Dylemat...

[martaaa81]

Cztery miesiace temu poznalam chlopaka z drugiego konca Polski. Pisalismy do
siebie maile, ponad trzy miesiace spotkalismy sie w realu i totalnie
zaiskrzylo. Od tego czasu spedzilismy dwa urlopy razem, widzimy sie w kazdy
weekend przez 3 dni, piszemy, dzwonimy. Zakochalismy sie w sobie na zaboj.
Pojawily sie plany malzenskie i decyzje o wspolnym zyciu. Doszlismy do
wniosku, ze porownujac nasze prace, posady, zarobki, lepiej bedzie jak ja
przeniose sie do Jego miasta. I tutaj zaczynaja sie schody. Cala moja rodzina
niezbyt przychylnie patrzy na moj pomysl, twierdza, ze podejmuje zbyt duze
ryzyko zostawiajac prace, ze uciekam w nieznane, i do czego wroce jak mi sie
nie uda? Ciezko mi:(

[kotkaaaa]

gdzie ty Kajus tam ja Kaja, to powiedz swojej rodzinie, ludzie sie przenosza na
inne kontynenty, praca to nie cale zycie, w ogole idiotyczne podejscie ma twoja
rodzina

[ginewra25]

Dla mnie 4 miesiące to krótka znajomość, ale to przecież kwestia indywidualna :)
Jeśli sobie teraz radzisz, to potem jak już się w nowym miejscu zadomowisz, tam
będziesz miała pracę, to nawet jeśli wam nie wyjdzie, to powinnaś sobie
poradzić. Zawsze to ryzyko, ale jeśli jesteś mocno zdeterminowana, to może
wszystko się ułoży jak najlepiej. Życzę ci mądrych decyzji.

ja powiedzialam "tak" po 3 miesiacach:)

[maretina]

wyjechalam do miasta meza. nigdy nie zalowalam.

[martaaa81]

Zgodziłaś się być żoną po trzech misiącach czy po trzech miesiącach był ślub?

[maretina]

po trzech misiacach sie zgodzilam.

[judka_1]

Hmm trudna sprawa wiem to ze swojego doswiadczenia. Z moim facetem dzieliło nas
500 km. Spotkania na odległośc trwały pół roku. Potem trzeba byo podjac jakies
decyzje bo na dluzza mete to bylo by bez sensu. No i przeprowadziłam sie do
niego zostawiajac dobra prace rodzine przyjaciół...wszystko. Dodam jeszcze ze
obydwoje jestesmy po rozwodach wiec decyzja była o wiele badziej trudniejsza bo
oboje balismy sie kolejnej porazki.
Nie jest to łatwe i tu trzeba wykazac sie duzym doswiadczeniem. Mi sie udało z
perspektywy czasu ( mineły juz prawie 2 lata) lepiej trafic nie mogłam. ale na
poczatku nie było łatwo i musisz sobie zdac z tego sprawe i przemyslec
wszystkie za i przeciw. Podobno mówia ze kto nie ryzykuje ten nie ma:)
Życze powodzenia

[his_girl]

Ja na Twoim miejscu bym się nie wahała. Nie ma sensu poświęcać miłości dla
pracy czy opinii rodziny. Twoje życie, Twoja decyzja, a ich rolą jest Cię
wspierać, cokolwiek zadecydujesz.

[martaaa81]

Kocham Go, oswiadczyl mi sie, chcemy byc razem i pobrac sie z koncem roku. Mam
26 lat, On 30, a moja rodzina tego nie rozumie. Chce sprobowac, ale caly czas w
glowie kraza mi mysli najblizszych... Zwariowac mozna...

[krakoma]

[kotkaaaa]

daj spokoj, przeciez nie wyjezdzasz do Australii, a jak masz zawod? bedziesz
miala problemy ze znalezieniem pracy?

[martaaa81]

Jestem informatykiem... Pracę mieć będę na pewno...

