Pyskujacy siedmiolatek - co robic ?

[cala2]

Moje drogie..
Poradzcie mi jakie stosowac metody na pyskowanie siedmiolatka?
Nic mnie tak nie wyprowadza z rownowagi jak odszczekiwanie mojego syna, co
robic jak zaczyna w ten przemadrzaly sposób odpowiadac i dyskutowac?
Czy nie dyskutowac z nim wtedy wcale i poczekac az zacznie normalnie mowic ?
Co poskutkuje ? Probowalam roznych metod ale jakos ten nawyk u niego trwa.
Bez przerwy rzada, domaga się czegos, dyskutuje wypominajac mi lub komus
innemu np.„ a ty to zjadlas tyle...a ty obejrzalas to....” Co robic ,
przeciez nie mogę się ciagle ze wszystkiego tlumaczyc dziecku?

[Gość: Liver]

Dać mu w pupę albo zastosować inne kary.
Sam widziałem, w którymś z supermarketów, taką scenę :
malec chciał od matki by mu coś tam kupiła, gdy odmówiła nastąpiła istna syrena
alarmowa. Bachor wył,kopał i chyba gryzł, matka ciągnęła za rękę a wszyscy w
około mieli dosyć i głośno komentowali braki w wychowaniu dziecka.
Jeden komentarz mi utkwił, to było coś takiego : jak ten bachor dorośnie to
pobije chyba matkę.

[poison1]

cala2 napisała:

> Moje drogie..
> Poradzcie mi jakie stosowac metody na pyskowanie siedmiolatka?
> Nic mnie tak nie wyprowadza z rownowagi jak odszczekiwanie mojego syna, co
> robic jak zaczyna w ten przemadrzaly sposób odpowiadac i dyskutowac?
> Czy nie dyskutowac z nim wtedy wcale i poczekac az zacznie normalnie mowic ?
> Co poskutkuje ? Probowalam roznych metod ale jakos ten nawyk u niego trwa.
> Bez przerwy rzada, domaga się czegos, dyskutuje wypominajac mi lub komus
> innemu np.„ a ty to zjadlas tyle...a ty obejrzalas to....” Co robic
> ,
> przeciez nie mogę się ciagle ze wszystkiego tlumaczyc dziecku?


Moja matka mawiała: "co wolno wojewodzie to nie tobie smrodzie".
Ja stosowałam podobną metodę, może niedosłownie. Chyba, że uważasz iż naruszysz
tym powiedzeniem godność swojego dziecka. Wówczas mogę Ci tylko współczuć.

[agniecha27]

Ja yam nie jestem za bezstresowym wychowywaniem... Jeżeli żadne tłumaczenia nie
pomagają, to chyba zostaje tylko klaps...
Teraz się odezwą przeciwnicy przemocy w rodzinie...
Ja za sowoje grzeszki dostawałam od ojca w d... i jakoś wyszłam na ludzi.
Dziecko musi znać granicę, której nie może przkraczać inaczej marnie z nami
rodzicami... i resztą otoczenia...
Pozdrowionka i dużo cierpliwości życzę Tobie, jak i sobie na przyszłość...
:)))

[liloom]

A mi sie wydaje ze nie mozna uogolniac. Na jedno zadziala klaps, a na drugie
nie. I raz pomoze a raz przeszkodzi. Klaps nie rozwiazuje problemu, bo wyraznie
jakis jest.
Kupilam sobie ostatnio ksiazke o komunikacji z dzieckiem (Gordona) i studiuje
ja, bo trudno mowic o czytaniu, jest tam tyle informacji do przemyslen i
przetrawien, niektore trzaba dopasowac do dziecka i sytuacji.
Generalnie zauwazylam, ze to pyskowanie ujawnia sie w tym wieku i jest chyba
objawem ksztaltowania wlasnego ja. Moja corka tez przez to przechodzi. I im
bardziej nie mam na nia czasu tym ten bunt jest silniejszy. Gorzej jest w
czasie roku szkolnego, teraz jest u babci, wszystko jest powoli wiec i bunt
jest mniejszy.
Mysle, ze trzeba jednak probowac rozmawiac, wyjasniac co jest pozytywne a co
negatywne, bo dzieci przeciez tego nie wiedza i probuja wyznaczac swoje granice
czesto metoda prob i bledow, czesto sa po prostu bardziej konsekwentne i uparte
niz my. Przetrzymac. Powodzenia i sily!

