Forum o anoreksji

[Gość: Aneta]

Nie jestem anorektyczką, ale pamiętam czasy gdy po zjedzonym na
śniadaniu rogalu chciało mi się płakać, jadłam tylko jogurty, na
wykładzie z filozofii przez półtorej godziny potrafiłam się
zastanawiać jaki jogurt zjem na kolację. Od tego czasu minęło 10
lat, wiem, że wtedy byłam blisko tego, co przeżywają teraz osoby
biorące udział w forum. To takie ważne, by móc z kimś poza
terapeutą porozmawiać o swoich lękach i próbach walki.

[Gość: hebe]

Wszyscy szukaja przyczyn anoreksji w kampanii chudosci
prowadzonej przez media, a czemu tak mala uwage zwraca sie na
dom rodzinny. Na anoreksje zapadaja czesto dziewczyny bardzo
mlode. Gdzie sa rodzice tych dziewczyn, kiedy one traca poczucie
wlasnej wartosci i popadaja w chorobe??? Tak tak drogie mamusie
i drodzy tatusiowie, to wy cos zabagniliscie, dlatego wasze
dzieci wola umrzec, niz zyc.

[Gość: gogo]

zgadzam sie, ze glownie jest to odreagowanie spiec w rodzinie, albo chec
zadowolenia kogos ...
a kampania chudosci prowadzona przez media daje przyklad jak mozna poczuc sie
pieknym, silnym , zwrocic uwage na to ze zle sie czuja, albo sa samotne...

[Gość: agility]

Jestem BYŁA anorektyczką-i nie wiem czy mówie to z duma czy zaduma..10 lat
temu kiedy zaczęła się moja choroba, nikt o takim "zjawisku"nie wiedział-
psychiatrzy szpitalni doszukiwali sie przyczyn dookoła i w całej złożonej
strukturze umysłu-a tak naprawde anoreksja jest chorobą duszy!kazdy z nas za
coś tam w środku bardzo sie nie lubi-po kilku próbach zmiany i porażkach
próbuje zabić to czego nie można ocalić-karanie własnego ciala jest wielkim
krzykiem Pomocy!moze ktoś ,silniejszy zwróci uwage,pokocha nas pomimo wad-
Tęsknimy. marzymy,czekamy ..i zamykamy się coraz bardziej-bo strach przed
odkryciem prawdy jest silniejszy niz człowiek.Chodzimy po kredowym kole lęków-
jakikolwiek krok w którą kolwiek strone wydaje się niemożliwy i konieczny
zarazem.Tak naprawde nikt za nas tego nie zrobi,ani kochający rodzice,ani
przyjaciele-nikt za nas życia nie przeżyje, nie poda nam go na tależu,nie zje
sie tego z chlebem, nie wypije w słodkim ani gozkim syropie,nie przełknie jak
pigułke-jeśli Ty sama nie zechcesz żyć...Uzależnienie to choroba,co więcej
śmiertelna-potraktuj ją poważnie tak jak ona traktuje ciebie!walka jest
trudna,ale zwycięża tylko jedna..(!)nie lekaże,farmaceuci,rodzice,przyjaciele-
tylko TY albo ONA-przegrana oznacza KONIEC! dwa tygodnie temu mój mąż przegrał
tą walkę(nie żyje)był uzalezniony i nie chodzi o rodzaj,nazwe ale o stan duszy
i co za tym idzie ciała-zwierciadła.Mnie sie udało,pomimo wszystko staram sie
zyć-przemyślcie to drogie siostrzyczki-anorektyczki,co może was spotkać a co
was jeszce czeka...Zycie jest piękne pomimo wad!

