Drobne przykrości

[nothing.at.all]

Jak sobie radzicie z drobnymi przykrościami? Olewacie, przymykacie oko, a może jakoś racjonalnie tłumaczycie?
Dziś spotkało mnie kilka takich przykrości i choć wiem, ze były nieświadome to mi było przykro, naprawdę przykro i źle. Oczywiście powiedziałam o nich tym osobom. Jednak nadal to uczucie we mnie jest.
A jakie są wasze sposoby na takie małe przykre drobiazgi?

[mag29]

A jakie przykrości masz na myśli? Bo "drobne" to kwestia względna i indywidualna i niewiele mówi ...

[chersona]

Z wiekiem radzimy sobie coraz lepiej. I czujemy się przez to coraz lepiej, choć czasem zadajemy sobie pytanie, czy to nie trąci za daleko posuniętym relatywizmem i zobojętnieniem.
Myślę sobie jednak, że dopóki większy dyskomfort odczuwać będę mając świadomość, że komuś sprawiłam przykrość niż odwrotnie, znaczyć to będzie, że wszelkie proprcje zachowane.

[akle2]

Czasami duszę w sobie, a czasami wołam kierownika i robię dziką awanturę + pisemna skarga. Zależy od wagi sprawy (raczej nie od PMS :D)
A kto Ci zrobił przykrość i jaką?

[hermina1984]

mam ochotę się odgrywać i niszczyć!!!
kurcze chyba PMS się zaczął :P

[nothing.at.all]

Tak to chyba PMS;).

[annjen]

czasem stosuję niezawodną metodę: wyobrażam sobie, czy ta sprawa będzie dla mnie ważna za rok. jeśli nie (a najczęsciej nie), mogę z czystym sumieniem zająć się czymś innym. bywa, że potrzebuję uciec się do zrobienia sobie drobnej przyjemności w ramach rekompensaty, napić się winka lub zaangażować męża w poprawianie nastroju;) to ostatnie działa najlepiej:)

[voxave]

jak ktoś jest autorem tej przykrości to uważaj na niego bo w przyszłości zrobi cos gorszego

obracasz sie chyba w zlym towarzystwie :)

[facettt]

mnie , hollender, nikt od lat nie chce wyrzadzic zadnej, nawet drobnej przykrosci (chociaz moze gruboskorny jestem i nie zauwazam ?)

nie dosc tego, w pracy daja mi niezasluzone prezenty .

az zaczynam podejrzewac jakis podstep :)

[reniatoja]

Ja sobie radze fatalnie. Na 90%, jeśli ktoś potraktuje mnie źle, niesprawiedliwie, z buta, wulgarnie, chamsko, to po przejściu pierwszej fali wzburzenia i ataku przypłacę to potem łzami. Gdybym się nie poryczała (ale mówię - potem, gdy już zostanę sama i wiem, ze moge się rozkleić) to chyba nie umiałabym dojśc do siebie przez resztę dnia. Jak się rozkleję, popłaczę, posmarkam, szybciej wracam do równowagi.

[nothing.at.all]

I taki płacz Ci pomaga?

Ja właśnie też sobie średnio radzę. I szukam jakiegoś sensownego sposobu co by tu sobie po takim zdarzeniu wytłumaczyć, że to pierdoła i nie warto się nią przejmowac.

[reniatoja]

nothing.at.all napisała:

> I taki płacz Ci pomaga?

No chyba tak, bo się nagromadza za dużo emocji, takich niefajnych - poczucie niesprawiedliwosci, że ktoś nie ma racji, albo niewłasciwie mnie ocenił, własciwie nie chcę płakac, ale zawsze w takich sytuacjach, jak już jest po akcji, to się rozpłaczę ze złości, bezsilnosci.

Przykład: neidawno jadę sobie jednokierunkową ulicą, zamierzam skręcic w prawo, kierunkowskaz i zaczynam skręcać, nagle huk, wali mi ktoś w szybę od pasażera. Jakiś ciul na motorze próbował mnie wyprzedzać po rpawej stronie - on echał prosto, i pretensje, ze bym go rozjechała. Nie dość, ze on po prawej wyprzedza, ja sygnalizowałam zamiar skrętu, to jeszcze mnie zwyzywał. Powinnam zadzwonic na policję, bo naprawdę w niczym nie zawiniłam, cała sytuacja była przez niego. ale byłam w szoku. On pojechał, ja skreciłam tam gdzie chciałam, ale potem sie poryczałam.

Ogólnie nie jestem jakąś cipką, której można napluc w kaszę, ale jak mnie coś zaskoczy tak na maksa, to jednak trace język w gębie. Z tym, ze z latami takich sytuacji jest coraz mniej, człowiek twardnieje, uodparnia się, dawniej bylam bardziej taka wrażliwa na takie rózne, jak to nazwałaś, drobne przykrosci.

>
> Ja właśnie też sobie średnio radzę. I szukam jakiegoś sensownego sposobu co by
> tu sobie po takim zdarzeniu wytłumaczyć, że to pierdoła i nie warto się nią prz
> ejmowac.

[a_nonima]

Ja ostatnio radzę sobie coraz lepiej. Jak juz ktoś napisał - z wiekiem jest łatwiej.