twarz (część1)

[ydorius]

Dzielona na części. Na razie pierwsza.
Miłej lektury.

m,
.y.

----------------------------------

Twarz

Kartka obwieszczająca dumnie "pożyczki w domu klienta, zadzwoń teraz"
leżała przede mną jak wyrzut sumienia. Widniał na niej numer telefonu, sześć
cyfr, które, nie miałbym nic naprzeciwko, mogłyby widnieć na ostatnim
bankowym billingu. Naprawdę nie czułbym się tym urażony.
Miły głos pani w słuchawce polecił, bym zaczekał chwilkę, bo
wszystkie linie są zajęte, a ja pomyślałem, że trochę za długo pracowałem w
usługach, by dać się nabrać na tę prymitywną ściemę. Jakie "wszystkie linie",
skoro jest tylko jeden numer telefonu..? W każdym razie firma oferująca
pożyczki w domu klienta zadzwoń teraz wiedziała, co robi. Po zbudowaniu
zrębów zaufania nie pozostawili mi zbyt wiele czasu, który mógłbym zmarnować
na – dajmy na to – rezygnację. Głos pani znikł, zaś w jego miejsce pojawił
się inny, męski, który zapytał, czy może czymś służyć.
Zatkało mnie, przyznam szczerze, bo tego typu firmy kojarzyły mi się
raczej z głosami, które prędzej wbiją się do domu z kopniaka, kopniaka,
dodajmy, z silnym rosyjskim akcentem, i to bynajmniej nie celem udzielenia
pożyczki...
Ten zaś, brzmiący w słuchawce, był uprzedzająco miły, ugrzeczniony
nawet, rzekłbym, że prawie przyjazny. Powtórzył pytanie, czy może czymś
służyć, ja zaś wyłożyłem pokrótce całą sprawę, starając się – fałszywie –
udawać pewnego rodzaju nonszalancję człowieka, który ma nóż na gardle.
Zdawałem sobie sprawę z nędzy tego kamuflażu, ale w końcu grałem przecież w
pewną grę i obowiązywały tu swoiste reguły.
Szkoda tylko, że pierwsze punkty powędrowały na tamtą stronę
telefonu – bo to ja dałem się zaskoczyć...
Uprzejmy głos zapytał, kiedy moglibyśmy się spotkać, ustaliliśmy
niezbędne szczegóły i w słuchawce zabrzmiał jedyny prawdomówny ton, jaki
można usłyszeć przez telefon – sygnał ciągły.
Teraz już nie było odwrotu.

----------------------------------
What is home without Plumtree's Potted Meat?
Incomplete.

[diab.lica]

witaj panie grafomanie :-)

[ydorius]

Witam diab.lico :-)

m,
.y.

----------------------------------
What is home without Plumtree's Potted Meat?
Incomplete.

D..pa (część2)

[pajdeczka]

Dwie połowki ze skórką pomarańczową(?)

[Gość: Lena]

To musi być stara opowiastka. Teraz jest 7 cyfr.

[ydorius]

Witaj Leno :-)

Ale nie chciałem przeadzać z zachłannością, jeśli idzie o stan konta :-)

m,
.y.

----------------------------------
What is home without Plumtree's Potted Meat?
Incomplete.

[pajdeczka]

pajdeczka napisała:

> Dwie połowki ze skórką pomarańczową(?)

Pomyłka! To miał być nowy wątek, a nie post!

NOGA I JEJ OKOLICE z rozkładanym portretem autora

[branca28]

Wątku.


ydorius napisał:

Dzielona na części. Na razie pierwsza.
> Miłej lektury.
>
> m,
> .y.
>
> ----------------------------------
>
> Twarz
>
> Kartka obwieszczająca dumnie "pożyczki w domu klienta, zadzwoń teraz"
> leżała przede mną jak wyrzut sumienia. Widniał na niej numer telefonu, sześć
> cyfr, które, nie miałbym nic naprzeciwko, mogłyby widnieć na ostatnim
> bankowym billingu. Naprawdę nie czułbym się tym urażony.
> Miły głos pani w słuchawce polecił, bym zaczekał chwilkę, bo
> wszystkie linie są zajęte, a ja pomyślałem, że trochę za długo pracowałem w
> usługach, by dać się nabrać na tę prymitywną ściemę. Jakie "wszystkie linie",
> skoro jest tylko jeden numer telefonu..? W każdym razie firma oferująca
> pożyczki w domu klienta zadzwoń teraz wiedziała, co robi. Po zbudowaniu
> zrębów zaufania nie pozostawili mi zbyt wiele czasu, który mógłbym zmarnować
> na – dajmy na to – rezygnację. Głos pani znikł, zaś w jego miejsce
> pojawił
> się inny, męski, który zapytał, czy może czymś służyć.
> Zatkało mnie, przyznam szczerze, bo tego typu firmy kojarzyły mi się
> raczej z głosami, które prędzej wbiją się do domu z kopniaka, kopniaka,
> dodajmy, z silnym rosyjskim akcentem, i to bynajmniej nie celem udzielenia
> pożyczki...
> Ten zaś, brzmiący w słuchawce, był uprzedzająco miły, ugrzeczniony
> nawet, rzekłbym, że prawie przyjazny. Powtórzył pytanie, czy może czymś
> służyć, ja zaś wyłożyłem pokrótce całą sprawę, starając się – fałszywie &
> #8211;
> udawać pewnego rodzaju nonszalancję człowieka, który ma nóż na gardle.
> Zdawałem sobie sprawę z nędzy tego kamuflażu, ale w końcu grałem przecież w
> pewną grę i obowiązywały tu swoiste reguły.
> Szkoda tylko, że pierwsze punkty powędrowały na tamtą stronę
> telefonu – bo to ja dałem się zaskoczyć...
> Uprzejmy głos zapytał, kiedy moglibyśmy się spotkać, ustaliliśmy
> niezbędne szczegóły i w słuchawce zabrzmiał jedyny prawdomówny ton, jaki
> można usłyszeć przez telefon – sygnał ciągły.
> Teraz już nie było odwrotu.
>
> ----------------------------------
> What is home without Plumtree's Potted Meat?
> Incomplete.

no tak...

