Radość, optymizm?

[iwa.73]

Nie układa mi się w życiu zawodowym i osobistym.
Mam prace, której nie lubie i zarabiam bardzo mało, chociaż jestem
dobrze wykształcona.
Próbowałam szukać lepszej pracy, ale młodzi mają z tym problemy, a
co dopiero osoby starsze.
Czuje się strasznie samotna.
Nie mam partnera, bliskich znajomych, przyjaciół.
Znajomi zawsze mogli na mnie liczyć, jak mogłam to pomogłam,
wysłuchałam.
Teraz kiedy ja potrzebuje pomocy, a właściwie tylko szczerej rozmowy
to ich nie obchodze.
Faceci zupełnie się mną nie interesują.
Tak bardzo chcę kochać i być kochaną.
Brakuje mi też seksu i bliskości mężczyzny.
Chciałabym się spełnić również jako mama, a tu bez faceta nie da
rady.
Zresztą na macierzyństwo już chyba za późno.
Strasznie żyć z tą świadomością.
Z powodu niskich zarobków mieszkam z rodzicami.
Dobrzy ludzie, ale wtracają sie do wszystkiego i wszystko chcą
kontrolować.
Do tego wszystkiego dochodzą jeszcze drobne problemy ze zdrowiem.
Jak przy tym wszystkim zachowac chęć do życia, radość życia,
optymizm?
Trudno skoro wszystko idzie źle i raczej nie ma szans na zmiany.
Macie jakieś pomysły?

[salma75]

Damska wersja starego prawiczka? ;)

Byłaś u psychologa?

znajdz sobie kogos :)

[facettt]

i otworz nam nastepny watek:)

pije
bije
nie rozumie
chce tylko seksu
nie chce sie oswiadczyc
i miec dzieci :)

[thelma.0]

slowem jedno wielkie nieszczescie ;)
jak nie lubisz swojej pracy to ja zmien; skoro nie zarabiasz duzo to nie ma obaw
ze w nowej zejdziesz z wynagrodzenia; jesli 73 to Twoj rocznik to masz jeszcze
ok 25 lat pracy przed soba, zapewne zanim dobijesz do emerytury wyduza wiek
emerytalny , czy chcesz juz teraz spisac siebie na straty??? rob cos ze swoim
zyciem kobito, zrob kurs / podyplomowe ktore Cie interesuja,poszukaj innej
pracy,wyjdz do ludzi jak Ci samej zle; jak bedziesz tak tkwic w tym marazmie to
faktycznie zycie przeleci Ci miedzy palcami;

[iwa.73]

Próbowałam wyjść do ludzi, ale ludzie nie zauważają mojego istnienia.

[venettina]

Iwa, pomysl albo napisz co masz pozytywnego, czyli co mogloby
Ci pomoc przelamac obecny stan: jakie wyksztalcenie, co lubisz, na
czym sie znasz, czy jestes ladna czy zgrabna?

Zeby zmienic zycie, trzeba zaczac od malego kroczku. Jesli np. masz
fajna figure, to zapisz sie na zajecia gdzie bedziesz ja mogla
pokazac (basen, joga, taniec). Od razy bardzo wzrosna szanse na
poznanie kogos, to z kolei da Ci sile, zeby zaczac na serio szukac
innej pracy.

[iwa.73]

Nie potrafie zobaczyć nic pozytywnego w swoim życiu.
Jestem w miare ładna, zgrabna.
Chodze na basen bo uwielbiam pływać i co z tego.
Mam w sobie coś co nie przyciąga do mnie ludzi.
Trudno znaleźć towarzystwo po trzydziestce, wszyscy mają partnerów i
nikogo nie obchodzi samotna baba.
Właśnie skończyłam studia podyplomowe w kierunku, który mnie
interesuje.
Jednak nic nie wychodzi z szukania nowej pracy.
O szukaniu partnera nie wspomne, bo w tej dziedzinie mam chyba
jeszcze mniejsze szanse na powodzenie niż w sprawie pracy.

[real_mayer]

uspokój się, życie samo wytycza ścieżki. Nie rezygnuj z szukania pracy zgodnej z
zainteresowaniami, lub choćby bliskiej im <niekoniecznie od razu wielkie "coś">
Wydaje mi się, że najgorsze co można zrobić to się poddać.

[nothing.at.all]

To jak wygląda Twoje życie zależy od Ciebie!
Wiadomo, że czasami los sie kiepsko układa, ale TY i TYLKO TY masz
na to największy wpływ!

A więc tak - idź do psychologa, będziesz mogła pogadać. Pokaże Ci
jak zmienić podejście, z czego wynikają Twoje problemy i jak z nimi
walczyć. I co naprawdę nie boli. Poszukaj koleżanek, nawet na takim
forum. Tu też dziewczyny szukają kogoś bo są same, bo przeprowadziły
się, itp.
Niektórym pomagają ksiązki motywujące czy poradniki. Może to też
jest dobre na początek.

Powodzenia!

[menk.a]

Dawać tu pana józka.:D

[yournana]

Kiedy wszystko idzie źle, przyjaciół tłum rozproszył się...
Przyszły mi na myśl słowa tej piosenki.

[mary_an]

Wyjedz gdzies za granice, uwolnij sie od rodzicow, bedziesz niezalezna, poznasz
nowych ludzi, nabierzesz pewnosci siebie. Nie ma wiekszych problemow, zeby
znalezc jakas prace, o ile znasz jakis jezyk obcy spokojnie znajdziesz prace na
tyle dobrze platna, zeby sie sama utrzymac i jakos przezyc i spokojnie szukac
czegos lepszego. Moim zdaniem uniezaleznienie sie od rodzicow i samodzielnosc to
podstawa.

Ja jestem za granica, nie zarabiam kokosow, ale jakos zyje, im dalej od rodzicow
tym lepiej dla rozwoju osobistego moim zdaniem :)

[annataylor]

polecam lekturę książki "Doskonałe myślenie pozytywne"

[smutasek-2]

Mam dokładnie tak samo, wszystko się wali, a ja nie wiem skąd brać
siły by dalej żyć?

[nothing.at.all]

Jak to skąd? Ze wszytskiego co Cie otacza - od znajomych, obcyach
ludzie, słońca, rosy na trawie.
Zobacz ile jest pięknych rzeczy na tym świecie.

krótko mówiąc - masz przesrane

[tytus_flawiusz]

..w końcu wpadniesz z desperacji w ręce jakiegoś gnoja, który spieprzy Ci życie
do reszty (choć naobiecuje, że pokocha i chce być kochanym) i tyle... choć są
tacy co w totolotka wygrywają