Do niewierzacych rodzicow pytanie

[reniatoja]

Jak wychowujecie swoje dzieci? Czy pozwalacie, a moze zachecacie nawet do
chodzenia na religie? Sa ochrzczone?

Moja znajoma uwaza sie za niewierzaca osobe, ale dzieci ochrzcila, wysyla do
kosciola, wrecz zacheca, zeby chodzily, mowi, ze jak dorosna to same wybiora
czy chca wierzyc czy tez nie, ona wybrala, ze nie, ale nie chce ich pozbawiac
szansy wiary w Boga przez agnostyczne wychowanie. Co o tym sądzicie?

Zakladam nowy watek, bo tamten moze nie wsyscy otworza, ktorych odpowiedzi
chcialabym przeczytac.

[lola211]

Corki nie ochrzcilismy i na religie posyłac jej nie zamierzam.Takze pozostawie
jej wolny wybór, tylko inaczej niz twoja kolezanka.

[owca]

ja jeszcze nie zdecydowałam
sama wychowałam się w domu katolickim, uznającym 'nauki kościoła', później byłam
osobą mocno zaangażowaną w życie religine, miałam nawet na sobie habit i nosiłam
się z zamiarem pójścia drogą (jak ówcześnie myślałam) powołania
mój system wartości mocno jest ukształtowany przez bliski kontakt ze
środowiskiem katolickim i mimo obecnych moich poglądów nie żałuję tamtego czasu,
wyciągam z niego to co dla mnie było istotne - w sumie oceniam go bardzo pozytywnie

obecnie jestem agnostykiem

waham się czy wychowywać mojego syna w podobny sposób, aby poszedł podobną drogą
do mojej
widzę dużo pozytywów i równie dużo pułapek w wychowaniu dzieci w oparciu o 'wiarę'
mam też wiele obaw czy wychowanie w duchu agnostycznym nie pociągnie za sobą
nieprzewidywalnych dla mnie (a raczej dla mojego syna) skutków
jak dotąd nie podjęłam decyzji...

pozdrawiam
owca

_,,,٢ة إ ة٦,,,_

[kociamama]

reniatoja napisała:

>
> Moja znajoma uwaza sie za niewierzaca osobe, ale dzieci ochrzcila, wysyla do
> kosciola, wrecz zacheca, zeby chodzily, mowi, ze jak dorosna to same wybiora
> czy chca wierzyc czy tez nie, ona wybrala, ze nie, ale nie chce ich pozbawiac
> szansy wiary w Boga przez agnostyczne wychowanie. Co o tym sądzicie?
>
>
Takie postepowanie jest dla mnie dziwne. Skoro ta znajoma jest osoba
niewierzaca, to dlaczego dokonala wyboru jednej religii dla swoich dzieci? To
ma byc umozliwienie wyboru?
NO i w koncu, skoro uwaza swoje wartosci i poglady za sluszne (bo chyba kazdy
tak uwaza, inaczej by zmienil poglady) to chyba naturalna konsekwencja jest
chec krzewienia wlasnych wartosci u wlasnych dzieci.

POzdrawiam,
Kociamama.

[owca]

gdyby było to takie proste świat byłby piękny i kolorowy ;-)))

po pierwsze co to znaczy że uważam swoje poglądy i wartości za słuszne?
może i są słuszne dla mnie, ale czy będą słuszne dla mojego dziecka?
to zupełnie odrębna, autonomiczna i wolna jednostka
mój błąd w wyborze modelu wychownia będzie pokutował przez całe jego życie,
będzie wpływał na wybory i postępowanie, co jeśli się pomyliłam?

po drugie jeśli wybiorę model agnostyczny przeciwko czemu moje dziecko będzie
się buntować? to bardzo istotny element dojrzewania, czy moge go tego pozbawiać?

po trzecie (w sumie naj mniej dla mnie istotne, ale jednak...) żyjemy w bardzo
nietolerancyjnym społeczeństwie i zastanawiam się czy mój syn będzie miał na
tyle siły aby przeciwstawić się naciskom rówieśników
to już całkiem niedługo... pierwsza komunia chyba w wieku 8 lat ma miejsce
czy w tym wieku dziecko już potrafi oddzielić poglądy, wiarę od 'tradycji
komunijnej'? odrzucenie całej tej komunijnej szopki będzie bardziej manifestacją
moich poglądów niż przemyśleń i wyborów mojego syna
czy mam do tego prawo?

pozdrawiam
owca

_,,,٢ة إ ة٦,,,_

[kociamama]

Droga Owco,
piszesz, ze dziecko to autonomiczna jednostka i w pelni sie z Toba zgadzam. I
wlasnie dlatego nie rozumiem, dlaczego narzucac mu tylko jedna religie, do
ktorej sie jeszcze nie ma przekonania samodzielnie. To wlasnie roznicowanie juz
praw dzieci i doroslych na wstepie. Chociazby podajac banalny przyklad: mamusia
nie musi isc na nudna msze, ale Ty dziecko idz, dopiero jak dorosniesz bedziesz
mogl przestac.

Co do buntu, to kolejne pokolenie na pewno bedzie sie buntowac, o to sie nie
martw.

Co do nietolerancji spoleczenstwa... POwiem Ci, ze mnie wlasnie wychowywali
niewierzacy rodzice. NIe posylali mnie do kosciola, nie ochrzcili mnie i nie
posylali na religie. NIe mialam z tego powodu nieprzyjemnosci. Wiadomo, w
szkole zdarzylo sie kilka przejawow nietolernacji przez cala moja edukacje, ale
dzieki nim nauczylam walczyc sie o swoje przekonania i nie bac sie wyrazac
wlasne zdanie, nawet, gdy sie to otoczeniu nie podoba.

Przezylam komunie bezproblemowo, z tym ze zapewniono mi na gdzies tak rok przed
komunia sukienke komunijna po mojej kuzynce i czasem sie w nia przebieralam, bo
dziewczynki czesto lubia sukienki jak krolewna sniezka, dostalam tez jakis
prezent w tym samym czasie co inne dzieci, ale raczej symboliczny, bo nie wiem
co teraz daje sie na komunie, ale za moich czasow dzieci dostawaly drogie
prezenty typu rowery itp.

Bycie innym nie oznacza bycia gorszym. MOze jest trudniejsze (szczegolnie jak
sie ma 8 lat), ale pomaga budowac poczucie wlasnej wartosci tego, ze jest sie
jednostka, a takze uczy nie przemowania sie tego, co powiedza inni.

No i wreszcie, Twoj syn na pewno jest madry i zrozumie jak z nim porozmawiasz.

POzdrawiam,
KOciamama.

[owca]

Kociamamo,

jeśli już nie narzucać dziecku jednej religii, to przynajmniej pokazać mu różne
możliwości... a na to nie mam ani wiedzy ani zapału :-(

z synem rozmawiam (w przedszkolu już odbywają się lekcje religii) tyle, że na
poziomie sześciolatka trudno jest wytłumaczyć dlaczego wszystkie dzieci chodzą a
on jeden nie

pozdrawiam
owca

_,,,٢ة إ ة٦,,,_

[kociamama]

MOze wlasnie najwieksza zaleta moich rodzicow bylo to, ze zakladali, ze ja
rozumiem rozne rzeczy?

Swoja droga nie wiedzialam, ze kosciol katolicki wepchnal sie do przedszkoli.
NIc dziwnego, dzieciom najlatwiej robic wode z mozgu...

POzdrawiam,
KOciamama.

[owca]

kociamama napisała:

> Swoja droga nie wiedzialam, ze kosciol katolicki wepchnal sie do przedszkoli.
> NIc dziwnego, dzieciom najlatwiej robic wode z mozgu...

co ciekawsze dowiedziałam się o tym dopiero po miesiącu uczęszczania mojego syna
na lekcje religii i to zupełnie przypadkiem
nikt z personelu przedszkola nie raczył mnie wcześniej poinformować o tym, że
planowane są takie zajęcia

pozdrawiam
owca

_,,,٢ة إ ة٦,,,_

Szczena mi opadla i lezy...

