Gość: Mona
IP: *.slawik.rybnik.net.pl
01.01.05, 18:23
Mam 18 lat. Wszyscy postrzegają mnie jako osobę energiczną, żywiołową, zawsze
pełną humoru, a ja tak naprawdę czuję się jak śmieć. W szkole mam wielu
znajomych, ale nie moge z nikim o tym pogadać, bo doszłam do takiej perfekcji
w udawaniu cool życia, że nie potrafię tego przełamać. A może nawet
sama "wkręcam" sobie, że mam znajomych...Bo tak naprawdę prawie każde
weekendy przesiaduje w domu bezczynnie leżąc i myśląc o tym jakie moje życie
jest beznadziejne, a najchętniej poszłabym gdzieś "do ludzi". Po prostu nie
mam z kim iść. Chodzę do bardzo dobrego liceum, do którego moi rówieśnicy
dojezdżają z odległych miast, miasteczek. A ci którzy są na miejscu mają
swoich znajomych. Mam wspaniałych rodziców, brata, ale oni nie mogą zastąpić
mi rówieśników, czy chłopaka. W dodatku moi rodzice pytają ciągle czemu tak
rzadko wychodze... Ostatnio nawet moi dwaj (jak dotąd sądziłam) najlepsi
kumple "olali" mnie. Mój dół pogłębia się, kiedy porównuję się do swojego
brata, którego całymi dniami nie ma w domu, bo baluje. Często proponuje mi
abym szła z nim, ale ile razy można "doczepiać" się do brata. Nawet sylwestra
spędziłam z nim i jego znajomymi. NAjbardziej brakuje mi jednak kogoś
bliskiego...Wiem, że jestem młoda, ale kiedy widze wszystkie swoje koleżanki
z chłopakami, to czuję się jak dziwoląg, bo ja się nawet nigdy nie całowałam.
Jestem wysoka (prawie 180 cm wzrostu) i lekko przy kości. Nie jestem bardzo
gruba ale nawet te pare kilo sprawia, że czuje się gorsza. Paradoksalnie nie
mogę ich zrzucić bo kiedy się smucę jjem. Wiem, że ktoś kto przeczytał te
wszystkie bzdury, które tu wypisałam powie, że jestem żałosna i głupia, że
przejmuje się takimi sprawami. Wiem, że na forum ludzie opisywali przeróżne
tragiczne historie, a moja przy tym to wymysły nastolatki, ale naprawdę nie
zmienia to faktu, że czuję się po prostu jak śmieć...Jak wyrzutek
społeczeństwa...To naprawdę boli...