nikitaa83
27.04.07, 23:19
witam niezbyt czesto pisze na forum ale jestem juz u kresu wytrzymalosci a tak
naprawde nie mam sie komu zwiezyc, tzn napewno nie w tej kwestii, jestem z tym
zerem od ok 6 lat najlepsze lata mojego zycia mi zmarnowal mam 24 lata wiem
nieduzo wiec jeszcze moge zyc ale boje sie ze czas leci a ja nic nie
robie,jestem niezalezna kobieta,ale uzalezniona od niego tzn bardziej wydaje
mi sie ze przyzwyczajona do niego do tego łacha, nie ma dnia kiedy by sie do
mnie nie przyczepial a to bylam za gruba teraz jestem za chuda, wczesniej nie
pracowalam teraz pracuje za duzo wczesniej bylam nimfomanka teraz jestem
babcia w lozku, duzo by pisac ninawidze go jak psa codziennie od 2 lat mysle
jak odejsc zaznaczam ze mieszkamy razem od roku w moim mieszkaniu juz od ok
2,5 roku bywa minimum 1 na tyg wybuchnac mu juz bez kontrolowania sie,
przydusza mnie wczesniej mnie kopal, z tym ze wczesniej plakalam a teraz
oddaje mu boje sie ze go wkoncu zabije od roku sie lecze na nerwice jestem
strzepkiem nerwow jakby ktos z moich bliskich znal prawde to sami by go chyba
zabili ale ja niewiem poprostu trudno mi odejsc wiem napewno ze go nie kocham
ale zawsze jak postanawiam cos zrobic tzn odejsc zaczynaja mi przychodzic do
glowy same dobre mysli i wtedy jestem w kropce nierozumiem tego poprostu gdyby
on byl caly czas taki a on jednego dnia wybucga a drugiego zapewnia o wielkej
milosci i ze to wszysto z zazdrosci zaznaczam ze jestem calkiem atrakcyjna do
tego doszlo ze zeby ladnie sie gdziekolwiek ubrac musze wozic ciuchy w
samochodzie i sie przebierac
pozdrawiam
dziekuje wszystkim ktorzy chcieli przeczytac