[poison1]

liloom napisała:

> A mi sie wydaje ze nie mozna uogolniac. Na jedno zadziala klaps, a na drugie
> nie. I raz pomoze a raz przeszkodzi. Klaps nie rozwiazuje problemu, bo
wyraznie
>
> jakis jest.
> Kupilam sobie ostatnio ksiazke o komunikacji z dzieckiem (Gordona) i studiuje
> ja, bo trudno mowic o czytaniu, jest tam tyle informacji do przemyslen i
> przetrawien, niektore trzaba dopasowac do dziecka i sytuacji.
> Generalnie zauwazylam, ze to pyskowanie ujawnia sie w tym wieku i jest chyba
> objawem ksztaltowania wlasnego ja. Moja corka tez przez to przechodzi. I im
> bardziej nie mam na nia czasu tym ten bunt jest silniejszy. Gorzej jest w
> czasie roku szkolnego, teraz jest u babci, wszystko jest powoli wiec i bunt
> jest mniejszy.
> Mysle, ze trzeba jednak probowac rozmawiac, wyjasniac co jest pozytywne a co
> negatywne, bo dzieci przeciez tego nie wiedza i probuja wyznaczac swoje
granice
>
> czesto metoda prob i bledow, czesto sa po prostu bardziej konsekwentne i
uparte
>
> niz my. Przetrzymac. Powodzenia i sily!


A wychowałaś już przynajmniej jedno dziecko? Jak nie to sobie kup jeszzce parę
książek, wszak to sama mądrość (tylko nie płacz mi tu na forum na starość).

[liloom]

poison przeciez pisze o swojej corce, wiec?

[Gość: Liver]

I co ? Chowasz dziecko z podręcznikiem w ręku ?

liver jasne ze nie

[liloom]

ale skoro takie ksiazki sa to moge to przeczytac, nie uwazasz?
czasem sa w nich pomysly fachowcow - jest cos takiego jak psychologia - liver
sorry za ironie, ale powiedz - masz dziecko?

poison

[liloom]

Wiesz z tymi owocami to nie jestem pewna, bo ksiazka jest jakiegos amerykanina,
a tam sie inaczej wychowuje dzieci. Moze baby wiecej w domach siedza, nie wiem.
Ja mam malo czasu na moja mala i boje sie ze mi sie troche rzeczy wymyka. Nie
mam pomocy na miejscu jak wielu z was ma (mamusie, babcie), wiec radze sobie
jak umiem.
Kiedys czytalam Spocka, bylo wtedy na rynku tylko to, teraz jest duzo wiecej,
ale dzis uznaje Spocka za wielka bzdure. Dlaczego? Bo daje rady, ktore mnie
wkurzaly.

[poison1]

liloom napisała:

> Wiesz z tymi owocami to nie jestem pewna, bo ksiazka jest jakiegos
amerykanina,
>
> a tam sie inaczej wychowuje dzieci. Moze baby wiecej w domach siedza, nie
wiem.
> Ja mam malo czasu na moja mala i boje sie ze mi sie troche rzeczy wymyka. Nie
> mam pomocy na miejscu jak wielu z was ma (mamusie, babcie), wiec radze sobie
> jak umiem.
> Kiedys czytalam Spocka, bylo wtedy na rynku tylko to, teraz jest duzo wiecej,
> ale dzis uznaje Spocka za wielka bzdure. Dlaczego? Bo daje rady, ktore mnie
> wkurzaly.

