rodzeństwo mojego męża

[rzymelka]

Było już wiele tematów o teściowych i teściach. Ja chciałam poruszyć
problem rodzeństwa małżonka. W moim przypadku jest to główny powód
do konfliktów w naszym związku. Z rodzicami męża mam dobre układy -
nie wpadamy sobie w ramiona, ale darzymy się sympatią i wiem, że
mogę liczyć na pomoc z ich strony. Ja jestem jedynaczką, więc nie
wiem jak to jest mieć rodzeństwo, może dlatego reaguję zbyt
emocjonalnie, ale powiedzcie czy takie sytuacje są normalne. Mąż ma
sześcioro rodzeństwa - są ze sobą bardzo zżyci. Mi chodzi o sposób
traktowania mnie. Przykładowe sytuacje - nigdy nikt z rodziny męża
do mnie nie zadzwonił - wszystkie zaproszenia, powiadomienia czy
prośby są kierowane do męża i on mi je przekazuje. Nikt nie
zainteresował się gdy mąż wyjechał na kilka tygodni a ja zostałam
sama z remontem mieszkania. Jesteśmy razem z rodzeństwem męża -
dzwoni siostra miszkająca za granicą i mówi teraz chcę porozmawiać z
Anią, teraz z Hanią a teraz z Wojtkiem - rozmawia ze wszystkimi
tylko nie ze mną. Mieszkamy w bardzo malutkim mieszkaniu, gdzie
każdy cm jest ważny. Zagospodarowaliśmy się, ale jeszcze kilka
rzeczy jest nam potrzebne. Jego rodzeństwo postanowiło zrobić nam
prezent na nowe mieszkanie. Jakoś nikt nie wpadł na pomysł żeby mnie
zapytać co jest nam potrzebne, tylko wspólnie kupili olbrzymi serwis
obiadowy. Piękny, tylko ja nie mam go gdzie trzymać. Poza tym
musiałam wyrzucić ten który mieliśmy, bo nie było co z nim zrobić.
Inna sytuacja - postanawiają kupić jednej z sióstr komputer, na
prośbę najstarszej z sióstr męża ja mam się tym zająć. Przeglądam
oferty, parametry itp. gdy dowaduję się że komputer już jest bo
któreś z nich już kupiło dwa tygodnie temu. Mnie nikt nic nie
powiedział. Wpadają na pomysł żeby odwiedzić brata mieszkającego 300
km i już mamy jechać - nieważne czy następnego dnia muszę iść do
pracy, czy muszę się przygotować - spontaniczna wyprawa jest
najważniejsza.Tylko ja pracuję na etacie.
Tak jest od początku - ustalanie listy gości przez rodzeństwo męża,
gdy za wesele w 100% płaciliśmy sami. Gdy mówiłam, że nie chcemy np
poprawin, autobusu czy małych dzieci na weselu to i tak wszystko
było, tylko załatwione za moimi plecami. Takich sytuacji jest
mnóstwo. Do tego dochodzą "napady" na mnie przy okazji różnych
dyskusji, sprawdzanie każdego mojego słowa. Nie wiem jak mam na to
reagować. Jak pisałąm jest to główny problem powodujący konflikty w
naszym małżeństwie.

[kotkaaaa]

jakies dziwne te problemy...
a ty... dzwonisz do nich? oferujesz pomoc?
moze jeszcze sie z toba nie oswoili i nie zaprzyjaznili

[meggi825]

Krotko i na temat: nie daj soba pomiatac dziewczyno! Ja swojemu
mezowi powiedzialam kiedys jasno zeby nie bylo nieporozumien: NIE
LUBIE Twojego rodzenstwa (siostry i brata) - bo sa dla mnie
egoistyczni i wredni. Oboje wiemy na czym stoimy i wcale nie
przeszkadza to nam aby sie bardzo mocno kochali

[trypel]

rzymelka napisała:


> Tak jest od początku - ustalanie listy gości przez rodzeństwo męża,
> gdy za wesele w 100% płaciliśmy sami. Gdy mówiłam, że nie chcemy np
> poprawin, autobusu czy małych dzieci na weselu to i tak wszystko
> było, tylko załatwione za moimi plecami.

Ja tu widze Twoją winę, pozwoliłaś wleźć sobie na głowe zamiast powiedziec im
żeby sie bujali to teraz masz :)

[rzymelka]

Sęk w tym, że nie pozwoliłam wejść sobie na głowę-
powiedziałam "nie" przedstawiłam swoje argumenty. Na weselu i tak
był autokar, były poprawiny, dzieci. Rodzeństwo męża uznało, że wie
lepiej. Przetrzymałam histerię dotyczącą tego że chcę mieć dwa
nazwiska, że wesele ma być częściowo wg tradycji z mojego regionu,
ale przecież nie wygonię dzieci, nie rozgonię poprawin, czy nie
rzucę się pod autobus. A moje argumenty trafiają w próżnię.
Co do dzwonienia i utrzymywania kontaktów - to dzwonię, proponuję
pomoc, załatwiam różne sprawy itp. Wczoraj np. wysłałam życzenia
siostrze męża - zero odzewu, wieczorem zadzwoniła do męża.

[kontik_71]

Albo nie doczytalem, albo nic nie napisalas o reakcjach i postawie
Twojego meza... Sama nic nie uzyskasz.. tylko z jego poparciem mozna
cos zmienic. Jesli on Cie nie wspiera i nie widzi problemu to
wspolczuje

[iberia.pl]

kontik_71 napisał:

> Albo nie doczytalem, albo nic nie napisalas o reakcjach i postawie
> Twojego meza... Sama nic nie uzyskasz.. tylko z jego poparciem
mozna cos zmienic. Jesli on Cie nie wspiera i nie widzi problemu to
> wspolczuje

o to samo mialam zapytac.

[rzymelka]

Pisałam, że mężowi zależy na jak najlepszych kontaktach z rodziną. O
pewnych wybrykach swojego rodzeństwa na 100% nic nie wiedział. Gdy
już się stały, nie rwał szat tylko się z tym pogodził - tak jak z
organizacją poprawin czy wynajęciem autokaru. Pewne rzeczy np
napaści słowne odbywają się gdy jego przy mnie nie ma. Dyskusję np o
nazwisko skwitował - nie można wszystkich zadowolić, najważniejsze
jest, że się kochamy. Wiele spraw w ten sposób komentuje. O części
spraw rozmawiał ze swoim rodzeństwem. Część sytacji zbagatelizował -
jak zakup serwisu bez porozumienia z nami. W części sytacji nie
widzi nic złego. Mąż nie opowiedział się jednoznacznie za mną ani za
rodzeństwem - mi stara się wytłmaczyć postępowanie rodzeństwa, myślę
że im tłumaczy powody mojego postępowania. Kilkakrotnie zabolało
mnie gdy stwierdził, że to moja wina, bo np nie miałam czasu
poprosić o pomoc, albo zbyt rzadko jeżdżę do jego rodziny. Wiem też,
że żalił się na to w rozmowie z siostrą.

[trypel]

a po co jechałas te 300 km? nie i juz - nie ma dyskusji
po co wywaliłas swój serwis?

[li_lah]

CO TAKIEGO>>> oni mieli problem o to ze Ty chcesz miec DWA nazwiska? a co ich to
za przeproszeniem obchodzi? to twoje zycie i twoje nazwisko? z jakiego oni sa
srodowiska za przeproszenie? wies tanczy i spiewa?

[rzymelka]

Ze środowiska bardzo przywiązanego do tradycji. Część mieszka na
wsi. Teściowie nie mieli żadnych obiekcji na zasadzie jak zrobimy
tak będziemy mieli. Największy foch strzelił o dziwo starszy brat
mieszkający w mieście i mający już dziedzica nazwiska. Histerycznie
krzyczał do swojej mamy - to ty już wnuczka mieć nie będziesz. Nie
szło wytłumaczyć, że mam już spory dorobek w swoim zawodzie, że
zmiana nazwiska w takiej sytuacji powodowałaby komplikacje itd.