[Gość: Alicja]

Jestem anorektyczka. Nie, nie jestem teraz chuda. Ale anoreksja
tkwi w kazdej chorej dziewczynie jak alkoholizm w alkoholiku. Do
konca.
Niesamowicie rozsmieszyl mnie artykul o anoreksji. Prawie
tarzalam sie ze smiechu, jak zawsze, kiedy czytam podobne
brednie wypowiadane przez osoby, ktore chorobe znaja z teorii.
Nie wiedza, co wymyslec, wiec wymyslaja, ze wszystko jest
spowodowane zaburzonymi relacjami z matka. Ile matek nie spi
przez to po nocach? A tymczasem to nieprawda. Tak jak nieprawda
jest, ze nie mozna przestac. Mozna. I w kazdej chwili mozna
wrocic. Nie ma z tym problemu. Mozna sobie powiedziec: a od dzis
znowu nie jem, jesli jest sie faktycznie anorektyczka. Wszystkie
wyleczone dziewczyny o tym wiedza. I wszystkie smieja sie z
tych "ekspertow", ktorzy przeprowadzaja programy uswiadamiajace
w podstawowkach czy tam teraz gimnazjach. "Ankiety mowia, ze..."
Ludzie! Pomyslcie, to nie boli! Pamietam setki ankiet
przeprowadzanych u mnie w szkole. I nikt nie napisal w nich
prawdy, za to kazdy mial swietny ubaw. Nie piszcie mi, ze po
wynikach ankiet cos widac. Dorosly czlowiek nie powie prawdy
ankieterowi, a co dopiero dzieciak, ktorego zyciowym celem jest
zaszpanowanie przed kolegami. I nie mowcie mi, ze akcje
uswiadamiajace, polegajace na przyjsciu do szkoly jakiejs
nawiedzonej pani doktor, ktora powie, ze nie wyglad sie liczy,
cos zmieni. Nie zmieni nic. Ta choroba tkwi w srodku. Mozna ja
uaktywnic, a taka wizyta tylko to moze przyspieszyc. Dla
mlodziezy szkolnej taka pogadanka jest tylo okazja do odwolania
lekcji. Czy nikt w tym kraju nie chodzil do szkoly, ze nikt tego
nie pamieta? A moze wszyscy chca wywrzec dobre wrazenie i udaja
sami przed soba, ze oni byli diecmi uwaznymi i zawsze stosowali
sie do polecen doroslych?
A moze, zamiast tracic czas i pieniadze na badania, ktore nic
nie przyniosa poza satysfakcja tych, ktorzy je robia, zbadac
anoreksje naprawde? Czy nikt sie do tej pory nie zastanowil nad
tym, ze to nie tylko media, choc jasne, ze maja tutaj pewna
role? A co ze swieta Katarzyna ze Sieny, tez padla ofiara mass
mediow, czy tez moze panujacego owczesnie modelu ascetki? A moze
by zanalizowac podloze genetyczne? Moze sklonnosci do tej
choroby sa dziedziczne? Moze przestaniecie wreszcie wymyslac
rozne "madre" rzeczy, ktore tylko sprawiaja przykrosc rodzicom,
bo mowi sie im, ze to ich wina?
Czekam na madry artykul o anoreksji. Czekam na prawdziwe
badania. Oczywiscie, teraz wypowie sie pani doktor i powie, ze
moja postawa jest wynikiem zlych relacji. Guzik! Mam swietne
stosunki z rodzicami, zyje z satysfakcjonujacym zwiazku, jestem
mloda, ladna, wyksztalcona. I co? Gdzie tkwi przyczyna? W
nieakceptowaniu siebie? Alez ja siebie akceptuje w calej
rozciaglosci!
I co teraz, Wielkie Autorytety? Co wymyslicie, zeby nie stracic
we wlasnych oczach i nie wyjsc na glupkow? Czekam z
niecierpliwoscia. Moze sie dowiem o sobie czegos, czego nie
wiem. A na pewno wszystko chetnie skomentuje.

[Gość: hebe]

Gość portalu: Alicja napisał(a):
> badania. Oczywiscie, teraz wypowie sie pani doktor i powie, ze
> moja postawa jest wynikiem zlych relacji. Guzik! Mam swietne
> stosunki z rodzicami, zyje z satysfakcjonujacym zwiazku,jestem
> mloda, ladna, wyksztalcona. I co? Gdzie tkwi przyczyna? W
> nieakceptowaniu siebie? Alez ja siebie akceptuje w calej
> rozciaglosci!

Skoro jestes taka szczesliwa i akceptujesz siebie, to po co
chcesz sie zaglodzic?

