Bądż przy dziecku

[Gość: Anna]

Szpital otwarty dla rodzicow-tak-ale nie badz przy
dziecku.Myslalam ze na nos padne od tego biegania przy dziecku-
od badania do badania.Ani sie wyspalam ani zjadlam a jak syn
wyszedl ze szpitala rozchorowalam sie.Nie polecam -kocham mego
synka -ale to nic dla nas.

[Gość: Marta]

Moje dziecko ma już 11 lat, ale wciąż pamiętam jego pobyt w
szpitalu w Gdańsku, przy ul. Polanki, kiedy maił 1 rok 8
miesięcy. zachorował na zapalenie płuc i krtani. Niestety musiał
pozostać w szpitalu. Byłam z nim cały czas dopóki przez biegunkę
(spowodowaną źle dobranym antbiotykiem) nie został przeniesiony
na oddział zakaźny. Dla mnie to był szok, kiedy dowiedziałam
się,że nie mogę być w szpitalu z moim synkiem. Nie wiem jaka
siła mnie powstrzymała, żeby nie wykrzyczeć wszystkiego co myślę
o tych lekarzach, ale jakoś udało mi się dostać do ordynatora
Oddziału Zakaźnego. Poprosiłam Panią Ordynator o zezwolenie na
stałe przbywanie z dzieciem. Na szczęscie działo się to na
korytarzu i w tym samym momencie przechodziła lekarka, która
przyjmowała syna na oddział. Pomogła. Powiedziała, że mój synek
bardzo potrzebuje obecności rodziców i Pani ordynator wyraziła
zgodę na przebywanie z dzieckiem. Na oddziale, na którym leżał
mój synek była tylko dwójka rodziców: ja i kobieta, której
dziecko miało porażenie mózgowe i przebywało w szpitalu od pół
roku. To był ewenement- rodzice mogli odwiedzać maluchów w
weekendy. Reszta dzieci cierpiała w samotności. Dziecko, które
leżało w jednej sali z moim synkiem zaczęło mówić do mnie Mamo
po dwóch dniach. To był dla mnie prawdziwy szok. Zostawałam z
synkiem do północy, potem musiałam opuścić szpital. Wracałam po
4 godz, czyli o 6 rano starając się wynagrodzić synkowi te
godziny nieobecności (pamiętam to trzaskanie drzwiami przez
pielęgniarki w nocy, budzenie dzieci bez troszczenia się o to
jak sie czują po podaniu leku, pamietam te znieczulicę na płacz
przestraszonego dziecka w nocy, to wytrząsanie, nie wyjmowanie 1-
2 miesięcznych dzieci ze śpioszków). Uwierzcie mi, że po kilku
12 godzinnych pobytach w tym szpitalu portierka w akademiku nie
chcaiała mnie wpuścić do środka, bo mnie po prostu nie poznała.
Jedyną osobą, która była dla mnie ludzka, proponowała mi np.
kawę była jedna pielęgniarka, ale o tym dlaczego troche później.
Po kilku dniach zastapił mnie mój mąż, który usłyszał od Pani
doktor sprawującej dyżur, że jesteśmy zbyt opiekuńczy wobec
naszego synka, "bo małe dzieci sa jak małe zwierzątka i szybko
się przyzwyczajają" - dotąd niewiarygodne wydają mi się te
słowa, ale są prawdziwe.
Kiedy przyszłam do szpitala nsstępnego dnia mój synek był
przywiązany do kratek łóżeczka za rączkę bandażem, bo wypadł z
niego wczesniej. Łóżeczko miało wysokość 1,4m , a moje dziecko
ok 1m. co się stało i jak on musiał płakać pozostał dla mnie do
dzisiaj tajemnicą.
Zabrałam syna ze szpitala na własne żądanie po 10 dniach, kiedy
nie musiał juz dożylnie przyjmować leków.
I teraz wrócę do tej pielęgniarki. Po wypisaniu synka ze szpitla
musiał jeszcze dostawać zastrzyki 3 razy na dobę. Poprosiłam o
to tę pielęgniarkę, która jako jedyna interesowała się mną i
moim dzieckiem podczas pobytu w szpitalu. Kiedy przyszła do nas
srobić mojemu synkowi zastrzyk zapytałam ją, dlaczego nikt
oprócz niej nie zainteresoawał sie mną na oddziale. Usłyszałam
myślę bardzo konkretną odpowiedź "Bo ja jestem z Domu Dziecka i
wiem, co to znaczy samotność"
Dziękuję za artukuł i ciesze się, że to, o co ja musiałam
walczyć jest teraz standardem.
Pozdrawiam,
Marta

[neutralny_nick]

jak to wszystko czytam to robi mi sie słabo. Bogu dziekuje że moje dziecko nie
musiało korzystac z usług szpitala.
Swoją droga po tym co widziałam samam w szpitalach nie wiem czemu ale wcale
mnie nie dziwi podłe zachowanie pielęgniarek i lekarzy. One nie zapracowuja
nawet w połowie na tą pensje którą otrzymują

[amyk]

Popłakałam się deczko po przeczytaniu tego artykułu.
Sama byłam bardzo chorowitym dzieckiem, bardzo często leżałam w szpitalu - do
tego stopnia często - że moja mama zatrudniła sie na oddziale dziecięcym jako
salowa - tylko dlatego żeby być przy mnie. Ale pamiętam jeszcze swój płacz na
oddziale zakaźnym gdzie musiała mnie zostawić. Nauczyłam się radzić sobie w
szpitalu - to był mój drugi dom, tak jak później sanatoria, prewentoria.
To było ok. 30 kilka lat temu.
Prawie rok temu moje 11 miesięczne dzieciątko się oparzyło herbatą i
zanleźlismy się w szpitalu na chirurgii dziecięcej.
Pozwolono mi zostać całą dobę z moim dzieckiem, pielęgniarki zostawiały mi
posiłki, pozwolono mi brać materac z łóżka na korytarzu do spania, mogłam pić
szpitalną herbatę bez ograniczeń, dostałam też na swoją perośbę tależe i
sztućce od salowej.
Atmosfera na odziele zależała od zmiany pielęgniarek, większość była
bezinteresownie miła, tylko czasem musiałam się dopominać o zmianę lub
poprawienie zsuwającego się opatrunku.
Lekarze odpowiadali na każde zadane pytania - ale nic od siebie - o wszystko
trzeba było się pytać.
Chyba jedyne i najbardziej denerwujące było sprzątanie od 5 rano,
bezceremonialne wybudzanie dzieci do mierzenia temperatury - poza tym było
całkiem nieźle.
Muszę doodać ze dostałam opiekę od pediatry na dziecko leżące w szpitalu abym
mogła z nim być bo pracuję.
Zatem naprawdę nie mogę narzekać - Coś się jednak zmieniło.