[Gość: Aisza]

pewnie zanim dojdziesz do pięty ...spadnie śnieg
A

e tam...

[ydorius]

jak na razie nawet o twarzy nie było :-)
Cześć Aiszu :-)

m,
.y.

----------------------------------
What is home without Plumtree's Potted Meat?
Incomplete.

za to...

[Gość: Aisza]

wiele było o głosie, a więc uszy juz zaliczono

Witaj ydoriusie :-)
A

[ydorius]

Hm...
Dalsze części zmierzają w trochę innym kierunku :-)

Mówiłem Ci już "dzień dobry" dzisiaj? :-))

m,
.y.

----------------------------------
What is home without Plumtree's Potted Meat?
Incomplete.

a mówiłam Ci już, że...

[Gość: Aisza]

mógłbyś założyć swojego bloga (jesli nie całą stronę www) i wtedy łatwiej
byłoby mi (i innym)znaleźć Twoje opowiadania?

[ydorius]

Instytucjonalizacja ydoriusa?
Myślałem o tym. Może sie w końcu zabiorę :-)

m,
.y.

----------------------------------
What is home without Plumtree's Potted Meat?
Incomplete.

zabierz się, zabierz...

[Gość: Aisza]

zbieram rozrzucone po forum Twoje teksty i pakuję ich adresy w swoim blogu,
może coś Ci naruszam, ale dzięki temu może się nie pogubią, choc i tak mam
wrażenie, że coś już ominęłam (nie bywam tu codziennie)

hm,

[ydorius]

nie, no coś Ty... Po to zamieszczam publicznie, by ludzie sobie czytali, jak
chcą i lubią...

A możesz mi przesłać adres bloga w takim razie? :-)

m,
.y.

----------------------------------
What is home without Plumtree's Potted Meat?
Incomplete.

ha!

[Gość: Aisza]

na blogu to tez publicznie i wszystko razem
a jak zacząłes pisać teraz w odcinkach, to samo szukanie zajmnie więcej czasu
niz czytanie
a adres mogę wysłać pocztą elektroniczną, bo ten mój blog nie jest taki bardzo
publiczny
A

huhu...

[ydorius]

tak sobie to właśnie wyobraziłem, że na @...

co zaś do odcinków, to może pierszym krokiem będzie stworzenie listy
dystrybucyjnej, gdzie Was wszystkich, w sposób odhumanizowny, wrzucę :-))))

m,
.y.

----------------------------------
What is home without Plumtree's Potted Meat?
Incomplete.

łoł!

[aiszaa]

a w ślad za listą dystrybucyjną pojawią się zapewne ...cenniki

uciekam z sieci

[aiszaa]

biegnę zamówić baner, zaliczyc rozmowę kwalifikująca na wakacyjny kurs j. ang.
metoda Callana (jak ja lubie dydaktyczne eksperymenty!, a potem jeszcze w
miasto z dawno niewidzianą osobą

do potem, do czytania :-)
A

[ydorius]

m,
.y.

