DEPRESJA NA SERIO

[Gość: Maja26]

Nie mam na myśli chwilowej, niegroźnej depresji, w jaką, co jakiś czas, wpada
każdy z nas. Od kilku tygodni leczę się z tej przypadłości farmakologicznie.
Proszę o wypowiedzi ludzi, którzy znaleźli się w podobnej sytuacji.
Może będzie mi łatwiej zrozumieć to, co się ze mną dzieje.
Z góry dziękuję.

[Gość: Elzbieta]

Nie wiem jak teraz ale jeszcze nie tak dawno w Polsce depresja traktowana byla
jak cos niegroznego, lekarze twierdzili ze na to nie ma leku, lub na odwal
przypisywali jakies swinstwa po ktorych czlowiek nie kontaktowal, przewaznie
nitrozepam lub relanium. Ja bedac w Kanadzie na sobie doswiadczylam depresje.
Nie chcialo mi sie zyc,widzialam wszystko w czarnych kolorach o malo nie
wylecialam z pracy, gdzie mialam do czynienia z coraz nowymi ludzmi, do
ktorych odnosilam sie opryskliwie. Probowalam roznych lekow, poza otepieniem
nic nie pomagalo. Pol Ameryki przyjmuje tzw. tabletke szczescia czyli PROZAC,
zaczelam brac. Po wielkich przekonaniach lekarza otrzymalam wymarzona recepte.
Zaczelam przyjmowac 1 tab. dziennie. Juz po paru dniach poczulam sie lepiej,
nabralam checi do zycia. Kuracja trwa 6 miesiecy i podobno po tym czasie
nastepuje wyleczenie. Minelo juz 5 lat po depresji ani sladu. Pros o Prozac.
Powodzenia.

DZIĘKUJĘ!!!!!!!!!!!

[Gość: Maja26]

Dziękuję wszystkim, którzy chcieli zabrać głos.
Prawdę powiedziawszy zupełnie przypadkiem natknęłam się na odpowiedzi, w które
zwątpiłam po kilku dniach czekania na jakieś reakcje.
Świadomość, że ludzie sobie z tym radzą, pomaga.
Dziękuję.

[wandula]

Witaj Maju. Chcialam se z Toba podzielic swoimi doswiadczeniami zwiazanymi z
depresja i to wlasnie na serio. Zawsze bylam osoba bardzo zywa i energiczna. W
sytuacja ekstremalnych potrafilam logicznie myslec i podejmoac wlasciwe
decyzje, ale jednoczesnie bylam i jestem nadal bardzo wrazliwa osoba. Pierwszy
moj kontakt z depresja (mam na mysli oczywiscie wlasna depresje) mialam bedac
jeszcze na studiach. Wowczas nie zdawalam sobie z tego sprawy. Udalam sie do
lekarza psychiatry i dostalam uderzeniowa dawke lekow, po ktorych obudzilam sie
dopiero praktycznie po 3 dniach. Od razu wyrzucilam je do kosza. Jakos
otrzasnelam sie sama z tego problemu. Wyszlam za maz, urodzilam dziecko
zaczelam pracowac i to dosc aktywnie. Po kilku latach, kiedy moje malzenstwo
okazalo sie fiaskiem odezwala sie ponownie moja choroba, czyli jak to fachowo
lekarz nazwal depresja nawrotowa. Ponownie ostalam dawke lekow, ale tym razem
przyjmowalam sustematycznie. Leczenie trwalo okolo roku, ale efekt bylo widac
juz wczesniej, Nie bylo strachu, tzw telepania, bania sie czegokolwiek, pojawil
na na ustach usmiech. Minelo znowu dobrych kilka lat, a moja choroba ponownie
dala o sobie znac wlasnie teraz, kiedy w domu mam cisze, spokoj, syna
wspanialego na studiach. Niestety choroba byla tylko uspiona. Ponownie wrocily
take elementy jak strach, placz, tzw telepanie w srodku, niepewnosc,
nadpobudliwosc, brak usmiechu, opryskliwosc w stosunku do innych osob, brak
tolerancji i zrozumienia. Ponownie udalam sie do swojego lekarza, otrzymalam,
dawke lekow, ktore do dzisisj przyjmuje. Jest juz lepiej. Ale chce Ci
powiedziec, ze rozne sa depresje, z jednych sie wychodzi calkowicia, jak
napisla to moja poprzedmiczka, inne niestety sa tylko zaleczane i moga po
jakims czasie ponownie odezwac sie. Probowlam szukac pomocy w roznych zrodlach,
zarowno w rodzinie jak i u swoich kolezanek. Niestety, nie pomoze Ci w tym nikt
doslownie nikt, jezeli sama nie zrozumiesz, ze jestes chora i jezeli sama nie
sprobujesz sobie pomoc. Uwazam, ze leki sa terapia zastepcza. Oczywiscie
podczas przyjmowania nich, nastepuje poprawa, ale sama choroba tkwi w nas , w
srodku i sami z ta choraba musimy walczyc. Z wlasnego doswiadczenia wiem, ze
doskonalym lekarstwem na depresje jest jednak praca i jakies absorbujace
zajecie. No i wiem juz dzis na pewno, ze czesto zapadaja na nia ludzie bardzo
wrazliwi. Na zewnatrz nie pokazujemy nihdy swijej wrazliwosci, ale ona siedzi w
nas, w srodku, czesto nie mozemy pogodzic sie z wieloma rzeczami, nie mowimy
tego glosno, ale o tym myslimy. Zycze Ci z calego serca, abys wyszla na prosta,
wiem jakie to jest uczucie i wiem rowniez, ze nie znajdziesz pomocnej dloni u
nikogo bliskiego. Musisz sama z ta choroba walczyc. Ja ostanio dostalam
propozycje na tereapie grupowa, zastanawiam sie, czy z tego nie skorzystac.