AniaZ

[Gość: lola]

Moje 5 letnie dziecko przebywało w szpitalu 7 razy, 1 raz na
chirurgii, kilka razy na zakaźnym i pulmunologii, więc
doskonale znam dzisiejsze realia. Byłam z dzieckiem przez cały
czas, raz w lepszych, raz gorszych warunkach, ale nie
narzekam.Sama będąc dzieckiem pamiętam samotne dni i noce w
szpitalu, ten strach, zwłaszcza gdy umarł obok mnie chłopczyk.
Dramat.Mój młodszy brat mając rok poparzył się wrzątkiem, lezał
sam w szpitalu,matka oglądała jak zanosił się od płaczu przez
szybę, i wierzcie mi, ze długo pozostał w jego psychce ślad po
tym zdarzeniu.
Dziś matki mogą być z dziećmi, to naprawdę pomaga, dziecko
spokojnie znosi leczenie, nawet te wenflony to rozpacz tylko
chwilowa, dziecko zostawione samo jest po prostu przerazone.
Córka miała 4,5 roku, gdy leżała na pulmunologii, na noc czasem
zostawiałam ją, ale tylko wówczas gdy zostawała mama po
sasiedzku leżacego chłopczyka.Dzięki niej wiedziałam jak minęła
noc, gdyby mała się budziła, płakała, byłabym z nią na okrągło,
ale noce na szczęście przesypiała. Obok nas lezał 4 latek,
matka wychodziła o 21 po zasnięciu, wtedy dostawał lek
dożylnie, budził się i 1 godz. płakał, serce się ściskało, jak
cicho łkał zeby nie pobudzić dzieci , mamusiu, mamusiu.
Siedziałam z nim i uspokajałam przez łzy.Widziałam też roczne
dziecko z nóżką w gipsie, na noc zostawiane przez rodziców
(nota bene jakichś vip-ów,którzy wg mnie mogliby wynająć
prywatnie pielęgniarkę do opieki na noc) dosłownie wyjące,
pielęgniarki szarpały łóżeczkiem, zeby się ten "histeryk"
uspokoił, koszmar.Ja zostawałam z dzieckiem nie myśląc o
jedzeniu, spiąc pokątnie, szczęsliwa, ze mogę być z nim w tych
chwilach, wtedy o wygodach się nie myśli, ale prawda jest taka,
że często warunki są urągające, niestety.
Z personelem różnie,ale raczej ok., starałam się wspólpracować,
grzecznie wykonywałam obowiązki, ale gdy któraś przegięła to
się stawiałam- np. pielęgniarka była zdumiona faktem, ze 4,5
roczne dziecko zamiast dać uczesać długie włosy wolało oglądać
bajkę, taka nieposłuszna, poprosiłam żeby zostawiła ją na drugi
raz rozczochraną dopóki nie przyjdę, nie widzę problemu,
lekarze prawdziwi fachowcy, choć oszczędni w słowach(czasem im
się nie dziwię widząc histeryczne zachowanie rodziców) to
naprawdę widać, ze się zdrowiem pacjentów przejmują.
Rodzice- też różnie, niektórzy awanturnicy, czepialscy, także
przewrażliwieni, większość normalna. Wg mnie najgożej gdy
dorośli(rodzice, dziadkowie)strasznie się nad dziećmi
rozczulają, bo takie chore, to udziela się dziecku. Te nasze
szkraby potrafią się w szpitalu zaaklimatyzować, trzeba je
czymś zająć,z różnych zabiegów zrobić ciekawostkę, dzieci lubią
inhalacje, plasterki, itp. trzeba pomóc dzielnie znieść
zastrzyki, kroplówki, zmiany opatrunków, ale nie użalać się i
nie płakać przy dzieciach, bo to katastrofa, a wiele osób tak
robi.Moja mała do dziś wspomina kolegów z sali, strzykawkę jaką
dostała, zabawki ze swietlicy, ani słowa o zastrzykach.
Myślę że będzie coraz lepiej, jeśli poprawi się standard
socjalny to naprawdę szpital nie będzie czymś strasznym.

[Gość: Anik]

Temat pobytu rodziców w szpitalu przy dziecku dotyczy mnie od
trochę innej strony. Zdarzają się już na szczęście lekarze,
którzy sami namawiają rodziców, aby ci jak najwięcej czasu
spędzali ze swymi dziećmi. Pół roku temu mój roczny synek uległ
wypadkowi i trafił na OIOM z niewielkimi szansami na przeżycie.
Teraz jego stan jest bardzo ciężki i cały czas stopniowo
pogarsza się. W tej ekstremalnie dla mnie trudnej sytuacji
jedynym pocieszeniem był i jest dla mnie fakt, że u mojego synka
najprawdopodobniej nie występuje świadomość. Na początku wcale
nie było mi łatwo siedzieć przy łóżeczku mego dziecka - po
każdej takiej wizycie depresja była tak silna, że nie byłam w
stanie zająć się moim drugim dzieckiem, nie mówiąc o domu czy
pracy. Pani ordynator oddziału na którym znajduje się mój synek
delikatnie, ale stanowczo oddziaływała jednak na mnie abym
pokonała samą siebie i jak najczęściej odwiedzała mojego synka.
Teraz nie mam już z tym problemów i wiem, że będę z moim synkiem
do końca... Wiem, że artykuł mówił o innym zagadnieniu, jednak
myślę że warto spojrzeć na tę sprawę także pod innym kątem. To
oczywiste, że przy krótszych, czasowo ograniczonych pobytach
dziecka w szpitalu któreś z rodziców powinno być z nim jak
najczęściej, najlepiej ciągle. Jednak przy bardzo ciężkich
stanach dziecka dobrze aby wsparcie (ze strony lekarza,
psychologa czy choćby przyjaciela) mieli również rodzice
dziecka. Ja sama miałam w tym ciężkim czasie ogromne szczęście
do ludzi. Pomogli mi przetrwać najtrudniejszy dla mnie okres, a
kiedy zebrałam już trochę siły, dali mi impuls, zachętę aby
jednak być przy moim synku niezależnie od tego jak to wszystko
się skończy.

Bądż przy dziecku!!!

[niedzwiedziczka]

Trafiliśmy znaszym dzieckiem do szpitala, który był
przyjazny rodzicom dzieci. Dostałam własne łóżko (za
opłatą) i nie musiałam spać na podłodze. Nie mam
najmniejszych wątpliwości, że byliśmy potrzebni dziecku.
Zarówno w dzień, kiedy nasze dziecko nie wiedziało, co ze
sobą zrobić, jak i w nocy, kiedy budzone z głębokiego snu
bolesnym zastrzykiem płakało przerażone. Też byliśmy
wykończeni, ale wiedzieliśmy, że było warto. Piszę my, bo
robiliśmy to na zmianę. Dwie noce ja, trzecią mąż, a ja
mogłam wtedy się wykąpać i wyspać. Pobyt dziecka w
szpitalu to traumatyczne przeżycie i pozostawinie go tam
samego może wpłynąć na całe jego życie. Oczywiście w
sensie negatywnym.

