e_tti
21.07.05, 17:16
Mój chłopak wyznał mi wczoraj przepełniony radością, że jestem milością jego
życia. Jeszcze dwa tygodnie temu myślałam o nim w ten sam sposób i niczego w
życiu jeszcze nie byłam tak pewna, jak tego że chcę z nim żyć, mieć dzieci i
się zestarzeć. Od dwóch tygodni mieszkamy razem, bo bez sensu było krążyć
między dwoma mieszkaniami- i tak prawie cały czas spędzaliśmy razem.
Urządziliśmy się, wspólne sprzątanie, zakupy, układanie książek . Jedynym
problemem do tej pory mogło być tylko to, że było zbyt idealnie. Trzy dni
temu coś we mnie pękło, jakby mi ktoś zdjął klapki z oczu. Po raz pierwszy
pomyślałam o nim z jakąś dziwną niechęcią i znudzeniem, a myśl że mielibyśmy
spędzić ze sobą resztę życia wytrąciła mnie totalnie z równowagi. Kiedy
zaczęliśmy być ze sobą, poczułam że się nieprawdopodobnie rozwijam. Nie
przesadzając- on odmienił moje życie. Otworzył mi oczy na wiele spraw ,
proste emocjonalne odbieranie świata- ale też przy nim pozbyłam się wszelkich
kompleksów i zahamowań. Wcześniej nie umiałam siebie samej odnaleźć, dotrzeć
do mojego "ja"; borykałam się z bulimią i generalnie nie żyło mi się dobrze,
mimo pozorów że wszystko jest super. Dzięki niemu zaczęłam funkcjonować tak,
że naprawdę jest super. Tyle że teraz , wyrwana z amoku nie chcę z nim być.
Dla niego związek przede wszystkim polega na tym , żeby czuć się ze sobą
bezpiecznie. Śmiejemy się sami z "małej stabilizacji", ale dla mnie to
naprawdę zaczyna tak wyglądać. A ja chciałabym, żebyśmy razem
dojrzewali, rozwijali się i nawzajem fascynowali. Kiedy mu o tym mówię,
patrzy na mnie zupełnie bez zrozumienia- to nie jego faza na życie. To dla
mnie niepojęte, co się stało. Jeszcze niedawno byłam zachłyśnięta tym, że
udało mi się spotkać mądrego, wrażliwego na świat mężczyznę, który jest dla
mnie atrakcyjny pod każdym względem. A teraz jakby czar prysł- widzę dobrego,
prostego chłopaka , który jest bezpośredni (nie ma szans na flirt i
wzajemne uwodzenie- on wogóle nie kmini takiej gatki) i do tego wszystkiego
oddany mi do granic możliwości. Nadal lubię z nim rozmawiać, gdzieś chodzić-
ale to na pewno nie jest już miłość! Porażką stał się też seks- sypiamy ze
sobą od niedawna, różnie bywa ale jak sam mówi, musimy się jeszcze siebie
nawzajem nauczyć. tyle że on nic nie robi w tym kierunku. zaczynamy się
całować. rozbiera mnie. dotyka moich piersi. czasem robi to tak, jakby to był
worek kartofli. sugeruję mu- ostatnio wręcz tłumaczę wprost, że one są
wrażliwe i podnieca mnie jeśli dotyka ich na początku delikatnie, a najwyżej
potem mocniej- niestety, kiepsko się uczy. no więc dalej: mówi, że jestem
piękna. całuej moje piersi i zaczyna je ssać- szeptam mu do ucha że za mocno,
a on się podnosi i zmieszany mówi:przepraszam. spoko. całuje mnie dalej.
kładziemy się na łóżku. lubię jak mnie dotykasz -mówię . zrób to powoli i
delikatnie-proszę. zaczyna gładzic moje ciało, po 15 sekundach znowu piersi.
szybkim ruchem sięga między moje nogi i pociera. zero podniety u mnie. kładę
swoją dłoń na jego i prowadzę powoli po udach, potem po wargach sromowych i w
końcu łechtaczce. puszczam jego dłoń. jestem jeszcze zdecydowanie za sucha
ale on jest już mocno podniecony i próbuje wejść do środka. wydaję z siebie
jęk bólu (ku.. czy on tego nie czuje, że jeszcze nie?) proszę znowu:
wolniej. on jeszcze chwilę pociera mnie ręką i całuje piersi, chwilę go
jeszcze powstrzymuje i sama się pieszczę żeby było wilgotniej. próbuje się
wbić we mnie, jakby wbijał gwóźdź. w końcu się udaje. zaczyna się poruszać.