Ty i grupa

[koala_tralalala]

Tez jestem jedynaczka. Z cala pewnoscia nie mialysmy okazji
przeciwczenia w dziecinstwie i nauczenia sie najlepszych zachowan w
sytuacjach spolecznych. A liczene rodzienstwo Twojego meza cwiczylo
to codziennnie od narodzin. Dlatego odstajesz.
Niestety, Ty wchodzisz do grupy, a nie grupa do Ciebie. A oni
swietnie znaja zasady zycia w stadzie (czlowiek jest zwierzeciem
stadnym). W dodatku wchodzisz do duzego stadka, gdy tymczasem Twoja
rodzina byla kameralna i na 99% skoncentrowana na Tobie. Teraz tez
tego oczekujesz. Gwarantuje Ci - nie dostaniesz. Powinnas metoda
prob i bledow nauczyc sie budowac koalicje z czlonkami stada, po to
zeby zdobyc tam odpowiednia pozycje i aby Twoje zdanie tez sie
liczylo. Inaczej zawsze bedziesz gdzies na skraju grupy. Oni sie do
Ciebie nie dostosuja, nie sa Twoim zakochanym w Tobie po uszy
rodzicami. Fakt, ze nawet sie z Toba nie komuikuja wyraznie pokazuje
Twoja pozycje w tej grupie.
Otwarta walka i stawanie okoniem nic nie da - bedzie tylko gorzej.
Potrzebna Ci dyplomacja i zaciesnianie releacji oraz zdobywanie
pozycji. Jako jedynaczka - trzymam kciuki za Ciebie :)

[rzymelka]

Też nad tym myślałam. Tylko, że o mojej rodzinie można powiedzieć
wszystko tylko nie to, że była skoncentrowana na mnie. Dobrze radzę
sobie w "dużych stadach" i w życiu miałam sporo okazji do
przećwiczenia zachowań społecznych. Nawiązywanie koalicji też nie ma
sensu - próbowałam. Organizowałam babskie pogaduchy z siostrami,
wyjazdy, zakupy, prezenty - traktowałam i wciaż traktuję jak
kumpelki. Nic z tego. W życiu nie spotkałam się z taką
hermetycznością. Mężowi powiedziałam jak to widzę. Stoi po mojej
stronie - sama słyszałam jak mówił do siostry, żeby do mnie
zadzwoniła czy napisała maila. Ale po kolejnym spotkaniu rodzinnym
wracam zwykle do domu rozżalona a nawet zła. Wiem jak mu zależy na
tym żebym miała dobre układy z jego rodzeństwem, dlatego też znoszę
wyjazdy, po których padam ze zmęczenia , czy nie wywaliłam serwisu.

[vandikia]

mieć rodzeństwo jest cudownie. być zżytym - genialnie.
ale to co robi rodzina Twojego męża nie ma nic wspólnego z tym, że
są rodzeństwem i że są zżyci. są po prostu albo ciężkomyślący (nie
widzą problemu, nie widzą że postępują nie tak), albo są
ignorantami, ewentualnie zazdrośni o brata (że niby im go odbierasz,
ale zakladam ze sami tez mają partnerów, wiec raczej odpada).

moze im zasugeruj, ze jest Ci z tym zle?

[rzymelka]

Największy autorytet w rodzinie męża ma siostra mieszkająca za
granicą i najstarszy brat. Namówiłam kiedyś tę siostrę na wspólny
wypad, jesteśmy prawie rówieśniczkami, więc myślałam że jakoś się
porozumiemy. Delikatnie opowiedziałam co czuję i jak odbieram
niektóre sprawy. Przyznała mi rację, a potem w rozmowie z moim mężem
przy mnie zweryfikowała prawdziwość moich słów. Nic to nie zmieniło
w układach rodzinnych. Fakt, że ich stosunek do mojego męża był
lekko jednostronny. Mąż za kawalerskich czasów był traktowany jak
bank - wszyscy pożyczali od niego pieniądze, kierowca na zawołanie
itp. Po ślubie wszystko się zmieniło, więc mogłam być ta zła, co
zabrała braciszka. Ale minęło już tyle czasu.

[figa.kw]

Współczuję Ci i domyślam się jak się kiepsko z tym czujesz. I to nie
jest prawda, że Ty masz im się przypochlebiać i zabiegać. Oni
stanowią zżytą, świetnie się znającą grupę i to Tobie jest trudno
wejść do tej KASTY, gdyby chcieli być wobec Ciebie przyjacielscy, to
napewno ułatwiliby Ci to, pomogliby we wtopieniu się do tejże grupy.
Sądzę, że z premedytacją nie ułatwiają Ci tego i może morze wody
upłynąć zanim to się zmieni.
Mój Ukochany jest bardzo zżyty ze swoją jedyną siostrą i np. mówi do
niej "kochanie". Od początku mnie to szokowało, bo jakoś mi się
kojarzy niezbyt siostrzanie :/ Ona też nie ułatwiała mi kontaktów ze
sobą i np. na wspólnych imprezach do niedawna nie odezwała się do
mnie ani słowem, z innymi witała się wylewnie a mnie udawała, że nie
widzi. Czułam lekceważnienie przemieszane z wrogością i strasznie
mnie to bolało, poleciała mi tez niejedna łza (ja np. w stosunku do
dziewczyny mojego brata jestem przyjacielska i nie piorunuję jej
wzrokiem). Wszysko się zmieniło jak mój facet porozmiawiał kiedyś z
siostrą i jej powiedział, że mi wielokrotnie zrobiła przykrość.
Teraz jest lepiej, witamy się uściskiem, coś tam luźno porozmiawiamy.
Sądzę, że powinnaś pogadać z mężem i on powinien Ci pomóc w tych
kontaktach :) Trzymam kciuki!

[tezromantyczka]

Wiesz co, mój mąż ma 4 rodzeństwa, ja też jestem jedynaczką.

Mi chodzi o sposób
> traktowania mnie. Przykładowe sytuacje - nigdy nikt z rodziny męża
> do mnie nie zadzwonił - wszystkie zaproszenia, powiadomienia czy
> prośby są kierowane do męża i on mi je przekazuje.

U mnie jest tak samo, ale to chyba normalne, że zaproszenie jest
kierowane przede wszystkim do gościa, a w drugiej kolejności do
osoby towarzyszącej?

> Jesteśmy razem z rodzeństwem męża -
> dzwoni siostra miszkająca za granicą i mówi teraz chcę porozmawiać
z
> Anią, teraz z Hanią a teraz z Wojtkiem - rozmawia ze wszystkimi
> tylko nie ze mną.
Po co miała z Tobą rozmawiać? Z czystej kurtuazji?

> Tak jest od początku - ustalanie listy gości przez rodzeństwo
męża,
> gdy za wesele w 100% płaciliśmy sami. Gdy mówiłam, że nie chcemy
np
> poprawin, autobusu czy małych dzieci na weselu to i tak wszystko
> było, tylko załatwione za moimi plecami.
Sama na to pozwoliłaś. Brałam ślub w zeszłym roku i nie bardzo
rozumiem, jak to się stało, że nie wiedziałaś o autobusie,
poprawinach, skoro sama za to płaciłaś. Podobnie z zaproszonymi
goścmi.

> Jak pisałąm jest to główny problem powodujący konflikty w
> naszym małżeństwie.
Moim zdaniem to nie rodzeństwo jest problemem tylko Twój mąż, który
nie potrafi zachować niezależności i pozwala sobie włazić na głowę.
Inna sprawa to to, czy nie zauważałaś tego przed ślubem?
Mój mąż też jest z rodziny wielodzietnej, ale nie mamy tego typu
problemów, bo to nasze potrzeby, pragnienia itd. są dla niego
najważniejsze.