A ja miałam i matkę i teściową,ale oglądały dziecko od święta. W wieku 2,5 roku
posłałam do żłobka, potem do przedszkola. Babcie były na czas choroby. Książki
sobie kupiłam, chyba dwie. Ale tylko się denerwowałam albo mnie śmieszyły kiedy
je czytałam. Książki są dobre jeśli ktoś wychował się w rodzinie, która nie
mogła być wzorcem i nie wie, jaką drogą iść dalej.
Z moich wieloletnich obserwacji wynika, że problemy z dziećmi mają najczęściej
ludzie wysoko wykształceni i często z wykształceniem ukierunkowanym na
pedagogikę czy coś w tym rodzaju.

poison posluchaj...

[liloom]

Sluchaj poison nie wiem gdzie Ty mieszkasz (ma to znaczenie), ale nie zgadzam
sie z Toba. Ja wychowalam sie w socjalizmie w Polsce, a moja corka mieszka w
bogatym kraju, dzieci maja teraz duzo wiecej niz kiedys sama o tym pewnie
wiesz. I nie tylko wzorce rodzinne maja znaczenie. Moi starzy byli bardzo
mlodzi gdy ja sie urodzilam, a ja nie bylam super mloda gdy urodzilam corke.
Moi starzy sie rozwiedli, a ja meza. Ja mialam duza rodzine, babcie, ciocie,
kuzynow i kuzynki, a teraz nie mamy tu nikogo, wiec o jakich wzorcach mowisz?
Mam bic moje dziecko jak dziala nie tak jak JA chce?
Oczywiscie ze mam ochote ja "strzelic", ale mimo to tego nie zrobie.
Jedna rada z tego Gordona, ktora mi sie naprawde podoba, to uswiadomienie sobie
ze nie traktujemy dziecka jak przyjaciela tylko narzucamy, ograniczymy,
niszczymi jego JA, gdy nie dziala wg naszych wlasnych wzorcow. Moge Ci to
opowiedziec szczegolowiej jesli Cie to zainteresuje.

[poison1]

liloom napisała:

> Sluchaj poison nie wiem gdzie Ty mieszkasz (ma to znaczenie), ale nie zgadzam
> sie z Toba. Ja wychowalam sie w socjalizmie w Polsce, a moja corka mieszka w
> bogatym kraju, dzieci maja teraz duzo wiecej niz kiedys sama o tym pewnie
> wiesz. I nie tylko wzorce rodzinne maja znaczenie. Moi starzy byli bardzo
> mlodzi gdy ja sie urodzilam, a ja nie bylam super mloda gdy urodzilam corke.
> Moi starzy sie rozwiedli, a ja meza. Ja mialam duza rodzine, babcie, ciocie,
> kuzynow i kuzynki, a teraz nie mamy tu nikogo, wiec o jakich wzorcach mowisz?
> Mam bic moje dziecko jak dziala nie tak jak JA chce?
> Oczywiscie ze mam ochote ja "strzelic", ale mimo to tego nie zrobie.
> Jedna rada z tego Gordona, ktora mi sie naprawde podoba, to uswiadomienie
sobie
>
> ze nie traktujemy dziecka jak przyjaciela tylko narzucamy, ograniczymy,
> niszczymi jego JA, gdy nie dziala wg naszych wlasnych wzorcow. Moge Ci to
> opowiedziec szczegolowiej jesli Cie to zainteresuje.


Przepraszam, a według czyich wzorców ma , jak to brzydko nazwałaś, "działać
moje dziecko? Sąsiada czy jakiegoś psychologa z Ameryki? To jest moje dziecko i
dlaczego ma być inne niż ja? Tylko dlatego, że żyje w innych warunkach?
Niezależnie od warunków, w jakich wychowujemy dziecko ma się ono nadawać do
życia w społeczeństwie. Inna sprawa to czy dziecko wychowamy na życiową
niezgułę czy sobka, którego nikt nie będzie lubił. Jeśli dzieciak w wieku 7 lat
dyryguje rodzicami i porównuje się z nimi to będzie to robił z innymi ludźmi. A
takich raczej się nie lubi w dorosłym życiu.
Zresztą najlepszym sprawdzianem, jak wychowujemy dziecko jest szkoła. Kiedy
wejdzie w środowisko rówieśników będzie musiało zweryfikować wiele swoich
zachowań, inaczej zostanie odrzucone.