[Gość: midm]

> Nie wiedza, co wymyslec, wiec wymyslaja, ze wszystko jest
> spowodowane zaburzonymi relacjami z matka. Ile matek nie spi
> przez to po nocach? A tymczasem to nieprawda.
A skad Ty to wiesz?

Tak jak nieprawda
szystkie
> wyleczone dziewczyny o tym wiedza.
Ja jakos nie.

>Nie piszcie mi, ze po
> wynikach ankiet cos widac.
A Ty mi, ze na podstawie spostrzezen siebie i moze ewentualnie
kilku innych osob, uogloniasz wszystko na reszte.

A co ze swieta Katarzyna ze Sieny, tez padla ofiara mass
> mediow, czy tez moze panujacego owczesnie modelu ascetki?
Czy np. grypa przestaje byc grypa jesli zarazilas sie wirusem
przez kogos, a nie bezposrednio od wirusa?

A moze
> by zanalizowac podloze genetyczne?
Cos nie specjalnie orientujesz sie w badaniach skoro nie wiesz,
ze juz to analizowano.

> Alez ja siebie akceptuje w calej
> rozciaglosci!
Mam wrazenie, ze niestety az przesadnie. Moze tu jest klucz.

[Gość: dora]

Moje Drogie i Kochane walcz ace z ta paskudą An!
Bardzo mnie interesuje anoreksja jako choroba, już od jakiegoś
czasu piszę pracę na jej temat i każde źródło informacji jest
dla mnie bardzo cenne. To na czym sie skupian to rodzina i co w
niej takiego innego co sprawiło, ze anoreksja się ujawnia u nas
dziewcząt , córek, sióstr. Sama nie jetem chora , ale mam
problemy z wagą ( nie mogę czasem jesć, czasem jem , nie tyję
itp.)Po za tym depresja jest mi znana na tyle , że pewnie nie
musiałabym nikogo pytać na czym polega. Jeśli któraś z Was
chciałaby napisać do mnie i opowiedzieć swoją historie to nie
krępujcie się . Chciałabym w Was znalęźć pomoc do
przeprowadzenia ankiety , która przygotowuję.
Mam nadzieję , że nie wystraszę tym listem nikogo a może ktoś mi
pomoże.
[e-mail]

zastanawia mnie mechanizm anoreksji

[soczewica]

w dzieciństwie ojciec często powtarzał mi, że jestem gruba.
teraz rozumiem, że nie robił tego ze złej woli, nie chciał, żeby jego córa była
pulpetem, jasne, mógł zaaakceptować, pewnie tak postąpiłaby większość ojców.
tylko mój tato wychowywał sie bez matki; niby nie ma to nic do rzeczy, ale obce
są mu niektóre zachowania: nie czuje potrzeby okazywania czułości; dba o mamę,
przejmuje się jej chorobą, potrafi zapewnić byt domowi - ale na przykład nie
daje jej kwiatów - nigdy tego nie obserwował u siebie w domu, tak samo - nie
przytula się, nie okazuje czułości. zamiast na kolację do restauracji zabiera
matkę do lasu na wycieczkę, zamiast biżuterii - ofiarowuje jej cztery
opakowania proszku do prania itd.
ale do rzeczy. zachowanie ojca nigdy nie wpędziło mnie w obsesję odchudzania,
chociaż starałam się - i do dzisiaj się staram - spełnić jego oczekiwania.
fakt że jestem osobą z nadwagą i nie lubię mojego tłuszczyku nigdy nie
zdopingował mnie do odejmowania sobie jedzenia od ust.
ani "pieszczotliwe" określenie pana nauczyciela w podstawówce: moj ty
paszteciku.
ani niezadowolenie gdy widziałam się w lustrze.
żadnej diety odchudzającej nie jestem w stanie przeprowadzić do końca, bo
zawsze coś mnie skusi.
trochę schudłam na początku wegetarianizowania, trochę podczas biegania po
mieście rozwieszając plakaty co wieczór, trochę podczas zajęć na uczelni kiedy
nie było czasu wrócić do domu na obiadek.
trochę mi skóra cierpnie kiedy pomyślę o plaży w lecie, ale przecież nadal nie
ma impulsu, żeby żyć na jogurcikach i sucharkach.
co motywuje dziewczyny z anoreksją? gdzie się to zaczyna?

soczewica

[drzazga1]

soczewica napisała:

> co motywuje dziewczyny z anoreksją? gdzie się to zaczyna?
>
> soczewica
>
Ja myślę, że je motywuje złudzenie, że ograniczając jedzenie będą panowały nad
własnym ciałem.