[kociamama]

mnie wówczas również

[owca]

i mimo, że planowałam aby syn miał kontakt z religią i sam w pewnym momencie
zadecydował, czy chce być związany z 'religią wiodącą' to po tym incydencie
powrócił młodzieńczy bunt
stanęłam okoniem
i skutek jest taki, że raz w tygodniu przez pół godziny bawi się sam...

pozdrawiam
owca

_,,,٢ة إ ة٦,,,_

[miriammiriam]

owca napisała:
>(w przedszkolu już odbywają się lekcje religii) tyle, że na
> poziomie sześciolatka trudno jest wytłumaczyć dlaczego wszystkie dzieci
chodzą
> a
> on jeden nie

naprawde w przedszolu są lekcje religii???? w głowie mi się to nie miesci
w zasadzie to jest to problem przedszkola aby sensownie zagospodarować czas
dzieciakom niekatolików.
kociamama ma racje, ze waro czasem poczuć się innym, nawet jeśli oznacza to
pewien dyskomfort, gdyż jest to praktyczna lekcja nonkonformizmu. nie mówie o
sytuacjach, kiedy dziecko jest izolowane od grupy, wyśmiewane itp., tylko o
takiej "nieszkodliwej" odmiennosci.
zgadzam się,że religia w szkole pogłebia problem, z tego co pamiętam dzieciaki
z mojej klasy chodziły na religię do róznych kosciołów, w każdą niedziele maja
w II kl.ktoś miał komunię, więc ci którzy nie mieli wogóle zbytnio nie
odstawali. teraz to wszystko zapewne inaczej wygląda i małemu moze być niemiło.
religia w szkołach to większe dziadostwo niż mi się zdawało.

[tibby]

Naprawdę są. Widziałam kiedyś nagrania z kilku takich lekcji. Jedna prowadzona
była przez osobę raczej szorstką w obyciu i dzieciaki były lekko wystraszone.
Inna znów przez młodą, sympatyczną siostrę, która uczyła dzieciaki piosenki 'z
pokazywaniem'. Dzieci, owszem, dobrze się bawiły (głównie potrącaniem osób
stojących najbliżej), ale żeby coś rozumiały, tego bym nie powiedziała. Jak dla
mnie religia w przedszkolu to chybiony pomysł.

[Gość: Marta]

Hmm. Ja byłam ochrzczona, byłam u komunii i bierzmowania.Nie wiem czemu. Wted
byłam dzieckiem, nie miałam własnego zdania i siły woli by oprzeć się rodzicom
( a raczej mamie, tato jest ateistą) wiem że gdybym nie chciała iść - to by
mnie nie zmuszali za mocno. Jednak ani religia, ani kościół, ani wiara, a nawet
lekcje religii nie robiły na mnie zbyt dużego wrażenia. Jakoś w liceum
dostrzegłam jak prymitywna jest religia katolicka i od tej pory interesuję się
nią, a jakże, jednak w celu ukazania tych złych cech i dogmatów. Powiem Ci że
na tym etapie życia u mnie jest tak. Jestem ateistką,wręcz zagorzałą, mój
partner jest wierzący, właściwie niepraktykujący choć wiem że sam codziennie
przed snem się modli. Oboje bardzo się kochamy, nikt nikomu nic nie narzuca,
wręcz religia stoi u nas na ostatnim miejscu. Nie wiem jak to będzie w
przyszłości ale ślub wezmę tylko cywilny. Jak już to wolę ustąpić właśnie w
kwestii chrztu i ochrzcić dziecko, jeśli będzie sie tego domagał. Ale nie mam
zamiaru czytać mu biblii, opowiadać o bogu, ani wysyłać na religię. Wiem że
nawet jak dorośnie, nie będzie miało pretensji gdyż wiara jest na tyle
elastyczna że może przyjść zawsze, tak samo jak zawsze można iśc do chrztu,
komunii itp. Więc katolickiemu wychowaniu mówię stanowcze NIE ale uszanuję
partnera i będziemy musieli to jakoś rozwiązać o ile będzie sie tego domagał.

[soczewica]

Gość portalu: Marta napisał(a):

> lekcje religii nie robiły na mnie zbyt dużego wrażenia. Jakoś w liceum
> dostrzegłam jak prymitywna jest religia katolicka

prymitywna?
co konkretnie masz na myśli?

[Gość: Marta]

Widzisz soczewico...
Prymitywną, hmm może nie było to akurat dobre określenie ale myślę ze jedno z
wielu dla określenie religii katolickiej.
Podejrzewam że mam nie gorzej od niejednego katolika rozwinięte poczucie dobra
lub zła, podejrzewam że to co jest złe dla mnie jest też złe dla Ciebie i na
odwrót, rozumiesz?
I wcale nie potrzebowałam do tego nauk kościelnych, religijnych. Nie chcę, nie
muszę , nie potrzebuję tłumaczyć tego- niczego właściwie- wiarą.
Mama mi też tego nie tłumaczyła bogiem, niebem i czymkolwiek jeszcze. Po
prostu. Nie każdy z nas ma sumienie, ja mam. Zdarza mi się popełniać błędy i
zawdzięczam je SOBIE, to dobre co osiągnę też jest DZIĘKI MNIE a nie dzięki
temu że chodzę co niedzielę do kościoła. Wielu katolików po mszy i wraca do
domu, bije żonę, inny zakapuje sąsiada inny jeszcze złorzeczy komu innemu kto
ma lepszy samochód.
W Polsce jak i na całym świcie nie brakuje fanatyków religijnych, którzy nie
potrafią przyjąć czyjejś tylko będą przekonywać do upadłego.
Dlatego uważam że większość Katolików sądzi , że jest zwolniona
z myślenia?
Nie mogę też pojąc roli kościoła i papieża w naszym kraju w tym wszystkim.
Przecież KK to najgorsza instytucja, do niczego nie potrzebna . I za bogata
jak na kraj o tak wysokiej stopie bezrobocia nie sądzisz? . Nie mogę pojąc jak
np. ostatnio u mnie w mieście ksiądz dostał dla parafii ziemię z 99 %
bonifikatą. Mimo iż były inne oferty. Takie przykłady można mnożyć. W
większości krajów cywilizowanych i na poziomie księża są traktowani normalnie,
tylko Polacy są jacyś ogłupiali i tak bardzo indoktrynowani. Jakim prawem
ksiądz chodzący po kolędzie, który przychodzi tez do mojej mamy ( ale raczej
dlatego „że wypada”, ja nie przyjmuję kolędy) pyta się mnie o moja wiarę i jak
powiem mu co i jak on zapisuje mnie w notesie???
Może kiedyś Polacy powstaną z klęczek, ale trudno mi sobie to wyobrazić. Marzy
mi się taka rozdzielność Kościoła od państwa jak we Francji.
Nie jestem bardzo zagorzałą ateistką , nie afiszuję się z tym. Nie wysadzam
kościołów, nie tępię księży, nie palę krzyży. Mówię tylko wtedy gdy ktoś mnie
zapyta. Ba, czasem wręcz boję się wystąpić z moim stanowiskiem, bo już nie raz
zostałam zakrzyczana. Moje dzieci będę raczej wychowywane z dala od tego to
wiem napewno.
R. katolicka dla własnych potrzeb stworzyła interpretacje rzeczywistości;
sposobu powstania świata i zasad rządzących nim, sił kierujących
postępowaniem człowieka.
Ale zasady religijne to nieskuteczna metoda do poznania istoty "wszechrzeczy.
W XXI wieku jest wiele metod poznawczych, a głównym przewodnikiem po tym
powinien być własny rozum - podparty wiedzą oraz znajomością faktów .
Historia nad wyraz dobitnie wykazała, że religia nie tylko nie chroni przed
zbrodnią, okrucieństwem, brakiem współczucia, ale wręcz staje się wyzwolicielką
najgorszych ludzkich cech.




„Ateizm to świat realizmu, rozumu i wolności myśli.
Ateizm to kultywacja humanizmu i intelektualnej uczciwości, w stopniu
niepojmowalnym dla ludzi opętanych religią.
Ateizm jest antytezą psychozy, tępej pokory, oraz dobrowolnej rezygnacji z
poznania.
Ateizm pozwala bez wstydu stwierdzić, że jesteśmy częścią i produktem natury,
takiej jaka jest naprawdę, bez podpierania się intelektualną protezą religii,
bowiem lepiej być inteligentnym szympansem niż bezmózgim, kandydatem na
aniołka.”

i dodam coś jeszcze soczewico

[Gość: Marta]

jestem w stanie wysunąć twierdzenie iż KK to po prostu jedna wielka sekta.