----------------------------------

Wielokrotnie już siedziałem w fotelu, próbując z kartką i ołówkiem
analizować swoją niewesołą sytuację. Wkopałem się w jakieś straszne coś i
potrzebowałem nagłego zastrzyku gotówki. Był mi potrzebny jak zastrzyk insuliny
cukrzykowi, jak inhalator astmatykowi, jak... w każdym razie bardzo.
I wówczas zrodził się ten szalony pomysł pożyczenia pieniędzy.
Oczywiście, mógłbym spróbować wyciągnąć coś od rodziny, ale to źródło było
prawie wyschnięte. Znajomi też nie bardzo wchodzili w grę – wszyscy dookoła
byli w podobnej sytuacji, siedzieli na dachu swoich lichych oszczędności,
zewsząd osaczeni przez powódź wierzycieli. Mój dach prawie zniknął pod
powierzchnią.
Nawet nie wiem, skąd się u mnie wzięła ta karteczka z kuszącym napisem.
Bez prowizji, minimalne oprocentowanie, do sumy (tu występowała duża suma)...
Zadzwoniłem i jedyne, co mi pozostało, to oczekiwanie, odliczanie godzin,
nerwowe bezrozumne przerzucanie stron książki, niesłuchanie muzyki
wypełniającej przestrzeń.
W końcu – stało się. Terkoczący (nigdy nie robił tego tak głośno, daję
słowo) dzwonek do drzwi wyrwał mnie z tego nerwowego letargu. Otworzyłem i na
progu zobaczyłem personifikację głosu ze słuchawki. Młody, koło trzydziestki
człowiek, ubrany w elegancki garnitur (ale bez krawata; starał się najwyraźniej
sprawiać wrażenie luźnego człowieka), z teczką w ręce. Brązowe wypastowane buty
dopełniały obrazu przybysza. Mojego Zbawienia, Szansy, Rozwiązania.
Zaprosiłem go do środka, proponując jednocześnie może się pan napije
kawy albo herbaty, herbatę poproszę dziękuję. Usadziłem go w dużym pokoju a sam
udałem się do kuchni, gdy wróciłem do pokoju usłyszałem, że ładne mieszkanie,
duże, sam pan mieszka? No sam. I nie za duże?
W mojej głowie wybuchła, odłamkami raniąc wnętrze czaszki, myśl, że oto
Moje Zbawienie będzie chciało podpisania cyrografu związanego z mieszkaniem. Że
jeżeli nie spłacę pożyczki, to nie tylko rosyjski akcent wbije się jak zimowa
burza do schronienia króla Leara, ale w dodatku wbije się do swojego domu...
Zadrżałem.
Przybysz musiał zauważyć moje – nazwijmy to – zmieszanie i wyjaśnił, że
tylko to mam na myśli, że całkiem ładne jest i duże, wygodnie się musi Panu
mieszkać. Wygodnie, dziękuję – odparłem, lecz lampka w głowie nadal pulsowała
czerwonawym światłem.
Rozmowa toczyła się na pozór leniwie. Opisywał warunki udzielenia
pożyczki i wcale nie brzmiało to groźnie. Próbowałem dopatrzeć się jakiś
haczyków, ale nic takiego nie znalazłem. Naprawdę. Żadnych ukrytych klauzul,
żadnych pułapek. Umowa miała tylko niejasny punkt i dotyczył on zdjęcia.
Zdjęcia? Zapytałem niepewnie. Zdjęcia, potwierdził. Ale ja nie mam
żadnych zdjęć, zresztą, po co? Próbowałem się dowiedzieć. Nic nie szkodzi,
odparł, ja mam aparat przy sobie, jeżeli zdecyduje się Pan podpisać umowę
cykniemy ze trzy i po kłopocie. Ale po co zdjęcia? Dopytywałem się raczej z
ciekawości, niż z czegokolwiek innego. Umowa była uczciwie skonstruowana,
wiedziałem już, że ją podpiszę. Wie Pan, powiedział, wiąże się to z polityką
firmy. To raczej taka fanaberia jednego z szefów. Rozumie Pan, gdyby Pan nie
płacił, to naraża się Pan na utratę twarzy, prawda? No to my wolimy wiedzieć,
jak ta twarz wygląda...
Zaśmiałem się nieszczerze, podobnie zresztą jak i mój rozmówca. Uznałem
to za wyjątkowo dziwną i zupełnie niegroźną fanaberię. Podpisaliśmy umowę i
rozstaliśmy się uścisnąwszy sobie ręce.
Gdybym wówczas wiedział, ile owa fanaberia będzie mnie kosztować...

----------------------------------
What is home without Plumtree's Potted Meat?
Incomplete.

[Gość: Lena]

Powściągliwy ydoriusie zaczynam być Twoją fanką :))))

no to

[ydorius]

mi kurczę miło jest :-)))

Wkrótce część trzecia i ostatnia :-)

m,
.y.

----------------------------------
What is home without Plumtree's Potted Meat?
Incomplete.

[summa]

Gość portalu: Lena napisał(a):

> Powściągliwy ydoriusie zaczynam być Twoją fanką :))))

Ha! Ja tam fanką Ydoriusa od dawna jestem (ale się nie ujawniam ;)))
Pozdrowienia

Jesteś

[ydorius]

tak zwanym fanem z krypty :-)
Kryptofanem. Albo kryptofanką. To ładnie brzmi.
Albo akolitką Zakonu Tajnego Stowarzyszenia Adoratorów Powściągliwego Ydoriusa.

:-))

m,
.y.

----------------------------------
What is home without Plumtree's Potted Meat?
Incomplete.

Ło matko...

[summa]

...dlaczego z krypty? Jeszczem wśród żywych!

----
Zwycięstwo w dyskusji należy do perkusji.
St.J.Lec

Ale

[ydorius]

się bunkrujesz i ukrywasz :-)
A od bunkra do krypty niedaleko :-)

m,
.y.

----------------------------------
What is home without Plumtree's Potted Meat?
Incomplete.

No, dobra

[summa]

...niech Ci bedzie. Chociaż naprawdę za kryptami nie przepadam.

----
Zwycięstwo w dyskusji należy do perkusji.
St.J.Lec

[ydorius]

"Nic w przyrodzie nie ginie - ludzie jedynie"
S.J.Lec

Więc i krypty powinny być przyjaznymi :-)))

m,
.y.

----------------------------------
What is home without Plumtree's Potted Meat?
Incomplete.

Sprzedam tajemnicę!

[Gość: Aisza]

bo ja wiem!
PS. Mój młodszy brat w dzieciństwie chodził na II zmiane do szkoły, a ja na
pierwszą. Oglądał rano TV a wieczorem pastwił się nade mną i zdradzał
zakończenia filmów.
Postaram się byc bardziej ok, niz mój młodszy brat - choc to trudne, gdy sie ma
nature gaduły

[Gość: Lena]

Gość portalu: Aisza napisał(a):

> bo ja wiem!
> PS. Mój młodszy brat w dzieciństwie chodził na II zmiane do szkoły, a ja na
> pierwszą. Oglądał rano TV a wieczorem pastwił się nade mną i zdradzał
> zakończenia filmów.
> Postaram się byc bardziej ok, niz mój młodszy brat - choc to trudne, gdy sie
ma
>
> nature gaduły

Ja dziękuję :))))Tu nie tylko chodzi o treść ale również o formę.

[ydorius]

A ja już wkleiłem...
Czy to znaczy, że zepsułem zabawę? :-PPP

m,
.y.

----------------------------------
What is home without Plumtree's Potted Meat?
Incomplete.