Był czas, parę ładnych lat temu, że sama mogłam wpaść w tę pułapkę. Na
szczęście znalazłam sobie inne hobby:-). U mnie głównym powodem były właśnie
uwagi mamy - w tej chwili potrafię je ignorować, może dlatego, widzę
sprzeczności w tym, co mówi? Zresztą długo wysłuchiwałam zachwytów, jak to
pięknie odchudziła się moja cioteczna siostra, a potem tę siostrę zobaczyłam...
blee, wymęczona, "wyblakła" skóra, włosów to jej została najwyżej połowa (a
miała piękne, zawsze jej zazdrościłam), wystające obojczyki i biustu prawie
wcale, za to pupa owszem, owszem - wygląda raczej nieproporcjonalnie. No i
szybko się męczy.
To ja dziękuję.
Zresztą dziwna rzecz, od obcych ludzi nigdy złego słowa na temat swojego
wyglądu nie usłyszałam, przeciwnie, może mają lepszy gust niż mamusia;-)))?

Pozdrawiam

Ps. Próbowałam diety wegetariańskiej, bo lubię te soczewice i soje i sałaty,
ale wtedy przybyło mi 3 kg i byłam stale głodna, więc dałam spokój.

[Gość: rozmiar 44-42]

Cudnej urody GW z cudnym dodatkiem Wysokie obcasy to czysta
hipokryzja. Rozsądne,wyważone na pozór artykuły o anoreksji i
bulimii,a popatrzcie kilka stron dalej.W każdym numerze. Modę
prezentują anorektyczki . Sterczące ramionka i łokcie, nóżki jak
patyczki i w dodatku z wyraźną krzywicą. Obryzione paznokcie i
wykoślawione paluchy. Za co fotograf nie lubi tych dziewczyn -
nie wiem. Ale nie ma się co oszukiwać. Media narzucaja wizerunek
kobiety chudej do nienormalności z blada cera i podkrązonymi
oczami.I te modele ciuszków!.Albo wory albo ubranka dla
lalek.Nie jestem strasznie gruba,jestem normalna.I może dlatego
dostaje szału na widok modelek , które biustu mają mniej niż
moja córka kiedy miała 12 lat. To one są nienormalne nie
ja.Handel dokłada swoje.Kupno bielizny,bluzki,która miałaby
dobry obwód w biuście (ale niekoniecznie identyczny do bioder)
to potworny problem. Najczęściej słyszę: takich rozmiarów nie
prowadzimy. Sytuację ratują second - handy. Ale nie łudźmy się,
to media-w tym Gazeta Wyborcza-kreują sylwetkę. Artykuły o
bulimii i anoreksji to zwykła hipokryzja. Popatrzcie na zdjęcia
Pań redaktorek przy felietonikach. Żadna z nich tak naprawde nie
wygląda jak na tym zdjęciu. Wszystkie chca być młodsze,
szczuplejsze i śliczniejsze. Tylko po co nawijać makaron na
uszy. Nie wolno się dać zapędzić w niewolnictwo cellulitu,
wagi , wymiaru ,koloru skóry , poglądów itp.Trzeba bezwzględnie
brać pod uwagę,że są to wszystko teksty sponsorowane- każda z
pań (i panów)za te bzdury dostaje pieniądze.Wysokie Obcasy
obecnie zmierzaja poziomem do pism dla przedwojennych kucht -
przy całym szacunku dla zawodu. Kuchtą można być bez względu na
wiek i płeć - to stan umysłu.