[Gość: Ala]

Ja moge powiedziec bez zadnych falszywych skromnosci, ze gdybym nie byla przy
moim dziecku w szpitalu dzisiaj nie byloby go z nami.
17 lat temu na porodowce syn zostal zarazony salmonella. Umarlo wowczas okolo
40 dzieci, ktore rowniez zostaly tam zarazone. Moj syn byl silny i dlatego
zdazyli wypisac go do domu, zanim objawy staly sie dla nas oczywiste. Syn byl
5 dni w domu i mielismy watpliwosci co do jego stolcow ale lekarka wizytujaca
go w domu "rozwiala" nasze watpliwosci. Po 5 dniach byl juz w beznadziejnym
stanie, totalnie odwodniony. Trafil do Szpitala Zakaznego. Razem z nim do tego
samego szpitala trafilo dwoje innych dzieci. 17 lat temu to byla prawdziwa
rewolucja, ze pozwolono nam karmic nasze dzieci. Sciagalam pokarm i tak z
butelki wkraplalam mu do ust, bo sam nie byl w stanie ssac. Moglam tam byc od
9 rano do 10 wieczorem.Po kazdym karmieniu musialam opuscic szpital i mimo iz
nie doszlam do siebie jeszcze po porodzie, z wielka rana( szwy nie wytrzymaly )
chodzilam w miedzyczasie po ulicach. Nikt nie proponowal mi nawet krzesla w
jakims ciemnych kacie.Kazde karmienie zabieralo mi 1-1.5 godziny. Tyle trwalo
aby mu wkropic 10-50 ml. Czesto i to zwymiotowal. Przebieralam go w czasie
takiego karmienia kilka razy po lecialo z niego na okraglo. Powiedzcie kto
moglby mu poswiecic tyle czasu, jesli nie matka. Pielegniarki byly rozne.
Ogolnie dobre i zapracowane.Lekarki wydzieraly sie na nas( na mnie i meza) gdy
proponowalismy pomoc w sciagnieciu z zagranicy potrzebnych lekow.Mowily ze
maja wszystko. Traktowaly nas jakbysmy byli glupi , a my rowniez skonczylismy
studia tylko inne niz medyczne. Mysle, ze bylismy tam wylacznie dzieki
Profesorowi-Dyrektorowi Kliniki. Dla niego to rowniez byla nowosc kiedy mlodzi
rodzice z taka determinacja prosili go o pozwolenie przebywania w Klinice z
dzieckiem. Ale w koncu sie zgodzil i dzieki mu za to bo w ten sposob dal
naszemu synowi szanse na zycie. Dzis nasz syn zostal przyjety na Uniwersytet i
od wrzesnia zaczyna tam nauke. Jesli tylko mozecie pomozcie swoim dzieciom.
Wasza obecnosc i opieka to conajmniej polowa szansy na wyzdrowienie.

[Gość: Kowal]

Konfabulant z ciebie nalogowy, jak widze.
Uderzasz w takie patetyczne tony, dramatyczne i
egzotyczne historyjki wymyslasz...Za serce chwytasz,
ach, ach.
Musisz sie bardzo nudzic, biurowy hamlecie -
niezdecydowany co do plci i preferencji seksualnych, nie
mowiac juz o nicku (ESL zwany Erykiem, dodo, yagnieszko/
Jagusiu i tlumie innych...)

Czekam na dalszy ciag rozrywek,
im bardziej sie starasz, tym bardziej mnie cieszysz

Twoj Wierny Kowal

PS teraz mozesz sprobowac byc arystokratycznym potomkiem
indianskiego wodza, jak sie na to zapatrujesz, Eryku?

[ja_nek]

Chyba nigdy nie byłeś w polskim szpitalu i nie słyszałeś płaczu dzieci....

[Gość: agaa]

gdy nie bylo mnie przy dziecku w szpitalu, myslalam, ze oszaleje w domu.
Zapewnienia pielegniarek, ze wszystko jest w porzadku nie wystarczyly. musialam
tam byc zeby czuc sie spokojniejsza

[Gość: Oburzona]

To prawda, że obecnie w większości szpitali mamy mogą być przy
dzieciach całą dobę. Różne są jednak zwyczje co do przebiegu
porannych obchodów. Słyszałam, że na ogół matki są z dziećmi aż
do przyjścia lekarzy do ich sali. Wtedy zostaje jedna matka a
reszta wychodzi, by nie słyszeć dyskusji dot. nie swojego
dziecka (ochrona danych osobowych, tajemnica lekarska). Potem
mamy kolejno się wymieniają. Mój trzy letni synek trafił jednak
do miejsca, gdzie rodzice na cały czas trwania obchodu są
wypraszani za drzwi, poza oddział, gdzie przez 40min. dobiega
jeden wielki krzyk zostawionych maluchów. Przecież to nie ma
sensu! W takich warunkach lekarze za dużo u dziecka nie
stwierdzą, nie dowiedzą się jak spało i jak się czuje (to wie
mama). Czy nie można wprowadzić jednolitych zasad również w tym
względzie? Jak to zrobić, z kim rozmawiac?

[Gość: Ania]

Dwa tygodnie temu moją 4,5 letnią córkę zaatakował rota-wirus w ostrej formie -
w ciągu dosłownie kilku godzin była tak odwodniona, że musieliśmy zgłosić się
do szpitala. Trafilismy na Działdowską (W-wa) na oddział ogólnopediatryczny.
Nie było ŻADNEGO problemu z przebywaniem rodziców z dzieckiem na oddziale przez
24 godziny - proszono nas tylko, aby na raz z dzieckiem była jedna osoba, a nie
całe tłumy. Wydaje mi się, że szpitalowi jest to nawet na rękę - rodzice
wykonują przy dzieciach wszystkie "niemedyczne" czynności (od mierzenia
temperatury, przez przebieranie, karmienie, mycie, załatwianie, itp.).
Personel był życzliwy i nie czułam się traktowana jak niepotrzebny przedmiot.
Obecność rodzica w czasie obchodu była wręcz wskazana - to przecież on mógł na
bieżąco zdawać relację o stanie dziecka, bo cały czas przy nim był!!!
Po dopytaniu można było uzyskać od lekarzy wszystkie informacje o stanie
dziecka i dalszych planach (kiedy wypis, ew. przepustka, powtórne badania, itp).

Wcześniej w tym miejscu był oddział hematologiczny, na którym jak wiadomo
dzieci przebywają zwykle dosyć długo, więc stąd pewnie udogodnienia dla
rodziców - osobna kuchnia z wyposażeniem.
Mankamentem był brak jakichkolwiek możliwości przespania się - poza podłogą
przy łóżeczku oraz toaleta poza oddziałem.

Z wszystkimi kilkulatkami byli rodzice, starsze były odwiedzane. Mam wrażenie,
że dzięki obecności rodziców płacz było słychać tylko przy naprawdę
nieprzyjemnych zabiegach...
Moja córka narzekała przy zakładaniu wenflonu i powtarzaniu kilka razy
nieprzyjemnych badań (np.: pobieranie krwi z palca), ale ogólnie myślę, że
pobyt w szpitalu dzięki temu, że nie była tam sama, nie był dla niej
traumatycznym przeżyciem (po kilku dniach przepustki bez problemu pojechałyśmy
na ostateczna kontrolę i wypis).

pozdrawiam,

[yenna_m]

Nie potrafię sie pozbierać po poniedziałkowym tomograficznym
badaniu Michała.
Drogi czytelniku, długo będzie, uprzedzam. I strasznie będzie,
więc jeśli nie
lubisz horrorów, nie czytaj.

Dzień zaczął się niewinnie. Wybraliśmy się do szpitala na
konsulatację
neurologiczną. Decyzja przemiłej pani doktor - robimy badanie
tomograficzne. Teraz.

Dziecko jadło - trzeba czekać kilka godzin, bo gdyby dziecko nie
chcialo
współpracować przy badaniu, może pojawić się konieczność
znieczulenia ogólnego.

Więc czekamy. Godzinę, dwie, kilka godzin. Bez picia, jedzenia.
Bo tak trzeba.
Dla dobra Michała.