[rzymelka]

Po ślubie nie jestem osobą towarzyszącą, tylko członkiem rodziny,
nawet jeżeli tylko formalnie. Jeżeli ktoś chce coś ode mnie, to
powienien zwrócić się z tym do mnie, a nie do męża.
Chociażby z czystej kurtuazji. Byłoby całkiem miło i m.in. w ten
sposób pokazałaby że należę do rodziny.
Jeżeli siostra wynajęła autobus, załatwiła formalności to mogliśmy o
tym nie wiedzieć. Siostra też kupiła kilka zaproszeń i dała tym
osobom, które uznała za konieczne na weselu. Nie jestem jasnowidzem.
Dzieci przyszły z rodzicami na wesele, co spowodowało wiele
zamiesznia - miałam wygonić? Poprawiny się odbyły, w domu rodzinnym
męża. Miałam odegrać Rejtana na progu?
Mężowi zależy na jak najlepszych układach z rodziną. Bardzo się
stara i dla niego też to bywa bolesne.

[dzikoozka]

A jak traktowani są współmałżonkowie jego rodzeństwa?

[rzymelka]

Gdybym nie opisała swojego problemu na forum - nigdy by mi nie
przyszło do głowy o tym pomyśleć;) Bo sprawa wygląda tak - jedna
siostra mieszka w domu rodzinnym - jej mąż pracuje za granicą
praktycznie od zawsze, przyjeżdża do domu raz na kilka miesięcy i
wtedy spędza czas głownie ze swoją rodziną. Druga siostra ma męża
obcokrajowca, który nie lubi tu przyjeżdżać - zjawia się tylko z
okazji ślubów i chrzcin. Mąż trzeciej siostry wyjechał za granicę a
ona sprowadziła się spowrotem do domu rodzinnego. Gdy był w Polsce
był chyba ulubionym zięciem. Brat z żoną mieszkają daleko, więc siłą
rzeczy kontakt jest ograniczony. Reszta rodzeństwa ma narzeczonych.

[kotkaaaa]

ja tu widze meza-fajtlape
jego siostra wam na wesele swoich gosci zaprasza, bez porozumienia z
wami? szlag by mnie na miejscu trafil, nic dziwnego, ze ciebie
omijaja i kontaktuja sie tylko z nim, bo wiedza, ze jest miekki i
mozna z nim zrobic wszystko
potwierdzam twoje obawy, ta-teraz i twoja rodzina ma problem

[tezromantyczka]

Zgadzam się, że jeśli coś chcą od Ciebie, to powinni zwracać się z
tym do Ciebie.
Nie zgadzam się z tym, że zapraszając Twojego męża, powinni również
wystosowywać zaproszenie do Ciebie - jest chyba oczywiste, że jako
żony również Ciebie to dotyczy.

> Jeżeli siostra wynajęła autobus, załatwiła formalności to mogliśmy
o
> tym nie wiedzieć.
To trzeba było za to nie zapłacić.

Sorry, ale to jest po prostu chamstwo, żeby kogoś zaprosić za
plecami osób organizujących wesele.
Podobnie poprawiny, jeśli wyraźnie powiedzieliście, ze ich sobie nie
życzycie.

Jak mąż na to wszystko zareagował? Odnoszę wrażenie z Twoich
wcześniejszych postów, że sam sobie zapracował na taką sytuację,
będąc "bankiem i kierowcą dla rodziny". Takie rzeczy nie zmieniają
się z dnia na dzień tylko dlatego, że ktoś wziął ślub.

[rzymelka]

Toteż i nie zapłaciliśmy za autobus. Zapłaciła rodzina i był to dla
nas prezent ślubny. O my niewdzięczni. Gdybym wyraźnie nie mówiła,
czego sobie nie życzę i czego chcę to mogłabym mieć pretensje do
siebie. Ale jak jasno mówię, że np nie chcę małych dzieci na weselu
bo to kłopot i wszyscy mnie zapewniają, że ok, że dzieci będą tylko
w kościele, to ja w to wierzę. A potem świadkowa - siostra męża-
zabiera 1,5 roczne dziecko na wesele, po kilku godzinach gdy dziecko
i wszyscy wokół są już zmęczeni odwozi je do domu, znikając przy tym
na kilka godzin i zabierając przy okazji klucze do pokoi dla gości.
I wtedy to jest mój problem, bo goście przychodzą do mnie z pytaniem
o nocleg czy miejsce do przebrania.
Mój mąż jest uczynnym człowiekiem, bardzo się cieszy gdy może komuś
pomóc, taka dobra dusza dla wszystkich. Za to go kocham i podziwiam.
Ale stosunek jego rodziny czasami mnie przeraża. Mąż pracuje jako
kierowca, cały dzień za kółkiem i jeszcze pod koniec tygodnia odwozi
busem kolegów. Przyleciała jego siostra i trzeba odebrać ją z
lotniska. Mój mąż na etacie potem rozwożenie a tu jeszcze trzeba
jechać 200 km i się nie wyrabia. Zadzwonił do siostry czy jej mąż
nie mógłby jechać na lotnisko zwłaszcza, że akurat nie pracował. Nie
nie może bo idzie na imieniny i chce się napić. Mój mąż nie widzi w
takiej sytuacji problemu.

[polcia85]

> Mój mąż nie widzi w
> takiej sytuacji problemu.
Jak ma miękkie serce, to wiesz co musi mieć twarde...
Wzięłaś dupowatego faceta, to się męcz z jego rodziną.

[burza4]

rzymelka napisała:

> Po ślubie nie jestem osobą towarzyszącą, tylko członkiem rodziny,
> nawet jeżeli tylko formalnie. Jeżeli ktoś chce coś ode mnie, to
> powienien zwrócić się z tym do mnie, a nie do męża.

jeśli od ciebie - to powinien rozmawiać z tobą. Jeśli od WAS - to
dla mnie naturalne jest że kontaktuję się raczej z bratem/siostrą,
bądź komunikuję to osobie, która odebrała telefon. Kwestię tego, czy
propozycję przyjmują czy nie - zostawiam im w sensie, że uważam, że
dorosły człowiek jakim jest brat/siostra jest w stanie dogadać się
ze swoją połową i nie trzeba z nimi osobno ustalać czy im pasuje czy
nie. Część pretensji kierujesz pod niewłaściwym adresem - niby mąż
cię wspiera, ale w takiej sytuacji powinien powiedzieć
siostrze "zaczekaj, ustalę z żoną czy jedziemy czy nie". I tyle.


> Jeżeli siostra wynajęła autobus, załatwiła formalności to mogliśmy
o > tym nie wiedzieć. Siostra też kupiła kilka zaproszeń i dała tym
> osobom, które uznała za konieczne na weselu. Nie jestem
jasnowidzem.

no wiesz, ja w takiej sytuacji zrobiłabym piekielną awanturę nie
oglądając się na zależności. Zaprosiła - niech płaci sama, jej
zachowanie jest po prostu niedopuszczalne. I tu znowu wychodzi na
to, że mąż dał ciała - po pierwsze znając swoją rodzinkę powinien
przewidzieć taki rozwój sytuacji, po drugie - nie wierzę, że nie
wiedział, wg mnie działo się to za jego cichym przyzwoleniem, tylko
nie chciał dymu z tobą i siedział cicho.

[warzywaaa]

Nie trzeba zapraszac kazdego czlonka rodziny osobno - moja przyjaciolka musi
zapraszac osobno tesciowa osobno tescia ososbno szwagrow chociaz wszyscy
mieszkaja wjednym domu ale to dla nich wielka obraza i miala z tego powodu duze
przykrosci, wiec tak dzowni najpierw do jednego potem do drugiego ...chociaz
wszysct siedza w jednym pokoju...moim zdaniem idiotyzm i swiadczy o kompleksach
(bez urazy)

zastanow sie bo z jednej strony chcesz uklad rodzinny z drugiej konwenanse

z telefonami tez bym sobie darowala, nie chca to nie
ja narazie tez nie gadam bo moja szwagierka jakos sie nie pali ale moze tak jak
ja nie wie czy ja tego chce ;p ja raczej mam takie nastawienie ze obie strony
sie czaja i trzeba wyjsc pierwszym z inicjatywa tak jak Ty

Twojej inicjatywy nie podjeli to daruj sobie
jeszcze nigdy nie udalo mi sie zaprzyjaznic sie z kims kto tego nie chcial a
dobre gesty i podkladanie sie dzialaja wprost przeciwnie

z prezentem przesadzasz - wystarczy powiedziec ze prosisz o konkrety bo costam -
ja tak zrobilam maz poprosil swoja mame o garnki a ja moja swoja o sztuczce bo
nam sie zniszczyly to samo ich pomysly ktorym Ty nie musisz sie podporzadkowywac
typu ten wyjazd - bo co ci zrobia?