[Gość: beko]

Co za nienormalne przyszly czasy- wszedzie znajduja sie reklamy jedzenia(
czekoladki, chipsy, budynie, margaryna, ciastka itd.), a nie wolno wyściubić
nosa poza rozmiar 40( toz to juz prawie " nadwaga")! Media lansuja obraz
kobiety bliskiej smierci klinicznej:wylupiaste oczy,z kazdej strony kosci,
wystajace kosci biodrowe( tak chetnie zaznaczane w kazdej spodniczce i
spodniach przy okazji zdjec w zurnalu). A potem czlowieku znajdujesz taki
pseudoartykulik w gazecie, ktora sama swoimi sesjami zdjeciowymi lansuje
anoreksję! Co za hipokryzja! Kilka stron dalej modelki blade jak sciany i
chude jak ofiary chinskiego rezimu! Jak dziewczyny w takiej sytuacji maja nie
chorowac? Przeciez troche ciala traktowane jest doslownie jak zbrodnia! Mam
nadzieje, ze nadziejdzie jeszcze dzien , ze dziewczyna nie majaca 60 w pasie
bedzie sie czula godnie i normalnie, nikt jej nie zepchnie na margines tylko
za to, ze nie sterczą jej kosci jarzmowe i obojczyki!

[farsa]

wpadłam kilka razy na socjologiczne rozpoznanie forum pro-any [nota bene
dowiedziałam się o nim z GW] i wypadłam, co prędzej. ja - klasyczny rozmiar
40., bez nadwagi i wszędzie w sam raz, zaczęłam patrzeć na siebie, jak na
grubasa, otyłego pączka, który bez diety nie ma prawa funkcjonować, albowiem
dieta jest sensem życia kobiety, szczupłość [chudość] wyznacznikiem jej
atrakcyjności.
to zbiorowa paranoja z medialnym wsparciem i kreacją tego, z czym podobno media
[też GW] walczą, co piętnują.
podpisuję się pod powyższymi postami o hipokryzji.

a teraz zrobię sobie kawusię, z mleczuszkiem i dwiema łyżeczkami cukru.
pozdrawiam.

[drzazga1]

Gość portalu: rozmiar 44-42 napisał(a):

> Cudnej urody GW z cudnym dodatkiem Wysokie obcasy to czysta
> hipokryzja. Rozsądne,wyważone na pozór artykuły o anoreksji i
> bulimii,a popatrzcie kilka stron dalej.W każdym numerze. Modę
> prezentują anorektyczki . Sterczące ramionka i łokcie, nóżki jak
> patyczki i w dodatku z wyraźną krzywicą. Obryzione paznokcie i
> wykoślawione paluchy. Za co fotograf nie lubi tych dziewczyn -
> nie wiem.

Mój kolega wie;-) - mówi mi za każdym razem, że projektanci mody to geje:-)

(do gejów nic nie mam, nawet nie dziwię się, że lansują, to co sami lubią;-))

Codziennie przejeżdżam koło reklamy bielizny Atlantica - z parą modeli,
dziewczyna ma kości powleczone skórą, za to biust wylewa jej się ze stanika -
kto w te czary uwierzy? Albo grafik popracował z programem komputerowym albo
dała sobie włożyć implanty jak balony.


Ale nie ma się co oszukiwać. Media narzucaja wizerunek
> kobiety chudej do nienormalności z blada cera i podkrązonymi
> oczami.I te modele ciuszków!.Albo wory albo ubranka dla
> lalek.Nie jestem strasznie gruba,jestem normalna.I może dlatego
> dostaje szału na widok modelek , które biustu mają mniej niż
> moja córka kiedy miała 12 lat. To one są nienormalne nie
> ja.Handel dokłada swoje.Kupno bielizny,bluzki,która miałaby
> dobry obwód w biuście (ale niekoniecznie identyczny do bioder)


Mam to samo - obwód biustu większy niż bioder, w dodatku przy niedużym obwodzie
pod biustem duża miseczka - rozpacz mnie ogarnia, kiedy muszę kupić ubranie,
jak na dole dobre, to góry za nic nie dopnę, jak góra ujdzie, to dół wisi:-(


> to potworny problem. Najczęściej słyszę: takich rozmiarów nie
> prowadzimy. Sytuację ratują second - handy. Ale nie łudźmy się,
> to media-w tym Gazeta Wyborcza-kreują sylwetkę. Artykuły o
> bulimii i anoreksji to zwykła hipokryzja. Popatrzcie na zdjęcia
> Pań redaktorek przy felietonikach. Żadna z nich tak naprawde nie
> wygląda jak na tym zdjęciu. Wszystkie chca być młodsze,
> szczuplejsze i śliczniejsze.