[undyna]

Chociaż nie mam dziecka, to dużo myślałam na ten temat(latka lecą), wierzę, że
żadna i każda religia ma rację, w związku z tym mam swoją (może to panteizm?).
Jednak dziecko ochrzczę i w sposób umiarkowany wyjaśnię mu tajemnicę wiary
katolickiej(bez ideologii), nie będę go zmuszała oczywiście. Zrobię to dlatego,
że mieszkam w Polsce, nie z powodu strachu przed ostracyzmem, ale, że wiara
katolicka to u nas norma i dobra odskocznia do poszukiwań. Boję się ortodoksji
w okresie tzw. burzy młodzieńczej i buntu(znam z autopsji takie przypadki),
wydaje mi się, że lepiej jak ludzie dokonują wyborów nie pod wpływem buntu i
innych negatywnych emocji.:) Trochę zagmatwałam, wiem, niewiem jak to wyrazić
precyzyjniej, mam nadzieję, że zostanę dobrze zrozumiana.Pozdrówko

[undyna]

"nie wiem" powinno być osobno:)

[anulex]

Moi rodzice sa niewierzacy. Zostalam ochrzczona, mimo ze moja mama tego nie
chciala. Babcia uzyla bardzo brzydkiego podstepu, nie bede wchodzic w
szczegoly. Mlodsza siostra chrztu juz nie ma. Pozniej przez rok chodzilam na
religie, ale dlatego, ze chcialam - bylam ciekawa. Po roku zrezygnowalam. Nie
mialam komunii i mimo, ze prawie wszystkie dzieci w mojej szkole pochodzily z
rodzin wierzacych, nie mialam z tego powodu zadnych problemow.

Przez jakis czas bardzo zalowalam, ze nie wierze. Mialam nawet o to zal do
rodzicow - teraz wiem, ze niesluszny.

[Gość: ..................]

Mam pytanie do tych, ktore nie wiedza czy dokonaja wlasciwego wyboru
dla swego dziecka. Czy Wy wiecie po co zyjecie? Mysle, ze nie. Kto
za Was ma dokonywac tego wyboru? Moze piecioletnie dziecko zadecyduje
za Was?

[hehe.he]

Gość portalu: .................. napisał(a):

> Mam pytanie do tych, ktore nie wiedza czy dokonaja wlasciwego wyboru
> dla swego dziecka. Czy Wy wiecie po co zyjecie? Mysle, ze nie. Kto
> za Was ma dokonywac tego wyboru? Moze piecioletnie dziecko zadecyduje
> za Was?

popieram masz racje. nie wierze zeby dziecko samo moglo o czyms tak waznym
decydowac. to rola rodzicow by wpoic dziecku pewne wartosci

[anulex]

To, ze ktos sie zastanawia nad tym jak powinien postapic swiadczy o tym, ze
jest rozsadny i rozwaza tak wazna kwestie zamiast "isc na zywiol". Przerazaja
mnie ludzie absolutnie pewni tego, ze ich droga jest najsluszniejsza.

[Gość: ..................]

Niektorzy "rozsadni" cale zycie rozwazaja, nie potrafiac dokonac
wyboru. Po co wiec rozwazac?

[kociamama]

Nie rozumiem nad czym sie zastanawiac.
Oczywiscie, ze nie uwazam, ze jedynie moja droga jest sluszna. Ale jako osoba
niewierzaca nie majaca styku z zadna z religii dlaczego mam wybrac wlasnie
katolicka?
Chyba naturalne, ze wyglaszam moje wlasne poglady i bronie moich wlasnych
przekaonan na lonie wlasnej rodziny. KOsciol katolicki ni jest dla mnie
zachecajacy w zaden sposob, wiec naklanianie dziecka, zeby do niego nalezalo to
pewna przewrotnosc (zeby nie powiedziec hipokryzja). Tym bardziej, ze chyba
naklanianie do wycieczek na msze musi chyba zakladac przemilczanie wlasnych
opinii na ten temat. (Mam mowic idz synku na msze, ale nie daj sie dotknac
zadnemu z tych panow w czerni, bo dziwne rzeczy im chodza po glowie. A jak
ktorys cie bedzie bral na kolana to poinformuj mnie niezwlocznie?)

Pozdrawiam,
Kociamama.

[Gość: ..................]

Ty kocia mama wiesz po co zyjesz, a i myslec tez umiesz. Pozdrowionka

[hehe.he]

nie chodzi o to by wybierac katolicyzm ale by nie zostawiac tak waznych kwestii
dzieciom. trzeba je ksztaltowac

[tomasdyg]

TRESOWAĆ ??? - NIE!!!
Zdecydowanie nie jednak mówić, informować, ale wybór drogi zostawić. Tak jak i
wielu kwestiach dotyczących życia.

[anulex]

Pytanie ..... bylo skierowane do kobiet, ktore nie wiedza, czy dokonaly
wlasciwego wyboru. Wiele osob nie wierzy, ale wcale nie jest przekonane o tym,
ze robia dobrze. Sa osoby wierzace, ktore nie wiedza, czy powinny od
malego "narzucac" religie swoim dzieciom. Sa wreszcie ludzie, ktorzy mimo ze
sami nie wierza, nie chca odbierac swoim dzieciom "blogoslawienstwa wiary" (to
wielki dar)- mysla, ze ich dzieciom w przyszlosci latwiej bedzie zrezygnowac z
religii niz zaczac wierzyc. Ja nie wiem, co tu jest sluszne. Wiem tylko, ze
raczej nie mozna potepiac kobiet majacych watpliwosci.

[kociamama]

Nie potepiam. Wyrazam wlasne zdanie i zdziwienie.

pozdrawiam,
Kociamama.

[kociamama]

P.S. Wiara dla niewierzacych blogoslawienstwem nie jest.

POzdrawiam,
Kociamama.

[anulex]

Ciesze sie, ze sie zgadzamy co do "niepotepiania" :)

Jesli chodzi o "blogoslawienstwo wiary" - znam ludzi, ktorzy nie wierza, a
chcieliby.

[kociamama]

Mysle, ze jezeli ktos wierzy w blogoslawienstwo wiary, to raczej ateista nie
jest. Ateista to poglad "aktywny", swiadome odrzucenie wiary w istnienie
boga/bogow. Swiadomosc i chec poznania stoi wyzej w hierarchii wartosci niz to,
ze z wiara jest lzej.

Pozdrawiam,
Kociamama.

[anulex]

Ateizm to niewiara w Boga / bostwa. Nie wiecej i nie mniej. Ktos kto jest
ateista dlatego, ze tak zostal wychowany, wcale nie musi chciec "poznawac" i
byc "swiadomym".

[owca]

nie oczekuję, że sześcioletnie dziecko podejmie świadomie decyzję, czy chce
uczestniczyć w życiu religijnym czy nie
zastanawiam się tylko czy mam prawo eksperymentować serwując mu zupełnie
nieprzewidywalne dla mnie w skutkach wychowanie bez odniesienia do rzeczy
trancendentalnych

znam tylko jednego człowieka, który może mi służyć jako wzór takiego wychowania,
wydaje mi się to trochę za mało

pozdrawiam
owca

_,,,٢ة إ ة٦,,,_

[maika7]

>Moja znajoma uwaza sie za niewierzaca osobe, ale dzieci ochrzcila, wysyla do
kosciola, wrecz zacheca, zeby chodzily, mowi, ze jak dorosna to same wybiora
czy chca wierzyc czy tez nie, ona wybrala, ze nie, ale nie chce ich pozbawiac
szansy wiary w Boga przez agnostyczne wychowanie. Co o tym sądzicie?

Sądzę, że to jej dzieci, jej wybory, jej decyzje i nikomu nic do tego.

>Jak wychowujecie swoje dzieci? Czy pozwalacie, a moze zachecacie nawet do
chodzenia na religie? Sa ochrzczone?

Jestem ateistką, mąż jest agnostykiem. Wychowywaliśmy się w katolickich
rodzinach. Nasze dzieci nie są ochrzczone. W przedszkolu chodziły na relgię -
bo chciały, a my nie mielismy nic przeciwko temu. W szkole podstawowej też
zaczęły uczęszczać na lekcje religii. Syn zrezygnował w połowie drugiej klasy,
ale poniewaz czasem religia nie była ostatnią lekcją - siedział w klasie
jako "wolny słuchacz". Podobnie w gimnazjum. Córka chodzi na religię do
dzisiaj - koncówka podstawówki.
Czy zachęcamy? Nie wiem właściwie. Mówimy, że warto poznać inne spojrzenie na
świat niż nasze. Tłumaczymy, że religia katolicka jest jedną z wielu religii,
że ludzie sa różnorodni, różnorodne kultury, różnorodne światopoglądy.
Tłumaczymy, że każdy z nas odnajduje swoją, prywatną ścieżkę.
:-)
M.

