do
uniknięcia - ale własnie najpierw trzeba ustalić pewne jasne reguły i granice :-
)

>Alez oczywiscie, tylko to on cie moze zwolnic, a nie ty jego.
>Szasunek i respekt to jedno, a coz... przewaga to drugie. I zebys nie >wiem co
mowila, to wlasnie tak zbudowane jest spoleczenstwo - ktos >jest na gorze, a
ktos na dole.

Camel, szef zwalniając mnie ponosi stratę, bo traci cennego pracownika. Nie
każdy szef może sobie na to pozwolić. Musi więc grac ze mną fair. Poza tym
zauważ, że ja tez sama mogę się zwolnić, jeśli warunki w pracy mi nie
odpowiadają :-))

I jeszcze z Twojej odpowiedzi do weatherwax (że tak sie wtrącę...)

>Kara powinna byc odpowiednia do wystepku, a klaps w tylek to najwyzszy >jej
wymiar. I chyba tylko psychichznie przewrazliwione osoby uznaja to >jako
porazke.

Nie jestem chyba psychicznie przewrazliwiona, ale oceniałam wyżej swoja
pomysłowość, plastyczność, inteligencję itd. w wychowywaniyu moich dzieci.
Porażka?? - raczej pewne rozczarowanie samą sobą i lekcja na przyszłość :-))
Lekcja dla mnie :-)

>Nie popadajmy w paranoje. Prawda, ze szacunku nie da sie budowac na >strachu,
ale na tym, ze konsekwencja niewlasciwego zachownia sa kary, >wymierzone przez
kogos "nad" toba.

Konsekwencją niewłaściwego zachowania są określone skutki - zbita szyba, ból
kogoś uderzonego, itp, itd. Zamiast lania uczę naprawiać doznane krzywdy,
wyrządzone szkody itd... To zazwyczaj skuteczniejsze jest od kar :-)

I w sprawie kontaktu, dzieci zanim jeszcze zaczna mówić rozumieją gesty.
Dotykania kontaktu zabrania sie chyba wcześniej niż w wieku 3 lat??? (to
bardziej do losia niz di Ciebie)

M.

[Gość: rusałka]

> ,,Majtki w dół, położyć się na taboret i mimo bólu nie wrzeszczeć - bicie
> dzieci jest w połowie polskich domów normą wychowawczą

ostatnio przeczytałam gdzieś (przepraszam, nie pamietam źródła ale nie kłamię)
że około połowa panien młodych w Polsce do ślubu idzie w ciąży. Odliczywszy
tych niekonwencjonalnych którzy postarali sie najpierw o potomka a potem o
legalizację związku, statystyka ta pozwala przypuszczać, że blisko połowa
polskich dzieci to efekt przypadku i nieodpowiedzialności. Rzeczywistosc miasta
powiatowego w którym mieszkam zdaje się to potwierdzać.
jeśli statystyka nie kłamie, to, moim zdaniem, mamy już przyczynę tego stanu
rzeczy.
rusałka zawsze powtarza:
Dobra antykoncepcja + wiecej odpowiedzialności = mniej nieszczęśliwych ludzi.
Małych i dużych.

[Gość: mika]

To co na swiecie jest domena ludzi z marginesu spolecznego (tj. bicie dzieci) w
Polsce jest norma prawie kazdego domu!!!!

[Gość: camel]

> To co na swiecie jest domena ludzi z marginesu spolecznego (tj. bicie dzieci)
w
>
> Polsce jest norma prawie kazdego domu!!!!

Nie plec, to zalezy co rozumiesz pod pojeciem bicie dzieci.
Przykr mi, ale wsrod moich znajomych nie ma marginesu, a nie nawet
polmarginesu, a dziecie klapy dostaja, jak zasluza i nikt sie z tego powodu nie
wstydzi.

camel

[moniorek1]

Nawet w naturze zdarza sie ,ze samica karci mlode i to bynajmniej nie z
powodu,ze jest sfrustrowana,rowniez nigdy nie slyszalam zeby zwierzeta
swiadomie sie znecaly nad potomstwem. Tak wiec wychodzi na to ,ze fizyczne
skarcenie nie jest niczym zlym :)

[iwusia]

a tak na marginesie...czy ktoś z "idealistów" tutaj wypowaidających się,
przeczytał w tym samym numerze artykuł zamieszczony zaraz po omawianym tutaj
artykule?