[ydorius]

Mój mi tak nie robił :-)
Ale jak kiedyś chodziłem na religię (przy kościele, dziwne, czemu nie w szkole;
nie pamiętam..?) to akurat w telewizji był fenomenalny serial animowany "Byo
sobie życie" a później "Był sobie człowiek". I tak musiałem wychodzić w
połowie, ale zawsze wysiadywałem jak najdłużej... To tyle w kwestii telewizji i
dziecięctwa :-P

m,
.y.

P.S. Aiszu, wydrukowałem sobie Twoją recenzję, oprawiłem w ramki. Jak rano
wstaję, to sobie na nią patrzę i od razu mi lepiej. Ale ze mnie próżny gość
:-)))

----------------------------------
What is home without Plumtree's Potted Meat?
Incomplete.

to żadna próżność

[Gość: Aisza]

to tylko szczypta zdrowego, artystycznego egocentryzmu - niezbędna by trwać
przy swoim :-)
A.

[Gość: kaktus-owa]

Ydorius! zlituj się człowieku.....czekamy :-)

[ydorius]

No już, już...
Raptem jeden dzień... Zobacz ile czasu musiała czekać gromada
rozhisteryzowanych fanów na nowy tom Harry'ego Pottera... Albo tych czterech
matematyków na trzeci tom Principia Mathematica, nad którymi ślęczał
Whitehead :-)))

m,
.y.

----------------------------------
What is home without Plumtree's Potted Meat?
Incomplete.

yd - zlituj sie czowieku...

[aise_]

i dopisz...
:-)

[ydorius]

raczej przeklej :-)

m,
.y.

----------------------------------
What is home without Plumtree's Potted Meat?
Incomplete.

Czekam na ciag dalszy:) nt

[anahella]

[ydorius]

Różnie mówią o zakończeniach. Kolega Rashomon mi zdradził, że na Bałkanach
lubią mówić o rzeczach, które się jeszcze dzieją, albo nie mają puenty. Z kolei
Rzymianie, za Owidiuszem twierdzili, że koniec wieńczy dzieło.
Głos przeważający jednak ma oczywiście premier Miller, który wygłosił słynne
(co najmniej tak, jak Owidiusza) hasło.
(nie zaczyna się zdania od) więc, miłej lektury.

m,
.y.

----------------------------------

Początkowo spłaty wypadały idealnie. Z regularnością zegara atomowego
lub innego precyzyjnego mechanizmu, przelewałem na konto pożyczkodawcy kolejne
raty. Zacząłem nawet z pewną dozą optymizmu (uczucia nieznanego mi od lat)
patrzeć na przyszłość, gdy, na zasadzie złośliwości materii, wszystko zaczęło
się psuć.
Początkowo nawet nie było to takie strasznie poważne. Ot, parę dni
opóźnienia, nic strasznego.
Chyba koniec końców zgubiło mnie to, że firma nie dopominała się o
swoje. Czy wpłacałem o właściwym czasie, czy też nie, nikt się nigdy do mnie
nie odezwał. Żadnych monitów, upomnień, gróźb. Żadnych podejrzanych postaci w
okolicach domu, głuchych telefonów. Cisza po prostu. Czysta cisza.
Być może powinienem wtedy właśnie zacząć coś podejrzewać, ja jednak
utonąłem w błogostanie. Pograłem jak nowicjusz.
Wówczas właśnie zaczęły się moje problemy ze zdrowiem. Poszedłem do
dermatologa, który stwierdził, że w zasadzie to nie wie, co mi dolega, być może
skóra jest trochę zaczerwieniona, to nie jest powód, co prawda, by swędziała,
jak pan mówi, przy odpowiednim poziomie higieny... Tak, oczywiście wiem, że
zachowuje Pan higienę, mimo wszystko przepiszę Panu maść... Do smarowania,
szybko się wchłania, proszę stosować na dzień i przed snem, dwa razy dziennie,
powinno pomóc, do zobaczenia na kontroli za dwa tygodnie.
Mimo rozmaitych zabiegów po pewnym czasie cała twarz zaczęła mnie piec
żywym ogniem. Nie pomagały maści z ledwością mogłem się golić, każdy dotyk mnie
parzył, wywoływał ogromny ból. Nawet do sklepu, mimo ciepłej dość pory,
wychodziłem z zasłoniętą twarzą. Widok z dnia na dzień był coraz gorszy.
Wydawałem oczywiście masę pieniędzy na lekarzy i leki, co jeden to inna
hipoteza, zrobiłem sobie chyba wszystkie badania, które wymyśliła zachodnia
medycyna. Ba! Próbowałem nawet środków niekonwencjonalnych: nakłuwanie,
przypalanie (istna homeopatia: moją obolałą, palącą żywym ogniem, twarz
próbowano wyleczyć ogniem!), uciskanie. Zioła, napary, maści...
Nie pomagało nic.
Pewnego dnia, gdy wstałem z łóżka, zrozumiałem, że sięgnąłem dna.
Niemal po omacku dotarłem do łazienki, zapalenie światła niewiele pomogło. Zza
zapuchniętych powiek spojrzałem na swoją niemal zupełnie obraną ze skóry twarz.
Spuchniętą, niedotykalną, czerwonożółtą... W głębi gdzieś patrzyły na mnie
oczy, ale na pewno nie patrzyły na mnie. To nie mogłem być ja. Ja przecież
jestem młody, ja przecież jestem piękny. Ja z tego wyjdę, ja...
Zadzwonił telefon. Starając się nie płakać (słone łzy, spływające po
policzkach były istną torturą) dotarłem do słuchawki.
Głos w słuchawce oznajmił, że moje długi uległy zniwelowaniu. Nic już
nie jestem winien, nic już nie musze więcej płacić ponad to, co już zapłaciłem.
Zapytał, jeszcze jak to jest – stracić twarz. Zanim się rozłączyłem usłyszałem
cichy, acz uprzedzająco miły, śmiech...