[kaktusik0]

> Jestem informatykiem... Pracę mieć będę na pewno...

miło wiedzieć że nie jestem tu jedyna ;)

a co do rodziny, moim zdaniem nie tyle nie rozumieją co martwią się o Ciebie. Że się nie uda i że będziesz cierpieć. Myślę że jak jakiś czas już pomieszkacie razem i będzie wam się dobrze układało to rodzina zrozumie i zaakceptuje w pełni Twoją decyzję. Na spokojnie wyjaśnij rodzinie swoje stanowisko i jedź do ukochanego. powodzenia. :)

[spacecoyote]

Jak ja bym sie zakochala z wzajemnoscia, to bym sie nawet nie zastanawiala.
Wrocic zawsze mozesz, a drugiej milosci moze juz nie byc.

Ale za maz to tak od razu nie wychodz, poczekaj przynajmniej z rok...

[martaaa81]

No to rok minie od poznania do ślubu :)

[anewo]

Ty sie im dziwisz? Martwią sie o Ciebie, może chcą ustrzec przed pochopną
decyzją?
Wiem, że ich gadanie Cię denerwuje, ale sama zobacz, że znacie sie tylko 4
miesiące, do tego nie mieszkaliście jeszcze razem - różnie może być, bo na
razie jest cudownie, ale to jest takie "świateczne" spotykanie sie.

Nie chce tu napisać, nie wyjeżdżaj, bo zycie polega własnie na tym, żeby
podejmować takie decyzje. Tylko nie dziw sie bliskim, że sie o ciebie troszczą.

Życze powodzenia i dobrej decyzji :-)

[martaaa81]

Może i tak, ale nie powinni reagować w ten sposób..

[judka_1]

wiesz z tym ślubem to chyba przesada...znacie sie tylko z weekendowych
sielankowych spotkań to zupełnie odbiega od rzeczywistosci i tej przyziemnosci
z którą, jak sie zdecydujesz, bedziesz musiała sie zmierzyc.
zycie wszystko szybko weryfikuje...ale mimo wszystko według mnie warto
spróbowac byc szczesliwą i w tym wypadku nie brałabym tak mocno pod uwage
rodziny. Jestes dorosła i to jest twoje zycie.

[kotkaaaa]

jesli nie praca to czym sie martwisz? moi rodzice znali sie przed slubem 3
mies., sa razem od 32 lat, dlugie narzeczenstwo nie jest recepta na udane
malzenstwo

[martaaa81]

Dziekuje za pocieszenie :)

[echtom]

No tak, w tym wieku ludzie nie namyślają się latami. Znam parę szczęśliwych
małżeństw, które zdecydowały się na wspólne życie po 2-3 miesiącach znajomości.

mialam podobnie

[maretina]

z tym, ze moja rodzina nie miala nic przeciwko.
zostawilam rodzine, prace, przyjaciol... przyjechalam do obcego miasta.
mieszkam tu juz 4 lata, jestem szczesliwa. mam super meza, synka, nowa prace,
znajomych. rodzina i przyjaciele mnie odwiedzaja:)

[martaaa81]

Budujące :). A jak długo byliście ze sobą przed ślubem? :)

[maretina]

w styczniu gadalismy przez net.. pierwsze spotkanie w lutym lub na poczatku
marca. cywilny byl w grudniu tego samego roku a koscielny na wiosne.
pierwsze przebakiwania meza o slubie slyszalam w maju:)
takie prawdziwe zareczyny z piersionkiem i kwiatkami byly w sierpniu. wtedy tez
zaczelismy poszukiwania pracy dla mnie.
Prawie jak Queen

Czerwony układ

[maretina]

wiesz co? ja tez jestem marta:D

[martaaa81]

A ja poznalam mojego M. tez przez internet :). Jeszcze sie okaze, ze z tych
samych miast jestesmy :)))

[maretina]

jestem z warszawy, maz z olsztyna:)
poznalismy sie na jednym zforow gw przy dyskusji o lowcach skor:D

[martaaa81]

Ja jestem ze Sląska, Mój M. jest z Gdańska. Będę mieszkać na Pomorzu...