[Gość: maika7]

Iwusiu, kogo zaliczasz do grona idealistów?

Tych, którzy bijąc (nie piszę o sporadycznych klapsach) myślą, że w ten sposób
osiągną sukces wychowawczy?

Czy tych, którzy sądzą, ze istotniejszą rolę w wychowywaniu odgrywa pozytywny
przykład dawany dzieciom i poszanowanie ich jako ludzi po prostu (czyli nie
bicie)?

Bo jakieś niejasne to dla mnie :-))

Artykuł czytałam :-) sytuacja w Szewcji jest mi znana :-)

M.

[Gość: camel]

> Tych, którzy bijąc (nie piszę o sporadycznych klapsach) myślą, że w ten
sposób
> osiągną sukces wychowawczy?

Wiesz, ty juz sie zaliczasz wedlug IDEALISTOW do dreczycieli i psychicznie
nieudolnych rodzicow. Napisalas <(nie piszę o sporadycznych klapsach)>.. i ty
wystarczy. Dla idealistow ktos, kto da sporadycznie klapsa powinien sie
leczyc:))

[Gość: maika7]

:-))) miałam nadzieję, że wymknęłam się wszelkim klasyfikacjom, no cóż..
:-)))
M.

[iwusia]

chodzi mi o osoby które potepiają nawet te sporadyczne klapsy uważając że jest
to tez bicie i znęcanie sie nad dzieckiem. Osoby które pisza o rozmowach z
dzieckiem (nawet 3 letnim) o rzeczach które zrozummie tak naprawde dopiero za
kilka lat, mając nadzieje że to go nauczy itp itp. Chciałam tylko zwrócić uwage
że zbyt skrajne podejście w druga stronę, totalnej bezkarności, moze równiez
doprowadzić do tragicznych w skutkach efektów.
Ja tez jestem zwolenniczką wychowania dziecka poprzez dawanie przykladu i
słowne tłumaczenie dlaczego tak a nie inaczej, ale również kilka razy zdazyło
mi sie dać córce klapsa i uważam że w tych sytuacjach było to jedyne
rozwiązanie i słuszne. Zaznaczam klaps, który nie boli ale sygnalizuje, a nie
bicie pasem czy tez inne bardziej okrutne meteody, bo za to sama bym udusiła
taka osobe.
moja kolezanka dużo i często bywa w Dani i tam sytuacja jest bardzo podobna jak
w Szwecji. Jak dla mnie takie podejście do tematu jest chore. Ze skrajności w
skrajnośc, przeciez to chore.
pozdrawiam:)

ps.

[iwusia]

chyba musze wypic kawe bo sie zaczynam powtarzać:)

refleksji garstka :-))

[Gość: maika7]

Rozumiem juz kogo masz na mysli pisząc "idealiści".
Przegięcia w każdą strone są chyba niebezpieczne, ale niektórzy moga miec
powody do większej od innych wrażliwości. Wyobrażam sobie, że gdybym np. była
katowana w dzicinstwie to może wolałabym NIE ukarać swojego dziecka NAWET
KLAPSEM. Gdybym się naoglądała skutków katowania dzieci (szpital - oddział
dziecięcy, dom dziecka...) to też chyba miałabym uraz i była przeciwniczka
nawet klapsów. Ale niezależnie od moich wcześniejszych i obecnych ewentualnych
przeżyć to i tak chciałabym umieć trafiać do dzieci bez przemocy (fizycznej,
psychicznej) :-))

Zgadzam się z Tobą, że całkowita bezkarność może też wyrządzić wiele szkód.
Jestem zwolenniczką poglądu, że rodzice wyznaczają granice w obrębie których
wszyscy członkowie rodziny się poruszają na mniej więcej równych prawach.