Dzwonię do domu. 8-miesięczny Wojtuś płacze, tęskni. Teściowa
nie daje sobie z nim rady.
Szybka decyzja - na chwilkę wracam do domu, żeby przytulić i
nakarmić niemowlaka.
A potem znów jadę do szpitala.

Michał zasnął mężowi na rękach. Mąż siedzi na krześle i mocno
przytula
dziecko. Nie chce go odłożyć na szpitalne łóżko. Boi się, że
mały się wystraszy.

Jakaś kobieta podchodzi do nas i zostawia prezent na dzień
dziecka - małą
koparkę wadera. W końcu, choć na jeden dzień, bez nocy,
jesteśmy "na stanie"
szpitala.
Mam skrupuły, postanawiam, że gdy będziemy wracać, zostawimy tę
koparkę innemu
dziecku.

Michał się budzi. Szkoda. Mieliśmy nadzieję, że uda się go
takiego śpiącego
przebadać.
Po raz kolejny zaczepiamy przemiłą pielegniarkę.
Jej kolejny telefon i... możemy iść na badanie.

Wchodzimy do gabinetu tomografii. Miły pan doktor próbuje
nawiązać kontakt z
dzieckiem, zaproponować położenie się. Głodny, spragniony
dwulatek odmawia
współpracy.
Przychodzi siostra z tutejszej obsady. I robi coś, czego nie
potrafię zrozumieć
i wybaczyć. STRASZY dwulatka, że jeśli ten nie położy się,
będzie go kłuć, że
będzie bolało.
Szlag trafił wszystkie próby porozumienia się. Przerażony Michał
odmawia
współpracy.
Siostra ze złościa wbija welfron śmiertelnie przerżonemu dziecku
w rękę, bez
żadnego zagadywania, odwracania uwagi.
Młody krzyczy z bólu "ti ti ti pani, tak nie jobić", cały we
łzach próbuje się
wyrwać, próbuje wyrwać zębami welfron z rączki i uciec z
gabinetu tomografii.

W tym momencie okazuje się, że nie ma historii choroby, że mąż
musi iśc po nią
do góry, bo nikt bez tego nie znieczuli małego.

Młody histerycznie płacze, wyrywa się, chodzę z nim w tę i
spowtorem, trzymam
za rękę, żeby nie wyrwał sobie wlewki, czekam na dokumentację.
Młody krzyczy, że chce do taty.

Za jakąś chwilę mąż wraca z dokumentami. Ale teraz trzeba
wypełnić jeszcze
dodatkową dokumentację anestezjologiczną. Czy uczulony, czy
znieczulany, czy
chory zakażnie.

Zrozpaczony Michał się szamocze, ja odpowiadam na kolejne
pytania trzymając
przerażone dziecko.
Dramat trwa już ze 20 minut.

A potem już atropina do żyły.
Złe wkłucie.
Trzeba założyc wefron jeszcze raz.
Historia się powtarza, maluch jest kłuty jeszcze dwukrotnie.
By potem, w ramionach męża, zostać uśpionym.

Widzę, jak maleńkie ciałko mojego dziecka staje się wiotkie, jak
zabierają go
mężowi, jak kładą na łóżku tomografu, jak wokół niego robi się
gęsto od
lekarzy. Pełno rurek, odsłonięta klatka piesiowa i mały, samotny
dwulatek na
tej leżance...

Wychodzę, płączę histerycznie, opieram się o męża, pacjenci
patrzą na mnie,
a ja płaczę i płaczę. I wracam zobaczyć, co z moim dzieckiem.
Wypraszają mnie.

Za chwilę słyszę, że Michał płacze. Nikt nas nie prosi. Ten
płacz boli.
Fizycznie boli. Obok mnie stoi ta sama przemiła siostra, która
opiekowała się
nami na dziecięcym oddziale. To ona pyta:
"Czy mama może iść do dziecka?"
Mogę. Więc biegnę.
Na łóżku tomografu leży mój bezbronny dwulatek i powoli
wybudzając się płacze.
Ten płacz jest inny. Ile w nim bezradności, ile rezygnacji!

Biorę dziecko na ręce, mocno przytulam i wynoszę z pokoju.
Michał wyciąga ręce do męża. To on zaniesie go do naszego
dzieciecego oddziału,
na górę.

Potem okaże się, ze kroplówkę można dziecku podać tak, żeby nie
stresowała, że
można się nami zając dyskretnie, ale dobrze.
Michał ciągle jest przerażony, przytula się do męża, pochlipuje.
"Synku, zaśpiewać ci piosenkę?" - pytam?
"Tak" odpowiada Michał
"Była sobie żabka mała, re re kum kum..." - śpiewam i łzy kapią
mi po
policzkach. Nie potrafię śpiewać. Już tylko płaczę przytulona do
Michała.

Dwie godziny póżniej wychpdzimy ze szpitala. Zabieramy autko ze
sobą. Okazuje
się, że to autko bardzo pomaga małemu oswoić to traumatyczne
przeżycie. I
jesteśmy wdzieczni tamtej kobiecie za podarowaną koparkę.

Michał na szczęście fizycznie dobrze zniosł znieczulenie. Nie
zwracał, nie było
powikłań.

Przedwczoraj zareagował histerią na mężową próbę wyjścia do
pracy.
Od dwoch nocy co godzinę się wybudza ze snu.
Od wczoraj jest bardziej zbuntowany, mam wrażenie, że nie daje
sobie rady ze
szpitalnymi przeżyciami.

I ciągle zastanawiam się, co by się działo, gdyby mnie i męża
nie było podczas
znieczulania? Przecież przy rodzicach pracownicy służby zdrowia
się bardziej
starają, opieka jest lepsza, bo opieka jest kontrolowana.

Włosy się jeżą na głowie... Co by było, gdyby?

A przecież można było nie straszyć dziecka.
Należało najpierw przeprowadzić potrzeby wywiad
anestezjologiczny, pojść do potrzebą dokumentację a dopiero
potem robić wkłucie. W rączkę znieczuloną emlą. Kupilibyśmy
przecież. Zrobić wkłucie możliwie jak najłagodniej, jak
najspokojniej, aby dziecko nie przeżywało takiej traumy. I z 20
minut dziecięcego dramatu zrobiłoby się zaledwie 5.

I to nie jest kwestia pieniędzy. Budżetu. Tylko dobrej woli.
A jej tym razem zabrakło.

[Gość: alma]

W kilku miejscach masz rację, ale wydaje mi się, że przede wszystkim wasze
histeryczne zachowanie spowodowało równie histeryczną reakcję dziecka. Moje
dzieci też jako całkiem małe były poddawane bolesnym zabiegom. Ale starałam się
przygotować je do tego trochę wcześniej a nie na sali zabiegowej. I zawsze
zachowywałam przy nich stoicki spokój-chłopcy wiedzieli, że dopóki mama jest
spokojna, to mimo bólu, będzie dobrze.

[yenna_m]

Na histerię pozwoliłam sobie dopiero, gdy mały był już uśpiony.

Nerwy mi puściły.
Tak zwyczajnie.

A cały czas, podczas tej ponad 20-minetowej procedury, uspokajałam,
zagadywałam, odwracałam uwagę.

Ciekawe, czy Twoje dziecko zachowałoby spokój, gdyby personel medyczny ZNECAŁ
sie nad nim przez tyle czasu? Nawet wtedy, gdybyś Ty miała, jak ja miałam,
kamienną twarz?