[undyna]

Z wyjątkiem rodzaju podejścia do wiary, zgadzam się całkowicie, też mi się
podoba ten "model wychowania".:)

[owca]

i tu rzeczywiście daliście wolność wyboru dzieciom
jestem pełna podziwu
chciałabym móc pokazać swojemu synowi możliwości, drogi, którymi może pójść
wybór zostawiając jemu
wydaje się to proste... zobaczymy jak będzie w praktyce

pozdrawiam
owca

_,,,٢ة إ ة٦,,,_

[undyna]

Wcale nie uważam, że to jest proste i jedynie słuszne, to poprostu opcja i
wydaje mi się najlepsza z wyłącznie mojego punktu widzenia.

[Gość: melmire]

Moge odpowiedziec jako dziecko osob niewierzacych.
Niestety moi rodzice zachowali sie konformistycznie i zostalam ochrzczona - nie
wiem jak to odkrecic. Dziecieciem bedac chodzilam z babcia do kosciola, a bedac
w wieku ku temu odpowiednim - na religie. "Zerwalam" z kosciolem tuz przed
komunia, co ponoc bylo tematem rozmow calego osiedla (o czym dowiedzialam sie
wiele lat pozniej, jako dziecko mialam inne sprawy na glowie).
Nigdy nie mialam specjalnych problemow z rowiesnikami, gorzej bymo z planem
lekcji ktory uparcie umieszczam religie w srodku dnia, za to etyke na osmej
godzinie!
Moje dzieci chrzczone na pewno nie beda, chyba ze same zechca jak juz beda
duze :)

[Gość: Triss Merigold]

U mnie sprawa jest jasna. Jestem niewierząca i swoje dzieci będę wychowywać w
światopoglądzie ateistycznym. Chrzest i komunia wykluczone, chyba, że jako
nastolatek lub dorosły dojrzałoby do własnej decyzji na ten temat. Nie mam nic
przeciwko lekcjom religioznawstwa przeciwko lekcjom religii - sporo. Zdrowy
nonkonformizm przydaje się w życiu.

[Gość: ..................]

Zgadzam sie z tym, ze dziecko same powinno wybrac. Jednak ta
kwestia dotyczy juz doroslych dzieci. W tym drugim przypadku,
pozostawiajac sprawe niewyjasniona, poprostu umywa sie rece od
wychowania. Najwygodniej jest zawsze powiedziec "nie wiem czy
slusznie", czy cos w tym sensie. A Bozia po co glowke dala? Skoro
mamusia nie wie, to zapewne i jej dziecko tez nie bedzie wiedzialo,
bo mamie to nie bylo potrzebne czy wazne, dlaczego ma byc wazne
niby dla niego. Zawsze byli, sa i beda ludzie obojetni w niektorych
sprawach, szczegolnie tych dla nich malo waznych..

[Gość: melmire]

Dlaczego kwestia ma byc niewyjasniona? Triss mowi ze bedzie dzecko wychowywac w
duchu ateistycznym, czyli powie mu ze wedlug niej boga nie ma. Zreszta tu nie
chodzi o to co sie "wie", tylko o to w co sie "wierzy" :)

[Gość: ..................]

Triss ma sprawe wyjasniona. Czy slusznie, to juz zupelnie inna
sprawa. Wg. niej slusznie i to powinno byc szanowane.

[Gość: melmire]

Alez ja jak najbardziej szanuje jej wybor (zwlaszcza ze sama bede wychowywac
dzieci podobnie :)

[hanna26]

Wprawdzie pytanie było skierowane do rodziców niewierzących, a my z mężem
jesteśmy wierzący, ale wypowiadam się, gdyż ja właśnie jestem dzieckiem
niewierzących rodziów. I moja mama, podobnie jak twoja znajoma, wychowała mnie
w wierze, mimo, że sama nie kryła się ze swoimi ateistycznymi poglądami. Nie
miało to nic wspólnego z konformizmem (trzydzieści pięć lat temu, gdy byłam
chrzczona, tata miał z tego powodu nieprzyjemności w pracy).
Po prostu moja mama zawsze uważała, że wiara to dar, którego oni z tatą nie
otrzymali. Dlatego zostałam ochrzczona, byłam u komunii, byłam prowadzona na
religię. Nawiasem mówiąc, w przedszkolu również, tylko że wtedy religia była w
salkach katechetycznych, a nie w szkołach czy przedszkolach.
Teraz jestem moim rodzicom bardzo wdzięczna, za ten dar wiary, który od nich
otrzymałam.
To tyle.

Do Triss

[Gość: maika7]

Triss, mam kilka pytań, wolałabym na priva, mogę?
M.

do Maiki7: proszę, napisz na priva, odpowiem. n/tx

[triss_merigold6]

napisałam :-)))

[Gość: maika7]

[zlewozmywak1]

Troche nie na temat, ale jeżeli ateizm to zaprzeczenie wiary w Boga, to jak na
gruncie jedynie rzeczy poznanych tłumaczy sie dzieciom, co to jest śmierć. One
zadają takie pytania. Jezeli w sposób zdecydowany twierdzimy, że w boga nie
wierzymy, to jak opisujemy, czy tez tłumaczymy rzeczy, na które nauka jeszcze
dzis nie zna odpowiedzi. Zakładamy ze ich nie ma?? Czy tez powstaną wtedy gdy
naukowiec pozna zasdę funkcjonowania i opisze dany byt??
Co z ewangelią i słowami Chrystusa. Tak było, czy nie? Ma sens, czy nie?
W co nie wierzy ateista? Dodam jescze, że katolicyzm to nie jedyna religia w
Polsce, co wiecej cała jego wada polega na tym iż nie pokazuje czym jest
przeżycie religijne, a odwołuje sie zbyt czesto do zwyczajów i tradycji
starotestamentowych. Też nie poślę swojego dzieciaka na religie w szkole, ale
nigdy nie powiedziałby mu, ze bóg nie istnieje.

[maika7]

1. Śmierć to śmierć. Koniec życia.
2. A jak wierzacy tłumaczą rzeczy, na które nauka nie zna odpowiedzi?
Ja tłumaczę, ze nie wszystko wiem, że nie znam odpowiedzi na wszystkie pytania.
Ale chyba nie ma człowieka, który zna odpowiedzi na wszystkie pytania :-)
3. Ewangelia i cała Biblia nie jest dla mnie "słowem Bozym" tylko jedną z
książek, które warto przeczytać.
4. Nie odnalazłam sie z żadnym znanym mi systemie religijnym zakładającym
istnienie bytu "wyzszego" - jakkolwiek byłby on nazwany.

:-)
M.

[zlewozmywak1]

maika7 napisała:

> 1. Śmierć to śmierć. Koniec życia.
Wiesz to, czy w to wierzysz? Paradoksalnie wierzący też mają takie przekonanie
bardzo czesto.
> 2. A jak wierzacy tłumaczą rzeczy, na które nauka nie zna odpowiedzi?
> Ja tłumaczę, ze nie wszystko wiem, że nie znam odpowiedzi na wszystkie
pytania.
>
> Ale chyba nie ma człowieka, który zna odpowiedzi na wszystkie pytania :-)
To wiadomo, ale brak odpowiedzi sugeruje iż mamy dotyczynienia z jakąś
tajemnicą, nie zależnie jak daleko siegnęłaby nasza wiedza.

> 3. Ewangelia i cała Biblia nie jest dla mnie "słowem Bozym" tylko jedną z
> książek, które warto przeczytać.
Bo na pewno nim nie jest i nie powinna być nawet dla wierzącego. Tam sa jesynie
istotne fragmenty.
> 4. Nie odnalazłam sie z żadnym znanym mi systemie religijnym zakładającym
> istnienie bytu "wyzszego" - jakkolwiek byłby on nazwany.

Nie odnalazłaś się tzn, że szukałaś ? Skoro tak to nie jestes ateistka a raczej
agnostyczką. Dla mnie bóg czy jakkolwiek go nazwać tez nie jest facetem z
brodą.
Szkoda, że nie odniosłaś sie do tego co powiedziałem o przeżyciach religijnych.
To w tym jest rzecz. Kochałaś kiedys głeboko?? Czułas sie częscia
wszechświata?? To w tym jest właśnie bóg, czy jakkolwiek go nazwiesz. Ale
racja, ze szkolnych lekcji religii maje dziecko wcale nie musi sie tego
dowiedzieć

Do zlewozmywak1

[Gość: maika7]

>Wiesz to, czy w to wierzysz? Paradoksalnie wierzący też mają takie przekonanie
bardzo czesto.

Nie udowodnię ani zycia po śmierci, ani braku życia po śmierci.