Slub bym zapomniala to specyficzna uroczytosc gdzie wszyscy sie wtrazalaja
popieram Cie ze nie zawsze da sie zapanowac nad cudzymi "dobrymi checiami"

Generalnie wiecej dydtansu do Waszych stosunkow i nie gonitwy za tym zeby mieli
z toba takie uklady jak z bratem.

Mysle jednak ze masz dobre odczucia, ze nie wszystko jest ok. To ze Ciebie
ignoruja mimo prob z Twoej str - zero telefonu czy zaproszenia do spotkania
jednak to z mezem musisz sie dogadac. Jak on bedzie stal za Toba murem i razem
bedziecie rozwiazywac problemy to zobaczysz ze ich stosunek do ciebie sie nie
zmieni a Ty juz nie bedziesz sie tym przejmowac. A jak zalatwiaja cos co tyczy
sie wylacznie ciebie - u mnie bylo to kupowanie fatalnych ubran i oczekiwanie
zwrotu pieniedzy to Ty sobie z tym musisz poradzic ja powiedzialam ze nie chce
byla wielka obraza ale przestali kupowac dla mojego dobra. Zlota zasada niech
oni poniosa konsekwencje nie bierz ich na siebie.

[rzymelka]

Zgadzam się, że nie trzeba zapraszać każdego osobno, już wcześniej
ktoś to powiedział, ale jeżeli wiadomo, że mąż jest w delegacji a ja
jestem na miejscu to chyba logiczne że zaproszenie powinno być
skierowane do mnie, albo jeżeli jest to babskie spotkanie. Dałam
sobie spokój z wyciąganiem ręki po roku starań
W sprawie prezentu nic nie mówiłam, bo nie wiedziałam, że coś
szykują. A też nie będę ogłaszać, że jak macie nam coś kupić to
chcemy np patelnię. Dla mnie jest logiczne, że w przypadku większych
prezentów do mieszkania sonduję potencjalnego odbiorcę.
Mogę nie jechać, mogę nie iść na imieniny - oni będą się równie
dobrze bawić beze mnie, ale mojemu najukochańszemu mężowi będzie
przykro. Gdyby nie on nie zawracałabym sobie głowy. Ale on olbrzymią
wagę przywiązuje do układów rodzinnych. Ze mną nie muszą mieć
układów jak z bratem, ale źle się czuję w gronie w którym jestem
lekceważona, gdzie każdy najchętniej by ustawiał życie moje i mojego
męża, gdzie wszystko odbywa się za moimi plecami, nawet sprawy
dotyczące mnie. Kilka miesięcy temu siostra męża odbyła ze mną
rozmowę, że mam skłonić męża do wyjazdu do pracy za granicę, bo ona
już wszystko załatwiła i będzie miał mieszkanie i raz w miesiącu
będzie mógł przylecieć do mnie. Mąż o tym nie wiedział. Ja miałam na
niego wpłynąć żeby zrezygnował z pracy i nauki tu. Jak mam się z tym
czuć?

[sabriel]

Uważam, że rodzeństwo jest dla nas najważniejsze póki nie mamy
własnej rodziny. Później to mąż/żona/dzieci powinni być dla nas na
pierwszym miejscu.
Rozumiem, że mąż jest zżyty z rodzeństwem, ale to jeszcze nie
znaczy, że mają się oni wtrącać w wasze życie i traktować cię
lekceważąco.To,że zapraszają cię zawsze przez męża,ingerują bez
waszej wiedzy w organizację ślubu jaki inne sytuacje jakie opisałaś
świadczą o braku kultury z ich strony.
Pownnaś porozmawiać z mężem. Przede wszystkim to on powinien
zrozumieć, że jesteś traktowana lekceważąco i porozmawiać na ten
temat z siostrami.Nie powinien pozwalać na takie traktowanie twojej
osoby.

[rzymelka]

Zgadzam się z Tobą. Rozmawiałam z mężem. Powiedział, że przekaże to
swoim siostrom, tylko już szczerze wątpię czy to coś da. To nie była
nasza pierwsza rozmowa. Zaczęło się jeszcze przed ślubem. Odpuściłam
sobie zabieganie o "względy" jego rodzeństwa, a mąż chyba uważa, że
ich ignorancja w stosunku do mnie wynika z mojej winy. Że mimo
wszystko powinnam do nich dzwonić, zapraszać, częściej jeździć itp.
Ze wszystkich sił stara się żebym miała okazję zżyć się z jego
rodziną. Ale ja czuję się z tym co raz gorzej.

[sabriel]

No tak nie zupełnie się zgadzam z twoim mężem. To ty weszłaś do
rodziny i oni w sumie powinni wyjść z incjatywą aby cię ciepło
przyjąć.Trudno żebyś wszystkim nadskakiwała.
Współczuje ci.Najlepiej jak rodzina męża jest daleko i się nie
wtrąca :)))

[rzymelka]

Też tak myślałam, że to ja wchodzę. Po braku jakiegokolwiek odzewu
sama wyszłam z inicjatywą. Też nic z tego. Odległość nic nie zmieni.
Brat męża mieszka daleko, a i tak ma decydujący głos w rodzinie, tak
samo siostra z zagranicy. Gdyby nawet wyjechali do Australii to nic
by to nie zmieniło, nadal by się wtrącali, w jakiej sieci mamy kupić
telefon, bo cała rodzina ma w jednej. To pikuś, że akurat u nas ta
sieć ma najsłabszy zasięg.

[li_lah]

hmm no to tak...przeczytalam wszystko z gory na dół i dochodze do wniosku, ze to
co robią nie wynika z tego ze są zżyci.. moim zdaniem dużo mieszają Ci w zyciu
jego siostrzyczki, powodu niestety na 100% nie okreslisz, ale moze sprobuję
zgadnąć?? zazdrość? moze byc o cokolwiek
-o brata, o to ze jestes lepiej wykształcona, masz lepszy gust, moze jestes
ładniejsza, moze z bardziej bogatej rodziny pochodzisz? powodów do zazdrości są
miliony. wiem cos o tym.
-mysle, ze sa swiadome swojego zachowania. kazdy, nawet malo inteligentny
czlowiek ma zdolnosc empatii, zwyczajnie nie uwierzę, ze tak Cie traktują,
poniewaz nie zdają sobie z tego sprawy co czynią.. to CELOWE dzialanie. po to
abys źle sie czuła
-to co opisalas wyzej..o wykorzystywaniu twojego męża do roznych zadań itp,
finansowe itd to chamsstwo....to ze sie rządzili na twoim weselu to juz straszne
chamstwo(czują silni bo jest ich wiecej. dlatego sie tak rzadzili)
-inna sprawa...siostrzyczki tak naprawdę siedzą SAME. ich mężowie sa za granicą
i jakos nie kwapią sie aby wrócic//siostrzyczki są sfrustrowane samotnością,
strachem ze mąż zdradza, ze go nie ma, ze wszystko na ich glowach...Tobie
zazdroszczą męża.

RADA: zabij wroga jego własną bronią. nie zapraszaj, nie wkupuj sie w ich łaski.
pokaż klasę, miej swoj honor. im bardziej bedziesz sie przed nimi uniżała tym
wiecej szkody Ci wyrządzą.

Wiem co mowię, bo miałam narzeczonego 4 lata. mial tylko jedną siostrę...ale
chyba o jedną za dużo....
Pozdrawiam..i radzę przestać się martwić...olać i stawiać twarde warunki w razie
czego.... a gdy zostaną złamane to ostro porozmawiac.
powodzenia

[rzymelka]

Dzięki:-)
Trafiłaś - jestem najlepiej wykształcona i czasami ośmieliłam się
mieć swoje zdanie lub co gorsze podważyć zdanie najstarszego brata.
Jako jedyna z rodziny mam własne mieszkanie. Ale nigdy nie
okazywałam tego, że mam lepiej i w razie potrzeby pozwalałam
korzystać ze swoich dóbr. Jak coś mam to się dzielę - w mojej
rodzinie to normalne i nikt nie robi z tego halo.