Co do ewentualnego zaliczenia weatherwax do grona idealistów to ja bym bardzo
chciała, żeby taka idealistka uczyła moje dziecko. Bo w szkole na ogół moje
dzieci spotykają się raczej z nie-idealistami :-((
Hm... spotykają się z realistami "wiesz mamo, a pan X to wie, kogo może
przytrzasnąć drzwiami" :-(((

M.

[iwusia]

Gość portalu: maika7 napisał(a):

> Rozumiem juz kogo masz na mysli pisząc "idealiści".
> Przegięcia w każdą strone są chyba niebezpieczne, ale niektórzy moga miec
> powody do większej od innych wrażliwości. Wyobrażam sobie, że gdybym np. była
> katowana w dzicinstwie to może wolałabym NIE ukarać swojego dziecka NAWET
> KLAPSEM. Gdybym się naoglądała skutków katowania dzieci (szpital - oddział
> dziecięcy, dom dziecka...) to też chyba miałabym uraz i była przeciwniczka
> nawet klapsów. Ale niezależnie od moich wcześniejszych i obecnych
ewentualnych
> przeżyć to i tak chciałabym umieć trafiać do dzieci bez przemocy (fizycznej,
> psychicznej) :-))

każdy tak chce, lecz nie zawsze sie da. Klaps w tyłek to ostatecznośc ale nie
zbrodnia. Nie mieszajmy pojęć klpasa a bicia czy maltretowania dziecka

>
> Zgadzam się z Tobą, że całkowita bezkarność może też wyrządzić wiele szkód.
> Jestem zwolenniczką poglądu, że rodzice wyznaczają granice w obrębie których
> wszyscy członkowie rodziny się poruszają na mniej więcej równych prawach.

Generalnie u mnie jest zasada że tłumaczymy nie bijemy, ale kilka razy dopiero
klaps w tyłek poskutkował. Moja córka ma juz 6 lat więc jest już za duża na
karcenie jej w ten sposób bo w tym wieku to nie daje żadnych efektów,
przynajmniej w jej przypadku. Ale za to więcej zakazów i nakazów i dużo dużo
rozmów. Zauwazyłam że jak się dziecku ostro nie wyznaczy granic to potem
wejdzie na głowe.
>
> Co do ewentualnego zaliczenia weatherwax do grona idealistów to ja bym bardzo
> chciała, żeby taka idealistka uczyła moje dziecko. Bo w szkole na ogół moje
> dzieci spotykają się raczej z nie-idealistami :-((
> Hm... spotykają się z realistami "wiesz mamo, a pan X to wie, kogo może
> przytrzasnąć drzwiami" :-(((
>
> M.
>

co d nauczycieli to juz inna para kaloszy. Uważam że od wyznaczania kar sa
rodzice a nie nauczyciele. Nauczyciel powinien tłumacxyć a jesli to nie pomaga
odwołac się do rodziców a nie samemu wymierzać kare. Mnie od września czeka
przezywanie pierwszych szkolnych kroków córeczki i rónież mam nadzieje że trafi
na dobrego pedagoga.
pozdrawiam:)

[Gość: maika7]

>każdy tak chce, lecz nie zawsze sie da. Klaps w tyłek to ostatecznośc >ale nie
zbrodnia. Nie mieszajmy pojęć klpasa a bicia czy maltretowania >dziecka

Jestem za nie mieszaniem :-) Chciałam tylko powiedzieć, że czasem pewna
nadwrażliwość jest usprawiedliwiona np. własnym doświadczeniem :-)

>Generalnie u mnie jest zasada że tłumaczymy nie bijemy, ale kilka razy
>dopiero klaps w tyłek poskutkował. Moja córka ma juz 6 lat więc jest >już za
duża na karcenie jej w ten sposób bo w tym wieku to nie daje >żadnych efektów,
przynajmniej w jej przypadku. Ale za to więcej >zakazów i nakazów i dużo dużo
rozmów.