>To wiadomo, ale brak odpowiedzi sugeruje iż mamy dotyczynienia z jakąś
tajemnicą, nie zależnie jak daleko siegnęłaby nasza wiedza.

No dobrze, ale co z tego wynika? Tajemnica kiedys może być wyjaśniona, tak, jak
juz wiele powyjaśniano. Z tajemnicami ciekawiej, ale jak mają się do Boga???

>Bo na pewno nim nie jest i nie powinna być nawet dla wierzącego. Tam sa
jesynie istotne fragmenty.

Nie wnikam czym powinna byc dla wierzacego, wiem czym jest dla mnie.

>Nie odnalazłaś się tzn, że szukałaś ? Skoro tak to nie jestes ateistka a
raczej agnostyczką. Dla mnie bóg czy jakkolwiek go nazwać tez nie jest facetem
z brodą.

Skoro szukałam i znalazłam się w zaprzeczeniu istnienia Boga to jestem
ateistką. Jeśli szukanie mnie nie interesuje, bo zakładam, że to co nie poddaje
się poznaniu empirycznemu mnie nie interesuje to byłabym agnostyczką. Tak
rozumiem różnicę poniędzy tymi pojęciami :-)
"Mój" Bóg z czasów, gdy chodziłam na religię i wierzyłam w jego istnienie też
nie był facetem z brodą :-)))

>Szkoda, że nie odniosłaś sie do tego co powiedziałem o przeżyciach
religijnych. To w tym jest rzecz. Kochałaś kiedys głeboko?? Czułas sie częscia
wszechświata?? To w tym jest właśnie bóg, czy jakkolwiek go nazwiesz. Ale
racja, ze szkolnych lekcji religii maje dziecko wcale nie musi sie tego
dowiedzieć

Nie odniosłam sie do przeżyć religijnych bo nie bardzo wiem, czy rozumiemy to
samo pod tym pojeciem :-)
Kocham - czy głęgoko??? Kocham i już - nie zastanawiam sie czy na głębokość
Rowu Mariańskiego czy stąd do księżyca, czy jeszcze bardziej?
Czuję się częścią Wszechświata. Noszę w sobie pierwiastki "Matki Ziemi". Być
może w moim DNA są atomy węgla pierwszych organizmów żywych :-)
Ale jak to sie ma do Boga rozumianego jako coś świadomego?

Jak chcesz jeszcze na ten temat ze mną pogadac to zapraszam na priva, bo nie
uwielbiam długich rozmów na forum :-))
M.

Panteizm?

[liloom]

Reniu, ja akurat moglabym napisac raczej tak jak Undyna, co mnie zreszta
zainteresowalo, bo pierwszy raz ktos pisze to co ja mysle, nie jestem wiec
zupelnie niewierzaca jak i nie niewierzaca hm;)
A teraz do wychowania - moja corka tez zostala ochrzczona i miala tez jak wiesz
I komunie (2 razy huehue ale to juz osobny rozdzial) - bo chce zeby poznala te
droge zanim ja odrzuci (a wcale nie musi). Nie moze czegos wybrac skoro nie
zna, prawda? Robie wiec troche jak Twoja znajoma, bo uwazam ze idea jest
piekna, calkiem bez idei chyba sie nie da... Moze Twoja znajoma nie jest
calkiem niewierzaca. Moze jest troche inaczej?

[lola211]

Mysle, ze najwiekszy dylemat mają te osoby, ktore nie moga zakwalifikowac sie
ani do grona ateistów ani do grona katolików.W Boga wierza, chocby dlatego, ze
sami jako dzieci uczeszczali na religie i tam im wpojono, ze istnieje istota
wyzsza- nie tak łatwo od tego sie uwolnic, zanegowac to wszystko, czym
nasiakalismy od małego.Nie zgadzaja sie natomiast na cały ten porzadek ziemski,
poukładany przez ludzi- hierarchie koscielna, na ich manipulacje.Sakramenty
swiete niewiele mają wspolnego z wymiarem duchowym, to szopki.
Religia ma o tyle dobry wpływ na dzieci, ze pozwala na trzymanie je w ryzach-
groźba popełnienia grzechu to dla dziecka naprawde powazny hamulec do zachowan
sprzecznych z normami.
Z tego co obserwuje,w wiekszosci przypadków dorosli "zapisuja " dzieci do
Koscioła bez wewnetrznego przekonania, dla swietego spokoju, po to, by dzieci
nie mialy przechlapane wsród rówiesników.Z prawdziwa wiara nie ma to nic
wspólnego, dla mnie to nie do przyjecia.Albo wierzysz i wychowujesz dziecko na
codzien zgodnie z zasadami Koscioła, albo dajesz sobie spokój.A
uwierzyc, "nawrócic sie " mozna w kazdym wieku, mysle, ze wiara nabyta przez
istote, która juz potrafi myslec na pewno jest głebsza, prawdziwsza od tej
wtłoczonej w mózg dziecka, ktore przeciez nie ma argumentów przeciw temu, czym
je na religii "faszeruja".

do lola211

[Gość: maika7]

>Mysle, ze najwiekszy dylemat mają te osoby, ktore nie moga zakwalifikowac sie
ani do grona ateistów ani do grona katolików.

Dylemat dotyczący czego??

>Religia ma o tyle dobry wpływ na dzieci, ze pozwala na trzymanie je w ryzach-
groźba popełnienia grzechu to dla dziecka naprawde powazny hamulec do zachowan
sprzecznych z normami.

To nie takie proste :-) A co to znaczy "trzymanie dzieci w ryzach"??

>Z tego co obserwuje,w wiekszosci przypadków dorosli "zapisuja " dzieci do
Koscioła bez wewnetrznego przekonania, dla swietego spokoju, po to, by dzieci
nie mialy przechlapane wsród rówiesników.

Piszesz o dorosłych wierzących czy niewierzących? Moje dzieci poszły na lekcje
religii jako te "inne". Katechetka była poinformowana o tym, że dzieci nie są
ochrzczone. Nie brały więc czynnego udziału np. w modlitwach. Syn bardzo
wczesnie zrezygnował z lekcji religii i teraz (16 lat o określa się jako
ateista), córka, która do tej pory chodzi na religię określa się jako wierząca.
Ma 13 lat. Jaka jest granica według Ciebie, od której dziecko może decydować o
swoim światopoglądzie?? Czy nie jest to droga kształtująca się od początku??

>Z prawdziwa wiara nie ma to nic wspólnego, dla mnie to nie do przyjecia.Albo
wierzysz i wychowujesz dziecko na codzien zgodnie z zasadami Koscioła, albo
dajesz sobie spokój.

Co to znaczy dajesz sobie spokój? Zabraniasz mu modlić się, bo jesteś ateistką?
Zabraniasz chodzić do kościoła, bo według Ciebie to nie ma sensu? Jak
uzasadniasz zakaz siedzenia na lekcjach religii?

>A uwierzyc, "nawrócic sie " mozna w kazdym wieku, mysle, ze wiara nabyta przez
istote, która juz potrafi myslec na pewno jest głebsza, prawdziwsza od tej
wtłoczonej w mózg dziecka, ktore przeciez nie ma argumentów przeciw temu, czym
je na religii "faszeruja".

Co to znaczy "istota, która juz potrafi myśleć"???? Kto ocenia czy juz się
myśli, czy jeszcze nie? Skąd możemy wiedzeć cokolwiek o głębokości i
prawdziwości wiary drugiego człowieka?

M.

[lola211]

> Dylemat dotyczący czego??
Posyłania dziecka na religie i zdecydowaniu o przyjeciu przez nie sakramentów
chrztu, komunii sw., czyli wpisania go na liste chrzescijan.

A co to znaczy "trzymanie dzieci w ryzach"??
Nakazy religijne powstrzymuja dzieci przed zachowaniami niewłasciwymi z punktu
widzenia rodziców, pozwalaja je ujarzmic- przynajmnije ja pamietam, ze poczucie
popełnienia grzechu skutecznie powstrzymywało mnie przed tak niecnym
zachowaniem jak kłamanie, wagarowanie, potem zbyt wczesne wspólzycie(!),jednym
slowem bylam bardzo grzecznym dzieckiem, bo za nic nie chcialam zgrzeszyc,
takie ciele na niedziele.Religia skutecznie zabezpieczyła mnie przed zejsciem
na zła droge, ale jednoczesnie była paralizującym straszakiem.

> Piszesz o dorosłych wierzących czy niewierzących
Pisze o osobach, ktore nie sa ateistami, jak ich zapytac, to powiedza, ze Bóg
jest, a zatem w niego wierza, ale do koscioła nie chadzaja, a czy sie modla to
nie wiem, w kazdym razie nie demonstruja w zaden sposób tej wiary.

