Do żon.

[eat.clitoristwood]

Czy boicie się swoich mężów?
Bo ten cytat jest przerażający.
Serio.

[izabellaz1]

Piękne! :D

[sweet_pink]

Jak się męża zaczęłam bać, to się go pozbyłam.
Obecnego niemęża nie boję sie nic a nic.

[aneta-skarpeta]

aż tak się nie boję:D

[skarpetka_szara]

Mysle ze to byl zart z jej strony, puscila oczko, i mysle ze
podsmiewala sie.

[eat.clitoristwood]

skarpetka_szara napisała:
> Mysle ze to byl zart z jej strony, puscila oczko, i mysle ze
> podsmiewala sie.

Może masz rację, nie zwróciłem uwagi na ";)".

Niemniej problem jako taki, buców ryczących (a i rękoczyny się
zdarzają) na żony bo coś tam popsuły w ich zabawce, czy to komputer
czy samochód, istnieje.

[skarpetka_szara]

tak, to prawda.

Ja akurat wychowalam sie wsrod braci i wiem jak sobie z facetem
poradzic ;)

[kitek_maly]

Ja też znam ryczące o byle pierdołę panie. I co wygrałam?

[nutka07]

Zauwazyliscie, ze wiecej nie napisala...

[zloty.strzal]

Mąż po pracy dół z wapnem wykopał?

[ursyda]

omatkobosko!:D

[berta-live]

Kiedyś, wieki temu jak Tusk dopiero zaczynał karierę w polityce to w TV był
wywiad z jego żoną. I ona na pytanie czy boi się męża odpowiedziała, że tak
właśnie powinno być i że to dobrze jak małżonkowie boją się siebie.

[alpepe]

Ale jak człowiek sobie przypomni, że premier miał problemy z agresją i
alkoholem, to te słowa brzmią jakby inaczej.

[jedna_nozka_bardziej]

Spotkałam wielu mężów, którzy panicznie boją się swoich żon ;)
I nikogo to nie szokuje.

[jan_hus_na_stosie]

to chyba byli kryptogeje bo na pewno nie mężczyźni

[a1ma]

Nie boję się, nie boję się, nie boję się!!!

[jan_hus_na_stosie]

oddychaj głęboko ;)

[a1ma]

<wdech>
<wydech>

Mogę już wyjść spod tego stołu...?

[justysialek]

Mój mąż nie wpada w złość, jak mu się zepsuje jego własność
(przypadkowo oczywiście) albo np coś się spieprzy czy o czymś
zapomni i potem sa kłopoty. Za to ja w analogicznych sytuacjach
czasami się wku...am na maksa i muszę się ostro hamować. Zwykle
wychodzę wtedy na spacer i wracam, jak mi już przejdzie.
Na swoje usprawiedliwienie mam tylko tyle, że jak sama sobie coś
zepsuję/stłukę/zgubię/wyrzucę przez przypadek/zapomnę/zawalę to się
wku...am równie mocno ;)

[eat.clitoristwood]

justysialek napisała: (...)

Mnie takie emocje są kompletnie obce. Nie rozumiem ich i nie chcę
rozumieć.
Oczywiście chodzi mi o szkodę (jakąkolwiek) dokonaną nieumyślnie.
Chociaż nawet umyślna niezbyt byłaby mnie w stanie sprowokować.

[justysialek]

Serio?
Nie wkurzyłabyś się, gdybyś np zostawiła portmonetkę z kartami i
dokumentami na ladzie w sklepie? ...albo jakby Ci chłop zniszczył np
nowiutki stół, bo zrobił po swojemu, chociaż ostrzegałaś?

[eat.clitoristwood]

justysialek napisała:

> Serio?
> Nie wkurzyłabyś się (...)

Nie wkurzyłabym się. ;)

Przedmioty martwe nie mają u mnie statusu sakrum. Aczkolwiek lubię
je.
Takoż nie mam w ogóle szacunku dla swojej pracy. Mogłabyś zdmuchnąć
budowany przeze mnie przez tydzień domek z kart...zakląbym najwyżej.