[li_lah]

no i widzisz...nie szukaj problemu w sobie, bo go nie ma!! ich po prostu kłuje
w oczy to co masz, lub to jaka jesteś. Jesteś w porządku, ale też nie ich wina,
ze sa gorzej sytuowani...sa z wielodzietnej rodziny, pieniedzy moglo
brakowac...no coż..ciężko cos poradzic w tej kwestii.. moze im po jkaims czasie
przejdzie..

[mozambique]

a czasami moze byc odwrotnie :
owiedzmy rodzian cała finansowa sdobzre stojaca ( jacys czy ja wiem
badylarze czy budowalncy ) ale z wykształceniem ,poziomem i kultura
u nich kiepską

jesli do takeij rodziny wchodzi osoba wyraznei odstajace
intelektulanie, wykształceniem, rodzajem wykonwyaje pracy, majaca
jakis atrakcyjny, rzadki zawód ale słabeij stojaca finansowo - to
tez nieźle rodzinka daje popalic, Swoje kompleksy zabija forsą. Tak
tez bywa.

[rzymelka]

a nie powinni się cieszyć, że ich brat tak dobrze trafił?;)))
Oni generalnie nie są źle sytuowani - może kwestia priorytetów przy
wydawaniu pieniędzy. Przez ileś lat oszczędzałam na wszystkim żeby
kupić malusieńkie mieszkanie, ale obyło się bez kredytu. Nie było
mnie stać na urządzanie imprezy imieninowej dla kilkudziesięciu
osób, czy spontaniczny wyjazd nad morze na kilka godzin. Coś za coś.
Może przejdzie, ale ja mam wrażenie, że sytuacja niestety się
zaostrza.

[modliszka24]

mój ma jednego brata ale resztę rodziny było podobnie ale ja nie wytrzymałam na
wspaniałym obiedzie rodzinny wstałam i powiedziałam cisza teraz ja mówię i
powiedziałam strasznie się bałam zaraz wyszłam ale z czasem jakoś się poukładało
i mam spokój Pierwsze dni po tym było okropnie ja miałam moralniaka i stale się
pytałam siebie po co to zrobiłam ale teraz jest luz ODWAGI

[dzidka-dwa]

Rany, skąd ja to znam... Mój przyszły mąż również ma siostry, a ja jestem
jedynaczką. Jakoś nie potrafiłam ogarnąć, że siostra do wszystkiego się wtrąca.
Mi od samego początku nie przypadła do gustu, ale starałam się trzymać klasę, za
dużo nie mówić. A ona to wykorzystywała i coraz bardziej wchodziła swojemu bratu
na głowę. Narzeczony przyznał się kiedyś, że siostra za mną nie przepada, więc
tym bardziej dziwiło mnie czemu się do wszystkiego wtrąca, zamiast dać sobie
spokój. A do tego była taka fałszywie miła, brrr.
Czara goryczy się przelała, gdy zaczęła się wtrącać w organizację naszego
wesela. Właśnie WTRąCAć a nie służyć pomocą. Krytykowała miejsce wesela, sam
przebieg, a nawet to że zamierzam mieć dwa nazwiska. Nieproszona zaczęła
doradzać mojemu narzeczonemu jaki pierścionek ma mi kupić a przy okazji bardzo
obraziła moją przyjaciółkę, którą ja poprosiłam o pomoc narzeczonemu. I wtedy
nie wytrzymałam. Powiedziałam jej co o niej myślę. Powiedziałam, że nie życzę
sobie jej doradzania w jakiejkolwiek kwestii itp. i jak zareagowała
siostrzyczka? Otóż poskarżyła się mamusi, że ja obrażam CAŁĄ rodzinę (choć
wyraziłam swoje zdanie tylko o niej), że się wywyższam a oni do mnie z sercem na
dłoni. I teraz cała rodzinka (pół roku przed weselem) jest śmiertelnie obrażona.
Usłyszałam od teściowej że jestem paniusią z dwoma fakultetami (chyba ją bardzo
boli, ze jestem wykształcona), a narzeczonemu wyraźnie powiedziała, że żon to on
może mieć 5 a rodzinę ma się jedną.
Ale ja jestem ponad tym. Nie muszę być w przyjacielskich stosunkach z nimi.

[rzymelka]

Gratuluję i zazdroszczę.

[dzidka-dwa]

usłyszałam też od przyszłej teściowej, że wchodzę do ich rodziny i mam się dostosować. Uświadomiłam ją, że ja zakładam nową rodzinę z jej synem. I mam spokój. Może to jest metoda? Po co utrzymywać z nimi kontakt na siłę, skoro widać że Cię ignorują. na drzewo z nimi !!

[rzymelka]

Zazdroszczę Ci spokoju. Jedyny powód, dla którego się staram o jak
najlepsze układy to mój mąż. Wiem, że mu zależy, że chciałby żeby
wszystko było dobrze. Może ma zbyt idealistyczne podejście. Ale chcę
żeby był szczęśliwy, a wiem, że rodzeństwo też mu w jakimś stopniu
jest potrzebne do pełni szczęścia.

[burza4]

rzymelka napisała:

> Jedyny powód, dla którego się staram o jak
> najlepsze układy to mój mąż. Wiem, że mu zależy, że chciałby żeby
> wszystko było dobrze. Może ma zbyt idealistyczne podejście. Ale
chcę > żeby był szczęśliwy, a wiem, że rodzeństwo też mu w jakimś
stopniu > jest potrzebne do pełni szczęścia.

hmmm, a tobie dla odmiany - do szczęścia brakuje świętego spokoju od
napastliwości jego rodzinki, bądź chociaż skutecznego jej
utemperowania.

I jakoś za oczywiste uważasz to, że to ty masz się starać o jego
uszczęśliwienie. A vice versa? to jego rola, żeby wymusić na
rodzince poszanowanie ciebie jako jego żony czy was jako odrębnej
rodziny, nawet gdyby musiał postawić sprawy na ostrzu noża.
Jakoś się do tego nie kwapi, raczej kiedy należałoby walnąć pięścią
w stół - to chowa głowę w piasek

[souxxie]

skoro kulturalne argumentu do nich nie trafiają, to może warto
walnać pięścią w stół, dostać histerii i zrobić awanturę...
...będziesz "ta zła", ale będziesz miała święty spokój - jak ja :)

gdt ktoś próbuje mi sie narzucać mówię: "nie, ponieważ sobie nie
życzę" i inne podobne stosuję "odzywki" tzw. z góry
ale tylko w stosunku do osób do których nic nie trafia i nie
potrafia uszanować mojego wyboru w kwesti która dotyczy i tak tylko
mnie

a czy twój mąż nie potrafi "obronić" ciebie, was, przed swoim
rodzeństwem?
wydaje mi się, iż męzczyzna po ślubie jest przede wszystkim "mężem
swojej żony", a dopiero pózniej bratem czy synem

[souxxie]

cos mi sie wydaje że twój maż jest bardziej bratem i synem
...a dopiero póżniej twoim mężem
to raczej niezbyt dobra sytuacja
może warto umówić sie na wspólną wizytę u psychologa, który
uswiadomi męzowi problem, skoro on sam go nie dostrzega?
bo inaczej... może byc coraz gorzej / choć nie musi.

