rozpad związku

[Gość: anulka]

Och, tak mi dziś źle, tak smutno...Od paru lat jestem mężatką, mam dom,
dziecko, męża. I jestem samotna jak jeszcze nigdy w życiu. Oddaliliśmy się od
siebie tak bardzo, że czuję się, jakbym żyła z obcym zupełnie człowiekiem.
Może ktoś z Was przeżył coś podobnego, lub jest teraz w takiej sytuacji jak
ja? Skrobnijcie, może będzie mi lżej?

[lyche1]

Nie wiem co mam Ci napisać - w sumie nie byłam nigdy w takiej sytuacj. Ale nie
smuć się.

[aankaa]

Gość portalu: anulka napisał(a):

> Od paru lat jestem mężatką ....... mam dom, dziecko, męża.

a może kolejność Ci się pomyliła ?

[Gość: lilll]

mysle,ze najgorsze w takiej sytuacji jest zamykanie sie w sobie.sprobuj sie
otworzyc przed mezem-porozmawiaj z nim szczerze,moze uda wam sie spedzic ze
soba troche czasu tylko we dwoje.zastanow sie,co sprawilo,ze tak sie od siebie
oddaliliscie.jesli kochasz meza,to mysle,ze warto cos zrobic z ta sytuacja i
walczyc o szczescie.nie ma sensu,zebys dusila wszystkie swoje uczucia w
sobie,bo pozniej to wybuchnie z wieksza sila,kiedy juz bedziesz zbyt zmeczona
cala sytuacja.wiem,ze latwo mi tak mowic,ale sprobuj:))))trzymaj
sie.uściski:))))

[Gość: EWOK]

Podstawą jest dobry seks. Nie ma co ściemniać, w tym względzie jestem
naturalistką, bo tak mnie doświadczenie nauczyło. Jak seks jest w porządku to
wszystko się układa i porozumienie dusz jak ta lala. Jak z seksem coś nie gra
to ludziska chodzą smętni, wkurzeni i powarkują na siebie. Prawda jest taka,
że w pewnych dziedzinach życia ciągle jeszcze nam się małpie ogony dyndają.

[kora3]

Gość portalu: EWOK napisał(a):

> Podstawą jest dobry seks. Nie ma co ściemniać, w tym względzie jestem
> naturalistką, bo tak mnie doświadczenie nauczyło. Jak seks jest w porządku to
> wszystko się układa i porozumienie dusz jak ta lala. Jak z seksem coś nie gra
> to ludziska chodzą smętni, wkurzeni i powarkują na siebie. Prawda jest taka,
> że w pewnych dziedzinach życia ciągle jeszcze nam się małpie ogony dyndają.

Nie zgodziłabym się do końca :)) Sex jest szalenie ważny, ale nie wystarczy sam
jeden do harmonijnego związku...Kiedyś , jak to stare porzekadło pszczół mówi
wychodzi się z łóżka :)) i jak nie ma żadnych innych wspólnych zainteresowań to
klapa....Na pewno nie można stworzyć harmonijnego związku przy niedopasowaniu
sexualnym!!!! Ale także nici wtedy, gdy skrajnie różnią sie swiatipoglądy, cele
życiowe, zainteresowania .....

Autorko wątku ... Ja się czułam podobnie w związku, bo NIE KOCHAŁAM mojego
męża, a i przypusczam on mnie też :) Rozstaliśmy się i tyle ...dzieci nie mamy
ma szczęście ....Moze gdybym powialczyła cos by to ało, ale nie miałam
motywacji ..Jeśli Ty ją masz postaraj się szczerze pogadać ..wyjechać gdzies
wspólnie ..odetchnąć od codzienności ..na nowo poszukać w Nim faceta, który Cię
fascynował ...Moze się uda

Powodzenia
Korcia

[agibo]

Pewnie Cię to nie pocieszy, ale ja to mam już za sobą. Oczywiście to była moja
wina. Oddaliłam się od męża, "odsunęłam go" od obowiązków przy dziecku, ze
spaniem też najpierw się wyniósł bo nie może się wyspać a potem powiedział,
że "to ja go wygoniłam". A prawda jest taka, że znalazł sobie młodszą i
bardziej naiwną i się wyniósł. A tak naprawdę nigdy mnie nie kochał
tylko "używał". Co Ty na to? A ja dopiero teraz czuję, że oddycham. Zrób sobie
listę "za i przeciw" wspólnemu życiu z facetem, z którym jesteś. Zobacz z
której strony jest więcej. Koniec związku to jeszcze nie koniec świata, chociaż
wcześniej tak sama myślałam. Uszy do góry.

[falochronka]

Anulko,
z gorki i pod gorke czyli dzis nie jestes sama ze swoim problemem.
Moj maz zadzwonil dzis z pracy spytac, jak sie czuje po naszej wczorajszej
burzy (niestety nie pogodzilismy sie przed snem, jak to babcie zalecaja)
U nas jak jest dobrze, to jest dobrze, ale charkaterki mamy oboje niezle, wiec
lubimy sie "drapnac".
Czasem tylko, kiedy jest niefajnie, to mysle podobnie jak ty....
A tak w ogole to pozdrawiam Tomaszow, bo tam fajne wakacje i ferie spedzalam
bedac pacholeciem:))))

[Gość: anulka]

Dzięki dziewczyny za dobre słowo. Pozdrawiam szczególnie falochronkę, mam chyba
tak jak Ty. Jak jest dobrze to jest dobrze, ale czasem trafiają mi się takie
dni, że zastanawiam się czy to aby na pewno ten właściwy facet dla mnie na całe
życie i czy nie lepiej nam by było osobno niż razem. Pozdrawiam, a jakby ktos
miał chęć pogawędzić, podaję swój nr 1254551.

[Gość: Anik]

Ja mam taką samą sytuację , a może nawet gorszą,bo mój mąż ma depresję.Cały
dzień leży, na nic nie ma siły, wszystko jest na mojej głowie.Już mam tego
powyżej uszu, gbyby nie było dzieci, to rzuciła bym to wszystko, bo wolałabym
być sama niż samotną mężatką.
Nie mam z kim pogadać, pożalić się, ciągle tylko praca, dom, zakupy, pranie,
sprzątanie itp. Właściwie to muszę stwierdzić,że zmarnowałam sobie życie, a
teraz nawet nie wiem, jak dalej żyć?
Chciałabym cofnąć się w czasie o 20 lat i jeszcze raz przeżyć swoje życie!

[julla]

A czy twój mąż nie może sie leczyć?? Depresja to ciężka choroba, jednak
skutecznie wyleczalna. Nie ma sensu tak sie męczyć.

[Gość: Anik]

Mąż się leczy,już od listopada, niestety jak dotąd bez rezultatu.Widać jest
jakimś opornym przypadkiem. Jak to dłużej jeszcze potrwa, to sama wyląduję u
psychiatry, bo już fioła chcę dostać w tym domu. Gdyby nie dzieci, to bym sobie
jeszcze znalazła coś ciekawego do roboty w życiu, ale nie mogę zostawić dzieci,
bo mąż się nimi nie zajmie. Niby mam rodzinę, a czuję się taka samotna!