dzika namiętność!!

[wyjatkowa_kobieta]

Każdy jego gest w jej kierunku przyprawiał ją o dreszcz jakiego dotąd nie
znała. Jej zapach za każdym razem zniewalał, on zapominał o tym co
rzeczywiste. Każde spotkanie to niekończąca się namiętność, aż do rozstania.
Przerażająca tęsknota nie pozwalała im wrócić do realnego świata. A
najdziwniejszym był fakt, iż ich stali partnerzy (jej mąż i jego żona) nie
potrafili odkryć w nich tej skrywanej energii przez kilka lat, którą oni
odkryli dzięki sobie w ciągu miesiąca płomiennego romansu, który zostanie w
nich do końca.

Zrezygnowali z siebie na rzecz rodzin...
Czy postąpili własciwie??

[vera1]

jak lubią sie umartwiać i rozpamiętywać, co by było, gdyby, to zrobiliście jak
najlepiej

[wyjatkowa_kobieta]

a może ktoś z Was przeżył coś podobnego???

[ania.downar]

Mi sie zdarzylo. Ale nie umialam byc kochanka. Nie wiem, ze czego to u mnie
wynikalo, chyba duma... A bylo naprawde ciezko. Emocje niemal odbieraly rozum.

Ale warto bylo sie nie poddac. Emocje opadly, zostala bardzo gleboka i bardzo
czysta przyjazn, a co najwazniejsze szacunek do siebie samej.

[wyjatkowa_kobieta]

dzięki.... zastanawiającym dla mnie był jedynie fakt: dlaczego zawsze byłam
pewna swych poczynań??? a w najmniej oczekiwanym momencie przytrafiła mi się
historia, której nigdy bym się nie spodziewała w swym życiu!!!
Życie bywa przewrotne....

[ania.downar]

Tak.
Ale niech usmiechaja sie do wspomnien.

[aserath]

przezyłam nie raz. I powiem ci jedno - ten ogień nigdy nie gaśnie.
Czy dobrze zrobiliście? tak. Bo taka namiętność umiera w codzienności> na
męża/żone wybieramy innych partnerów niż na kochanka/kochankę.

[montypyton]

jakbym czytała o sobie. jestem w takim związku czuje sie cudownie ale nie wiem
jak to długo potrwa rozum mówi że nie wolno tak że mamy rodziny a serce
podpowiada inaczej. Nie żałuje żadnej chwili z nim spędzonej ale nie wiem jak to
długo potrwa... Męcze się okropnie szczególnie teraz gdy wiem że nie zobaczymy
się przez jakiś czas. Nikomu nie podpowiem w przyszłości spróbuj zobaczysz jak
to jest, bo tęsknota zabija i poczucie winy też

[m_z_poczta]

To jest nas więcej. Myślałam że to koniec, że dalej się już nie posuniemy,
tymczasem właśnie się odezwał. Z jednej strony pragnę tych spotkań, tęsknię, z
drugiej to ogromne poczucie winy, żalu, smutku, że daję się ponieśc emocjom a
nie zdrowemu rozsądkowi.Że zdradzam...