----------------------------------
What is home without Plumtree's Potted Meat?
Incomplete.

Super

[Gość: Lena]

Podoba mi się. Gdybyż to było normą ....
PS. Przetłumacz na angielski w wyślij Majkelowi Dżeksonowi.

[ydorius]

Cieszę się. Gdybyż to było normą :-)))

Majkel? Myślisz? Ciekawe za co nie płacił :-P

m,
.y.

----------------------------------
What is home without Plumtree's Potted Meat?
Incomplete.

Twarz - cz. 1, 2, 3

[Gość: za ydoriusem]

Skleiłam wszystkie fragmenty Twarzy w jedną "buzię", żeby "spojrzeć jej prosto
w oczy" :-)
PS. Czy to nie zamach na prawa autorskie? ...ale ja w dobrej wierze
Aisza

Twarz

"Kartka obwieszczająca dumnie "pożyczki w domu klienta, zadzwoń teraz"
leżała przede mną jak wyrzut sumienia. Widniał na niej numer telefonu, sześć
cyfr, które, nie miałbym nic naprzeciwko, mogłyby widnieć na ostatnim
bankowym billingu. Naprawdę nie czułbym się tym urażony.
Miły głos pani w słuchawce polecił, bym zaczekał chwilkę, bo
wszystkie linie są zajęte, a ja pomyślałem, że trochę za długo pracowałem w
usługach, by dać się nabrać na tę prymitywną ściemę. Jakie "wszystkie
linie",
skoro jest tylko jeden numer telefonu..? W każdym razie firma oferująca
pożyczki w domu klienta zadzwoń teraz wiedziała, co robi. Po zbudowaniu
zrębów zaufania nie pozostawili mi zbyt wiele czasu, który mógłbym zmarnować
na – dajmy na to – rezygnację. Głos pani znikł, zaś w jego miejsce pojawił
się inny, męski, który zapytał, czy może czymś służyć.
Zatkało mnie, przyznam szczerze, bo tego typu firmy kojarzyły mi się
raczej z głosami, które prędzej wbiją się do domu z kopniaka, kopniaka,
dodajmy, z silnym rosyjskim akcentem, i to bynajmniej nie celem udzielenia
pożyczki...
Ten zaś, brzmiący w słuchawce, był uprzedzająco miły, ugrzeczniony
nawet, rzekłbym, że prawie przyjazny. Powtórzył pytanie, czy może czymś
służyć, ja zaś wyłożyłem pokrótce całą sprawę, starając się – fałszywie –
udawać pewnego rodzaju nonszalancję człowieka, który ma nóż na gardle.
Zdawałem sobie sprawę z nędzy tego kamuflażu, ale w końcu grałem przecież w
pewną grę i obowiązywały tu swoiste reguły.
Szkoda tylko, że pierwsze punkty powędrowały na tamtą stronę
telefonu – bo to ja dałem się zaskoczyć...
Uprzejmy głos zapytał, kiedy moglibyśmy się spotkać, ustaliliśmy
niezbędne szczegóły i w słuchawce zabrzmiał jedyny prawdomówny ton, jaki
można usłyszeć przez telefon – sygnał ciągły.
Teraz już nie było odwrotu.
Wielokrotnie już siedziałem w fotelu, próbując z kartką i ołówkiem
analizować swoją niewesołą sytuację. Wkopałem się w jakieś straszne coś i
potrzebowałem nagłego zastrzyku gotówki. Był mi potrzebny jak zastrzyk
insuliny
cukrzykowi, jak inhalator astmatykowi, jak... w każdym razie bardzo.
I wówczas zrodził się ten szalony pomysł pożyczenia pieniędzy.
Oczywiście, mógłbym spróbować wyciągnąć coś od rodziny, ale to źródło
było
prawie wyschnięte. Znajomi też nie bardzo wchodzili w grę – wszyscy
dookoła
byli w podobnej sytuacji, siedzieli na dachu swoich lichych oszczędności,
zewsząd osaczeni przez powódź wierzycieli. Mój dach prawie zniknął pod
powierzchnią.
Nawet nie wiem, skąd się u mnie wzięła ta karteczka z kuszącym napisem.
Bez prowizji, minimalne oprocentowanie, do sumy (tu występowała duża
suma)...
Zadzwoniłem i jedyne, co mi pozostało, to oczekiwanie, odliczanie godzin,
nerwowe bezrozumne przerzucanie stron książki, niesłuchanie muzyki
wypełniającej przestrzeń.
W końcu – stało się. Terkoczący (nigdy nie robił tego tak głośno, daję
słowo) dzwonek do drzwi wyrwał mnie z tego nerwowego letargu. Otworzyłem
i na
progu zobaczyłem personifikację głosu ze słuchawki. Młody, koło
trzydziestki
człowiek, ubrany w elegancki garnitur (ale bez krawata; starał się
najwyraźniej
sprawiać wrażenie luźnego człowieka), z teczką w ręce. Brązowe
wypastowane buty
dopełniały obrazu przybysza. Mojego Zbawienia, Szansy, Rozwiązania.
Zaprosiłem go do środka, proponując jednocześnie może się pan napije
kawy albo herbaty, herbatę poproszę dziękuję. Usadziłem go w dużym pokoju
a sam
udałem się do kuchni, gdy wróciłem do pokoju usłyszałem, że ładne
mieszkanie,
duże, sam pan mieszka? No sam. I nie za duże?
W mojej głowie wybuchła, odłamkami raniąc wnętrze czaszki, myśl, że oto
Moje Zbawienie będzie chciało podpisania cyrografu związanego z
mieszkaniem. Że
jeżeli nie spłacę pożyczki, to nie tylko rosyjski akcent wbije się jak
zimowa
burza do schronienia króla Leara, ale w dodatku wbije się do swojego
domu...
Zadrżałem.
Przybysz musiał zauważyć moje – nazwijmy to – zmieszanie i wyjaśnił, że
tylko to mam na myśli, że całkiem ładne jest i duże, wygodnie się musi
Panu
mieszkać. Wygodnie, dziękuję – odparłem, lecz lampka w głowie nadal
pulsowała
czerwonawym światłem.
Rozmowa toczyła się na pozór leniwie. Opisywał warunki udzielenia
pożyczki i wcale nie brzmiało to groźnie. Próbowałem dopatrzeć się jakiś
haczyków, ale nic takiego nie znalazłem. Naprawdę. Żadnych ukrytych
klauzul,
żadnych pułapek. Umowa miała tylko niejasny punkt i dotyczył on zdjęcia.
Zdjęcia? Zapytałem niepewnie. Zdjęcia, potwierdził. Ale ja nie mam
żadnych zdjęć, zresztą, po co? Próbowałem się dowiedzieć. Nic nie
szkodzi,
odparł, ja mam aparat przy sobie, jeżeli zdecyduje się Pan podpisać umowę
cykniemy ze trzy i po kłopocie. Ale po co zdjęcia? Dopytywałem się raczej
z
ciekawości, niż z czegokolwiek innego. Umowa była uczciwie skonstruowana,
wiedziałem już, że ją podpiszę. Wie Pan, powiedział, wiąże się to z
polityką
firmy. To raczej taka fanaberia jednego z szefów. Rozumie Pan, gdyby Pan
nie
płacił, to naraża się Pan na utratę twarzy, prawda? No to my wolimy
wiedzieć,
jak ta twarz wygląda...
Zaśmiałem się nieszczerze, podobnie zresztą jak i mój rozmówca. Uznałem
to za wyjątkowo dziwną i zupełnie niegroźną fanaberię. Podpisaliśmy umowę
i
rozstaliśmy się uścisnąwszy sobie ręce.
Gdybym wówczas wiedział, ile owa fanaberia będzie mnie kosztować...