Co to znaczy dajesz sobie spokój? Zabraniasz mu modlić się, bo jesteś ateistką?

Niczego nie zabraniam.Poczekam na rozwój wypadków i jesli córka zechce
uczeszczac na religie to ma moja zgode.Ale sama pchac jej tam nie zamierzam.

> Co to znaczy "istota, która juz potrafi myśleć"????
Do istot tych nie zaliczam ani niemowlat ani małych dzieci.One sa bezbronne
wobec indoktrynacji dlatego, ze nie sa w stanie pojac w ogóle zjawiska Boga,
wiary.

[maika7]

>Nakazy religijne powstrzymuja dzieci przed zachowaniami niewłasciwymi z punktu
widzenia rodziców, pozwalaja je ujarzmic....

Może tak być. Mnie chyba religia nie zabezpieczyła :-), choć pomijając mój
ateizm, chyba nie zeszłam na "złą drogę".
Według mnie trochę przeceniasz wpływ nakazów religijnych na zachowanie dzieci -
to tak z obserwacji kolegów i koleżanek moich dzieci - mogę też
mieć "nieobiektywne widzenie problemu"

>Pisze o osobach, ktore nie sa ateistami, jak ich zapytac, to powiedza, ze Bóg
jest, a zatem w niego wierza, ale do koscioła nie chadzaja, a czy sie modla to
nie wiem, w kazdym razie nie demonstruja w zaden sposób tej wiary.

Może po prostu chcą mieć jak najmniej wspólnego z kościołem jako instytucją. To
ma się nijak do wiary w istnienie Boga.

>Do istot tych nie zaliczam ani niemowlat ani małych dzieci.One sa bezbronne
wobec indoktrynacji dlatego, ze nie sa w stanie pojac w ogóle zjawiska Boga,
wiary.

A pojmują zjawisko niewiary?

M.

[Gość: grrrrw]

Jak ktos niewierzacy, a wiare przed dzieckiem udaje to jest to zakłamanie i
dziecko zorientuje sie szybko. I poniesie koszty. Odradzam.
Ale co innego przekazanie wiary, a co innego wychowanie religijne w ramach
konkretnego wyznania.
Tutaj ono dokonuje sie w jakiejs wspólnocie pozarodzinnej i moze do wiary
doprowadzic. Rozumiem rodziców, którzy majac małą wiarę a nawet wcale dziecku
wychowanie religijne zapewniają. Ostatecznie nigdzie nie jest powiedziane ze do
wychowania religijnego i sakramentów (które i tak dawane sa jakby awansem)maja
prawo tylko dzieci rodziców wierzacych. Ani nie ma kryterium uceny stanu wiary,
ani nikt nie ma prawa tego oceniac.

[Gość: kicia2000]

Nie mam jeszcze dzieci, ale uważam, tak jak i mój ojciec, ze nie wolno niczego
zabraniac, ani narzucac. Nalezy zapoznac ze wszystkimi religiami, uwypuklic
podobienstwa i roznice. Ale dopiero okolo 11-12 roku zycia, ew. gdy dziecko
jest wystardzająco dojrzałe aby to zrozumiec.

Przepraszam jesli kogos uraze, ale dla nie religijne wychowywanie to zwyczajne
pranie mózgu.

Do Reniatoja

[undyna]

I co ty na to wszystko napiszesz?
PS. Uważam, że nic złego nie ma w chrzcie, nawet jeśli się nie wierzy, albo
wierzy po swojemu, akt chrztu ma bardzo piękną symbolikę, dla mnie odpuszczenie
grzechu pierworodnego jest jak odcięcie się od świata zwierząt i zwierzęcych
instynktów, chrzest w sposób symboliczny nadaje nam człowieczeństwo, w każdej
religii jest taki moment mniej lub bardziej bolesny np. obrzezanie, co nie
znaczy, że człowiek nie ochrzczony jest tylko zwierzęciem, a ochrzczony nim nie
jest:). Sprawa nauki religii jest dużo bardziej dla mnie skomplikowana, zależy
jak prowadzona, ja swoje lekcje religii z najmłodszych lat pamiętam jako
horror, zresztą z powodu mojego temperamentu nie ukończyłam edukacji (ksiądz
mnie wyprowadzał permanentnie z równowagi, a ja jego).Pozdrówko.
Reniatoja odezwij się, jestem ciekawa twoich komentarzy.:)

poprawka, do Reniatoja i nie tylko do niej:)

[undyna]

Odpowiadam

[reniatoja]

Przepraszam,z e dopiero teraz.

Dziekuje, za zainteresowanie tematem wszystkim, ktorzy sie wypowiedzieli

Co odpowiem - postawa mojej kolezanki, ktora opisalam w pierwszym poscie,
bardzo mi sie podoba, moim zdaniem swiadczy o duzym szacunku do religii
chrzescijanskiej, konkretnie katolickiej. Ktos pyta tutaj dlaczego posyla te
dzieci do kosciola katolickiego, a nie zapewnia kontaktu ze wszystkimi
mozliwymi religiami, no coz, mysle, ze po prostu jako,, ze sama wyszla z
rodziny katolickiej, to moze do niej ma sentyment, czy jakies przekonanie mimo
wsyzstko.

Ciesze sie, ze sa na tym forum osoby, ktore przyznaja, ze wychowuja dziecko w
podobnym, jak mopja kolezanka duchu (hehe, czy zauwazyliscie, ze "moja
kolezanka" to moje ulubione haslo, kiedy opisuje jakas sytuacje z zycia? Ilez
ja mam tych koelzanek :))))))

Moja refleksja natomiast jest jeszcze inna, mianowicie, jak duzo osob tutaj
deklaruje swoj ateizm. zastanawiam sie, skad bierze sie ten coraz wiekszy brak
wiary w jakiegokolwiek Boga. Mysle, ze 100 lat temu nikt tak otwarcie nie
napisalby, ze nie wierzy. Ciekawe dlaczego teraz jest inaczej - czy to kwestia
wiekszej wolnosci slowa, czy moda, czy faktycznie ludzie coraz mniej wierza, a
coraz bardziej biara zycie w swoje rece, niejako sami staja sie dla siebie
bogami, sami ustalaja sobie normy.

[Gość: melmire]

reniatoja napisała:
Moja refleksja natomiast jest jeszcze inna, mianowicie, jak duzo osob tutaj
> deklaruje swoj ateizm. zastanawiam sie, skad bierze sie ten coraz wiekszy brak
>
> wiary w jakiegokolwiek Boga. Mysle, ze 100 lat temu nikt tak otwarcie nie
> napisalby, ze nie wierzy. Ciekawe dlaczego teraz jest inaczej - czy to
kwestia
> wiekszej wolnosci slowa, czy moda, czy faktycznie ludzie coraz mniej wierza,
a
> coraz bardziej biara zycie w swoje rece, niejako sami staja sie dla siebie
> bogami, sami ustalaja sobie normy


Mysle ze ludzie sa bardziej sklonni do refleksji i zastanowienia sie czy wierza
naprawde czy "z przyzwyczajenia". A i wolnosc slowa jest wieksza, zwlaszcza w
necie :)
Jako ateistka sama sobie norm nie ustanawiam, ani tym bardziej nie jestem moim
bogiem (?). Istnieje cos takiego jak normy spoleczne i zwyczajna szara
przyzwoitosc. Wole dziecku wyjasnic ze nie wolno krasc bo to krzywdzi osobe
okradana, niz straszyc kara boska :)

[Gość: jendza]

Gość portalu: melmire napisał(a):


Wole dziecku wyjasnic ze nie wolno krasc bo to krzywdzi osobe
> okradana,

I to jest wlasnie kwintesencja chrzescijanstwa, Droga Melmire...,
nie zas 'straszenie kara boska'...

pozdrawiam:)
j.

[Gość: twojemiasto]

jak dlamnie to lepsze takie zachowanie... ostatnio wlasnie moj facet doszedl do
tego ze jest niewierzacy przez swoich rodzicow ze jego tego nie nauczyli i
swoja droga troche zaluje... mysle ze trzeba pokazac cos aby dziecko moglo
wyrazic swoj poglad... nie nalezy odcinac a moze kiedys beda chcialy byc
katolikami i trzeba im dac na to szanse

[Gość: melmire]

A moze beda chcialy byc Krisznowcami? Tez wypadaloby dac im szanse :D

[lola211]

A co stoi na przeszkodzie, by twój chłopak stał sie zarliwym chrzescijaninem?
W tym wieku nie potrafi juz uwierzyc? Prawda jest, ze wierzacym zyje sie
łatwiej, bo maja nadzieje, niewierzacy pozbawieni sa złudzen co do zycia po
smierci.To bolesne.