[meggi825]

Powiem krotko i na temat: nie daj soba pomiatac dziewczyno! Ja
swojemu mezowi juz dawno powiedzialam w czym jest temat: NIE LUBIE
Twojego rodzenstwa bo sa wg mnie (i nietylko!) egoistyczni, falszywi
i wredni. Oboje wiemy na czym stoimy i wcale nie przeszkadza nam to
w tym, abysmy mocno sie kochali

[rzymelka]

Przeczytałam wszystkie posty, uwagi przemyślałam. Szczerze powiem,
że nie jestem w stanie przewidzieć jak wyglądałaby sytuacja gdybym
mężowi powiedziała, że nie lubię jego rodzeństwa, nie będę się z
nimi kontaktować, że on nie może pozwolić żeby go wykorzystywali.
Kiedyś, w trakcie rozmowy, gdy zarzucałam mu, że cały wolny czas
spędził z bratem a ja w tym czasie remontowałam nasze mieszkanie -
odpowiedział, że z rodziny nie zrezygnuje. Myślę, że on sobie nie
wyobraża, że sam mógłby pojechać na imprezę rodzinną. Generalnie
jeżeli spojrze na to wszystko z największym obiektywizmem na jaki
mnie stać, to widzę, że oni są toksyczni. Siostra męża kiedyś
wyznała mi, że nie ma żadnej przyjaciółki a z koleżankami nie lubi
się spotykać. Dla niej liczy się tylko rodzina. Ma problemy we
własnym związku, bo wszystkie oszczędności i cały wolny czas
przeznacza na rodzinę. Generalnie oni spędzają czas ze sobą, uznają
wyjazdy tylko do rodziny, mają bardzo mało przyjaciół
niespokrewnionych. Sama już widzę, że mam kiepskie rokowania.

[monika_04]

Powiedz mężowi, że teraz to Ty jesteś jego rodziną. I nie rób tego czego nie lubisz.

[rzymelka]

A i jeszcze coś- pierwsza rzecz jakiej się nauczyłam - to nie
zwracać uwagi na postępowanie członków klanu, bo dowiem się, że wina
i tak jest moja, albo oni chcieli dobrze, albo ja nie miałam czasu,
albo oni wiedzieli lepiej.

[ela.buu]

Witam nie zazdroszcze niestety wiem co czujesz
Ja mam troche inaczej bo mam duzo szwargrow i szwagierek
Maz jest najistarszy z 13 dzieci
wiec jak sie ugadam z jednym to inny mi wchodzi na glowe
na szczescie mam tesciowa po swojej stronie
Niestety zgadzam sie z dziewczynami ze to maz powinien zareagowac
Moj tez staraal sie zalatwic wszystko milo i niby rozmawiali i rozumieli ale w
koncu wybuchlam w te Wigilie jak zaczeli mu sugerowac zeby sie ze mna rozstal
Rodzenstwo i kuzynostwo swietowalo u nas a nas nie bylo
Maz stwierdzil ze spedza swieta z rodzina czyli ze mna a ich zatkalo
dzwonili jeszcze kilkakrotnie czy nie zmienil zdania i czy mnie jako zone
przyprowadzi i kaze siedziec z nimi na sile
ale moz powiedzil ze ja nie baran zeby mnie na sile siagnac i ze to ze mna chce
spedzic zycie To znaczy ze Wigile tez Rodzina poczula sie z tym dziwnie ze my
jestesmy osobnaym Po tym rodzina wie ze jedynie co moga to mnie lub nas o cos
poprosic W pierwszy dzien swiat przyjeli zaproszenie na obiad i bylo to
spotkanie kurtuazyjne ale powoli jest ok oni pytaja ja lub my sie na cos zgadzamy
Niestety w Twoim wypadku widze ze tak jak u Nas doszo juz zadaleko na polubowne
rozwiazania Tak jak ktos juz napisal sa zazrosne
musza poczuc ze to oni nie maja wyjscia i musza cie polubic bo to Ty jestes
rodzina swojego meza a oni sa tylko spokrewnieni
A jesli maz czuje inaczej to tez jak ktos juz to napisal terapia malzenska w
skrajnych wypadkach - separacja
Bede 3mac za Ciebie - was kciuki
powodzenia

[rzymelka]

Dzięki za wsparcie:)
Też chciałam żeby spędzić Wigilię we własnej rodzinie - czyli z
mężem. Żeby on mógł się poczuć panem domu a ja panią domu. Nie było
mowy ani możliwości. To co powiedziałam zostało potraktowane jako
herezja. Generalnie nie ma możliwości żeby opuścić rodzinne święto
typu imieniny czy urodziny -a sama wiesz, że przy dużej rodzinie
wypada to kilka razy w miesiącu. I nie ważne, ja jestem po pracy, że
nie mam czasu, czy mam inne obowiązki. Gdy wpadam tylko symbolicznie
na godzinkę, to jestem ta zła co z nimi nie chce świętować. Gdy się
nie zjawię, to ciosają mojemu mężowi kołki na głowie żeby po mnie
jechał. Nie pomagają tłumaczenia, że pracuję, mam zlecenie czy robię
projekt - przecież ja i tak sobie poradzę. Mąż jak jedzie sam -
zaraz wraca. Szanuje też że jestem zajęta albo zmęczona ale wtedy
presja rodziny się na nim skupia.

[rachela27]

Wiesz co ci powiem, olej ich.
Nie przejmuj się, bo nie warto, a poza tym bądźcie z mężem bardziej
asertywni.
Jak ci coś nie pasuje, to po prostu powiedz NIE.
Najgorzej to pokazać, że ktoś się może po tobie ślizgać.
Pozdrawiam

[rzymelka]

Staram się nie przejmować. Tylko czasami jest trudno. Np taka
sytuacja - robimy remont mieszkania, żeby jak najszybciej być na
swoim. Mąż w tym czasie pracuje w delegacji, wraca tylko na
weekendy. W sobotę umawiamy się na wyjazd po drzwi itp. Dzwoni
starszy brat męża, że potrzebna jest pomoc przy samochodzie. Mąż
tłumaczy, że mamy inne plany, zajęcie. To tylko pół godziny. Ok -
mąż jedzie ja zostaję z malowaniem. Mąż wraca po sześciu godzinach.
Mi puściły nerwy i płaczę. Wtedy rodzina męża postanawia zrobić nam
niespodziankę i skoro ja do nich nie jadę to oni przyjeżdżają do
mnie. Pytają dlaczego jestem taka smętna? Odpowiadam trochę
żartobliwie, że starszy brat z długim stażem małżeńskim powienien
wiedzieć, że żona się wkurzy jak zostanie z robotą sama i powinien
tą wiedzą podzielić się z młodszym, mniej doświadczonym. Że
powienien po pół godzinie powiedzieć - wracaj do żony, bo będzie
zła. Na co usłyszałam odpowiedź, że dramatyzuję bo naprawa samochodu
też była potrzebna, a ja przecież świetnie poradziłam sobie z
malowaniem. Mąż odpowiedział, że mogłam jechać razem z nim i pogadać
z dziewczynami.

[burza4]

Kobieto - przeczytaj to co napisałaś i dobrze to przemyśl. W glębi
ducha nadal wybielasz swojego męża, a o wszystko złe obwiniasz jego
rodzeństwo.

Nieporozumienie - twój mąż jest dorosłym facetem a zachowuje się jak
bezwolny jełop. Od niego powinnaś wymagać, żeby waszą rodzinę
stawiał na pierwszym miejscu.

PS. Rada na przyszłość - awanturę trzeba było zrobić wcześniej,
ZANIM wyszedł. Najpierw powinien załatwić wasze sprawy, potem pomóc
bratu. Skoro miało to być pół godziny - mogło poczekać.

a - i jeszcze jedno - im wcześniej oduczysz ich robienia
wam "niespodzianek" - tym lepiej.

[rzymelka]

Pewnie go wybielam, bardzo go kocham i chcę wierzyć, że on nie ma z
tym nic wspólnego. Staram się też zrozumieć jego postępowanie - jego
przywiązanie do rodziny, stylu życia jaki prowadzą. Widzę, że
czasami jest jak naleśnik między młotem a kowadłem - między mną a
nimi. On pewnie też nie dopuszcza do siebie myśli, że jego
rodzeństwo zachowuje się irracjonalnie. Zakłada, że jeżeli on
świetnie się z nimi czuje, to jest kwestią czasu żebym i ja doceniła
ich towarzystwo. Nie chcę stawiać sprawy na ostrzu noża, bo moje
zwycięztwo byłoby zbyt krótkotrwałe i obróciłoby się przeciwko mnie.
Mąż w pierwszym odruchu wybrałby mnie, ale z czasem mógłby tego
załować, a ja mogłabym nie umieć zastąpić mu całej rodziny.

