nerwica lękowa

[forti7]

hej, kobietki czy któraś z was wygrała z tą chorobą, ja leczę się u
psychologa i zażywam leki od września czyli już 8 miesięcy i nic dalej boję
się wyjść z domu obroniłam pracę mgr i zakończyłam teraz studia ale to jedyne
na co się zdobyłam? Dlaczego to tak długo trwa?????

[kasiulek1980]

Witaj,
zazwyczaj leczenie psychologicznie bardzo długo trwa...warto się zastanowić
jednak, czy nie zmienić np. psychologa lub psychiatry (chyba, że psychiatra też
jest terapeutą, jak w moim przypadku). Ja leczę się od bardzo długiego czasu na
nerwicę+depresję, z powodu pracy, zmieniłam lekarzy i leki i teraz jest jakby
lepiej. Wiadomo, są dni lepsze i gorsze, ale ogólnie jest lepiej. WIęc trzymam
kciuki za dalsze postępy, a dodam, że skończenie studiów jest dużym krokiem na
przód.Moim celem natomiast jhest zmiana pracy...jak na razie z marnym skutkiem.
Powodzenia. Kate

[karolcia805]

Kate u mnie problemem jest tato, który stara się zaplanować za mnie życie i
mimo, że dziele je z moim facetem tato dalej planuje mi pacę, czasem dzień,
spotkania na które ja nie mam najmniejszej ochoty. Przeczytaj zresztą pępowinę
to też mój post:(. Ja leczę się tylko u psychologa, jestem jeszcze pod kontrolą
lekarza internisty. Moje zaburzenia dotyczą lęku przed wszystkim, boję się
ludzi, wychodzić z domu, autobusów itp. Wyklucza to normalne życie dlatego
siedzę w domu, bardzo się już męczę bo chciałabym żyć normalnie, a niewiele się
zmieniło:( no obroniłam studia w terminie:) ale mój mężczyzna niestety ma dość
tego że siedzę mu na głowie a on nie ma wolnej chaty i dobrze go rozumiem ale
ja się panicznie boje wychodzic i jak mam mu dac swobodę?? no i to mnie też
dręczy:( nie chce go męczyć, a wiem jakie to uciążliwe...

[kasiulek1980]

Czytałam Twój post o pępowinie, jestem oburzona postępowaniem Twojego ojca. U
mnie jest dokładnie odwrotnie, nie interesuje go nic. Odkąd przyjechałam do
Warszawy jestem zdana tylko na siebie. Od jakiegoś czasu siedzę w domu i mnie
już szlag trafia, ja bym tak dłużej nie umiała, a że mam mało znajomych (studia
zaoczne, 5 lat w Stolicy) to jestem do tego zmuszona :(
Ja uważam, że internista nic tu nie pomaga, tylko mąci (własne doświadczenie).
Ja chodzę do psychologa, a od psychiatry mam leki (delikatne, na zwykłej
recepcie, nieuzależniające) i po nich czuję się lepiej, odzyskuję wiare w
siebie, we własne siły, zaczęłam znowuy cieszyć się życiem. Uważam, ze takie
schorzenie jak masz Ty nie może zostać tylko potraktowane łagodnie. Jak
pójdziesz do psychologa, to weź skierowanie do psychiatry (i nie ma się czego
wstydzić, coraz więcej społeczeństwakorzysta z poras psychiatry - to jest
lekarz, a psycholog ma tylko wykształcenie magisterskie). Zaburzenia nie
leczone powodują w przyszłości brak przystosowania do życia. Nie wiem, ile masz
lat (ja 25), ale czym szybciej zaczniej się leczyć, tym lepiej na tym
wyjdziesz. Pozwoli Ci to uwolnić się od lęków (nie od razu, ale powoli, małymi
krokami), wyjść z domu, znaleść pracę, i uniezależnić sie od ojca... Pomyśl o
tym. ak mogę Ci jakoś pomóc, to służę. Pisz na adres mailowy :)
Trzymam kciuki
Kate

[karolcia805]

Kate, odpisałam Ci na pocztę, bo nie chcę o wszystkim mówić na forum:(
pozdrawiam

[koaa]

a ja mam wrecz odwrotnie wkurza mnie siedzenie w jednym miejscu