[yenna_m]

Jeszcze jedno, bo mi sie za wczesnie wyslalo.
Zawsze zachoowaniu dziecka beda winni rodzice.
Nawet ci najbardziej spokojni.
Bo przeciez tak najlatwiej usprawiedliwic brak kompetencji.

Pozdr.
YennaM

[Gość: Marzena]

Tak czytam ten artykół i czytam z Magdą moją córką prawda że 13-
latką jesteśmy bardzo częstymi pacjentkami CZD i czasami mam już
dość
1 przykład:
oddział- noworodek tak malutki że mieścił się w dłoni sam bez
matki darł się tak żałośnie z pół godziny ale tak że nie
wytrzymałam weszłam do "izolatki" i wiecie co dziecko nie miało
smoczka a piguły widziały co sie dzieje przez okno w swoim
pokoju i spokojnie wpierda..... słonecznik nie reagując,
dopiero po moim wejściu raczyły się ruszyć.Ja już nie opisuję
innych "wydażeń" bo zrobiłyście to szczegółowo i jest to w
artykule
2 przykład :
W CZD zgubiono próbkę biopsji z wątroby młodej nie wiadomo kiedy
i gdzie no co oni przecierz są nie winni twarz zacisłam
wydzwaniałam (ze Szczecina)czy się znalała czy nie przez dobre
10-dni dopiero jedna z laborantek powiedziała co muszę
zrobić ,na kolejną wizytę dowiozłam nową próbkę z
bloczka ,dlaczego nikt odrazu nie powiedział co mam zrobić?
takie telefony kosztują a co to kogo obchodzi przecież oni
pracują
3 przykład:
ostatnia wizyta w czterech poradniach w jednym dniu, po całej
nocy w pociągu o godz. 8,30 jesteśmy w CZD

pierwsza wizyta choć drugie w kolejce wchodzą inni bo tamte
dzieci są naczczo my czekamy,pytam spokojnie dlaczego jeśli
wiedzą że jestem z daleka nie mogę wejść z dzieckiem mówię że
mam jeszcze trzy wizyty w poradniach burknięcie jak sie pani nie
podoba może pani nie przychodzić tak rano? a najlepiej to niech
pani wcale nie przychodzi(syk przez zęby)zabrałam kartę i
poszłam dalej

druga wizyta zarejstrowałam się szczęśliwa że choć jedno będzie
załatwione i co i nic jak wszędzie są i maleństwa i jak zwykle
płączą albo są nie spokojne ,szczęśliwa że już nasza kolej mam
wchodzić a pani doktor wychodzi mówiąc że teraz przyjmnie
płaczące dzieci bo to bardzo stresujące przysięgam nie
wytrzymałam zaczęłam wrzeszczeć i wchodze do gabinetu bo
przecierz moja kolej tłumacząc że jestem po całej nocy w podruży
i że z daleka i że o czternastej mam pociąg powrotny,ja pani nie
przyjmę dopiero po maluchach przysięgam zbluzgałam lekarke od
chamek i jakie tylko na świecie nic nie poskutkowało ,gdy
weszłam do gabinetu powiedziałam że to co jej wykrzyczałam nie
cofnę i nie przeprosze bo nie było widocznej potrzeby
przyjmowania innych dzieci wcześniej,gdy zobaczyła kartę i
historię choroby córki wystraszyła się ,dlaczego pani nie
powieziała że ona jest tak chora? myślałam że spdanę z krzesła
powiedziałam że kolejka obowiązuje wszystkich równo i ja do tej
zasady się stosuję.W gabinecie siedziałyśmy z dobrą godzinę.

Trzecia wizyta przebiegła bez żadnych przeszkód ,pielęgniarki
bardzo miłe i lekarka też aż dziw.

Wracam do pierwszej wizyty pielęgniary jak nas zobaczyły nagle
stałyśmy się pierwsze ,naprawdę aż mnie zatknęło i znów lekarka
jak zobaczyła kartę latały jak z jajem ,nawet córce załatwiły
wizytę w poradni genetycznej.

Czwarta wizyta jestem pierwsza tylko dlatego że w między czasie
zarejstrowałam młodą wcześniej i tu już bez żadnych zgrzytów ,
pan doktor przyszedł nawet na czas co nas bardzo ucieszyło .


Zdążyłam nawet zawieść biopsię na górę i dzięki Bogu już jest po
kominku i wiemy jak młodą leczyć, wiem że to może banalne ale
dlaczego nikt nie patrzy że są miejsca takie jak CZD gdzie jadą
ludzie z dziećmi z całej Polski nie tylko z okolic a jednak nie
wszyscy chcą o tym pamiętać,rozumiem że są dzieci bardziej chore
od mojego ale w takiej instytucji w poradni nie ma dzieci którym
coś zagraża natychmiast życiu.

Jeżdzimy do Warszawy już trzy lata i naprawdę mamy już dość
młoda już nawet nie protestuje przy pobieraniu krwi ,teraz nawet
weszła sama i poszło bardzo szybko i bez krzyku jestem z niej
bardzo dumna.

Ostatnia moja uwaga nawet tam w CZD są równi i równiejsi nie
rzadko zdarza się że dzieci aktorów,prominentów innych są
przyjmowane poza wszelką kolejką prowadzone od lekarza do
lekarza przez właśnie lekarzy a tam to widać dobrze kto jest kto
( po fartuchach).

Młoda leżała w wielu szpitalach i wszędzie jest podobnie
wszystko zależy od personelu tylko ja jestem już inna i nie boję
się postawić bo wiem że jeśli kategorycznie nie poproszę lub nie
spytam nie osiągnę celu jakim jest życie i zdrowie mojej córki i
nigdy się nie zawacham ani przed pigułą ani przed lekarzem.

Jest wielu ludzi serca w śród lekarzy i pielęgniarek tylko jest
ich niestety bardzo mało.

[Gość: Basia]

Moja niespełna sześcioletnia córka była w styczniu w krakowskim
szpitalu dziecięcym w Prokocimiu na zapalenie płuc.Na oddziale,
na którym przebywała pozwalano zostawać rodzicom, i mimo że Ania
jest już dość duża, zdecydowałam się być przy niej cały czas. Na
jedną noc pojechałam do domu i gdy o szóstej rano byłam z
powrotem okazało się, że nad ranem dostała torsji. Później już
nie wracałam do domu na noc.
Opieka była bardzo dobra, zarówno lekarze, jak i pielęgniarki
były kompetentne i bardzo opiekuńcze. Mimo, że czasami zdawało
się, że przeszkadzamy (rodzice) to nie utrudniano nam pobytu.
Dzieki temu Ania nie ma urazu, nie boi się szpitala, lekarzy,
pobyt wspomina miło (nowe dzieciaki, fajny pan doktor, super
maseczka tlenowa itd.)
Prawdziwie współczuję dzieciom przy których nie mogli być
rodzice w czasie ich choroby i cierpienia. Nie wyobrażam sobie
tego, zwłaszcza gdy dziecko jest malutkie. Okrutny obyczaj nie
wpuszczania rodziców do szpitala, jakoby z powodów higieniczno-
organizacyjnych jest całkowicie do dupy, sorry. Rozumiem jeszcze
intensywna terapia, zakaźny, chociaż i tam pewnie dałoby się
jakoś to zorganizować. Poza tym w naszym surrealistycznym kraju
jest to tym bardziej bez sensu. Podam przykład-po urodzeniu
mojej młodzej córci mąż nie mógł nas odwiedzać (cztery lata
temu). Przyjechał ze starszą, żeby nas zobaczyć, pokazano mu
przez dziesięć sekund dieciaka przez szybę. W ten sam dzień
robotnicy w roboczych ciuchach czyścili lampy w salach, również
w tych z noworodkami. Co na to Sanepid, sens i logika?