[justysialek]

A to nawet nie chodzi o przedmioty martwe i koszta. Przytoczone
sytuacje wydarzyły się naprawdę i raczej wkurzyło mnie to, jak wiele
pracy i czasu będę musiała poświęcić na naprawienie szkód (1.
wyrabianie nowych dokumentów, blokowanie kart i wyrabianie nowych;
2. szukanie fachowca, który wyfroteruje stół, załatwianie tego lub
szukanie nowego stołu po licznych sklepach, stolarzach, czekanie na
niego itp).

[justysialek]

chodziło o fornirowanie a nie froterowanie oczywiście ;)

[justysialek]

Przepraszam, że wzięłam Cię za kobietę. Gapa ze mnie.

> Takoż nie mam w ogóle szacunku dla swojej pracy. Mogłabyś
zdmuchnąć
> budowany przeze mnie przez tydzień domek z kart...zakląbym
najwyżej.

IMo kiepski przykład, bo budowanie domku z kart jest raczej
rozrywką, hobby. Inaczej ceni się np pracę zawodową albo coś, co
miało służyć latami.
Nie wszystko dla mnie ma tak duże znaczenie i nie wszystkie szkody
wywołują u mnie złość. Przykładowo, gdy ostatnio mi się sąsiad
przewiercił do mieszkania (dziurę na wylot zrobił od siebie), to
wcale się nie zdenerwowałam. Drugi sąsiad mnie zalał we wtorek ale
na szczęście po wyschnięciu okazało się, że szkody są małe - też
mnie to nie ruszyło. Chyba mniej denerwują mnie rzeczy, na które i
tak nie mam wpływu niż takie, których możnaby łatwo uniknąć, które
wyniknęły z mojego zaniedbania, głupoty.
U męża wkurza mnie głównie to, że np nie stosuje się do moich
próśb/zaleceń (chyba go wkurza to ględzenie i ma tendencję do
robienia na przekór) z czego potem wynika dana szkoda.
Natomiast w stosunku do obcych ludzi mam dużo więcej cierpliwości.

[calineczka2]

Mojego pierwszego meza sie czasem balam, bo potrafil wpasc w szal.
Jak kiedys zgubilam klucz do mieszkania, to myslalam, ze mnie
zabije, tak wrzeszczal - skonczylo sie na tym, ze kazal mi placic
500 euro za wymiane zamkow (nie zeby tyle to kosztowalo, ale za kare
i jego fatyge). Klucz sie znalazl, a ja sie rozwiodlam.

[ckm1]

Bo to był chyba psychopata a nie mąż. Ale decyzja o rozwodzie jak najbardziej
słuszna jeśli wprowadził karę pieniężną, za gorsze przewinienie kazałby cię
wybatożyć.

[calineczka2]

Oj byl psychopata. Dobrze sie z tym przed slubem kryl - nasz rozwod
byl wielkim zaskoczeniem dla wszystkich. Niby taki kulturalny,
wszyscy znajomi go lubili, moja rodzina rowniez. Na szczescie
szybko poszlam po rozum do glowy. Teraz sie powtornie ozenil i
pewnie tez sie zneca nad next...

Najwiekszym przewinieniem jakie popelnilam, o ktore trul mi glowe
przez miesiac, bylo: kupilam cos wartego 25 euro karta kredytowa.
Potem zapomnialam co to bylo i zgubilam kwitek. Zabral mi karte i
pocial nozyczkami, ze niby sie nie umiem z kartami obchodzic.
Nadmienie, ze wtedy studiowalam jeszcze ale pracowalam tez na pol
etatu, wiec nie bylam na jego calkowitym utrzymaniu.

[ckm1]

No to jesteśmy zgodne, że to psychopata był. :)

[lacido]

bo tak naprawdę to zona przez przypadek sprawdził mężowska pocztę :P