[Gość: Liver]

Nie mam, ale zamierzam mieć i jestem po prostu ciekaw czy modele książkowe
pomagają w wychowaniu. Jedni polegają na książkach inni na doświadczeniu
starszego pokolenia inni znowu sugerują się zdaniem lekarzy a jeszcze inni
polegają na swoich odczuciach. No to jak jest ?

liver roznie

[liloom]

Liver, wszystkiego po trochu. Tak naprawde to zastanawiam sie nad tym rzadko.
Staram sie jak moge, juz pisalam, ze to zalezy od okolicznosci.
Klaps jest moze ostatecznoscia, nie siegam po to zbyt czesto, ale tez nie
jestem do tego zmuszona (gdy na przyklad juz naprawde nic nie dziala jest dla
mnie sygnalem przekroczenia pewnej granicy).
Naprawde nie walkuje takich problemow na codzien i chyba zachowuje sie
naturalnie. Takie walkowanie to dla mnie domena forum, ale nie traktuje tego
negatywnie, tylko sama mam okazje do przymyslen ( i walkowania hehe)

[poison1]

liloom napisała:

>
> poison przeciez pisze o swojej corce, wiec?


Co "więc"? Rozumiem z postu, że jesteś w trakcie procesu wychowawczego, a ja
pytam czy zbierasz już owoce książkowej teorii.

[lastka]

Pamiętam jak mój brat był w wieku Twojego dziecka to też zaczynał troszkę
pyskowac do nas, ale kiedy zaczynał to robić to albo był zawstydzany albo
poprostu lekcewazony. Krzyczał coś do nas a my go traktowaliśmy jak powietrze.
Oczywiście zdarzało się, że nie dało się tego wytrzymać dostawał poprostu w
dupsko. Na kilka lat był spokój, ale teraz kiedy ma już 13 lat naprawdę trudno
go przegadać. Tylko teraz jak zaczyna znowu swoje pyskówki to do akcji wkracza
tato, który ma ciężką rękę i poprostu dostaje od ojca klapsa.
Sama nie uważam żeby to było coś złego tzn. klaps, sam kiedyś też dostawałam i
wyrosłam na normalną osobę i nie mam absolutnie tego za złe moim rodzicom.
Chociaż wtedy co ja sobie myślałam...

Eruditio aspera - optima.

[triassochelys]

[poison1]

triassochelys napisał:

>

Ja, ja, ja wol,
iś libe alkohol!

Lepszy klaps

[poison1]

Moje dziecko nieraz prosiło samo o karę cielesną, bo nie chciało być pozbawiane
przyjemności, których zabranianie stało się mniej więcej od 6 roku życia formą
karania. Bicie skutkuje do 5, 6 roku życia.

[cala2]

dzieki za tyle odpowiedzi...
probowalam roznych metod i jedno wiem, ze bicie tu nic nie pomoze, wtedy syn
sie zamyka w sobie, jest biednienki i pokrzywdzony i w rezultacie to on staje
sie ofiara a nie ja (bo to przeciez on mi napyskowal!), zaraz skarzy sie babci
a ta zaczyna moralizowanie i tysieczne tlumaczenie...
Chyba jednak nie tedy droga...
Co do ksiazek, czytam aktualnie:"pozytywna dyscypline" J.Nelsen, poradniki
mozna czytac mozna ich nie czytac, moze porady sie przydadza a moze nie bo
ksiazka ksiazka a zycie zyciem...
Mam wrazenie, ze dzieci teraz za wiele maja zabawek, TV, gier , atrakcji i stad
te nowe żądania. Ja w wieku mojego syna mialam kilka zabawek a nie jak on dwa
pudla (po butach) klockow lego i oprocz tego mase innych zabawek, ktore juz sie
w regale nie mieszcza.