coraz szybciej . zapółtorej minuty (nawet nie wiem czy aż tyle...) jest po
wszystkim. przepraszam że tak szybko-mówi. albo: wiem że było średnio, ale
mam kaca. ja mówię- spoko, mamy jeszcze czas żeby się dograć. do tej pory w
sumie i tak byłam usatysfakcjonowana, nawet nie mając orgazmu- ale może to
dlatego, że byłam przekonana o tym, że to tak jest na początku i za każdym
razem będzie lepiej. tyle że za każdym razem jest gorzej. na niego wystarczy
spojrzeć przechodząc się obok nago i już ma wzwód. nie ma pomysłu jak mnie
podniecać. a mi już nie wystarcza patrzenie na niego. wcześniej też chciałam
się na niego rzucić przez samo jego ciało (jest zajebiste),ale od samego
początku czułam ból gdy zaczynaliśmy się kochać. to mój pierwszy facet w
łóżku, więc sama dopiero się ucze swoje seksualności. ale on mi nie
towarzyszy. jest dobry i rozczula się nade mną, kocha mnie ponad wszystko,
ale nie idzie za tym chęć uczenia się. a może po prostu jest za mało
inteligentny? to okropne tak myśleć? kiedy on zupełnie nie odczytuje moich
komunikatów werbalnych niebezpośrednich i niewerbalnych zaczynając od tych
mówiących :nie chce mi sie teraz rozmawiać/coś robić/całować po mam/nie mam
ochoty na seks. Cały czas szuka potwierdzenia że mu ufam i go kocham. Kiedy
go wczoraj zapytałam, czy go intryguje spojrzał ze zdziwieniem jakby nie
rozumiał o co mi chodzi. No tak...powiedział w końcu. ale wiesz, po jakimś
czasie bycia razem już trudno o tajemnice. Wiem przecież! Ale chodzi mi o
wzajemną ciekawość siebie- ona chyba nie znika już po kilku miesiącach??!!
Znowu wspólny obiadek, wyjście do kina albo pojedziemy na squat na chwilę,
potem na koncert i wrócimy do domku. wyjdziemy z pieskiem, poczytamy książki
i zaśniemy przytuleni do siebie. skoro już jesteśmy razem i jest dobrze, to
po co się zastanawiać. kiedy zaczęliśmy się kochać spytałam go w jakiej
pozycji najbardziej lubi. odpowiedział i zadał mi to samo pytanie. jeszcze
nie wiem- mówię. po naszym drugim razie (pierwszy klasycznie, drugi tak samo
z nogami w górze- było zajebiście) stwierdził: no, to już wiemy przynajmiej
jaką pozycję lubisz najbardziej . słucham???!!! to już???!! i dalej nie
będziemy szukać??!! i ten błogi uśmiech na jego twarzy...zostało już samo
ciepełko. nie wiem co robić. to dobry i wrażliwy chłopak i zostawiając go
prawdopodobnie złamię mu serce. pewna dziewczyna kiedyś go wystawiała i ma po
tym traumę do dzisiaj- co jakiś czas mówi, że nie da z siebie zrobić
pantoflarza i nie da się wykorzystać. biedny, mały chłopiec. nie ma pojęcia
ile stwarza okazji do tego, by go wykorzystywać. i nie jest tego zupełnie
świadomy. dopiero co się urządziliśmy, mamy plany na wspólne akcje w tym
roku, oczywiście wspólnych znajomych i miejsca- a ja czuje się ch..owo!!! no
bo jak mu wytłumaczyć, że czar prysł i przejrzałam na oczy po kilku
miesiącach naiwnego amoku? i nie mogę z nim być, bo to byłoby oszukiwanie
jego i siebie i prędzej czy później mogłabym go spokojnie zdradzić ( a
jeszcze parę tygodni temu wydawało mi się że to niemożliwe!!) ch..nia jak ja
pie... będę się czuła koszmarnie jeśli go zostawię- ale tylko dlatego, że
on będzie się czuł 10000000 razy gorzej. i to będzie moja wina. a on tego
najzwyczajniej w świecie nie zrozumie...no bo generalnie to wygląda tak , że
znowu go jakaś panna wykorzystała- i z której strony by nie patrzeć to chyba
tak to właśnie było. była głodna ciepła i miłości - i dostałam to od niego aż
w nadmiarze. nabrałam sił od środka do tego, żeby żyć pełną piersią- i
okazało się, że już więcej go nie potrzebuję. moje życie już nie będzie
nigdy takie samo jak zanim go spotkałam- tyle że nie chcę go już nim dzielić.
może to podłość, ale nie jestem w stanie być z kimś tylko ze względu na
sympatię, wdzięczność i przywiązanie, bo zacznę się dusić. on nie załuguje na
to, żeby go tak po prostu zostawić- ale co zrobić...??gdyby był w stanie to
zrozumieć... kiedy się poznaliśmy wydawało mi się, że pokonujemy wszystkie
przeszkody- ja , z trochę burzujskiej inteligenckiej rodziny, nastawionej już
raczej na konsumpcyjne życie, rodziny w której zabrakło kiedyś wzajemnej
szczerości i wsparcia i on- z robotniczej rodziny , sam zarabiający na siebie
student filozofii. dawało mi radość łamanie konwenansów które wyniosłam z
domu, swoboda jak