[Gość: baba]

Zawsze takie opinie jak loli zmuszaja mnie do uswiadomienia sobie, ze wiara
jest laska.
Juz niejeden raz slyszalam od osoby niewierzacej, ze wierzacy maja w zyciu
lzej.Logiczne byloby, zeby osoba tak twierdzaca tez sie o wiare "postarala".
A tu nie jest to takie proste.

Zgadzam sie z tym, choc czasem maja gorzej (dylematy moralne na tym swiecie,
ale przyzwoici niewierzacy tez je maja), czasem trudno okrucienstwo swiata
pogodzic z wizerunkiem Boga- dobrego Ojca.

Pzdr

[Gość: melmire]

Czy ja wiem czy maja lepiej? Biorac pod uwage wysokosc boskich/koscielnych
wymagan maja szanse na 90% wyladowac jak nie w piekle to w czysccu, podczas gdy
ja spokojnie rozplyne sie w niebycia :D

[lola211]

Mysle, ze lzej im jest w obliczu tragedii, wierzacy to sobie wytłumaczy planem
Boga, podczas gdy niewierzący bedzie widzial tylko bezsens tego co go spotkalo
i ciezej bedzie mu sie z tym pogodzic.

[Gość: melmire]

Jestes pewna ze wierzacemu jest duzo latwiej pogodzic sie z utrata np. calej
rodziny w wypadku niz niewierzacemu? Ja tam mam za malo Hioba w sobie, jak bym
dorwala typa ktory ma plany zakladajace dreczenie ludzi.........

[lola211]

Mysle, ze łatwiej jest sie pogodzic z mysla, ze ta rodzina zmienila tylko
miejsce zamieszkania, niz ze na amen ich nie ma i juz sie rodzina w komplecie
nigdy nie spotka.Zal z pewnoscia jest taki sam bez wzgledu na podejscie do
wiary, ale pogodzic sie z tym jest latwiej.Zreszta z wypowiedzi osób wierzacych
wypływa zrozumienie dla planów boskich- cierpienie takze jest po cos, chocby po
to by zyjacy dostrzegli sens tego co w zyciu wazne.

[Gość: melmire]

Moze po czesci dlatego nie jestem wierzaca - takie podejscie do sprawy jest mi
calkowicie obce :/ Nie wyobrazam sobie jak fakt ze np.moja corka zostala
zgwalcona przez bande pijanych typow moze byc planem boskim i pomagac zrozumiec
co w zyciu jest wazne.

[zlewozmywak1]

Skad wiesz , ze spokojnie??? Tym własnie wyznaniem dałaś wyraz swojej wiary w
Spokojny Niebyt. Jak dla mnie- wierzącego- Spokojny Niebyt też jest super
perspektywą. Kazdy by tak chciał.

W kwestii deklarowania ateizmu

[Gość: Triss Merigold]

Nie wiem jak inni ale część mojej rodziny jest niewierząca od 3 pokoleń. To nie
kwestia łatwości przyznawania się, bo jako dziecko łatwo nie miałam. Na
koloniach wielokrotnie byłam jedyną dziewczynką nie klękającą wieczorem do
pacierza, jedyną z klasy niechodzącą na religię, bez komunii. Pytania,
wyśmiewanie, próby uczenia modlitw prze "życzliwe wychowawczynie" ubolewające
nad dzieckiem bezbożnych rodziców, straszenie piekłem. Moja Mama w dzieciństwie
przeszła przez to samo. Siostra - również.
Na szczęście im byliśmy starsi tym sprawy religii i cudzego braku wiary były
moim rówieśnikom coraz bardziej obojętne. W liceum to nie miało już żadnego
znaczenia.
W tym kraju łatwiej zaakceptować ludziom dorosłą osobę, która deklaruje
brak/utratę wiary niż dziecko, które mówi głośno, że nie wierzy i nie chodzi do
kościoła. Dotąd (rzadko wprawdzie) zdarza mi się słyszeć pytania "Jak to - nie
wierzysz? To w co wierzysz?. Wtedy mam szczerą ochotę pytającego mocno uderzyć.

[Gość: melmire]

Ja odpowiadam ze wierze w krasnoludki i ze mleko im wieczorem zostawiam :D

[finlandia30]

Triss prosze cię... Przecież ta cała wasza deklaracja ateizmu to przyznanie sie
do tego iż jesteśmy sprawnie funkcjonujacymi maszynami wysyłajacymi do siebi
dyskretne podprogowe sygnały powodujace okreslone iluzje w podobnych nam
maszynach. Czy to co sie ostatnio dzieje w twoim zyciu nie powoduje u ciebie
refleksji. Na jakiej więc zasadzie miałaś głęboki kontakt ze swoja mamą. Kogo w
niej widziałaś, co czułaś?? Jakim sposobem przechodzisz do porzadku dziennego
kontaktach z ludźmi wiedząc iż są dziełem przypadku . Wierzysz w to że twój
chłop który spłodził wasze dziecko jest jego kreatorem. Na prawdę tak
myslisz???

[default]

Moja córka została ochrzczona, miała religię w przedszkolu i potem w szkole,
poszła do Komunii, chodziła do kościoła - wszystko z inicjatywy dziadków (moich
rodziców), ja się do tego po prostu nie wtrącałam. Ani jej nie namawiałam, ani
nie zniechęcałam. Stopniowo zapał religijny jej mijał, pod koniec podstawówki
przestała chodzić na religię, do kościoła i tak się to "rozeszło po
kościach".... Na pewno fakt, że ja jestem niewierząca miał na to duży wpływ,
nie miała przykładu w domu.

[doswiadczony]

Ja jestem niewierzący, ale nie mam nic przeciwko temu aby moje dzieci chodziły
na zajęcia z religii. Oczywiście doskonale wiedzą, że Kościół i wiara w boga,
to dwie całkowicie różne rzeczy. Lekcje religii, to lekcje na których omawiana
jest etyka chrześcijańska. Przekazanie dzieciom przesłania jakie płynie z "10
przykazań" na pewno im nie zaszkodzi, bo są one "uniwersalne". Gorzej byłoby
gdyby pani katechetka próbowała wychowywać moje dziecko, sprawdzając obecność
na mszach, karcąć je przy całej klasie za to , że ja jestem niewierzący itp. A
takie rzeczy się zdarzają...

pozdro

[Gość: Bilala]

Nie bardzo rozumiem osoby, które deklarują sie jako niewierzące, a swoje dzieci
chrzczą, posyłają na religię itp. W ten sposób w dzieciach powstaje chyba
jakieś rozdwojenie jaźni, a ich późniejszy "wolny wybór" (którego możliwość się
im rzekomo pozostawia) nie będzie już w żaden sposób wolny.
Zostałam wychowana w podobnym stylu - rodzina nie brała udziału w praktykach
religijnych, rodzice nie brali ślubu kościelnego, ale nas chrzczono i posyłano
na religię oraz do I Komunii. Zrezygnowałam z tego w liceum, wcześniej
przeżywając okropne rozterki na temat, że rodzina pójdzie na pewno do piekła
(gorąco się modliłam o ich nawrócenie). Swoich dzieci nie chrzciłam. Ponieważ
kultura europejska oparta jest w dużym stopniu na chrześcijaństwie i żyjemy w
kraju głównie katolickim - uznałam, że dzieci powinny być zaznajomione z
podstawami tej religii (a trochę i innych). Opowiadaliśmy im i czytaliśmy różne
historie ze Starego i Nowego Testamentu, zapoznaliśmy z zasadami wiary (nie
ośmieszając ich, ale zaznaczając punkty, w których się z nimi zgadzamy lub
nie). Myślę, że osoba bez żadnego pojęcia na te tematy nie jest w stanie
zrozumieć nie tylko ludzi naokoło siebie (w większości wierzących), ale także
literatury i sztuki, pełnych odniesień religijnych. Nie zamykaliśmy im
możliwości wyboru - ale tę możliwość zostawiliśmy na czas, kiedy dziecko jest
już dostatecznie dojrzałe, aby móc o sobie w pełni samodzielnie decydować, a
nie kieruje się wyłącznie tym, że koleżanki i koledzy mają komunię, to ja też
chcę... Obecnie wnuczęta są podobnie wychowywane.