[Gość: Michał Starzewski]

W dyskusji na temat obecności rodziców przy dziecku w szpitalu
umknęła jedna bardzo ważna kwestia. Otóż, gdy nasze maleństwo
znajdzie się juz w tym mało przyjaznym miejscu, rodzicom nie
przysługuje prawo do zwolnienia lekarskiego w ramach opieki
(chyba że dziecko nie ma jeszcze dwóch lat). Czyli państwo
uznaje, że skoro dziecko jest w szpitalu, to opiekę ma
zapewnioną i rodzice spokojnie mogą się zająć pracą zawodową.
Ten nieludzki przepis powinien być jak najszybciej zmieniony,
Gazeto, powalczcie o to! W dodatku jest to przecież nonsens: na
zwykłe przeziębienie dziecka dostaniemy zwolnienie, zaś gdy
ciężko zachoruje i jest w szpitalu - to już nie. Gdzie tu sens,
logika i zdrowy rozsądek? Moja żona musiałą brać urlop
wypoczynkowy, aby być przy dziecku w szpitalu.

[Gość: Ania]

Właściwie to najwięcej zależy od personelu:ordynatora,lekarzy,
pielęgniarek. Moje dzieci były kilka razy wszpitalu- i zawsze ja
z nimi.Najstarsza 15 lat temu, jako dwutygodniowe niemowlę z, na
szczęście niezbyt grożnym, zapaleniem płuc.W Instytucie Matki i
Dziecka w Warszawie.Byłam z nią od rana do późnego wieczora.
Niestety nie było możliwe spędzenie nocy z dzieckiem.Ale
przebywanie z dzieckiem w ciągu dnia -oczywiste i bezproblemowe!
A najważniejszą zasadą było to,że nie można było "ruszać" innych
dzieci,a w razie potrzeby wzywać pielęgniarkę.Bo to były
niemowlaki i gdyby ktoś,nawet w dobrej wierze zrobił coś nie
tak... A jak pielęgniarka nakarmiła moje dziecko rano z butli,to
na moją prośbę nad łóżeczkiem zawisła kartka "Nie karmić rano.
Przyjdzie matka." Drugi raz "byłam" w szpitalu 10 lat temu. Tym
razem z najmłodszą pociechą.Miała 10 miesięcy, też zapalenie
płuc. A tym razem znalazłyśmy się w Dziekanowie Leśnym. Zostałam
przyjęta na oddział jako matka karmiąca,dostałam razem z małą
izolatkę, tylko za posiłki musiałabym płacić.Jadłam kanapki i
posiłki z barku.Trafiały się co prawda pielęgniarki,którym
musiałam tłumaczyć,że będę razem z dzieckiem przy wszystkich
zabiegach,bo tak będzie lepiej- dla niej też,bo szybciej zrobi
zastrzyk czy pobranie krwi,bo dziecko trzymane przeze mnie
będzie spokojniejsze...Ale ogólnie nie było źle.A
dziewczynce,która bardzo tęskniła za mamą i płakała w nocy,pani
doktor pozwoliła spać u mnie w izolatce. Trzeci raz trafiło mi
się 2 lata temu gdy moja już ośmioletnia córeczka miała wycinany
wyrostek.Tym razem zapoznałam się z Działdowską.Mimo,że już nie
maluszek byłam z nią cały czas.Nie miałam łóżka, to fakt. Spałam
na fotelu, nogi oparte na krzesełku.Ale traktowana byłam
normalnie. Mimo,że nieraz wypytywałam o mnóstwo
spraw,przypominałam o zmianie kroplówki,czy prosiłam o delikatne
odklejanie plastra przy zmianie wenflonu.Moje dziecko
twierdziło,że jest to gorsze niż zastrzyk, który przecież trwa
tylko chwilę,a odklejanie wielkich plastrów dłużej. i cieszyła
się kiedy w drzwiach sali pojawiwła się ta siostra,która jest
miła,rozmawia z nią, uspakaja czy żartuje - słowem traktuje jak
człowieka.Bo nie wszystkie takie były. Działdowską zresztą
odwiedzałam często na oddziale "dziennym", kiedy to po zabiegach
i badaniach dziecko na noc wraca do domu,aby znów rano
przyjechać do szpitala.Właściwie nikt nie robił tam problemu, że
zawsze jestem z dzieckiem,czy to przy pobraniu krwi czy nawet
gastroskopii.Po tych wszystkich doświadczeniach wiem jak wiele
znaczy dla dziecka,że nie jest samo,że jest z bliską osobą,
czuje wsparcie,ma się komu wypłakać gdy boli i do kogo
przytulić. Ja się z brakiem zrozumienia bardzo rzadko
spotykałam. W zasadzie moje PRAWO DO OPIEKI NAD DZIECKIEM,a
raczej PRAWO DZIECKA DO OPIEKI OSOBY BLISKIEJ było respektowane.
Bo takie prawo ma zagwarantowane każdy z nas w Karcie Praw
Pacjenta.[art19 ust3 pkt1]A dziecko też przecież pacjentem
jest.Tylko te warunki pobytu i nocowania na oddziałach... To
chyba najtrudniejsza do zmiany strona problemu.

[Gość: Kat]