[burza4]

nikt mu nie każe wybierać między tobą a rodziną! on musi wybierać
zdrowy rozsądek w konkretnych sytuacjach - a tego nie robi!

jeśli nie postawisz sprawy na ostrzu noża teraz (nie kompleksowo
naturalnie, ale reagując asertywnie w sytuacjach, które tego
wymagają), to obudzisz się za parę lat jako sfrustrowana żona z
alergiczną wysypką na jakąkolwiek wzmiankę o rodzinie męża.

popełniasz podstawowy błąd - skupiasz się na tym co jest dobre DLA
MĘŻA, a nie na tym - co jest dobre DLA WAS jako małżeństwa. A
potulne udawanie że wszystko gra, podczas gdy zgrzytasz zębami -
obróci się przeciwko tobie.

[rzymelka]

Tylko jak to zrobić? Jak sprawić żeby mąż wybrał zdrowy rozsądek? O
to cały czas mi chodzi. Nie chcę wyrzeczeń - chcę mądry kompromis
pomiędzy mną, mężem i jego rodzeństwem. Rozmawiałam z nim na temat
tego jak widzę poszczególne sytuacje, ale on tłumaczy postępowanie
rodzeństwa dobymi intencjami, uważa też że ja za mało czasu z nimi
spędzam. Mówię co myślę o danym zdarzeniu, że mnie to boli, że jest
to przykre, wiem że rozmawia na ten temat ze swoim rodzeństwem, a
potem wydarza się coś nowego, a ja znów jestem poza kręgiem
rodzinnym.

[burza4]

rzymelka napisała:

> Nie chcę wyrzeczeń - chcę mądry kompromis
> pomiędzy mną, mężem i jego rodzeństwem. Rozmawiałam z nim na temat
> tego jak widzę poszczególne sytuacje, ale on tłumaczy postępowanie
> rodzeństwa dobymi intencjami, uważa też że ja za mało czasu z nimi
> spędzam.

taa, może i sypiać powinnaś ze wszystkimi, żeby się lepiej
zintegrować?

podstawowy błąd - reagujesz z opóźnieniem, wyjaśniając swoje
odczucia post factum - i mężowi. Weź czasem byka za rogi, nie pozwól
się ignorować. Dzwoni siostra i prosi brata - walnij prosto z
mostu "a o co chodzi bo M jest zajęty, bedziesz musiała ze mną
porozmawiać". Dowiadujesz się o tym, że umówili się za twoimi
plecami? przedstawiasz bilety do kina/teatru i mówisz, że nie da
rady jechać do braciszka, i trzeba to było z toba ustalić wcześniej.
Albo mówisz sorry, zaprosiłam na sobotę Kasię z mężem.

pisałaś o ich hermetyczności - a jak jest z twoim mężem? macie
grono własnych znajomych? dla mnie izolacja od innych jest dziwna

może warto zaangażować się w jakieś hobby, które moglibyście
wspólnie realizować i które skłoniłoby męza do integracji z inną
grupą ludzi. Jazda na rowerze, nurkowanie, skoki spadochronowe? coś,
bo daje kontakt z grupą podobnych zapaleńców i skutecznie pochłania
czas wolny.

[rzymelka]

Fakt - mam problem z ciętą ripostą we właściwym czasie.
Dwie rzeczy - po pierwsze w piątek po raz pierwszy zadzwoniła do
mnie - DO MNIE - siostra męża z zaproszeniem, jak powiedziałam że
muszę uzgodnić z M, odpowiedziała że rozumie, bo już z nim
rozmawiała. Może wreszcie jakieś drgnięcie po drugiej stronie
barykady.
Dwa - sąsiadom w bloku urodziło się dziecko, to młodzi ludzie, z
wyglądu sympatyczni - od dwóch tygodni nie mogę namówić męża, na
wizytę u nich. Ciągle są jakieś przeszkody. A wczoraj mi wyznał, że
nie wie o czym będzie rozmawiał z obcymi ludźmi. To o czymś świadczy.
Hobby mamy różne i wspólne i samodzielne, ale raczej uprawiane ze
znajomymi jeszcze z piaskownicy.

[d.o.s.i.a]

Niewychowane, nieuspolecznione buraki i tyle. Nie polubia Cie. Jestes
prawdopodobnie dla nich uosobieniem tej "madrzejszej", tej co sie madrzy, za
malo uleglej, za malo wpasujacej sie w ich zwyczaje. Z tego co piszesz jestes
troche "nie z ich swiata" (sprawa z nazwiskiem - ach to byl skandal dla
rodziny!). Traktuja Cie jak zagrozenie.

[mrsnice]

jego siostry są o ciebie zazdrosne. Siostra mojego męża mnie
nienawidzi, bo mam dobre wykształcenie, bo dobrze zarabiam, bo
wymagam od jej brata. I żebym jej nieba uchyliła to i tak zawsze
tylko do niego dzwoni, podczas spotkań odzywa się do mnie tylko w
ostateczności. Ona mi po prostu zazdrości. Ale ja na to ciężko sama
pracowałam, a ona całe życie się leniła. Powiedziałam mężowi, że nie
mam ochoty się z nią widywać, bo jest do mnie źle nastawiona. I jak
się z nią nie widuję to mi znacznie lepiej.

[lucerka]

Nigdy nie poswiecilabym sie tak dla meza. Jesli maz wie i widzi ze cierpisz z
powodu ignoranckiej postawy rodzestwa wobec ciebie, ze nie chcesz zaliczac
kolejnych imienin i imprez rodzinnych, bo padasz ze zmeczenia....to odwaze sie
na ponizszy wniosek:

Maz kocha swoja rodzine ponad wszystko, nawet ponad ciebie. Nie dotarlo do
niego, ze teraz WY jestescie rodzina. Masz dwie opcje:

albo sie bedziesz dalej meczyc, albo zaczniesz zyc SWOIM zyciem a nie zyciem
swojego meza. A wtedy to on juz bedzie musial wybrac miedzy Toba a rodzina.

[desdemona987]

Jak to wszystko czytam to mi się przypomina moja sytuacja po
ślubie :-)
Ja byłam też jak ten naleśnik między młotem a kowadłem: z jednej
strony moja rodzina typu "mafijnego" - tzn. wszyscy mieszkający
bardzo blisko siebie, widzący się codziennie i wtrącający się we
wszystko. A z drugiej strony mój mąż, który, co prawda nie jest
jedynakiem, ale brata ma dużo starszego od siebie i w tym czasie nie
utrzymywał z nim żadnych kontaktów. On (mąż) nie potrafił zrozumieć
jak ktoś poza nami może mieć wpływ na to co MY np. robimy w
weekendy. A siostra nie mogła przeżyć, że możemy mieć jakieś inne
plany lub zdanie niż jedyne słuszne (jej). Doszło już do tego, że w
drzwiach wejściowych zostawiali sobie liściki z obelgami. Raz taki
liścik przyłapałam i było mi strasznie przykro. Gadałam z nimi, co
oczywiście nic nie dało...
Sytuacja się diametralnie zmieniła gdy na świecie pojawiły się nasze
dzieci.
W tej chwili wygląda to tak, że mój mąż i siostra nie potrzebują
mojego pośrednictwa. Siostra jak coś dla nas ma to konsultuje to z
nami obojgiem, mąż chodzi do nich na piwko/naprawić kompa itp. I w
końcu ma bardzo dobry kontakt ze swoim bratem (az mnie to czsem
wkurza jak gadają przez telefon albo na GG do pólnocy). Bo on też
zrozumiał, że brat to jest jakaś wartość.
Nie wiem jak Ci pomóc w tej sytuacji, ale tak sobie myślę, że Twoj
mąz jest chyba młodszy od rodzeństwa, lub jednym z młodszych. I
wszyscy przyzwyczaili się traktować go jako kogoś za kogo mogą
decydować, a on to akceptował. Ty miałaś pecha, że na Ciebie
trafiło, ale z kimkolwiek związałby się Twoj mąz byłoby pewnie tak
samo. I chyba mąż musi zrozumieć, że to Ciebie ma stwaiać na
pierwszym miejscu w swojej liście priorytetów. Ale nie jest mu
napewno łatwo, bo troszkę mu życie do góry nogami wywracasz (wiem co
mówię). Wytłumacz mu, że jego rodzeństwo możesz tolerować, ale w tej
sytuacji nie będziesz ich lubić ani kochać bo nie masz takiego
obowiązku. I traktuj ich jak lepszych/gorszych znajomych. Tyle. Nie
zasłużyli sobie na więcej.