[poison1]

cala2 napisała:

> dzieki za tyle odpowiedzi...
> probowalam roznych metod i jedno wiem, ze bicie tu nic nie pomoze, wtedy syn
> sie zamyka w sobie, jest biednienki i pokrzywdzony i w rezultacie to on staje
> sie ofiara a nie ja (bo to przeciez on mi napyskowal!), zaraz skarzy sie
babci
> a ta zaczyna moralizowanie i tysieczne tlumaczenie...
> Chyba jednak nie tedy droga...
> Co do ksiazek, czytam aktualnie:"pozytywna dyscypline" J.Nelsen, poradniki
> mozna czytac mozna ich nie czytac, moze porady sie przydadza a moze nie bo
> ksiazka ksiazka a zycie zyciem...
> Mam wrazenie, ze dzieci teraz za wiele maja zabawek, TV, gier , atrakcji i
stad
>
> te nowe żądania. Ja w wieku mojego syna mialam kilka zabawek a nie jak on dwa
> pudla (po butach) klockow lego i oprocz tego mase innych zabawek, ktore juz
sie
>
> w regale nie mieszcza.


No kochana, to jesteś już manipulowana przez własne dziecko. A babcię
opierniczyć, żeby nie mieszała się do nie swoich spraw. Ale zrobisz i tak jak
uważasz, nie wiem tylko po co zygnalizujesz problem na forum.

[cala2]

Z babcia to nie tak prosto, bo jak opiernicze porzadnie to ciekawe kto mi sie
zajmie 5 tyg. dzieckiem w wakcje? Nie stac mnie zeby wyslac go na 2 m-ce
kolonii, ja mam urlopu 4 tyg. a on ma wolnego 11 tyg! Nie ma sie kto nim w te
wolne zajac...
A co do manipulacji to masz racje, manipuluje wszystkmi w domu, i cale
popoludnia nie ma spokoju tylko wszystko sie kreci dookola dziecka i
jego "problemow".

[poison1]

cala2 napisała:

> Z babcia to nie tak prosto, bo jak opiernicze porzadnie to ciekawe kto mi sie
> zajmie 5 tyg. dzieckiem w wakcje? Nie stac mnie zeby wyslac go na 2 m-ce
> kolonii, ja mam urlopu 4 tyg. a on ma wolnego 11 tyg! Nie ma sie kto nim w te
> wolne zajac...
> A co do manipulacji to masz racje, manipuluje wszystkmi w domu, i cale
> popoludnia nie ma spokoju tylko wszystko sie kreci dookola dziecka i
> jego "problemow".


Najważniejsze, że jednak to zauważasz. Już myślałam, że jesteś zaślepioną matką.
Rozumiem, że babcia mieszka z Wami? To przechlapane. Babcie są od cieszenia sę
wnukami, nie powinny ingerować w metody wychowawcze. Ale fakt, że nieraz
jesteśmy skazane na ich pomoc. Wymądrzam się , bo moje dziecko już może samo w
domu zostawać. Na szczęście częściej przebywało kiedyś u mojej matki niż
teściowej, a my miałyśmy w tym czasie podobne poglądy na chowanie dzieci.
Zmieniło się to, bo syn jest już prawie nastolatkiem, i ja nie akceptuję
wszystkich metod stosowanych w tym wieku przez moją matkę w stosunku do mnie i
brata. A moja mama jest na tyle mądra, że nie oburza się kiedy nie stosuję się
do jej rad. Zresztą zaczynam zbierać owoce sposobu wychowywania syna. Nie mam
jak na razie żadnych problemów, zarówno w szkole jak i w domu. A temperamencik
to on ma!