:-) u mnie jest podobnie.

>Zauwazyłam że jak się dziecku ostro nie wyznaczy granic to potem wejdzie na
głowe.

Raczej zagubi się w poszukiwaniu tych granic właśnie?

>co d nauczycieli to juz inna para kaloszy. Uważam że od wyznaczania >kar sa
rodzice a nie nauczyciele. Nauczyciel powinien tłumacxyć a >jesli to nie pomaga
odwołac się do rodziców a nie samemu wymierzać >kare. Mnie od września czeka
przezywanie pierwszych szkolnych kroków >córeczki i rónież mam nadzieje że
trafi na dobrego pedagoga.

Bardzo podobnie myślę :-). Mnie od września (a raczej moje dzieci bardziej..)
czeka przezywanie pierwszych kroków córki w gimnazjum, a syna w liceum, też mam
nadzieje na dobrych pedagogów :-))
Oby nam się te nadzieje pospełniały, iwusiu

pozdrawiam:)
:-)
M.

[Gość: monika]

i dopoki rodzice - przedstawiciele pokolenia starszego, bedą uzywac przemocy
wobec swoich dzieci, tak dlugo ich dzieci beda kontynuowac nieswiadomie
ta "rodzinna tradycję". chyba, ze okaza silna wole i zrobia wszystko, aby nie
popelniac bledow wychowawczych swoich rodzicieli...

[lamancza]

ilona.wroclaw napisała:

> ,,Majtki w dół, położyć się na taboret i mimo bólu nie wrzeszczeć - bicie
> dzieci jest w połowie polskich domów normą wychowawczą.
>
> (...) Zapędzeni rodzice przenoszą odruchy wyćwiczone w wyścigu szczurów do
> własnych domów. Biją, nie myśląc o tym, że lękiem i agresją zarażają własne
> dzieci."
>
> to cytat z artykułu Tomasza Maćkowiaka w najnowszym Newsweeku
>
> newsweek.redakcja.pl/archiwum/artykul.asp?Artykul=9076
> czy rzeczywiście bicie jest normą wychowawczą także obecnie ? jestem
> zszokowane bo myślałam, że wychowywanie przez pas to już przeszłość.
>
Po pierwsze artykuł jest tendencyjnie napisany.
Po drugie przeczytaj sobie następny artykuł w tym numerze. To jest dopiero
Zgroza. Rok 1984 już jest, tylko w kolorowej scenografii, a nie w ponurej jak
to opisał Orwell.

tendencyjność .....

[Gość: maika7]

>Po pierwsze artykuł jest tendencyjnie napisany.

Powiedz to mojemu koledze, który głowi się własnie nad tym jak pomóc dzieciom
bitym (do utraty przytomności, do uszkodzeń ciała), przypalanym papierosami,
gwałconym w pewnym miejscu w Polsce. Realnie istniejącym niestety i pewnie nie
jedynym :-((

>Po drugie przeczytaj sobie następny artykuł w tym numerze. To jest >dopiero
Zgroza. Rok 1984 już jest, tylko w kolorowej scenografii, a >nie w ponurej jak
to opisał Orwell.

Pisałam już wyżej - każde przegięcie ma swoje minusy - ale jeśli przeginać to
wolę chronić dzieci, a nie dorosłych.
M.

przepraszam, że pytam....

[uri_ja]

...czy podobobało by się Wam, gdybyście w rozmowie usłyszeli od kogoś:"jesteś
głupi", "co Ty możesz wiedzieć", albo dostali nagle po głowie, bo komuś nie
podoba się Wasze zachowanie i "nerwy mu nie wytrzymały"?...my dorośli często
nie pamiętamy, co mogą czuć ci mniejsi od nas ludzie, których nazywamy dziećmi.
czy biciem uczymy ich szacunku do innych i do ich samych?

[Gość: camel]

pewnego pieknego dnia i tak dziecko dostanie po glowie gdzies na dworzu.
przynajmniej go bol nie zaskoczy:)
niech zyja klapsy:))

camel

[uri_ja]

...