[rzymelka]

Tak, mój mąż jest jednym z młodszych, dodatkowo między tymi
najstarszymi a nim jest spora różnica wieku. Wiem, że wywróciłam mu
życie, dlatego chcę "pokojowej rewolucji" a nie kłótni.
On (mąż) nie potrafił zrozumieć
> jak ktoś poza nami może mieć wpływ na to co MY np. robimy w
> weekendy. A siostra nie mogła przeżyć, że możemy mieć jakieś inne
> plany lub zdanie niż jedyne słuszne (jej).
To chyba dokładnie moja sytuacja. Nie wiem jak ją rozwiązać. Na
razie staram się robić tak, że jeden weekend spędzamy z jego
rodziną, drugi z dala od nich. Ale nie zmienia to faktu, że wciąż
jestem "poza". Wciąż sprawy dotyczące nas obojga lub tylko mnie są
ustalane poza moimi plecami, wciąż nie mam kontaktu z jego rodziną.

[desdemona987]

Po pierwsze - wcale nie musisz dzielić weekendów. Robicie to na co
OBOJE macie ochotę. Bo dla mnie takie dzielenie jest chore. Ja nie
zmuszam mojego męża żeby ze mną jeździł na wszsytkie uroczystości
jak nie ma na to ochoty. Trochę trudno go tłumaczyć, ale daję tradę,
poza tym wszyscy już przyjeli do wiadomości, że no nie lubi "spędów"
i tyle. Wyobrażam sobie, że Twoja sytuacja jest trudna, ale chyba w
nie da się tego przeprowadzić bezboleśnie. W pewnym momencie Twój
mąż będzie musiał zdecydować co jest dla niego ważniejsze. A Ty
musisz podjąć ryzyko i mu to uświadomić. Dla niego Twoje wysiłki są
na ręke, bo w razie niepowodzenia zawsze może powiedzieć, że
zrobiłaś coś nie tak. A to Ty musisz egzekwować swoje prawa wobec
niego, a rodzeństwo trochę "olać". To co się dzieje to problem Twój
z nim. A nie Twój z jego rodzeństwem.

[desdemona987]

A, na koniec jeszcze coś najważniejszego chyba jeśli chodzi o
rodzeństwo męża. Nie zmusisz ich żeby Cię lubili. W żaden sposób,
więc nawet nie próbuj. Dąz do tego żeby Cię szanowali. Bo jak będą
Cię szanować, to nie będziesz miała żadnych akcji za swoimi plecami,
a chyba o to chodzi. Inna sprawa jak to zrobić...

[pamana]

Napisze moze ostro ale szczerze ,dupy wolowe i z ciebie i meża.Widzialas przed
slubem jaka jest sytuacja ?trzeba bylo reagowac,ja rozumiem rodzina ,rodzenstwo
,bla ,bla ale slub bierze sie z 1 osoba a nie 6.Rozumiem ze maz uczynny i
wogole ale bez przesady ,cale zycie bedzie ganiany bo cos jest wazniejsze od
ciebie i waszego domu .

Co mozesz zrobic?

dopoki sie nie postawisz i mezowi i rodzinie zawsze bedziesz tylko ogonem i dla
meza i rodziny.

[rzymelka]

Dzięki za słowa szczerości;)
Wczoraj postawiłam się mężowi. Przyjął to w milczeniu. Milczenie
trwa nadal.

[figa.kw]

Brawo :) Ciekawe co tam się w jego głowie dzieje :P

[10iwonka10]

Moze musi to przemyslec,na pewno mu tez ciezko bo ciebie kocha ale z
rodzina jest tez bardzo zwiazany.
Z tego co napisalac wyzej, pzozostale rodzenstwo ma dopiero
narzeczonych albo mezow za granica. Moze jak ci
narzeczeni/narzeczone zostana mezami zonami to bedzie was
wiecej "outsiderow" i rdozinei bedzie trudniej ingerowac.

[rzymelka]

Mam taką nadzieję:)

[alba27]

Nie obraź się ale wg mnie trochę się doszukujesz. Daj na luz, to
drobnostki, nawet jeśli Cię drażnią. Stawiaj na swoim i podejdź do
tego z dystansem. Siostra mojego męża też dzwoni zawsze do niego i
mi to nie przeszkadza, że mnie nie prosi do telefonu, to oczywiste,
że łączą ich pewne więzy i relacje w których ty nie będziesz nigdy
uczestniczyć, bo tak właśnie jest między rodzeństwem. Jesteś dla
nich obcą osobą, którą zaakcptowali, może nawet polubili, ale nie
jesteś ich siostrą. Mąż ma do tego jak najbardziej zdrowy stosunek,
bo nie są to powody do kłótni. Co do prezentów, to znam z autopsji
sytuacje, w których teściowa kupuje mi rzeczy bez porozumienia,
które potem mi zagracają małe mieszkanie, ale wiem, że chce dobrze i
niech kupuje jak chce, najwyżej komuś dam w prezencie;) Gorzej by
było jakby rodzina męża nie chciała z wami utrzymywać kontaktu.
Ciesz się tym co masz i pamiętaj, że nie jesteś pępkiem świata i nie
tylko twoje uczucia się liczą. Pozdrawiam.

[rzymelka]

Nigdy nie czułam się pępkiem świata. Cieszę się tym co mam. To, że
siostra męża chce z nim pogadać, to jedno - zupełnie co innego gdy
chce coś ode mnie, ale dzwoni do męża. Gdyby było to sporadyczne,
ale telefony typu powiedz jej niech da to, czy załatwi tamto są
nagminne. Załatwianie spraw dotyczących nas obojga czy tylko mnie,
za moimi plecami - nasze wesele, wyjazd męża za granicę do pracy,
pewnego typu zakupy, włączanie mnie w organizację spontanicznych
wyjazdów czy imprez nie mówiąc mi o tym to nie są drobiazgi. Granie
na emocjach męża, że musi pomóc siostrze, gdy w tym czasie powinien
być w domu i załatwiać swoje sprawy to też nie jest błahostka. Raz
możesz na to przymknąć oko ale gdy staje się częste to emocje
zaczynają człowieka ponosić.

[10iwonka10]

A ja ciebie rozumiem- Dobrze gdy rodzina jest liczna i sa sobie
bliscy ale jesli zaczynaja ci dyktowac jak ma wygladac twoje wesele,
ze nie mozesz zmienic swojego nazwiska na podwojne....to juz jest
despotyzm - czyli "controlling" i to irytuje zwlaszcza jesli jestes
jedynaczka i pewno jestes przywyczajona do niezaleznosci
indywidulizmu.

[rzymelka]

Od wielu lat, nikt mi nie mówi co mam robić. Mogę wysłuchać mądrej
porady, ale jak ktoś zaczyna mi włazić w życie z butami,
histeryzować, czy rządzić moimi sprawami to dostaję białej gorączki -
jak większość ludzi w takiej sytuacji. Najciekawsze było jak kiedyś
siostra M uskarżała się na swoją teściową - wg jej opowieści było to
mniej więcej takie postępowanie jakie oni stosują wobec mnie.

[desdemona987]

Wiesz co, myślę, że tak naprawdę problem jest w tym, że Twój mąż
Tobie daje mniejsze prawa niż swojemu rodzeństwu do dysponowania
swoim czasem, uwagą itp. Napewno nie robi tego z premedytacją, ale
zamiast awantur uświadom mu w takim newralgicznym momencie, że
wolałabyś być jego siostrą niż żoną, bo wtedy nie będzie negował
Twoich potrzeb. On napewno sobie wogóle z tego sprawy nie zdaje. A
rodzeństwo traktuj na luzie i się nimi nie stresuj.