Pozdrawiam

[felicae]

Jestem typem z zamilowania depresyjnym, wiec temat bym rzekla hobbystyczny.
Depresja moze byc bardzo powazna choroba i lekcewazona smutno skonczyc dla
delikwenta i jego bliskich. W naszym cudownie tolerancyjnym kraju to takie
nieeleganckie nie radzic sobie ze swoja dusze. Zdecydowanie polecam kontakt z
lekarzem i zazywanie stabilizujacych farmaceutykow - ale tylko po to by miec
dosc sily do spojrzenia demonom prosto w oczy. Na Prozacu mozna przezyc cale
zycie ale czy warto? Mysle ze jesli depresja nie jest somatyczna czyli do
wyleczenia farmakologicznego to trzeba wiele pracy nad soba i nalezy chwytac
sie kazdej pomocnej reki, kazdego nawet z pozoru glupiego pomyslu i nie
wstydzic sie mowic ze jest nam zle i potrzebujemy pomocy. I trzeba byc bardzo
dla siebie bardzo dobrym, kochajacym, dawac sobie duzo dobrej strawy duchowej.
Ja np. mam depresje co kilka lat bo nie dbam o siebie i co jakis czas laduje na
zyciowym smietniku. I wiecie co mi ostatnio pomoglo - dostalam kota, mala
porzucona sierote , dla ktorej trzeba bylo wstawac rano, nawet w
najczarniejszej depresji ........

[Gość: pan laga]

wandula napisał(a):

Z wlasnego doswiadczenia wiem, ze
> doskonalym lekarstwem na depresje jest jednak praca i jakies absorbujace
> zajecie. No i wiem juz dzis na pewno, ze czesto zapadaja na nia ludzie bardzo
> wrazliwi. Na zewnatrz nie pokazujemy nihdy swijej wrazliwosci, ale ona siedzi w
>
> nas, w srodku, czesto nie mozemy pogodzic sie z wieloma rzeczami, nie mowimy
> tego glosno, ale o tym myslimy. Zycze Ci z calego serca, abys wyszla na prosta,
>
> wiem jakie to jest uczucie i wiem rowniez, ze nie znajdziesz pomocnej dloni u
> nikogo bliskiego. Musisz sama z ta choroba walczyc. Ja ostanio dostalam
> propozycje na tereapie grupowa, zastanawiam sie, czy z tego nie skorzystac.
>
> Pozdrawiam

Jeśli piszesz,ze najlepszym lekarstwem na depresję jest praca i ze z tą chorobą
nalezy walczyc samemu, to nie masz zielonego pojęcia o depresji prawdziwej i
głębokiej tak, ze nie mozna samemu umyc sobie gęby rano, a co dopiero wyjsc do
pracy. Zresztą tego,ze glębokiej depresji nie doswiadczylas dowodzą objawy, ktore
wymieniasz jako glowne w tej Twojej "depresji". Bzdury piszesz, a co gorsza,
bzdurnie radzisz osobie, ktora byc moze naprawde jest cięzko chora.
amen
pan laga

