List tygodnia

[Gość: pinokio]

Cała prawda płynie z tego listu.Jestem w takiej samej
sytuacji.Po 34 latach pożycia zdecydowałam się na
rozwód.Wszystko moglam znieśc-pracować w domu,w
firmie,wychowaywać dzieci,opłacać rchunki,utrzymywać dom-ale
pogardy ze strony męża nie.On "ideał" bez przerwy miał
pretensje .Postanowiłam zacząć zycie od nowa,jestem
przekonana,że nie jest za późno.Nie należy za wszelką cenę
utrzymywać toksycznego małżeństwa.

[lalka74]

najsmutniejsze, że to nie jest przypadek odosobniony. Trzymaj się i powodzenia
w nowym życiu :)

[Gość: Iwona]

Mniemanie, ze przez Twoje studia, spadek i prace stajesz sie
automatycznie wartosciowym czlowiekiem, jest rownie bledne i
skrajnie krotkowzroczne. Czy rzeczywiscie TO swiadczy o naszej
wartosci ludzkiej? Pytanie na pewno retoryczne, ale warto tez o
tym pomyslec, argumentujac swoja pozycje. Bo mam nadzieje, ze to
nie dlatego tak sie zapracowujesz, zeby sie dowartosciowac w
oczach meza...? Zlosliwi mogli by wlasnie cos takiego wyczytac
miedzy linijkami, a wierze, ze tak nie jest...
Twoj maz ma na pewno przede wszystkim problemy ze saba, nie
potrafi "normalnie" podchodzic do bliskich mu osob... Rozumiem
Twoja sytuacje, cierpialam podobnie, ale udalo mi sie z mezem
(to juz musi dwoje chciec) jakos sie zgrac. Jestem swiadoma,
tego, ze moga byc nawroty starej sytuacji, przez to nie wpadne
do dolu nastepnym razem, ale radze Tobie z serca, zebys rowniez
nie lekcewazyla swoich uczuc i jak najszybciej podjela sie
rozwiazaniem problemu, jezeli zalezy Ci na Twoim zwiazku

Najlepsze zyczenia od Iwony

[Gość: Tez Iwona]

Dlugo sie zastanawialam nad tym listem. Z jednej strony
cierpienie.. z drugiej... no wlasnie.
Dlaczego dajesz komus innemu (swojemu mezowi) prawo decydowania,
czy jestes cos warta. Dlaczego to on ma definiowac Ciebie? Gdzie
jestes Ty sama?
Moze zamiast trudu udowodnienia mu, warto podjac trud
udowodnienia sobie. Pracy nad soba, rozejrzenia sie. Moze
pieniadze warto zainwestowac w prace nad sobie. Sensowna
psychoterapia wymaga wiele cierpliwosci i pieniedzy ale przynosi
efekty. Nawet jesli sie w nia specjalnie nie wierzy.
Sprawdzilam - polecam. Moze sie okazac, ze rzeczy wygladaja
zupelnie inaczej niz wydaje sie Tobie.
Pozdrawiam
i zycze zwrotu i odkryc .. w sobie.
Najpierw. Iwona

[Gość: Iwona]

Tez wyprobowalam rozmowy psychoterapeutyczne. Pozwalaja dojsc do
POWODOW konfliktow, a nie jak to w dzisiejszym swiecie
popularne: szybkie rozwiazanie i w nowym zwiazku byc moze ten
sam problem... Szkoda tylko, ze w Polsce trzeba za nie, pewnie
slono, placic. Na Zachodzie nie zawsze. (Polskie kasy chorych na
pewno zaoszczedzilyby na prewencji!) Uwazam, ze rozwod jest
wyjsciem, ale niekoniecznie najlepszym, tym bardziej gdy sa
dzieci.

Pozdrowienia rowniez dla "tez Iwony"

Iwona

[Gość: Lena]

Problem polega na tym,że wojego męża w domu nie nauczono szacunku dla drugiego
człowieka albo wyniósł model " eśli nie ty ją to ona ciebie będzie lekceważyć".
Obydwa groźne choć groźniejszy ten pierwszy. Zastanów się który model
prezentuje Twój mąż. To co Ty robisz nie ma dla niego większego znaczenia.
Jeśli "wisiałabyś" na nim i była od niego zależna lekceważyłby Ciebie - wiadomo
za co. Jeśli jesteś pracowita i zaradna - lekceważy Cie ze strachu. Ma to tylko
znaczenie dla Ciebie, bo możliwe,że gdybyś była od niego zależna nie dość,że
mógłby posunąć się jeszcze dalej /czemu nie przyłożyć?/ to jeszcze Ty czułabyś
się coraz gorsza. Z człowiekiem który boi się niezależności żony trzeba
rozmawiać , rozmawiać i jeszcze raz rozmawiać. Najlepiej jak tylko zobaczymy
takie objawy i zdiagnozujemy,że to jest to. Zwykle przeciąga się sprawę, bo
kobiety uważają,że pokażą mężowi co są warte i wtedy on będzie ją szanował a to
jak widać niestety nic nie daje. Po wielu latach może być jeszcze o co walczyć
o ile nie padło zbyt wiele słów, które bolą tak, że trudno o nich zapomnieć,
trudno wybaczyć.
Ten pierwszy model - brak szacunku dla innych zwykle bywa trudno uleczalny. To
jest taki model siły : szanować trzeba tego kto na nim to wymusi. Wtedy widać
to gołym okiem - żona nic nie znaczy , dzieci to gówniarze które mają robić to
i tak jak tauś chce. Psychika dziecka - to dla niego mit, bo wiadomo,że dziecko
trzeba wytresować.
Obydwa modele niezależne od wykształcenia a od wychowania.
Oceń jakii model prezentuje Twój mąz i jakie poczucie bezpieczeństwa Ci daje.
czy chciałabyś się przy nim zetarzeć?
Moja znajoma, 42-letnia kobieta zostawiła swojego męża po 18 latach małżeństwa.
Pracuje, studiuje równolegle z synem. Jej małżeństwo uwżaliśmy za super. Ona
przedsiębiorcza, energiczna, dość wysokie stanowisko mimo braku studiów a przy
tym oczytana, towarzyska. Powiedziała kiedyś : jeśli przez wiele lat
słyszysz "na mnie nie licz, rób sobie to sama, sama ponoś konsekwencje" to w
końcu to zrobisz.

[banalna?joanna]

hm...tak dać się przerobić...to nie wina męża...tylko Pani
słabej osobowości...i takie chwalenie sie na łamach
prasy...żenada!!!!