9 lat depresji

[lizavieta1]

W 1999 r. złapałam doła, przestałam chodzić do 3 klasy liceum. Mama zmieniła
mi szkołę, zabrała z domu ojca. Właściwie od 9 l nikt nie był w stanie mi
pomóc-grupy, indywidualna terapia, leki z przerwami. Mam kłopot z kompulsywnym
wydawaniem pieniędzy, aby rozładować stres, czasem natrętnie powtarzam
czynności w stresie- ćwiczę. wydałam równowartość kawalerki w Warszawie-część
pieniędzy mamy ze sprzedaży domu. Teraz mam debet i nie wiem z czego oddam.
Dodam, że mama jest raczej biedna. Miała mieć kasę na starość, na
zabezpieczenie. Wyrzucili mnie z 5 roku studiów, bo od 3 prawie lat nie zdałam
3 egzaminów.
Mam doła i nie bardzo umiem z tego wyjść. Matka się mną nie interesuje, ojciec
nie kontaktuje. Nie byłam nigdy w związku, mam paru bliżsych znajomych, ale
np. nie umiem powiedzieć im o długach.
Nie wiem czy kiedyś będę normalnie funkcjonować i czy coś mi pomoże?

[scalla]

tak na "pociesznie":
tez ma depresję od ok. 1999/2000i tyle samo lat
też jestem "kompulsywna" w wydawaniu pieniędzy i nie tylko
jak również... tu się nie przyznam publicznie
też się leczyłam, też mi nie pomogło
też z ojcem kontaktów nie utrzymuję
za to znajomych nawet dalszych nie mam, nie mówiąc o blizszych
...ale związek
...i brak długów
...i chyba tylko tacy ludzie jak my, mogą sobie nawzajem pomóc...
("kopy" juz w życiu dostałam, niestey wszystko wraca gdy tylko znów
jestes na powierzchni)

na twoje pytanie nie potrafię odpowiedzieć, sama je sobie czasem
zdaję... ale to bez sensu
szkoda ze jesteś az z wawy

[minasz]

ty sie blokujesz - wchodzisz w jakis schemat i brniesz nawet jak sie tam nie
sprawdzasz- na poczatek olej studia i pojdz do jakies pracy

[patysia00]

jak można komuś radzić, żeby rzucił studia??? Jeżeli dla Ciebie nie
są ważne i ich nie skończyłaś (łeś) to Twoja sprawa! Jesteś już na
5, ostatnim roku... zbierz się w sobie i chociaż postaraj się je
skończyć! A pracę zawsze możesz znaleść sobie na weekendy... wydaje
mi się, że to byłoby dobre rozwiązanie... Nie miałabyś za dużo czasu
na siedzenie i użalanie się nad sobą... może poznałabyś nowych
ludzi, z którymi chociaż w niewielkim stopniu załapałabyś kontakt..
a może i znalazłabyś jakąś bratnią duszę? Spróbuj!

[bertrada]

Jak masz siłę i energię do działania, to spróbuj kończyć studia w
trybie zaocznym a w tygodniu chodzić do jakiejkolwiek pracy. Studia
zaoczne (zwłaszcza prywatne) są bardziej lajtowe od dziennych i
łatwiej je skończyć. A mgr to zawsze coś. Nawet jak nie gwarantuje
lepszej pracy to podnosi samoocenę ;)Wydatki na czesne i życie oraz
brak wolnego czasu powinny skutecznie ograniczyć możliwości
szastania pieniędzmi i robenia głupich rzeczy.

[bertrada]

Spróbuj też poszukać jakiegoś sensownego psychiatry,bo pewnie jakieś
leki też by ci się przydały.

[lizavieta1]

Pracę mam, od września pracuję w renomowanej korporacji, zarabiam
dużo-paradoksalnie to sprawiło, że mam większe długi, bo banki patrząc na umowę
na czas nieokreślony u bogatego pracodawcy same napraszały się przez swoich
akwizytorów z kolejnymi złotymi kartami kredytowymi. Niestety, cały szkopuł
polega na tym, że od kilku lat-tak od 3 LAT NIE umiem zebrać się w sobie, mam
zryw do walki i nagle czuję się fizycznie tak zmęczona, że wychodząc z domu
muszę położyć się w przedpokoju... itp Chyba nie do ogarnięcia dla rozsądnego
człowieka. Sama czasem się zastanawiam, jak mogę się zachowywać?>?> Marnować
pieniądze, keidy naprawdę mnie na to nie stać, czas i szansę na karierę,
zaufanie i opinię o ludzi- wielu ludzi już nie traktuje mnie poważnie.

[bertrada]

Poszukaj jakiegoś dobrego (naprawdę dobrego, sprawdzonego i
polecanego) psychiatry, bo chyba sama nie dasz sobie z tym wszystkim
rady. Wcześniej zmniejsz w banku dzienny limit wydawanych pieniędzy.
Nie wydasz jak się nie będzie dało;)