[Gość: Monika]

Witam serdecznie.
Ostatnio sprawa depresji bardzo mnie interesuje i dlatego wdzięczna będę za wszelkie odpowiedzi.
Tydzień temu czlowiek, którego dobro bardzo lezy mi na secu powiedzial mi, ze zaczyna brac prozac,
bo strasznie wiele rzeczy go w zyciu denerwuje i moze go w koncu przestanie bolec. Musze przyznac,
ze sie zmartwilam, nie tylko jego samopoczuciem, ale i tym, ze ucieka sie do chemii. Ja bynajmniej
nie jestem fanatyczna przeciwniczka lekow wszelkiej masci, w tym antydepresyjnych, ale obawiam sie
, ze to nie zalatwi problemu. Wiem z doswiadczenia, ze w trudnych chwilach najlepiej jest sie moc
wygadac komus, kto po raz setny jest w stanie wysluchac tych samych wynurzen - tak przez pol roku
ratowala mnie moja przyjaciolka i tylko dlatego "wstalam z martwych". Chociaz moze to nie jest
uniwersalna metoda... Nigdy nie wiadomo.

Chcialabym sie od was dowiedziec, jak to jest z tym prozakiem. Producent pisze, ze nie uzaleznia, ale
zaznacza tez, ze nie leczy, a jedynie reguluje wydzielanie serotoniny w trakcie przyjmowania (zrobilam
maly research). Czy to znaczy, ze po odstawieniu problem wraca? Bo jesli tak, to moze lepiej
poszukac innych mozliwosci. Trudno przeciez "jechac na prochach " cale zycie. Czy macie moze jakis
pomysl, jak moglabm mu pomoc? Nie chce sie narzucac, a z drugiej strony czuje, ze bratnia dusza by
mu sie przydala.
Pozdrawiam
M.

[Gość: ewa]

Walcze z depresja od sze�ciu lat i zdaje sie, ze powoli zwyciezam.Szukalam
pomocy najpierw u psychiatry - dal mi prochy, po ktorych spalam. Wyrzucilam je
do kosza i zrazilam sie. Pogorszylo sie - poszlam do psychoterapeuty w Alfie -
kazal mi mysleć pozytywnie - spojrzalam sie jak na idiote.Ktoregos dnia
poryczlam sie w szkole i przyjaciolka dala miadres OTIRO ( Osrodek terapii i
rozwoju osobowosci).Poszlam, bo nie mialam nic do stracenia.Przezylam szok, Bo
Basia, absolutny geniusz w rozumieniu ludzkich dusz, jak sie pozniej okazalo,
wysluchala mnie cierpliwie , bez komentarza i nic nie kazala robic, tylko
zaprosila na grupe. Poszlam. Dwa miesiace, codziennie od 9 do 14, katorga, lzy,
rozpacz,bunt,gniew,i absolutne poczucie bezpieczenstwa i przeswiadczenie,ze
warto zyc w takim miejscu.Zaczelam sie rozumiec, bo do kochania to bylo
daleko.Po wyjsciu z grupy bylam przekonana, że juz bedzie O.K. Nie wiedzialam,
ze to tylko fundamenty, choc znakomitej jakosci. Podlamalo mnie ponownie -
przed dyplomem, poszlam do psychiatry, tym razem wybralam sobie slawe - i
rzeczywiscie, madry, uroczy czlowiek, dal mi leki pod warunkiem, że bede
kontynuowac psychoterapie.dyplom zdalam leki odstawilam, i poczulam sie
kretynka, wyleczona, zwlaszcza ze zaszlam w ciaze - przerwalam terapie. Nawrot
nastapil po trzech latach - teraz od roku chodze grzecznie do Rodzic po ludzku
i bede chodzic, dopoki moja terapeutka uzna to za stosowne - depresja jest
zdradliwa, to jak - no, nie pije juz rok, znaczy wszystko w porzadku u
alkoholika. leki dla mnie to sytuacja awaryjna, depresja nie bierze sie z
powietrza, trzeba znalezc przyczny.Obrzydliwa robota. Dobre w niej jest to, że
mimo ze dowiedzialam sie o sobie mnóstwo roznych rzeczy, ktore najchetniej
zakopalabym w podswiadomosci (zreszta to robilam ), to mimo wszystko zaczelam
patrzec na siebie z wieksza sympatia i zrozumieniem, nie tylko na siebie, na
innych też.I powoli widze, jak sie zmieniaja moje zachowania, czasami mnie to
nagle zaskakuje, bo zazwyczaj wiaze sie z tematem ostatniej rozmowy.ale jeszcze
dluga droga przede mna.