Początkowo spłaty wypadały idealnie. Z regularnością zegara atomowego
lub innego precyzyjnego mechanizmu, przelewałem na konto pożyczkodawcy
kolejne
raty. Zacząłem nawet z pewną dozą optymizmu (uczucia nieznanego mi od
lat)
patrzeć na przyszłość, gdy, na zasadzie złośliwości materii, wszystko
zaczęło
się psuć.
Początkowo nawet nie było to takie strasznie poważne. Ot, parę dni
opóźnienia, nic strasznego.
Chyba koniec końców zgubiło mnie to, że firma nie dopominała się o
swoje. Czy wpłacałem o właściwym czasie, czy też nie, nikt się nigdy do
mnie
nie odezwał. Żadnych monitów, upomnień, gróźb. Żadnych podejrzanych
postaci w
okolicach domu, głuchych telefonów. Cisza po prostu. Czysta cisza.
Być może powinienem wtedy właśnie zacząć coś podejrzewać, ja jednak
utonąłem w błogostanie. Pograłem jak nowicjusz.
Wówczas właśnie zaczęły się moje problemy ze zdrowiem. Poszedłem do
dermatologa, który stwierdził, że w zasadzie to nie wie, co mi dolega,
być może
skóra jest trochę zaczerwieniona, to nie jest powód, co prawda, by
swędziała,
jak pan mówi, przy odpowiednim poziomie higieny... Tak, oczywiście wiem,
że
zachowuje Pan higienę, mimo wszystko przepiszę Panu maść... Do
smarowania,
szybko się wchłania, proszę stosować na dzień i przed snem, dwa razy
dziennie,
powinno pomóc, do zobaczenia na kontroli za dwa tygodnie.
Mimo rozmaitych zabiegów po pewnym czasie cała twarz zaczęła mnie piec
żywym ogniem. Nie pomagały maści z ledwością mogłem się golić, każdy
dotyk mnie
parzył, wywoływał ogromny ból. Nawet do sklepu, mimo ciepłej dość pory,
wychodziłem z zasłoniętą twarzą. Widok z dnia na dzień był coraz gorszy.
Wydawałem oczywiście masę pieniędzy na lekarzy i leki, co jeden to inna
hipoteza, zrob

[Gość: Aisza]

a dlaczego nie wkleiła się całość, jak chciałam? Te posty mają jakąs
ograniczona pojemność?

[ydorius]

Noo...
Chyba tak :-((

Dlatego, jak za jakiś czas będę wklejał baśń, to też ją potnę :-)

Szkoda.
Ale może tak lepiej?
Poszatkowane i pokomentowane na żywo? :-)

m,
.y.

----------------------------------
What is home without Plumtree's Potted Meat?
Incomplete.