[maretina]

zazdroszcze. gdansk to moje odwieczne marzenie. wyjezdzaj i nie zastanawiaj
sie!:)

[martaaa81]

Naprawde tak uwazasz? Choc pewnie ciezko bedzie...
Ale wczoraj dowiedzialam sie, ze Narzeczony kupil nam domek w Gdansku zebysmy
mieli gdzie mieszkac...

[maretina]

opdklej sie od rodziny... przyjaciele? jesli nimi sa to beda. poza tym...
niebawem zaloza swoje rodziny a dla Ciebie beda mieli mniej czasu. w pewnym
momencie czas dla znajomych kurczy sie, bo trzebba zajac sie wlasnym domem.

[martaaa81]

Wiesz? Masz racje... dziekuje za Twoje wsparcie.
Wlasnie dowiedzialam sie, ze czlowiek, ktorego uwazalam za swojego przyjeciela
od lat, powiedzial, ze jak wyjade to nie bede miala do czego wracac. Okazuje
sie wiec, ze nie mam przyjaciela... Tym bardziej trzeba jechac...

[echtom]

Przyjeżdżaj - tu jest fajnie. Takie kosmopolityczne miasto, w którym każdy może
się odnaleźć. Mam w pracy koleżankę ze Śląska.

[toska26]

Wyslalam Ci maila :))

[turzyca]

kto nie ryzykuje ten nie pije szampana.
Przeprowadz sie, malo tracisz, mozesz mnostwo zyskac.


I pewnie mowie to tylko dlatego, ze sama przeprowadze sie o tysiac kilometrow.
Jak nie wyjdzie to nie wyjdzie, wroce tu albo zostane tam albo pojade gdzie
indziej. A moze wyjdzie.

[lim25]

Rodzina zwyczjanie boisie o Ciebie, to zrozumiale , normlne.

A TY ..masz prawo budować swoje szczeście, zaryzykuj : jedź :)

Jak kolwiek by bylo ( a bedzie dobrze ) ...nie warto zalowac ze sie czego nie
zrobiło.. jedź

[judka_1]

Ja tez mojego poznałam przez neta:))

[rose01]

a ja mowie tak..zazwyczaj rodzice nie chca zle dla nas czyli swoich
dzieci...moze daj poznac swoja milosc czyli tego mezczyzne swoim
rodzicom,jestes Im to jakby winna,wychowali Cie,kochaja i chca dobrze jesli sie
do niego przekonaja bedziecie wszyscy szczesliwi, a ze slubem sie nie spiesz
dziewczyno,na to zawsze jest czas,nawiasem mysle ze rok to co najmniej trzeba
sie znac takie moje zdanie,wtedy mozna poznac KOGOS w wielu sytuacjach jakie
szykuje na ZYCIE

[kika0808]

jeżeli to miłość i chcesz z nim być to ja nie widzę problemu.

[azja_pl2]

Nie mam jakichs konkretnych rad dla Ciebie.
Ale wez moze pod uwage, ze Twoi rodzice nie zawsze beda mlodzi i zdrowi, kiedys
moga potrzebowac pomocy swoich dzieci. Czy masz rodzenstwo, ktore mogloby sie o
nich zatroszczyc?
Wiem, ze nie mozna rezygnowac z milosci, bo za iles tam lat bedzie ciezko z
rodzicami, ale ja wlasnie przezywam ten problem i jest mi bardzo zle, ze
zostawilam rodzine dla chlopaka...

[maretina]

masz chore podejscie.

[martaaa81]

Żałujesz, że ich zostawiłaś?

[echtom]

Są różne rozwiązania. Moja znajoma przyjechała 25 lat temu z Poznania "za
mężem", zostawiając rodziców. Teraz, gdy wymagają opieki, kupuje większe
mieszkanie i sprowadza ich do siebie.