[Gość: felicae]

Ewo, mam do Ciebie pytanie - korzystasz z porad w fundacji Rodzić po Ludzku -
czy dyżurujący tam psycholodzy przyjmują tam wyłacznie matki z problemami czy
potencjalne matki ( czytaj brzdzietne kobiety ) z problemami też ?

[Gość: Inez]

Gość portalu: Monika napisał(a):


> Wiem z doswiadczenia, ze w trudnych chwilach najl
> epiej jest sie moc
> wygadac komus, kto po raz setny jest w stanie wysluchac tych samych wynurzen -
> tak przez pol roku
> ratowala mnie moja przyjaciolka i tylko dlatego "wstalam z martwych"
>


A jak nie masz nikogo, komu mogłabyś się wygadać, wynurzyć ze swoich problemów?
Mąż ciężko pracuje, a gdy wraca zmęczony z pracy do domu,to tylko marzy o tym,
aby pooglądać telewizję, a później zasypia.
Gdy zaczynam z nim rozmawiać o tym, co mnie gnębi, to pyta: "Oj, chyba okres ci
się zbliża".

[Gość: ewa]

Przykro mi, ale nie wiem.Tzn chodzi o fundacje - ale maja strone www no i
dodzwonic sie tez mozna - w informacji jest numer.
A co do zwierzania sie mezowi, moj sam mial problemy i przeszedl trening
rozmowy, przed tym nie wiedzial w ogole o co chodzi.Nie masz przyjaciolki?

[Gość: ewa]

p.s. nie mamy telewizora - dopoki byl, tez wolal sie gapic niz rozmawiac.

[Gość: felicea]

CO do zwierzania sie to ja mam takie dziwne wrazenie gdy zaczynam mowic o swoim
stanie jakbym sie zwierzala z zarazenia choroby weneryczna....Moze ludzie mysla
ze depresja jest zarazliwa ?

[Gość: poranne]

cz,

może opis tego przypadku pomoże Ci (chociaż trochę),
trwało to ok. 2 lat.... zawsze uśmiechałem się nagle przestałem:)

z perspektywy czasu myślę, że wydostałem się z tej próżni, dzięki kilku
czynnikom...

wydaje mi się, że farmakologicznie nie załatwia się problemu definitywnie, może
doraźnie... ale przyczyna jest nadal, gdzieś tam głęboko...

w moim przypadku...

najpierw farmakologia... potem pierwsze podejście kilka poniedziałków (to była
11.00:), po 5 spotkaniach przerwałem...ale wróciłem, jak bumerang:)

do dziś jestem wdzięczny memu wybawcy za cierpliwość, w 2 podejściu odbyłem
pełen cykl 10 spotkań -pomogło, było ciężko (to dłuższa historia)...

dużo biegałem, plaża w nocy... można wyrzucać to z siebie krzycząc do Woli...:)

znajomi, byli blisko, rozumieli... kobieta...


muzyka... wtedy King Crimson, pierwsze płyty Radiohead...

mrok kina...........długa historia,

życzę Ci powodzenia, kolory wrócą, cierpliwości... trzymaj się :)

[Gość: ewa]

Ludzie nie wiedza, czego oczekujesz, nie wiedza jak rozmawiac, boja sie, ze
maja cos zrobic, ze powinni cos zrobic. Z ta weneryczna to trafne - to po
prostu bardzo wewnetrzne, intymne, ja wole gadac o seksie niz o przezyciach
tego typu, przynajmiej z ludzmi spoza kregu, czesto w ogole nie potrafia
sluchac...ale skad mieli sie nauczyc.Poszukaj kogos, kto sie na tym zna, bo np.
sam to mial lub ma, albo jest psychoterapeuta, sam psycholog moze byc
niebezpieczny, nie ma przygotowania .

[Gość: Ciekawy]

Na forum "GW" > ZDROWIE jest "podforum" Jak walczyć z depresją - polecam .