Gdy miałam siedem lat spędziłam ponad miesiąc w szpitalu i choć
moja mama jako pracownik ZOZ spędzała ze mną kilka godzin
dziennie, ten pobyt pozostawił ślad w mojej psychice. Po
powrocie ze szpitala przez wiele tygodni wykonywałam okrutne
zabiegi na wszystkich moich lalkach a moje reakcje na szpital,
panująca tam atmosferę i zadawany ból są histeryczne. W maju
spędziłam z moja 10-miesięczną córką kilka dni w klinice na
oddziale neurologii w celach diagnostycznych. Myślę że ona
zniosła ten pobyt dużo lepiej niż ja dlatego, że przebywaliśmy z
nią 24 godziny na dobę. Moje dziecko spało, bawiło się i jadło
tam jak zwykle.
Uważam, że pobyt z dzieckiem jest to obowiązkiem każdego rodzica
a jeśli sytuacja życiowa na to nie pozwala (praca lub dzieci) to
rodzica powinien zastąpić ktoś inny z rodziny.
Obowiązkiem rodzica jest ochrona dziecka tam gdzie to możliwe.
Nigdy nie pozwoliłam wyprosić się z zabiegu jeśli nie było to
konieczne. Moje dziecko znacznie lepiej to znosiło gdy byłam
przy nim a sam zabieg przebiegał sprawniej. Nasz pobyt był na
szczęście krótki ale poznałam tam mamy, prawdziwe bohaterki,
które od pierwszych dni walczą o życie swoich dzieci i tylko
zmieniają oddziały. Na oddziale było niemowlę z bezdechem, który
zdarzał się kilka razy na dobę. Dziecko wymagało stałej
obserwacji i natychmiastowej reanimacji. Tylko stały pobyt
rodzica mógł ją zapewnić. Takie matki są ekspertami w chorobach
swoich dzieci. Byłam świadkiem sytuacji, gdy matka zauważyła
błąd pielęgniarki w dawkowaniu leku padaczkowego. Ja poprosiłam
żeby założono wenflon mojej córce bezpośrednio przed zabiegiem a
nie na kilka godzin przed uśpieniem, bo tak się to standardowo
wykonywało. Rozdrażnione dodatkowo głodem niemowlę, bo zabieg
musi być na czczo, skupia całą swoją uwagę na wyrwaniu jej sobie
z ręki pomimo bandażowania itp. Gdyby mnie tam nie było
prawdopodobnie dziecko zostałoby przywiązane i podano by mu leki
uspokajające.
Śląska klinika, w której przebywałyśmy była nowym obiektem,
kolorowym i nowocześnie wyposażonym. Na tym oddziale (dzieci do
3 lat!) nikt jednak nie przewidział w nich miejsca dla opiekuna.
Mamy spały na podłogach lub łóżkach polowych. Mama, która
obserwowała swoje dziecko z bezdechem spała z nim w jego
łóżeczku od kilku tygodni pomimo porannej bury od pielęgniarek.
Do zmęczenia psychicznego dochodzi więc jeszcze zmęczenie
fizyczne. Najtrudniejsze są jednak oddziały patologii noworodka,
gdzie wymagane są sterylne warunki a przy dużym stłoczeniu
dzieci na salach liczba matek obecnych na sali jest ograniczona
i opiekunowie toczą bój pod drzwiami by móc nakarmić i
pielęgnować swoje dziecko.
Jednak od zmęczenia fizycznego dużo gorszy jest strach o
dziecko. Spokojne informowanie rodziców o przebiegu leczenia,
planowanych zabiegach a nawet rozpisany plan badań oraz jasne
określenie zasad panujących w szpitalu w postaci regulaminu
rozwiązałoby wiele kwestii. Rodzic nie musiałby robić
specjalizacji z hierarchii szpitalnej gdyby noszenie
identyfikatorów przez personel było obowiązkowe.
Niestety w polskich szpitalach mały pacjent jest przypadkiem a
nie dzieckiem a „służba zdrowiu” sloganem. Takie akcje są ważne
bo pokazują rodzicom ich prawa i jak mają walczyć o ich
realizacje.

[Gość: iko]

Moje dziecko było w szpitalu 2 razy. Oto nasza pierwsza historia:
Przygoda szpitalna nr 1.

Gorący czerwiec. Zwykły poranek. Dziś mamy wizytę u pediatry
dermatologa. To już kolejny lekarz. Może to będzie ten... Ana ma
4,5 miesiąca i strasznie cierpi z powodu wysypki. Całe małe
ciałko pokrywa swędząca skorupa, od czubka głowy po stopy, tylko
pupa jest gładziutka. Ana nie przestaje się drapać. Ponadto od
dwóch miesięcy nie przybiera na wadze: 6, 450 kg, 6,450 kg,..
Do końca życia zapamiętam te liczbę. Czas najwyższy z tym
skończyć. Lekarz pierwszego kontaktu podejrzewa intensywną skazę
białkową. Jego leczenie nie przynosi jednak oczekiwanych przez
nas rezultatów.
Wizytę mamy zaraz przed południem w pięknej błyszczącej klinice
Centrum Medyczne w hotelu Mariott. Jedziemy taksówką, Ana śpi...
Lekarz, dosyć młody człowiek, zabiera się do badania Any.
Badanie przeciąga się: lekarz coraz bardziej natarczywie bada
jej odruchy niemowlęce, Ana coraz bardziej płacze, wreszcie
wpada w histerię. Cierpię. Boże ratuj! Myślę, muszę być
cierpliwa, to dla jej dobra. W końcu dostaję dziecko z powrotem,
mogę przystawić ją do piersi; jest straszny upał Anie chce się
pić i jest przerażona. Lekarz bez rozmowy ze mną dzwoni do
Szpitala Bielańskiego, kiedyś tam pracował. Boże!!! Moje gardło
zaciskają jakieś obręcze, a serce wali, jak szalone... O co
chodzi?
Lekarz informuje mnie w końcu, że według niego dziecko nie ma
alergii tylko jakąś poważną chorobę. Przy alergii poziom
leukocytów nie byłby tak wysoki, no i ta waga... Dziecko powinno
natychmiast znaleźć się w szpitalu... Napisał skierowanie,
zaznaczył na nim jakieś okropne choroby, które tego wieczora
szukałam z płaczem w encyklopedii, przezywając koszmar.
Nie miałam czasu na myślenie czy telefon do jakiejś koleżanki –
mamy z większym doświadczeniem. Taxówka i byłam w szpitalu.
Dzień stał się tragiczny. Zostałam przyjęta przez starszą panią
doktor. Musiała wypełnić formularz przyjęcia do szpitala. Był to
najdłuższy formularz w moim życiu. Zaraz na początku zabrano mi
Anę, na badania. Wypełnianie trwało. Pani doktor pytała mnie o
rzeczy, które teraz wydają mi się kompletnie nie związane ze
sprawą. Patrzyłam z coraz większym niepokojem na zegar. Gdzie
jest moje dziecko. Wskazówki przeskakiwały z minuty na minutę;
Na co zmarł Pani dziadek? Jak duże ma pani mieszkanie. Ocknęłam
się trochę i zapytałam, co dzieje się z moim dzieckiem. Zaraz
pani do niego pójdzie. Przesłuchanie trwało ze dwie godziny,
ponieważ pani doktor, pytała o te same rzeczy kilka razy i
strasznie powoli pisała.
Moja Ana leży sama. Jest czerwona od płaczu, zdesperowana.
Pielęgniarki zostawiły ją. Nie pomyślały nawet, żeby mi ją
odnieść. Po prostu zostawiły przerażone małe dziecko. Ze mną tez
było źle, a to dopiero był początek... Nie miałam nic ze sobą
poza dwoma pieluchami dla małej. Nikt nie zainteresował się mną,
nie zapytał, czy czegoś nie potrzebuję. Pielęgniarka pojawiła
się za to, kiedy wyjęłam komórkę. Poinformowała, że nie wolno mi
rozmawiać przez telefon. Nie wiem, komu miało to przeszkadzać,
byłam sama na sali!!! Poza zakazem nie usłyszałam niczego, nawet
tego, gdzie jest pokój pielęgniarek. Nic!!!
Sala z przeszklonymi szybami, obok inne dzieci zupełnie same.
Wyciągają do mnie ręce, płaczą. Jestem w piekle. Sama też nie
mogę przestać płakać. Przechodząca pielęgniarka każe mi się
uspokoić.

Przecież dziecko było cały czas pod opieką różnych lekarzy,
dlaczego nikt mi nic nie powiedział, nikt nic nie zauważył
dziwnego... Czułam się koszmarnie. Wyrzuty, żal, strach. Mąż w
delegacji, nie chcę go stresować, to i tak nic nie zmieni. Nie
chcę też, żeby wracał na łeb na szyję do Warszawy, to mogłoby
się źle skończyć. Co robić!? Byłam bezradna, spragniona, głodna
i strasznie sama. Muszę zacząć pić, bo nie będę miała czym
nakarmić Any. Cały czas trzymałam ją przy piersi, niestety nerwy
skutecznie zahamowały pracę moich gruczołów. Coś musze zrobić.