Twarz - cz. 1, 2, 3 bis

[Gość: za ydoriusem]

Skleiłam wszystkie fragmenty Twarzy w jedną "buzię", żeby "spojrzeć jej prosto
w oczy" :-)
PS. Czy to nie zamach na prawa autorskie? ...ale ja w dobrej wierze
Aisza

Twarz
"Kartka obwieszczająca dumnie "pożyczki w domu klienta, zadzwoń teraz"
leżała przede mną jak wyrzut sumienia. Widniał na niej numer telefonu, sześć
cyfr, które, nie miałbym nic naprzeciwko, mogłyby widnieć na ostatnim
bankowym billingu. Naprawdę nie czułbym się tym urażony.
Miły głos pani w słuchawce polecił, bym zaczekał chwilkę, bo
wszystkie linie są zajęte, a ja pomyślałem, że trochę za długo pracowałem w
usługach, by dać się nabrać na tę prymitywną ściemę. Jakie "wszystkie
linie", skoro jest tylko jeden numer telefonu..? W każdym razie firma
oferująca pożyczki w domu klienta zadzwoń teraz wiedziała, co robi. Po
zbudowaniu zrębów zaufania nie pozostawili mi zbyt wiele czasu, który mógłbym
zmarnować na – dajmy na to – rezygnację. Głos pani znikł, zaś w jego miejsce
pojawił się inny, męski, który zapytał, czy może czymś służyć.
Zatkało mnie, przyznam szczerze, bo tego typu firmy kojarzyły mi się
raczej z głosami, które prędzej wbiją się do domu z kopniaka, kopniaka,
dodajmy, z silnym rosyjskim akcentem, i to bynajmniej nie celem udzielenia
pożyczki...
Ten zaś, brzmiący w słuchawce, był uprzedzająco miły, ugrzeczniony
nawet, rzekłbym, że prawie przyjazny. Powtórzył pytanie, czy może czymś
służyć, ja zaś wyłożyłem pokrótce całą sprawę, starając się – fałszywie –
udawać pewnego rodzaju nonszalancję człowieka, który ma nóż na gardle.
Zdawałem sobie sprawę z nędzy tego kamuflażu, ale w końcu grałem przecież w
pewną grę i obowiązywały tu swoiste reguły.
Szkoda tylko, że pierwsze punkty powędrowały na tamtą stronę
telefonu – bo to ja dałem się zaskoczyć...
Uprzejmy głos zapytał, kiedy moglibyśmy się spotkać, ustaliliśmy
niezbędne szczegóły i w słuchawce zabrzmiał jedyny prawdomówny ton, jaki
można usłyszeć przez telefon – sygnał ciągły.
Teraz już nie było odwrotu.
Wielokrotnie już siedziałem w fotelu, próbując z kartką i ołówkiem
analizować swoją niewesołą sytuację. Wkopałem się w jakieś straszne coś i
potrzebowałem nagłego zastrzyku gotówki. Był mi potrzebny jak zastrzyk
insuliny cukrzykowi, jak inhalator astmatykowi, jak... w każdym razie bardzo.
I wówczas zrodził się ten szalony pomysł pożyczenia pieniędzy.
Oczywiście, mógłbym spróbować wyciągnąć coś od rodziny, ale to źródło
było prawie wyschnięte. Znajomi też nie bardzo wchodzili w grę – wszyscy
dookoła byli w podobnej sytuacji, siedzieli na dachu swoich lichych
oszczędności,
zewsząd osaczeni przez powódź wierzycieli. Mój dach prawie zniknął pod
powierzchnią.
Nawet nie wiem, skąd się u mnie wzięła ta karteczka z kuszącym napisem.
Bez prowizji, minimalne oprocentowanie, do sumy (tu występowała duża
suma)...
Zadzwoniłem i jedyne, co mi pozostało, to oczekiwanie, odliczanie godzin,
nerwowe bezrozumne przerzucanie stron książki, niesłuchanie muzyki
wypełniającej przestrzeń.
W końcu – stało się. Terkoczący (nigdy nie robił tego tak głośno, daję
słowo) dzwonek do drzwi wyrwał mnie z tego nerwowego letargu. Otworzyłem
i na progu zobaczyłem personifikację głosu ze słuchawki. Młody, koło
trzydziestki człowiek, ubrany w elegancki garnitur (ale bez krawata; starał się
najwyraźniej sprawiać wrażenie luźnego człowieka), z teczką w ręce. Brązowe
wypastowane buty dopełniały obrazu przybysza. Mojego Zbawienia, Szansy,
Rozwiązania.
Zaprosiłem go do środka, proponując jednocześnie może się pan napije
kawy albo herbaty, herbatę poproszę dziękuję. Usadziłem go w dużym pokoju
a sam
udałem się do kuchni, gdy wróciłem do pokoju usłyszałem, że ładne
mieszkanie,
duże, sam pan mieszka? No sam. I nie za duże?
W mojej głowie wybuchła, odłamkami raniąc wnętrze czaszki, myśl, że oto
Moje Zbawienie będzie chciało podpisania cyrografu związanego z
mieszkaniem. Że
jeżeli nie spłacę pożyczki, to nie tylko rosyjski akcent wbije się jak
zimowa
burza do schronienia króla Leara, ale w dodatku wbije się do swojego
domu...
Zadrżałem.
Przybysz musiał zauważyć moje – nazwijmy to – zmieszanie i wyjaśnił, że
tylko to mam na myśli, że całkiem ładne jest i duże, wygodnie się musi
Panu mieszkać. Wygodnie, dziękuję – odparłem, lecz lampka w głowie nadal
pulsowała czerwonawym światłem.
Rozmowa toczyła się na pozór leniwie. Opisywał warunki udzielenia
pożyczki i wcale nie brzmiało to groźnie. Próbowałem dopatrzeć się jakiś
haczyków, ale nic takiego nie znalazłem. Naprawdę. Żadnych ukrytych
klauzul, żadnych pułapek. Umowa miała tylko niejasny punkt i dotyczył on
zdjęcia.
Zdjęcia? Zapytałem niepewnie. Zdjęcia, potwierdził. Ale ja nie mam
żadnych zdjęć, zresztą, po co? Próbowałem się dowiedzieć. Nic nie
szkodzi, odparł, ja mam aparat przy sobie, jeżeli zdecyduje się Pan podpisać
umowę cykniemy ze trzy i po kłopocie. Ale po co zdjęcia? Dopytywałem się raczej
z ciekawości, niż z czegokolwiek innego. Umowa była uczciwie skonstruowana,
wiedziałem już, że ją podpiszę. Wie Pan, powiedział, wiąże się to z
polityką firmy. To raczej taka fanaberia jednego z szefów. Rozumie Pan, gdyby
Pan nie płacił, to naraża się Pan na utratę twarzy, prawda? No to my wolimy
wiedzieć, jak ta twarz wygląda...
Zaśmiałem się nieszczerze, podobnie zresztą jak i mój rozmówca. Uznałem
to za wyjątkowo dziwną i zupełnie niegroźną fanaberię. Podpisaliśmy umowę
i rozstaliśmy się uścisnąwszy sobie ręce.
Gdybym wówczas wiedział, ile owa fanaberia będzie mnie kosztować...