[doswiadczony]

> Nie bardzo rozumiem osoby, które deklarują sie jako niewierzące, a swoje
> dzieci chrzczą, posyłają na religię itp. W ten sposób w dzieciach powstaje
> chyba jakieś rozdwojenie jaźni, a ich późniejszy "wolny wybór" (którego
> możliwość się im rzekomo pozostawia) nie będzie już w żaden sposób wolny.

Kiedy czteroletnie dziecko pyta Cię : Czy istnieje Bóg ? Masz do wyboru dwie
możliwości. Jeśli powiesz : nie - musisz dac mu jakąś alternatywę. Ateizm i
materialistyczne podejście do życia są na pewno trudne do zrozumienia dla
małego dziecka. Muisisz mu wtedy wyjaśnić np. co sie dzieje z babcią, która
umarła, kto to jest ksiądz, po co ludzie chodzą w niedzielę do kościoła. Jestem
ateistą, ale nie miałbym sumienia wyjaśniać tego czteroletniemu dziecku tak jak
ja to rozumiem. Miniejszym złem jest według mnie kłamstwo ( dla mnie
oczywiście ) i opowiadanie o Bogu, niebie, aniołkach jak ładnej bajki, która
odpowiada w prosty sposób na wiele jego pytań. Dziecko ma odpowiedź na swoje
pytania a przy okazji nie odczuwa alienacji z grupy swoich rówieśników. Myślę .
że jest to o wiele zdrowsze dla niego niż "udoroślanie" go na siłe. A ponieważ
nie wiąże się z tym żaden fanatyzm, rytualizm... to dziecko nie
jest "wytresowane" do wiary. Będzie mieć wolny wybór kiedy będzie starsze.

pozdro


pozdro

[kini]

NIGDY W ŻYCIU nie okłamywałabym dziecka w ten sposób.

[Gość: Bilala]

Doświadczony okłamywałby czteroletnie dziecko, a co powiedziałby później
sześcio-, ośmio-, dziesięcioletniemu? Migałby się, że wcale tak nie mówił, że
dziecko chyba coś źle zrozumiało?
Na pytanie "Czy jest Bóg?" dziecku czteroletniemu w ogóle nie ma potrzeby
odpowiadać, bo dzieci czteroletnie takich pytań nie zadają. Dzieci czteroletnie
pytają najwyżej: "A dlaczego babcia chodzi do kościółka, a my nie?" albo "A
dlaczego Kasia w przedszkolu ma religię, a ja wtedy z panią kucharką bawię się
w kuchni?", albo "A dlaczego Tomek powiedział, że ja pójdę do piekła i mnie
będą diabły smażyć?", albo "A czy jak babcia umarła, to poszła do nieba i kiedy
znowu przyjdzie do mnie?" Są to pytanie najczęściej oparte na posłyszanych tu i
ówdzie szczątkowych wiadomościach religijnych. Odpowiedzieć na nie z pozycji
osoby niewierzącej wcale nie jest trudno. My odpowiadaliśmy mniej więcej
tak: "Niektórzy ludzie myślą, że wszystkim rządzi Bóg - Bozia - Pan Jezus (w
zależności od tego, o co dziecko pyta), ale ja i tata myślimy, że to nieprawda,
że oni się mylą"; "niektórzy myślą, że ludzie, którzy umarli, idą do nieba, ale
my myślimy, że tak wcale nie jest i że chyba nigdy już babci nie zobaczymy i
dlatego jest nam tak smutno i płaczemy, dobrze, że chociaż mamy jej
zdjęcia"; "jak ci Tomek jeszcze raz powie, że pójdziesz do piekła, to mu
powiedz, że sam tam pójdzie! Jakie piekło? Co on wymyśla?"
Oczywiście starsze dzieci muszą już dostać bardziej istotne informacje, ale w
gruncie rzeczy wciąż są to te same informacje: Ja i tata nie wierzymy, inni
wierzą, ale to ich sprawa. Przypuszczam, że w podobnej sytuacji są rodzice
innowierców będących w ogromnej mniejszości wśród katolickiego otoczenia: czy
mają dla przyjemności dziecka (żeby nie było "inne") wbrew własnym przekonaniom
potwierdzać mu zasłyszane wiadomości religijne, jeśli nie są zgodne z ich
wyznaniem, posyłać je na religię obcego im wyznania, do komunii ("bo ona chce
mieć też taką sukienkę jak koleżanki") itd.?

[Gość: baba]

Wiesz, za zadne skarby nie chcialabym byc niewierzaca...
To okropne- ten przyklad z babcia...
Nie moge sobie wyobrazic, ze mialbym mojej Babci juz nigdy nie spotkac.
Brak wiary okropnie smutny jest uwazam.
Pozatym, chyba nie bylabym w stanie trzymac pionu moralnego (nie krasc, nie
klamac, nie kombinowac) tylko w imie wartosci wyzszych dochowych dla samych
wartosci wyzszych duchowych.
Takim slabiutkim i przyziemnym jestem czlowiekiem.
Tym bardziej podziwiam niewierzacych, ktorzy maja kregoslup.
Pzdr

[doswiadczony]

> Doświadczony okłamywałby czteroletnie dziecko, a co powiedziałby później
> sześcio-, ośmio-, dziesięcioletniemu? Migałby się, że wcale tak nie mówił, że
> dziecko chyba coś źle zrozumiało?

Jak Wy strasznie powaznie podchodzicie do sprawy...
Czepiacie się slowa "klamstwo", choć użylem go w innym sensie, niz mi to
przypisujecie. Jesli malym dzieciom urządza się spotkanie ze Św. Mikolajem, to
to jest klamstwo ??? I czy ktokolwiek ma dylemat, że kiedyś będzie musial
powiedzieć dziecku, że Św. Mikolaj nie istnieje ??? To przychodzi samo i chyba
nikt nie ma pretensji do rodziców, że kazali mu w to wierzyć. Ja przynajmniej
nie mam. Za to mam wspaniale wspomnienia, a takie rzeczy jak Wigilia
czy "mikolaj" tworzyly cudowny klimat. I dziekuje rodzicom za to, ze choc w
kosciele byli pare razy w życiu, nie wychowywali mnie "bez klamstwa"...


pozdrawiam

[kini]

Co innego bajki, a co innego religia czy wiara. Ja św. Mikołaja zaliczam raczej
do postaci bardziej "bajkowych", natomiast Jezusa już nie. Starałabym się
dziecko traktować poważnie.

[doswiadczony]

A jeśli dla mnie to to samo ???

[kini]

To twoja sprawa! :)
Ja jestem raczej niewierząca i nie mogłabym dziecku czegoś wmawiać, i to
jeszcze wbrew swoim przekonaniom. Bo potem dziecko może mieć do mnie żal. Ja na
przykład mam do dzisiaj żal do rodziców za pewne kłamstwa. I za hipokryzję.

[Gość: kl]

Moja rodzina jest tez od trzech pokoleń niewierząca.Męża wprost przeciwnie,brat
jest nawet księdzem.Dzieci wierzą i jestem z tego zadowolona.Religia bardzo
pomogła synowi w pewnym nieszczęściu i jego skutkach (nie dał rady psycholog
itp)i dalej pomaga.I nie piszcie,że dziecko wychowane bez religii(np.ja) ma
potem wolny wybór.Łatwiej by mi było uwierzyć w UFO,niż w jakiegokolwiek
boga.Takich nawróceń w porównaniu z utratą wiary jest niesłychanie mało.

A my jesteśmy wierzący

[Gość: mick]

Jesteśmy przekonani, że to chrześcijaństwo w wersji katolickiej przechowuje w
sobie pełnię Objawienia Bożego. Staramy się żyć zgodnie z nauką Boga i Jego
Kościoła. Wszelkie niedostatki Kościoła mają dla nas drugorzędne znaczenie,
skoro - jak wierzymy - to sam Bóg go powołał do istnienia i go prowadzi.
Kochamy Boga i ufamy Mu, więc kochamy też Kościół i ufamy mu.
Te nasze przekonania będziemy przekazywać naszym dzieciom, pamiętając o tym, że
osobisty przykład jest równie ważny jak słowne pouczenie. Nie będziemy im wiary
narzucać, będziemy jej uczyć. Jeśli ją kiedyś odrzucą, uszanujemy to. Znając
jednak najlepszą w naszym pojęciu drogę życia naturalne jest, że chcemy właśnie
na niej nasze dzieci postawić, by oszczędzić im trudów i ryzyka poszukiwań. Bo
wiemy, jak dobrze jest odnaleźć i spełniać swoje powołanie już od młodości,
zamiast dopiero na emeryturze.