W desperacji, gdzieś w kącie sali, zadzwoniłam do lekarza, który
skierował mnie do szpitala. Chciałam zapytać go, czy stanie się
coś, jeśli na noc wrócę do domu, zwłaszcza, że w szpitalu nic
się nie dzieje. Lekarz zdecydowanie odradził mi, kazał czekać do
rana. Nawet nie mam pieluch, nie to nie ma sensu.
Zdecydowałam, że poproszę lekarza dyżurnego o przepustkę do
domu. Muszę zabrać i przywieźć rzeczy małej. Nie zostawię jednak
dziecka. O dziwo lekarz dyżurny zgodził się.

Dom. Ledwo weszłam, nakarmiłam mała, a już siedziałam z
encyklopedią. Nazw chorób o które podejrzewał ją lekarz z
pięknego Centrum Medycznego, już nie pamiętam i nie chcę
pamiętać. Bezsenna noc, dobrze, że chociaż Ana śpi. Będzie
potrzebowała dużo sił.
Rano wychodzę na taksówkę z wielką walizką; rzeczy muszą
wystarczyć do powrotu męża. Melduję się w szpitalu. Pojawia się
lekarz przydzielony Anie. Bada ją potem robi ze mną „wywiad”.
Formularz, wypełniony poprzedniego dnia, okupiony histerią mojej
córki jest nieczytelny. Gdzieś w głębi poczułam bunt. Nie miałam
jednak siły i odwagi, by wyrazić swoje niezadowolenie.
Poinformowano mnie, że Ana spędzi w szpitalu dużo czasu, a
lekarze spróbują znaleźć odpowiedź. Przez pierwszy tydzień
cierpliwie znosiłam wszystko. Mąż wrócił z delegacji. Już nie
bałam się, że czegoś mi zabraknie i nie będę mogła wyjść do
sklepu. Lekarz prowadzący przekazał teściom, że jestem
rozhisteryzowaną mamą. Może jeszcze coś gorszego. Teściowie
jakby zaczęli się mnie bać, bać tego, co mogę zrobić z
dzieckiem. Nigdy nie dowiedziałam się, co tak naprawdę o mnie
naopowiadano. Może to dobrze. Podobno nie dawałam dziecku wit. D
i w ogóle jakaś chyba nieodpowiedzialna, może gorzej. Ja!
Wzorowa uczennica i studentka. Zorganizowana i energiczna.
Naprawdę starałam się, aby Anie było jak najlepiej. Pielęgniarka
środowiskowa powiedziała nie tak dawno, będąc u nas w domu, że
rzadko widuje tak zaradne młode mamy.
Nigdy w życiu nie było mi tak źle. Na dodatek mi powiedziano, że
za dużo daję dziecku wit. D i że zbyt szybko zarasta mu
ciemiączko. Jakie to wszystko było dziwne. Nie rozumiem
dlaczego, rodzinie mówiono co innego, mnie co innego. Nawet
kochający mnie mąż przeżył chwilę zwątpienia we mnie. Straszny
koszmar. Tygodniowy pobyt wystarczył, abyśmy uwierzyli w
nieuleczalną chorobę córki i aby zniszczyć pozytywne relacje
miedzy mną a teściami. Relacje musieliśmy potem bardzo długo
odbudowywać.
Ten pierwszy tydzień był dla mnie horrorem. O Anie nie wspomnę.
Pozwalałam na wykonywanie jej różnych badań, chociaż nikt mi nie
powiedział dlaczego akurat takie badanie, a nie inne. Nie
wiedziałam, o co chodzi.
Po kilku nocach pielęgniarki zaproponowały mi wreszcie nocleg w
pokoju matek. Jedna noc, druga noc. Dziecko przestało budzić się
w nocy na jedzenie. Nie! Po prostu pielęgniarki ignorowały jej
płacz, zrezygnowałam ze spania w pokoju i drzemałam na fotelu.
Mała budziła się kilkakrotnie na jedzenie.
W drugim tygodniu nabrałam trochę pewności. Powoli odnalazłam
się w szpitalu, wiedziałam już, gdzie prysznic, gdzie toaleta.
Posprzeczałam się tez skutecznie z niektórymi pielęgniarkami, z
niektórymi nawiązałam bardzo dobry kontakt i mogłam na nie
liczyć.

Anę oglądano i oglądano. Sprawa jednak nie posuwała się w żadnym
kierunku. Męża informowano, że poszukiwania niezwykłej choroby
trwają. Zaczęliśmy się niecierpliwić, myśleć o innym szpitalu.
Rosło w nas poczucie straty czasu. Na dodatek w piątek w drugim
tygodniu zaobserwowano powiększenie wątroby. Anę wymęczył lekarz
prowadzący i jeszcze dwóch lekarzy praktykujących. Zapytałam:
może to ibufen, który Ana dostała na stan zapalny w nóżce? Nie!
Zdecydowanie stwierdził lekarz.
Nie tak być nie może. Z małą gorzej, a lekarze tylko ją
oglądają. Obiecaliśmy sobie, że jeśli w trzecim tygodniu nic się
nie zmieni, wypiszemy się na własne

[niedzwiedziczka]

Niestety lekarze, którzy nie wiedzą, co dziecku dolega
uwielbiaja wyszukiwac przeróżne choroby. Moje dziecko,
które przestało przybierać na wadze, bo po prostu zaczęło
chodzić i spalało więcej energii, podejrzewano o
celiakię, co zaowocowało półroczną dietą bezmleczną i
bezglutenową, którą przerwałam sama po konsultacji z
pediatrą pierwszego kontaktu. I co? I dziecko nie miało
żadnej celiakii, ale jakąś wymówkę trzeba było znaleźć,
jeśli nie umie się szybko zdiagnozować.

[monika.zdz]

Mój syn jak trafił do szpitala miał niecałe dwa latka.Byliśmy przy nim cały
czas,mąż w nocy ja z mamą (babcią)wymieniałyśmy się w ciągu dnia.Chodziłam z
małym na zabiegi i badania.Byłam przy nim w chwilach dla niego ciężkich.Nie
wyobrażam sobie,że mogło by być inaczej.Pod koniec tego kołowrotu także się
rozchorowałam,a na dodatek szpital zrobił się jeszcze w domu bo syn dostał na
pamiątkę od szpitala rotawirusa.Mimo wszystko nie żałuję,na sali z moim synem
leżała Zuzia,9 miesięczna,matka wpadała do niej chwilę (w domu jeszcze gromadka
dzieci),to dziecko było takie samotne,tęskniło,płakało,nie zdrowiało.Biedne te
samotne dzieciaki,szkoda,że niektórzy rodzice nie patrzą na to z punktu
widzenia osamotnionego dziecka,które walczy z chorobą ,bólem bez wsparciw osób
które zna i kocha.

[Gość: wenta]

Kij ma zawsze dwa końce ! Nie mam własnych dzieci, ale w zeszłym roku pomagałam
na zmianę opiekować się dzieckiem kuzynki które miało usuwaną przepuklinę i
znamnię na pleckach. Mały był w szpitalu chyba z dwa tygodnie, sala cztero
osobowa, jedno z dzieci ok 5 lat też miało jakiś zabieg a to co się wokół niego
działo to był istny cyrk. Dwie babcie, ciocie i jeszcze jakaś rodzina,
zapełniali całą salę. Jedna osoba przy dziecku i basta !