Początkowo spłaty wypadały idealnie. Z regularnością zegara atomowego
lub innego precyzyjnego mechanizmu, przelewałem na konto pożyczkodawcy
kolejne raty. Zacząłem nawet z pewną dozą optymizmu (uczucia nieznanego mi od
lat) patrzeć na przyszłość, gdy, na zasadzie złośliwości materii, wszystko
zaczęło się psuć.
Początkowo nawet nie było to takie strasznie poważne. Ot, parę dni
opóźnienia, nic strasznego.
Chyba koniec końców zgubiło mnie to, że firma nie dopominała się o
swoje. Czy wpłacałem o właściwym czasie, czy też nie, nikt się nigdy do
mnie nie odezwał. Żadnych monitów, upomnień, gróźb. Żadnych podejrzanych
postaci w okolicach domu, głuchych telefonów. Cisza po prostu. Czysta cisza.
Być może powinienem wtedy właśnie zacząć coś podejrzewać, ja jednak
utonąłem w błogostanie. Pograłem jak nowicjusz.
Wówczas właśnie zaczęły się moje problemy ze zdrowiem. Poszedłem do
dermatologa, który stwierdził, że w zasadzie to nie wie, co mi dolega,
być może skóra jest trochę zaczerwieniona, to nie jest powód, co prawda, by
swędziała, jak pan mówi, przy odpowiednim poziomie higieny... Tak, oczywiście
wiem, że zachowuje Pan higienę, mimo wszystko przepiszę Panu maść... Do
smarowania, szybko się wchłania, proszę stosować na dzień i przed snem, dwa
razy dziennie, powinno pomóc, do zobaczenia na kontroli za dwa tygodnie.
Mimo rozmaitych zabiegów po pewnym czasie cała twarz zaczęła mnie piec
żywym ogniem. Nie pomagały maści z ledwością mogłem się golić, każdy
dotyk mnie parzył, wywoływał ogromny ból. Nawet do sklepu, mimo ciepłej dość
pory, wychodziłem z zasłoniętą twarzą. Widok z dnia na dzień był coraz gorszy.
Wydawałem oczywiście masę pieniędzy na lekarzy i leki, co jeden to inna
hipoteza, zrobiłem sobie chyba wszystkie badania, które wymyśliła
zachodnia medycyna. Ba! Próbowałem nawet środków niekonwencjonalnych:
nakłuwanie, przypalanie (istna homeopatia: moją obolałą, palącą żywym ogniem,
twarz próbowano wyleczyć ogniem!), ucis

poddaję się :-(

[Gość: Aisza]

z maszyną nie wygram, jeśli polubiła seriale ;-)
A

[jack9]

Ajdor...no ...wiesz... tego... i w ogóle...
no, wiesz...

Aisza - chyba do 7000 znaków pozwala na raz ...

[ydorius]

Nie... chyba nie wiem :-)

m,
.y.

P.S. 7000 znaków. Ładna liczba.

----------------------------------
What is home without Plumtree's Potted Meat?
Incomplete.

[jack9]

No wiesz... tego...
czytałem miniatury ..i te ...no wiesz..na książkach...
ale twarz ...no wiesz... twarz !!!

te ponad 7000 znaków "Twarzy" ...

[Gość: Aisza]

poraziło jackowi urządzenie do werbalizacji :-)
PS. To opowiadanie czasem działa na konsumenta jak ...szklanka świeżego samogonu

Jacku...

[ydorius]

Chyba, rzeczywiście, jak napisała Aisza, coś Ci się stało... :-)))
Może to nie samogon, tylko absynt? :-)

Jako człowiek próżny (patrz kilka postów powyżej) odbieram Twoje wypowiedzi
jako komplementy :-))))

m,
.y.

----------------------------------
What is home without Plumtree's Potted Meat?
Incomplete.

:)

[ariels]

Ydoriusie, dołączam do Twoich wielbicieli.

Podobało mi się
A.

[ydorius]

Może rzeczywiście powinienem się zastanowić nad wprowadzeniem składek
członkowskich :-))

Bardzo mi miło.
:-)

m,
.y.

----------------------------------
What is home without Plumtree's Potted Meat?
Incomplete.