Taaa, widziałam niektóre z tych pań "w naturze" i podziwiam fotografów. Ci to
dopiero maja talent! Graficy też zdolni.


Tylko po co nawijać makaron na
> uszy. Nie wolno się dać zapędzić w niewolnictwo cellulitu,
> wagi , wymiaru ,koloru skóry , poglądów itp.Trzeba bezwzględnie
> brać pod uwagę,że są to wszystko teksty sponsorowane- każda z
> pań (i panów)za te bzdury dostaje pieniądze.


Przestałam kupować - nie czuję potrzeby dofinansowywania bzdur i płacenia za
reklamę. Nie dowiem się niczego ponad to, co juz wiem.


Wysokie Obcasy
> obecnie zmierzaja poziomem do pism dla przedwojennych kucht -
> przy całym szacunku dla zawodu. Kuchtą można być bez względu na
> wiek i płeć - to stan umysłu.


No i z kuchcie łatwiej bzdury "sprzedać". Wszystkie chwyty dozwolone, aby kasa
leciała. W tym roku nie odnowiłam prenumeraty "Twojego Stylu", bo i tak nie
chciało mi się przeglądać.

[Gość: ewelina]

Swieta prawda! Wyraznie widze jak WO robia zjazd w dol. Kazda
inteligentna dorosla osoba wie,ze zdjecia sa obrabiane, ale
jak czyta Obcasy mloda dziewczyna i spojrzy w lustro, to
zaczyna juz od tego chorowac na nieakceptacje swego ciala.

[Gość: efka]

Brawo!!!Wlasnie ,na jednej stronie artykul o anoreksjia na
dugie "wieszaki" prezentujace mode. Taka dziewczyna widzi,ze
robia jej wode z mozgu.

[Gość: ppatka]

Z anoreksją nie jest tak prosto jak o tym tutaj piszecie. Mam 20 lat i rozmiar
36-38 i nienawidzę swojego ciała. Anoreksja, bulimia i okrutna depresja nie są
mi niestety obce, to ciągnie się już piąty rok. Skąd to się wzięło? Egoizmem
byłoby całą odpowiedzialność zrzucić na rodziców, choć w moim przypadku po
części tak jest. Jednak ja sama do tego doprowadziłam, zaczęłam się przejmować
co inni mówią. Moja mama nigdy nie żałowała mi uwag; zawsze mi powtarza, że
mam szerokie biodra i to już pozostanie moim największym kompleksem. Jeśli
chodzi o tate to zawsze chciałam spełnić jego oczekiwania; jednak jest to dla
mnie za trudne, nie daję rady i przez to czuję się jeszcze gorzej. Mam starszą
siostre, która jest idealna i nie jest możliwością bym mogła się z nią równać.
Wyższe wykształcenie, piękna figura, cudowna rodzina. Więc jak to się zaczęło?
Chciałam coś zmienić, chciałam poprostu polubić własną osobę. Co mobilizuje?
Fakt, że gdy schudłam do wagi 38 kilogramów po raz pierwszy nie spoglądałam na
siebie w lustrze z obrzydzeniem. Wiem, że to żałosne, ale nie potrafię sobie z
tym poradzić. Przez rok było nawet, nawet, ale znów to wszystko wraca. I już
nie wierzę, że istnieje na to lekarstwo.

[Gość: dziwoląg]

Z Twojego zapisu tchnie dusza. Nie znam Cię, ale z pewnością
jesteś wspaniałą osobą, interesującą dziewczyną, ambitną.
Proszę, koniecznie zgłoś się do psychologa lub psychiatry. Oni
Ci pomogą. Serdecznie Ciebie pozdrawiam.

idiotyzm

[Gość: :(]

[Gość: xxxxxxxxxxxxx]

Anoreksja to skutek niedoceniania się. Nasz wygląd opowinnien
liczyć się tylko dla nas inne osoby nie mogą mieć na to wpływy.

[Gość: wero]

Anoreksja to straszna choroba.

[Gość: oj]

[Gość: .]

oj